மார்கழி மனிதர்

கை, கால்களை உறைய செய்கிற கடுங்குளிர் மார்கழி மாதம் மட்டுமே அவரை பார்க்க முடியும். இரண்டு தோள்களிலும் ஜோல்னா பைகளை மாட்டிக்கொண்டு காவி நிற வேட்டி, ஜிப்பாவில் அவர் வருவதைப் பார்க்க, நம்ம வீட்டு தாத்தா போலவே தோன்றும். முன்பக்கம் வழுக்கையை கொண்ட நரைகளடர்ந்த தலை, காதில் கடுக்கன், கழுத்தில் ருத்ராட்ச மாலைகள், நெற்றியை மறைத்திருக்கிற திருநீறு, இவற்றைத் தாண்டி அவரது வலது கையில் இருக்கிற சேண்டி மற்றும் அழகான வெண்நிற சங்கு.

சேண்டி என்கிற வட்ட வடிவ கனத்த இரும்புத் தட்டுக்கும் சங்குக்கும் சம்மந்தமில்லைதான். அதிக மூச்சு வாங்கும் சங்கை எப்போதும் ஊதிக்கொண்டே இருக்க முடியாது என்பதாலும் தன் வருகையை அறிவிக்க, அதற்கு பதிலாக இன்னொன்று தேவை என்பதாலும் சேண்டி அவருக்குப் பயன்பட்டது. வெண் சங்கு, அழகான வடிவமைப்புகளுடன், வாயால் ஊதும்பகுதி தங்கப் பூண் போட்டு அழகாக்கப்பட்டிருந்தது. இந்த தங்கத்தின் காரணமாக உள்ளூர்க்காரர்களின் மதிப்பை குலைக்கும் வகையில், எப்போதும் அதன் மீது ஒரு கண் வைத்துக்கொண்டே இருப்பார் திருச்சங்குக்காரர்.
குளிரில் நடுங்கும் அதிகாலையில், ஊர் தொடங்குவதாகக் கருதப்படும் பேரூந்து நிறுத்தம் அருகிலிருந்து ஆரம்பிப்பார் முதல் சங்கொலியை. ‘பம்பம்பம்... பம்...பம்...பம்...' என இழுக்கவும் அவரது கன்னங்கள் புடைத்து கும்மென்று நின்ற சில நிமிடங்களில் ‘பபம்பம்...' என்று ராகமாக முடிப்பார். இந்த ராகத்தின் ரசனையறியாமல் பஸ்&ஸ்டாண்டில் படுத்திருக்கிற நாய்கள் ‘லொள் லொள்' என கத்தியபடி சிதறி ஓடும். ஊர், பாதி விழித்துக்கொள்ளும். விழித்தால் அந்த குளிரில் இழுத்துமூடி தூங்கத்தோன்றுமே தவிர, எழுந்து நடமாடத் தோன்றாது. இருந்தாலும் கலைந்து எழும் தூக்கம்.

இந்த சங்கூதலுக்குப் பிறகு, முருகன் பாடலை பாடிக்கொண்டு, சேண்டியை அடித்துக்கொண்டே அவர் தெருத்தெருவாக வருவார். நான்கைந்து வீடுகளைத் தாண்டி நின்றுகொண்டு சேண்டியை பலமாக அடித்தபடி நின்றவாறே கிழக்கும் மேற்கும் பார்ப்பார். அந்தக் குளிரிலும் யாராவது குழந்தைகளிடம், ஒரு க்ளாஸில் அரிசியை கொடுத்துவிடுவார்கள். அதை, ‘சாமி இந்தாங்க...'என்று நீட்டுகிற குழந்தைகளிடம் வாங்கி வலதுபக்கம் தொங்கும் ஜோல்னா பைக்குள் போட்டுக்கொள்வார். பிறகு தொடரும் நடையும் சேண்டியும்.

ஒவ்வொரு தெருவின் குறிப்பிட்ட வீடுகளுக்கு முன் மட்டுமே இந்த நல்சங்கை ஊதுவதை வழக்கமாக வைத்திருந்தார் அவர். அதில் ஒன்று எனது வீடு.

தூக்கம் ஒரு பக்கம் கலைந்தாலும், ‘பம்பம்..' என்ற அந்த வெண்சங்கு ஊதலில் காதுகள் அவரைத் தேடி அழைக்கும். அம்மாவிடம், ‘ஏம்மா சாமி வந்திருக்கு, அரிசி கொடு' என்பேன். ‘ஊர்க்காரவோளுக்கு கொடுக்கணும்னா ரொம்ப ஆர்வம்தான்டே' என்று முணு முணுத்துக்கொண்டே அம்மா, குதிருக்குள் கை விட்டு க்ளாஸில் அள்ளுவாள் அரிசியை. அவளிடம் வாங்கிகொண்டு வாசலுக்கு ஓடினால், அவர் சங்கொலியை முடித்திருப்பார். கொடுத்த அரிசியை ஜோல்னாவுக்குள் போட்டுவிட்டு, என் நெற்றியில் திருநீறை பூசுவார். பிறகு சேண்டி அடித்துவிட்டு கிளம்ப போகும்போது சொல்வேன்.

‘‘தாத்தா இன்னொரு தடவை...''.

இலேசாக சிரித்துவிட்டு, குறைவாக ஊதுவார் அவர். இருந்தாலும் அது எனக்கான ஊதலென்பதால் பெரும் மகிழ்ச்சி. இப்படியான நேரத்தில் ஆச்சியும் கூட வந்தால், ‘அவனுக்கு கொஞ்சம் தண்ணியடிங்கய்யா... ராத்திரியானா ரொம்ப வாய் உளறுதான்... ஏதும் அண்டிருக்குமான்னு தெரியல' என்பாள். அதாவது எனக்கு பேய் பிடித்திருக்கிறது என்பதன் சுருக்கக் குறியீடுதான், ‘ஏதாவது அண்டியிருக்கும்' என்பது. அவள் அப்படிச்சொன்னால் அவர் வைத்திருக்கிற கூஜாவிலிருந்து தண்ணீர் எடுத்து, என் முகத்துக்கு நேரே சள் என ஒரு வீச்சு. நடுங்கும் குளிரில் இது வேறு இன்னும் குளிராட்ட, முகத்தை துடைத்தவாறு, ஆச்சியை திட்டிக்கொண்டே வீட்டுக்குள் ஓடுவேன்.

திருச்சங்குக்காரரின் வருகை, அம்மாவுக்கு பால் கறக்கும் நேரம். ஒரு வேளை அவர் வர நேரமாகிவிட்டால் கூட பசுமாடு சத்தம் போட்டே அம்மாவை உசுப்பிடும் பழக்கத்தை கொண்டிருந்தது.

‘மார்கழி காலைல நல்ல ஒலியை ஊர் கேக்கணுண்டா... ஊர் நல்லாயிருக்கணுங்கதுக்காக, சாமி சொல்லி அவர் வாராரு' என்று ஆச்சி சொல்வது எனக்குப் புரியாது. சாமி சொல்லி இவர் ஏன் வரவேண்டும்? சாமியே வரவேண்டியதுதானே என்பதாக எனக்குள் கேள்வி.

திருச்சங்குக்காரரின் பெயர் இதுவென்று ஊரில் யாருக்கும் தெரியாது. அவர் பக்கத்தூர்க்காரர். அதுவும் பக்கத்து ஊர் என்றுதான் தெரியுமே தவிர, எந்த ஊர் என்பது சுத்தமாகத் தெரியாது. மார்கழி முடிந்ததும் இந்த ஊரில் பிரிகிற அரிசிகளை மொத்தமாகச் சேர்த்து திருச்செந்தூர் கோவிலில் சேர்த்துவிடுவார் என்றும் அதனால் அவர் கடவுளின் ஊழியர் என்றும் ஊரில் சொல்லப்பட்டது. கடவுளின் ஊழியருக்கு என்ன சம்பளம் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. தானம் செய்யும் குணம் கொண்ட உள்ளூர் மக்களுக்கு அது பற்றிய எந்த கேள்வியும் எழவில்லை.

தினமும் ஊர் முழுவதும் சென்றுவிட்டு, அரிசி அல்லது காசு வாங்கும் திருச்சங்குகாரர், நன்றாக விடியுமுன்பே பஸ் &ஸ்டாண்ட் வந்துவிடுவார். ஆட்கள் அதிகம் இருக்காத அங்கு, கிடைத்தவற்றை ஒரு வேட்டியில் கொட்டிப் பிரிப்பார். வெவ்வேறு வகை அரிசிகள் கலந்து கிடைக்கும் அந்த வேட்டியில், நாலணா, எட்டணாக்களுக்கிடையே அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக புத்தம் புதிய ஒரு ரூபாய் நோட்டுகளும் கிடக்கும். ரூபாய், சில்லறைகளை தனியாக எடுத்துவிட்டு மொத்தமாக அரிசியை கட்டுவார். ஜோல்னா பை இப்போது வெற்றிடமாக இருக்கும். அதில் ஒன்றில் வெண்சங்கை வைத்துக்கொள்வார். எட்டு மணி பஸ் வந்து நின்றதும் டிரைவர் இவரைத் தேடுவார். சிரித்துக்கொண்டே இவரும் ஏறுவார். பிறகு, மறுநாள் காலையோ, முந்தைய நாள் இரவே வந்து பஸ்&ஸ்டாண்டில் தங்கிவிடுவாரோ தெரியாது.

ஆனால், மார்கழி மாதத்தின் கடைசி நாள் அவர் பகல் பன்னிரெண்டு மணி வரை ஊரில் அரிசிப் பிரிப்பார். வழக்கமாக அதிகாலையில் அதிகம் கண்டுகொள்ளாத வீடுகள், கடைகள் ஆகியவற்றை இந்த கடைசி நாளில் பிடித்துக் கொள்வார். அதிகமாக பிரியும் என்பதால் உடன் மகனையும் அழைத்து வருவார். இவர் காவி வேட்டியில் இருந்தால் அவன் வெள்ளை வேட்டியில், ஜிம் பாடி வெற்றுடம்பில் துண்டுடன் வந்துகொண்டிருப்பான். நடக்கும் போது அவ்வப்போது நெஞ்சை நிமிர்த்து முன்பக்கம் புடைக்க நடப்பான்.
இருக்கிற எல்லா கடைகளிலும் டீ, வடை உள்ளிட்ட வகையறாக்கள் ஓசியில் கிடைக்கும். அதிகபட்சம் பகல் பன்னிரெண்டு மணிவரைதான் என்றாலும் பதினோரு மணிக்கே ரெடியாகிவிடுகிற அண்ணாமலை செட்டியார் கடையில் சாப்பாடு சாப்பிட்டுவிட்டுதான் எழுவார். இதில் யாராவது கடை திறக்கவில்லை என்றாலோ, அல்லது வேறு விஷயமாக வெளியூர் சென்றிருப்பது தெரிந்தாலோ, அவர்கள் வீடுகளுக்கே சென்றுவிடுவார் திருச்சங்குக்காரர். எதையாவது வாங்கிவிட்டுதான் நகர்தல் நடக்கும். இதையடுத்து ஒரு வருடத்துக்கு அவரைப் பார்க்க முடியாது.

ஒரு முறை இவர் பற்றி பேச்சு வரும்போது, ‘மனுஷன் வாழ்க்கையில மூணு சங்கு இருக்குடே. குழந்தை பிறந்ததும் சங்குலதான பால் ஊட்டுதோம், இது முதல் சங்கா... கல்யாணத்தன்னைக்கு ஊதுதாவோலா, அது ரெண்டாவது... மூணாவது சுடுகாடு போவும்போது... எல்லாத்துக்கும் ரெண்டு மூணு விஷயம் வச்சிருக்காம் பாத்துக்கோ அந்த காலத்துலயே...இந்த சங்கும் அதுமாதிரிதான்'' என்ற சுடலை தாத்தாவிடம் இன்னும் ஏராளக் கதைகள் இருக்கலாம்.
கதைகளைச் சொல்வதும் கதைகளைக் கேட்பதும் அவரவர் விதியைப் பொறுத்தது.

இப்படியான வருடங்களில் ஒரு மார்கழி மாத குளிரில் பார்த்தபோது, உடல் தளர்ந்திருந்தார் திருச்சங்குக்காரர். பாடினால் ராகம் சிதறி ஓடுகிறது. சங்கிலிருந்து வரும் ஒலியும் சிதைந்து சிதைந்து வெளியேறுகிறது. அதனாலோ என்னவோ, சேண்டி அடிக்க அவர் மகனை அழைத்து வந்திருந்தார். எல்லோரையும் போல நன்றாக தூங்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டிய நேரத்தில், இப்படி அழைத்து வந்துவிட்டாரே என்கிற எரிச்சல் அவனது முகத்தில் இருக்கும். இருந்தாலும் மேலத்தெருவுக்குச் செல்லும்போது அதிகாலையில் குளித்து, கூந்தல்களில் துண்டு கட்டியிருக்கிற இளம்பெண்கள், வாசல் பெருக்கி கோலம் போடுவதைப் பார்க்கிற போது, இந்த மாதிரியான எரிச்சல்கள் தானாகவே கழன்றுகொள்ளும் அவனுக்கு.

பெரியவர் உடல் தளர்ந்துவிட்டதால் அடுத்தடுத்த வருடங்களில் அவர் மகன்தான் வருவான் என நினைத்தேன். மார்கழிக்கு முந்தைய நாளே, அதிகாலை எழுப்பப்போகும் நல் ஒலியை எதிர்பார்த்து படுத்துக் கிடந்தேன். பன்னிரெண்டு மணி வரை தூக்கம் வரவில்லை. புதிதாக வரக்கூடிய அவர் மகன் சரியாக அந்த சங்கை ஊதுவானா? இழுத்து முடிக்கும்போது வருகிற இனிமையான ‘பபம்பம்' இவனுக்கு கைகூடுமா? அப்படி வருபவன் தெருவில் நுழைந்து என் வீட்டு வாசல் நின்று ஊதுவானா? எனக்காகக் கேட்டால், சங்கை எடுப்பானா? என்பது உள்ளிட்டு ஏராள கேள்விகளுடன் சமாதானங்களையும் நானே சொல்லிவிட்டு தூங்கிப்போனேன், காலை எட்டுவரை.

சங்கொலிக்காரர் வந்தாரா தெரியவில்லை. வாசல் திண்ணையில் சேலை முந்தானையால் உடலை மூடி வெற்றிலைப் போடும் ஆச்சியிடம் கேட்டேன்:

‘யாச்சி, இன்னைக்கு யாரு வந்தா? அவரா, மவனா?'

‘ரெண்டுபேருமில்லைடா பேரா' என்றாள் ஆச்சி.

கேரக்டர் 10: கிட்னம்மா 1

பயலுக்கு களவு அதிமாயிட்டு. சொந்த வீட்டுல திருடுன பய, அக்கம் பக்கம் வீட்டுல கையை வைக்க ஆரம்பிச்சுட்டான். ஒரு நாளு காலையில சுவரு முட்டி விக்கிற, கொட்டை கடைகிட்ட நல்ல கூட்டம். கடையில இருந்த ஒரு 45 ரூவாயையும் பெரிய சுவர் கடிகாரத்தையும் காணலை. கொட்டை கடை கதவுங்கறது ஈசியா திறந்துட கூடியதுதான். இதுவரை இபப்டியொரு சம்பவம் நடக்காத ஊர்ல, நல்லா பூட்டிட்டு போவணும்னு அவரும் நினைப்பாரா என்ன?


கடைக்குள்ள அழுக்குபுடிச்ச, செவப்பு நிற சீசன் துண்டு மட்டும் கெடக்கு. கொட்டை, கடைக்குள்ள வேற என்னலாம் காணாம போயிருக்குன்னு பார்க்குறாரு. கொட்டை மவனுவோ, 'கடையில கைய வச்ச நாயி மட்டும் கெடச்சது, இங்கயே பொலி போட்டுர வேண்டியதான்"னு குதிக்காவோ.

துண்டை பார்த்ததும் கொட்டைக்கு புடிபட்டு போச்சு. நேத்து சாய்ங்காலமா, சைலு பயதான் இந்த மாதிரி துண்டை போட்டுட்டு வந்து சுவருமுட்டி குடிச்சுட்டு போனாம்னு. மவனுவோட்ட சொல்லாம, ஏல, கடைய பாத்துக்கன்னு சொல்லிட்டு நேரா, கிட்னம்மா வீட்டுக்கு வந்தாரு.

வாசல்ல உக்காந்து குறுணையை பொடச்சுட்டு இருந்தா கிட்னம்மா.

' உம் மவன் இருக்கானா?

'ராத்திரில இருந்தே காணலையே... எங்க குடிச்சுட்டு எங்க கெடக்கானோ தெரியலையே. ஏம்யா எதுவும் வேலையா?"

'வந்தாம்னா, நான் தேடுனன்னு சொல்லு'ன்னுட்டு கொட்டை திரும்புனதும், தூரத்துல தெரியுத ராமசாமி பண்டுவன் தொழுவுல, ஒரு தலை குணிஞ்சு குணிஞ்சு எந்திரிக்கதை பாத்துட்டாரு.

அவரு சந்தேகம் சரியாயிட்டு. இந்தப் பயதான் வந்துருக்காம்னு. அவன கவனிக்காத மாதிரி பின் பக்கம் இருக்குத கருவ மூட்டுக்குள்ள ஒண்ணுக்கு இருக்குத மாதிரி உக்காந்துகிட்டாரு. இவரு இங்ஙன இருக்கது கிட்னம்மா மவன் சைலுக்கு தெரியலை. மெதுவா அங்க இங்கன்னு பார்த்துட்டு வீட்டு வாசல்ல நின்னவனை, 'ஏம்ல, கொட்டை வந்து தேடிட்டு போனாரு. என்னத்தையும், எழவை இழுத்துட்டு வந்தியா"ன்னா கிட்னம்மா.

'ஒரு எழவையும் இழுக்கலை. நீத்தண்ணி இருந்தா கொடு'ன்னான்.

டமார்னு முள்ளுக்கம்பை வச்சு பொத்துன்னு ஒரு அறை அவன் முதுவுல விழுந்ததும் அம்மான்னு கீழ விழுந்தாம்.

கிட்னம்மா பதறிட்டு வெளிய வந்தா.

கொட்டை, கம்பை தூக்கிட்டு திரும்பவும் மண்டையில ஒரு போடு போட்டாரு.

'எய்யா எய்யா அடிக்காதீங்கய்யா... எம்புள்ள என்னய்யா பண்ணுனா... அவன விட்டுருங்கய்யா'ன்னு கெஞ்சுதா கிட்னம்மா.

ஆத்திரம் தீரலை. கொட்டைக்கு. கிட்னம்மாவை தள்ளிவிட்டு, சைலு இடுப்புல ஒரு மிதி.

யம்மான்னு அழுதாம்.

அக்கம் பக்கத்து வீட்டுலயிருந்து ஆட்கள் வந்துட்டாவோ.

'ஏம், அந்த ஏலுவத்த பயலை போட்டு அடிக்கீரு... அந்த பய என்ன பண்ணுனாம்"ன்னு கேக்காவோ.

கொட்டை, கம்பை தூர போட்டுட்டு, ' ஏல, மேல தெரு பக்கம் இனும பாத்தேன். சங்கை அறுத்துருவேன்"ன்னுட்டு, பக்கத்துல நின்னவோட்ட, விஷயத்தை சொன்னாரு.

கிட்னம்மாவுக்கு தூக்கி வாரி போட்டு. ஒப்பாரியை ஆரம்பிச்சுட்டா. இதுக்கா நான் புள்ளை வளர்த்தேன். ஊர்க்காரன் என் கண்ணு முன்னால அடிச்சு மிதிக்கிற மாதிரி வச்சுட்டியே... இன்னும் நான் உயிரோட இருக்கணுமா?

இதுக்குப் பெறவு கிட்னம்மாவுக்கு அடிக்கடி உடம்பு சொகமில்லாம போவும். மவன் கவலையிலே பாதி உசுரு போயிட்டு. மருவகாரியும் இங்க வார மாதிரியும் தெரியல. இவனும் திருந்துத மாதிரி தெரியல.

ஒத்தப்பனைகிட்ட சாராயம் வடிக்குத மாரிகிட்ட அஞ்சாறு பாட்டிலை வாங்கி போட்டுக்கிட்டு, கருத்த பிள்ளையூர்ல விக்குத வேலையை பாத்தான் சைலு. ஒரு நாளு போலிசு பிடிச்சுட்டு போன பெறவுதான் கிட்னம்மாவுக்கு விஷயம் தெரிஞ்சுது. அன்னைக்கு படுத்தவதான். ஒரேடியா கெடயில கெடந்துட்டா.

அவ இபப்டி கெடந்தாலும் இந்தப் பய, தன்னோட குடியை நிறுத்தலை. சொந்தகாரவோ எல்லாம் வந்து எவ்வளவோ புத்தி சொல்லியும் திருந்தலை இந்த ப்ய.

இன்னா, உயிரு அந்தா இந்தான்னு இழுத்துக்கிட்டு கெடக்கு. பொட்டுன்னு அவ உசுரு போனாலும், 'ஏ ஆத்தா போயிட்டியே"ன்னு ஓங்கி அழதுக்கு அவாட்ட ஒரு பொட்டப்புள்ள கூட இல்லை.

கேரக்டர் 10: கிட்னம்மா

'இன்னா அன்னான்னு இழுத்துட்டுல்லா கெடக்குதாம். நாளைக்கு வரைக்கும் தாங்குமான்னு தெரியல. பேச்சு மூச்சு இல்ல பாத்துக்கோ. கண்னு சொருவிட்டு சொருவிட்டு வருது. வாயில தண்ணி கூட இறங்கலை. தலைக்கு பின்னால பேரனுவ. நின்னுக்கிட்டு ஆச்சி ஆச்சிங்கானுவோ. முழிக்குத மாதிரி இருக்கு. அந்தானி உள்ள இறங்கிருது கண்ணு. சொள்ளமுத்து தாத்தா சாவும் போது இப்படித்தான் இருந்தாரு. ராத்திரி பாத்துட்டு வந்துருக்கேன். காலையில உசுரு போயிட்டு. கிட்னம்மாவும் அப்டி போனா, நல்ல சாவுதாம்'....

அனச்சி கிழவி, கிட்னம்மா வீட்டு வாசல்ல இருந்து சொல்லிட்டிருக்கா. மேலத்தெரு பொம்பளைலுவோ வாயில சேலை நுனியை வச்சுக்கிட்டு, பாவமா பாத்துட்டிருக்காவோ. வீடுன்னா குடிசை வீடுதான். சாணி வச்சு மெழுகிருக்கு வாசல். அதுக்கு இடபக்கமும் வலப்பக்கமும் வேலி மாதிரி பெரிய பெரிய கல்லுவோ அடுக்கி வச்சிருக்கு. வாசலுக்கு எதுத்தால முருங்கை மரம். மரத்து வேர்கிட்ட கோழி கூடு. நாலைஞ்சு கோழிய வெளிய போனாலும், அடை கோழி, அங்கனயே சுத்தி சுத்தி, 'பக் பக் பக'னுட்டுவருது. கல்லுல உக்காந்துட்டுதான் அனச்சி கிழவி, இப்படி சொல்லிட்டிருக்கா. செல்லையாதேவன் வீட்டுகாரியும் கிட்னம்மாவும் ஒரே ஊர்லயிருந்து வாக்கப்பட்டு வந்தவோ. அவளுக்கு அடக்க முடியலை அழுகைய. உள்ளபோய் அவளை பாத்துட்டு வந்தவா, வெளிய வந்து ஏங்கி ஏங்கி அழ ஆரம்பிச்சுட்டா.

கிட்னம்மாவோட மவன், தூணை புடிச்சுட்டு குத்த வச்சுட்டிருக்கான். வழக்கமா, காலையிலயே சலூன் கடையை தொறந்துட்டு நிற்கிறவன். இவன் கூட்டாளி மணிப் பய, தண்ணி போடுததுக்கு அடி போட்டுட்டிருக்கான். திடீர்னு போயிட்டான்னா, அப்படி போதையில நிக்க முடியாதுடான்னு இவன் சாமாதானம் சொல்லிட்டிருக்கான்.

கிட்னம்மாவை யாரோன்னு ஒதுக்கிர முடியாது. ஊர்ல என் சேக்காளியோ பாதி பேருக்கு இன்னொரு அம்மா மாதிரிதான். ஏழாப்பு, எட்டாப்பு படிக்கையில, சுப்பையா கோனார் தோப்புல அம்மணமா குளிச்சிட்டிருந்தோம். இவா, கெணத்து மேல நின்னுக்கிட்டு எட்டிப் பாக்கா, யாருலாம் குளிக்கோம்னு.

'எல்லார் வீட்லயும் போயி சொல்லப்போறேன். ஏ செவத்த குண்டி, உங்கம்மாட்ட பாரு. விளக்கு மாத்த எடுத்துட்டு எல்லாரும் வரபோறாவோ'

டமார்னு படியில ஏறி, அவ கால்ல எல்லாருமே பொத்துன்னு விழுந்தோம், 'சொல்லாண்டாம் சொல்லாண்டாம்'னு .அவளுக்கு சிரிப்பு வந்துட்டு. 'செரி, செரி சொல்லலை. இனும இப்படி உச்சி வெயில்ல வந்து, கெணத்துல குளிக்கக் கூடாது"ன்னு அதட்டலை போட்டா. பெறவு, வீட்டு பக்கம் கிட்னம்மா வந்தான்னா கெதக்குனு இருக்கும். அம்மாட்ட சொல்லிரவாங்குத மாதிரி பாப்பா.

ஒரு, நாளு அம்மாதான் சொன்னா. 'ஏல, கிட்னம்மா மட்டும் இல்லனா ரெண்டு பேரும் போய் சேர்ந்திருப்பொம்'னு. ஏன் எதுக்குன்னு எனக்கு புரியலை. பெறவு, கிட்னம்மா ஆரம்பிச்சா. 'ஆமா, நாந்தான் பிரசவம் பாத்தேன். தலை, மேலபாத்து போயிட்டு. கொடிவேற சுத்திட்டு. சாயந்திரம் ஆறு மணிக்கு ஆரம்பிச்சு, விடிய காலைல நாலு மணிக்குதான் பொறந்தீரு. உங்க பெரியம்மயும், ஆச்சியும் வீட்டுக்கு வெளியில உக்காந்து ஒப்பாரிய ஆரம்பிச்சுட்டாவோ. எனக்கே நம்பிக்கையில்லாம போச்சு. ஒரு உசுரையாவது காப்பாத்திரணும்னு போராடுனேன். உங்க மந்திரமூர்த்தி சாமிதான் காப்பாத்திருக்காருன்னு நினைச்சுக்கிட்டோம்'.

இதுக்குப் பெறவு, பிள்ளைப்பெக்கும்போது செத்துபோன பத்தையூரா மவா, மண்ணென்னைகாரி மவா...இவங்களை பத்தி கேள்விபட்ட பெறவு, கிட்னம்மா மேல மரியாதை அதிகமாயிட்டு. ஏழாப்பு படிக்குத வரைக்கும் அவ மவன் சைலுதான் முடி வெட்டிவிடுவான்.

'என்ன, தலைய அங்க இங்க ஆட்டுதே... கையில கத்திரியாங்கும் இருக்கு. எங்கயாவது கிழிச்சுட்டுன்னா, ஐயான்னாலும் முடியாது. ஆத்தான்னாலும் முடியாது'ம்பான். சரின்னுட்டு திரும்பவும் தலையை பரபரக்க ஆட்டிட்டு இருப்பேன். அப்பலாம் கடை போடலை சைலு. வீட்டு திண்ணைதான். முடிவெட்ட, சவரம் பண்ண வரும் ஐயாமாரு வீட்டு ஆளுவோள்ல இருந்து, தெருக்காரவோ எல்லாரும் வெளியில முருங்கை மரத்துக்கு கிழ உக்காந்துட்டு கதைதான் பேசணும். ஒவ்வொருத்தரா முடிச்சுட்டு சைலு வருவான். இதுல ஐயமாருவோலுக்குதான் முதல்ல வெட்டணும். அவ்வோளுக்கு வேலை சோலி அதிகமாம்.

இல்லன்னா கோவப்படுவாவோ. ஒவ்வொரு பூவுக்கும் ரெண்டு மரக்கா நெல்லு கூலி. ஊர்ல எல்லாருமே இதைதான் கொடுப்பாவோ. எட்டாப்பு வந்த உடனே, சைலுட்ட முடி வெட்டறதில்ல. அப்ப ரஜினி டைல்ல முடி வெட்டணும்னா, பாம்பேலருந்து வந்திருந்த அண்ணாதான் வெட்டுவான். அதனால அவன்கிட்ட போயிட்டோம்.

சைலு முடிவெட்டலைன்னாலும் நெல்லு உண்டு. காலங்காலமா கொடுத்துட்டு வாரதை விட்டுர முடியுமா?

கிட்னம்மா வீட்டுக்கு நாலு வீடு தள்ளிதான் மந்திரமூர்த்தி கோயிலு. கொடைன்னு வந்துட்டா, அவதான் சாமிகொண்டாடி மாதிரி விரதம் இருந்து, வீட்டுக்கு வெள்ளையடிச்சு சுத்தமா இருப்பா. கொடைக்கு மட்டும் ஊருக்கு வரும் திருநெல்வேலி மாமா, கிட்னம்மாவை பார்த்தாருன்னா, சட்டை பையில இருந்து 50, 100ன்னு ரூவாயை எடுத்து கொடுப்பாரு. ஒரு தடவை, சேலை வாங்கிட்டு வந்தாரு. இதுக்கிடையில சைலு, சேராத ஆளுவளோட சேர்ந்து குடிகாரனாயிட்டாம். தெனமும் குடிச்சுட்டு வந்து கிட்னம்மாவை ஏசிட்டு இருப்பாம். அக்கம் பக்கத்துல இருக்கவோ வந்து அவனை சத்தம் போடுவாவோ.

'இவனை திருத்தணும்னா கல்யாணம் பண்ணி வையு"ன்னு எல்லாரும் சொல்ல, சாத்தூர்ல இருக்குத அவளோட அண்ணன் மகளை கெட்டி வச்சா. குடி இன்னும் அதிகமாயிட்டு. அவன், யாரு சொல்லையும் கேட்டபாடில்லை. பொண்டாட்டிக்காரி, இவன் திருந்துத மாதிரி தெரியலைன்னு, அவ ஊரோட போயிட்டா. ஒரு வாரம் பொருத்திருந்துட்டு, இவன் அவளை கூப்புட போனான். மாமனாரு, அங்கயே இருக்கதா இருந்தா கடை வச்சுதாரேன்னு சொல்லிருக்காரு. சரி சரின்னு தலையாட்டிட்டு ரெண்டு மூணு மாசம் இருந்தான். அதுக்கு பெறவு இருக்க முடியலை. ஊருக்கு திரும்பி, அதே குடி, குதியாட்டம்னு ஆயிட்டான்.

கிட்னம்மாவுக்கு கவலையெல்லாம் மவன் மேலதான். ஒத்த பயல பெத்துவச்சுட்டு, இந்தா மாதிரி ஆயிட்டானேன்னு. ஊர்ல பிரசவம் பாக்குததுக்கு ஏதாவது ரூவான்னு கொடுக்கத வச்சு, அவ பொழப்பு ஓடிட்டு இருந்தது. அந்த ரூவாயை அடுக்களையில ஒழிச்சு வச்சாலும் நோண்டி எடுத்துட்டு போயிருவான் சைலு. தெரிஞ்சாலும் கண்டுக்க மாட்டா கிட்னம்மா.


நாளைக்கு முடிக்கிறேன்.

கேரக்டர்: சாமி கொண்டாடி-3

மந்தரக்கோன் கைய புடிச்சதும் திமிருனாரு. 'எம் மேலயால கையை வக்கியோ'ன்னு வேட்டிய மடிச்சு கெட்டுனாரு. அதுக்குள்ள நாலஞ்சு இளவட்ட பயலு்வோ வந்து தர தரன்னு இழுத்துட்டு வந்துடானுவோ. அந்தானி, ஊர்ல முடிவு பண்ணுனாவோ. இனும பெரியசாமிக்கு இந்த திருட்டு பய ஆடக்கூடாதுன்னு. இந்த வெவாரத்தை வச்சு, சங்க பணத்து கணக்கு வழக்கையெல்லாம் மோவப்பயகிட்ட கொடுத்தாவோ. 'அடுத்த கொடை வாரதுக்குள்ள எவன் பெரியசாமிக்கு ஆடுதானோ அவன் ரெத்தம் கக்கி சாவறதை பாக்கத்தான் போறியோ"ன்னு சாபத்தை கொடுத்துட்டு போனாரு மந்தரக்கோன்.

இப்படியொரு தப்பை பண்ணிட்டோமே; எவனும் மதிக்கமாட்டானுவோளேங்க கவலையெல்லாம் மந்தரக்கோனுக்கு இல்லை. இன்னும் அவனை பெரியசாமிகொண்டாடின்னு சொல்லிக்கிட்டிருக்காவோ.அவனும் அதே கெத்தோட மானங்கெட்ட பொழப்பு நடத்திக்கிட்டிருதான் இருக்காம்.

அடுத்த கொடைக்கு கால் நாட்டுன ராத்திரி, வீட்டுக்குள்ள இருந்து மந்தரக்கோனுக்கு சாமி வந்துட்டு, 'ஓய் ஓய்"னு சத்தம் போடுதாரு. அவரு வீட்டு முன்னால சாமியாடிட்டு அவரு போடுத சத்தம் கீழத் தெரு வரைக்கும் கேட்டுது.
'என்னையவாடா எதுக்குயோ. பாருங்க என்ன பண்ணுதன்னு" -சத்தமா இதை சொன்னதும் அடுத்தாபல புதுசா பெரியசாமிக்கு ஆடப்போற செல்லையாவுக்கு பயம் வந்துச்சு.
செத்த நேரம் அப்படி இப்படின்னு சத்தம் போட்டுட்டு போயிட்டாரு மந்தரக்கோன்.

சூச்சமடையாரு தாத்தாகிட்ட போனான் செல்லையா., இவன் இப்படி சொல்லிட்டானேன்னு.
'ஏல இதுக்கால பயப்படுத;சாமிங்கது எல்லாரையும் காப்பத்ததான். அழிக்க இல்லைல. நீ போய் வேலைய பாரு. நானிருக்கேன்"ன்னாரு.
அந்தானி வந்துட்டான் செல்லையா.

கொடை வந்துட்டு. திங்ககிழமை சாமி ஆத்துல போயி தண்ணி எடுத்துட்டு வருவாரு. வந்ததும் ராத்திரிக்கு சாமக்கொடை ஆரம்பிக்கும். புது பெரிய சாமி கொண்டாடி ஆத்துல போயி தண்ணியெடுத்துட்டு, பெரிய சாமி கொண்டாடிக்குன்னு, சாமி பூடத்துக்கு கீழ இருக்குத பலகையில உக்காந்துட்டாரு. ராத்திரிக்கு கொட்டு அடிச்சதும் கோயில்ல செல்லையா ஆடுதாரு.... வீட்டுல மந்தரக்கோன் சந்தம் போட்டுட்டு ஆடிக்கிட்டிருக்காரு. ஆனா, கோயிலு பக்கமே அவரு வரலை.

கொடையெல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு. அவரு சொன்ன மாதிரி எதுவும் நடக்கலை. ஆனாலும் இன்னைக்கும் தாந்தான் பெரிய சாமி கொண்டாடிங்கத மாதிரி மீசை திருவிகிட்டு தெனாவட்டா அலைஞ்சுகிட்டிருக்கான் மந்தரக்கோன். எந்த கேவலமும் அவனை ஒண்ணும் செய்யலை.

முற்றும்

கேரக்டர் 8 - பூழாத்தி -5

ரெண்டு வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை குல தெய்வ கோயில்ல கொடை நடக்கும். பூவங்குறிச்சி கொளத்து பக்கத்துல இருக்குத பூதத்தாருதான் இவ்வோ குலசாமி. பூழா வீட்டுக்காரன், எசக்கி, கருத்தப்பிள்ளையூர்ல துணி வெளுக்குத மாடன், அவங்க சொக்காரங்க, இன்னும் ரெண்டு துணி வெளுக்குத குடும்பம் சேர்ந்து இதுக்கு கொடை கொடுப்பாவோ. கோயிலுக்குன்னு கொட்டகைன்னு எதுவும் கெடயாது. கொளத்துக்கு எதுர்ல இருக்குத ரயில் பாதை பக்கத்துல சின்ன ஓடை இருக்கு. அதுக்கு வலப்புறத்துல கொஞ்சம் மண்ணுக்குள்ள புதைஞ்சு இருக்குத கருப்பு கல்லுதான் சாமி. அது சாமிங்கதுக்கு அடையாளமா பக்கத்துல இருக்குத மரத்துல ஒரு பாதி காவிவேட்டியை கெட்டிருப்பாவோ. ரெண்டு வருஷத்துக்கு ஒருதடவை கொட கொடுக்கும்போதுதான் இப்படி கட்டுவாவோங்கதால, அது கொஞ்ச நாள்லயே காணாம போயிரும்.

கொடை நேரத்துல சொந்தக்காரவோ கூட்டம் ரொம்ப வரும் பூழா வீட்டுக்கு. அந்த நாளுவோள்ல கழுத்துல தங்க சங்கிலி, டோலாக்கு அது இதுன்னு போட்டுகிட்டு மினுக்குவா பூழா. ஊர்ல உள்ள பொம்பளைவோ எல்லாம் அப்ப பூழாவ பாத்தா கேக்குத கேள்வி இதுதான்.
''ஏட்டி ரெண்டு புள்ளை பெத்தது போதும். நீ இப்படி மினுக்குனுன்னா, உன் வீட்டுக்காரன் இன்னொரு புள்ளைக்கு வழி பண்ணிருவாம்"
'போங்கத்தா... உங்களுக்கு இதே எடக்கா போச்சு"ம்பா பூழா. பொம்பளைலுவோ சிரிப்பாவோ.

காலமும் கண்ணு மண்ணு தெரியாம போனதுல, இப்ப வயசாயி போச்சு பூழாவுக்கு. சொன்னா நம்ப மாட்டியோ. அவ மவன் இப்ப கொயித்துல இருக்காம். என்ன வேலை செய்தாம்னெல்லாம் தெரியாது. மாசமானா வீட்டுக்கு ரூவா வந்துருது. யாராவது கடன் வாங்கணும்னா இவாகிட்டதான் கேக்காவோ. பூழா வீட்டுக்காரன் தலையில கொண்டைய போட்டுக்கிட்டு சாமியாரா அலையுதான். மவங்காரன் இனும ஒண்ணும் துணி வெளுக்க போவாண்டாம். வீட்டுல சும்மா இரு, நாந்தாம் ரூவா அனுப்புதம்லாங்கான். ஆனா, பூழாவுக்கு கேக்கலை. வய்சாகி, கண்ணு ஆபரேஷன் பண்ணிட்டு வந்தாலும் இன்னும் அழுக்கு துணி வாங்க வந்திட்டிருக்கா.
முற்றும்

கேரக்டர் 8 - பூழாத்தி -4

சொந்தக்காரங்க கல்யாணம் காட்சின்னா, பூழா ஒரு திருட்டுதனம் செய்வா. யாரு வீட்டுல புது சேலைய வெளுக்க போட்டுருக்காவலோ அந்த சேலைய எடுத்து உடுத்திக்கிடுவா. இந்த திருட்டுத்தனத்தை மறைக்க, காலையிலயே மொத பஸ்ல ஊருக்கு கெளம்பிரணும். கல்யாணம் காட்சி முடிஞ்சு ராத்திரி போல கடைசி பஸ்லதான் திரும்புவா.

இப்படித்தான் ஒரு நா வரும் போது, மாடத்தி பாத்துட்டா. அம்பாசமுத்ரம் கல்யாணி தியேட்டர்ல சினிமா பாத்துட்டு கடைசி பஸ்ல மாடத்தி வரும் போது, நல்ல கூட்டம். முண்டியடிச்சு டிரைவரு சீட்டுக்கிட்ட நின்னுகிட்டு, வீட்டுக்காரன் ஏறிட்டானான்னு பின்னால திரும்பி பார்த்தா. சேல கண்ணுல பட்டுட்டு. யாரோ நம்ம சேல மாதிரியே கெட்டிருக்காவோலன்னு நாலஞ்சு தடவை பார்த்தா. பெறவுதான் தெரிஞ்சுது அது பூழான்னும், கெட்டிருக்கது அவ சேலதான்னும்.

உச்சிக்கு ஏறிட்டு கோவம். பஸ்ல திட்டக்கூடாதுன்னு நெனச்சிட்டா. இருந்தாலும் மூசு மூசுன்னு மூக்கு விரியுது. இவ நிக்கதை பூழா பாக்கல. ஊரு வந்ததும் இறங்குன மாடத்தி, கார்சாண்டுக்கு தள்ளி, இருட்டுல நின்னுகிட்டா. பூழா, ஒண்ணும் நடக்காத மாதிரி இறங்கி பொட பொடன்னு நடந்ததுதான் தாமதம், மாடத்தி அவ கைய எட்டி புடிச்சுக்கிட்டு, மானங்கெட்ட கேள்வி கேட்டா. இவ போட்ட அவயத்துல கார்சாண்டு பக்கத்துல இருந்துலாம் ஆளுவோ வந்துட்டு.

வந்தவோளும் பூழாவைதான் ஏசுனாவோ. 'இனும இப்டி பண்ணுனன்னா ஊர்ல இருந்து ஒதுக்கி வச்சுருவோம்'னு மிரட்டலு. இனும இப்படி பண்ண மாட்டேன்னுட்டு மன்னிப்பு கேட்டா பூழா. ஆனா, அந்த சேலைய மாடத்தி திரும்ப வாங்கலை. 'நீ உடுத்துனதை நான் கெட்டனுமோட்டீ... படுக்காளி செரிக்கி. நீயே வச்சுத்தொலை"ன்னு போயிட்டா.

ஆனா, பூழாவும் ரோசக்காரி. அந்த சேலைய அவ மாத்துக்கு பயன்படுத்துக்கிட்டா. மாத்துன்னா என்னன்னு சொல்லுதேன்.

ஊர்ல யாராவது மண்டைய போட்டுட்டா, மகன்கள், பேரன்கள் சொக்காரங்கன்னு நீர்மாலைக்கு போவாங்க. வாய்க்கால்ல போயி குளிச்சுட்டு, கையில சொம்புல தண்ணி கொண்டு வந்து மண்டைய போட்டவரு கால்ல ஊத்தணும். இப்படி நீர்மாலைக்கு போய்ட்டு வாரவங்களை பந்தல் மாதிரி துணியை புடிச்சுக்கிட்டு அதுள்ளதான் வரணும். பூழா, மாடத்தி சேலையை இதுக்கு பயன்படுத்திக்கிட்டா.

இது முடிஞ்சதும் சொக்காரங்க ஒரு பொட்டியில அரிசி, நெல்லு கொண்டு வரணும். தலைய விரிச்சு போட்டு, பொம்பளைலுவோ எல்லாம் இப்படி வரும்போது, தரையில துணியை விரிச்சுக்கிடுவாவோ. த்லைக்கு மேலயும் பந்தல் மாதிரி புடிச்சுக்கிடுவாவோ. இதுக்கு பேரு மாத்து. இதுக்குலாம் வெள்ளை வேட்டிய பயன்படுத்திக்கிடுவா பூழா.

இது முடிஞ்சதும். மண்டைய போட்டவரை சுடுகாட்டு தூக்கிட்டு போவாவோ. கொள்ளி வைக்க போறவங்க, அவங்க அண்ணன், தம்பி யாராவது இருந்தா அவங்களும் இந்த மாதிரி துணி பந்தலுக்குள்ளதான் நடக்கணும். சுடுகாட்டு கிட்ட போனதும் இந்த துணியில பெரிய மனுசங்க உக்காந்துகிட்டு மொய் பிரிப்பாவோ. அந்த மொய் 2ரூவா, 5 ரூவான்னுதான் இருக்கும். இது எதுக்குன்னா, யாரு யாரு செத்ததுக்கு வந்திருக்காங்கன்னு அப்பதான தெரியும். அதுக்குதான். இப்படி பிரியுத துட்டை, பூழாவுக்கோ பூழா வீட்டுக்காரனுக்கோ கொடுத்துருவாவோ.

அது ரெண்டு மூணு நாளு செலவுக்கு ஆவும்.

அடுத்தாப்ல சொல்லுதேன்.

கேரக்டர் 8 - பூழாத்தி - 2

ஊர்லயிருந்து வடக்க ரெண்டாத்து முக்கு இருக்கு. கடனா நதி ஆத்தோட கடையத்துல இருந்து வார கரண்டையாறு (ராமநதி) சேருததால இதுக்கு ரெண்டாத்து முக்கும்பாவோ. கரைக்கு ரெண்டு பக்கமும் தோப்புவோ. ஆள் நடமாட்டமில்லாம் கொறச்சல்தான். எப்ப போனாலும் இருட்டி இருக்குத மாதிரிதான் இருக்கும் இந்த எடம்.

இந்த கரையுல காளியம்மன் கோயிலு. அந்த கரையில சொடலை கோயிலு. கோயிலுன்னா பெரிய கட்டடம் இருக்கும்னு நெனச்சிடாதீயோ. இது சும்மா ரெண்டு கருங்கல் செல. கொடை கொடுக்க அன்னைக்கு மட்டும் பந்தலு போட்டுக்கிடுவாவோ.

இந்த இடத்துலதான் உவரு மண்ணு கெடைக்கும். பூழா ஒரு பனைவோலை பொட்டி கொண்டு வந்துருவா. தொணைக்கு வாரவோளும் பொட்டி வச்சிருப்பா. கரை ஓரமா மண்ணை அள்ளி சுமக்க முடியுத அளவு பொட்டியில போட்டுட்டு வருவாவோ. இந்தப் பக்கத்துல வயலுக்கு வந்த சின்னச்சியை யாரோ ஒரு பய கெடுத்துட்டாம் மூணு தலைமுறைக்கு முன்னால. அவளுக்கும் இங்க சின்னதா பூடம் இருக்கு. துடியா இருப்பாளாம். ஒத்த செத்தயில போனா புடிச்சிக்கிடுவாளாம். அதனாலதான் யாரும் தனியா வரமாட்டாவோ.

இந்த உவரு மண்ணு எதுக்குனா, துணி வெளுக்க போடுதாவோலா. அவ்வளவு துணிக்கும் சோப்பு போட்டு முடியுமா? கட்டுப்படியாவாது. அதனால ஒரு பெரிய அடுப்பு மேல வெள்ளாவி பானையை வச்சு அதுல தண்ணிய ஊத்துவாவோ. மேல ஒரு துணியை வச்சு பானை வாயை கட்டுவாவோ. கீழ அடுப்பை மூட்டிருவாவோ.

இந்த உவரு மண்ணை போட்ட சருவசட்டி தண்ணி பக்கத்துல இருக்கும். அழுக்கான துணியை எடுத்து இதுல ஒரு முக்கு. அந்தானி, அதை எடுத்து வெள்ளாவி பானை மேல வச்சிருவாவோ. இப்படி பத்து இருவது துணியை வச்சு இதையெல்லாம் சேர்த்து ஒரு போர்வையை வச்சு ஒரு கெட்டு. பானையில் இருக்குத தண்ணி ஆவியாகி, மேல வரும். துணியெல்லாம் அந்த ஆவியில நனையும். உவரு மண்ணும் அதும் சேந்து அழுககை எடுத்துரும்.

எடுத்துரும்னா துணியில கொஞ்சம் ஈரமா நசநசன்னு இருக்கும். அதை ஆத்துக்கு கொண்டு போயி தொவைப்பாவோ. அழுக்கு சுத்தமா போயிரும். (சர்ஃப் எக்ஸல்லாம் வேண்டாம்).

இதுக்கு பெறவும் பூழாவுக்கு வேலை இருக்கு. துணியையெல்லாம் ஆத்துலயே காய போட்டிருவாவோ. எது எது யாரு வீட்டு துணுங்கதுக்கு அடையாளம் போடுவாவோலா, அந்த காயிக்கு பேரு தேங்கொட்டை. மலையிலதான் இருக்கு இந்த மரம்.

ஒரு நாளு இதுக்குன்னு இங்கயிருந்து நாலு கி.மீட்டர் தூரத்துல இருக்குத கருத்தபிள்ளையூரு தாண்டி, மேற்கு தொடர்ச்சி மலை மேல ஏறி போயி, இந்த மரத்தை தேடி, காயை பறிக்கணும். இல்லைனா, கீழ கெடக்குத காயை எடுத்துட்டு வரணும். இந்த வேலையும் பூழாவுக்குதான். இதை பறிச்சுட்டு வாரதுக்கு ஒரு நாளு பூரா ஆயிரும்.

அந்தானி, காயை எடுத்து கோணி ஊசியை வச்சு ஒரு குத்து. ஊசியிலயே கருப்பும் செவப்புமான கலர்ல பால் வரும். அதை அப்படியே வேட்டி சட்டையில அடையாளத்துக்கு வைப்பாவோ. ஒவ்வொரு சாதிக்காரவோளுக்கும் ஒவ்வொரு அடையாளம். இப்ப தேவமாரு சாதின்னா ஒரு பெரிய கோடு. பக்கத்துல சின்ன புள்ளி. கோனாக்கமாருவோன்னா, ரெண்டு கோடு, பெரிய புள்ளி. பிள்ளைமாருவோன்னா, புள்ளிமட்டும். இப்படி நெறைய இருக்கு.

எல்லா வேட்டியும் வெள்ளையாத்தான் இருக்கு. இதுஇது இன்னாரு வீட்டு வேட்டின்னு எப்படி கண்டுபிடிக்க? அதுக்கும் குறியீடு இருக்கு.

நாளைக்கு சொல்லுதேன்.

கேரக்டர் 8 - பூழாத்தி

ஊர்லயிருந்து ரெண்டு பல்லாங்கு நடந்தா ஆறு. ஆத்துல பெரிய ஆழம்லாம் இல்ல. மேக்க பேயடிச்சாம் மண்டபம் இருக்கு. அது பக்கத்துலதான் கொஞ்சமா இடுப்பு முங்குத அளவுக்கு ஆழமிருக்கும். மத்தபடி எல்லாபக்கமும் கரண்டைய நனைக்குத மாதிரிதான் தண்ணி. சின்னபாலம் பக்கத்துல மேல ஊரு சுடுகாடு. ஆத்தாங்கரைக்கு அந்த பக்கம் ஆழ்வார்க்குறிச்சிக்காரங்களுக்கு சுடுகாடு. இதுல ஐயமாருவோ சுடுகாடு தனி. இங்க மட்டும் சிமெண்டுல பூசி கட்டியிருப்பாவோ. மத்த சுடுகாடுலாம் தகர கொட்டாயிதான்.

சுடுகாட்டை தாண்டிதான் துணி வெளுக்க ஏழெட்டு கல்லை போட்டிருந்தாவோ. இது எங்கன்னா சின்னப்பாலத்துக்கு வலப்புறம். கல்லுனா சாதாரண கல்லுன்னு நெனைச்சிடக்கூடாது. ரெண்டு கல்லுவோ பாறை. ஆத்துக்குள்ளேயே கெடக்குத சின்ன பாறை. மிச்சம் நம்ம பூழா வீட்டுக்காரனும், எசக்கியும் பேய்மண்டபத்துலயிருந்து ஆத்துக்குள்ளேயே உருட்டி உருட்டி கொண்டு வந்து போட்ட சதுர கல்லு. இந்த கல்லுவோலதான் துணி தொவைக்கது.

ஊர்க்காரங்க துணியையெல்லாம் கழுதை மேல தூக்கி வச்சு, வேணான வெயிலில துண்டை வச்சு மொகத்தை தொடச்சுகிட்டு நடந்தே வருவாவோ பூழா வீட்டுக்காரனும் எசக்கியும். உச்சி மத்தியானத்துல புருஷனுக்கும் எசக்கிக்கும் தூக்கு சட்டியில சோறை கொண்டு வருவா பூழா. கூட தொவைக்க யாராவது வந்தா கூட்டிட்டு வருவா. சோறு கொண்டு வாரவளுக்கு இன்னொரு வேலையும் இருக்கு. ஆத்துக்கிட்ட அவுத்துவுட்ட கழுதையோ அது பாட்டுக்கு எவன் தோப்புக்குள்ளயாவது போயி நின்னுரும். இல்லனா படுத்துரும். பூழாகிட்ட நாலு கழுதை இருக்கு. எசக்கிட்ட ரெண்டு. பூழாட்ட இருக்குத நாலு கழுதையில ஒண்ணு சேட்டைக்கார கழுத. சும்மா அதுகிட்ட போனாலே குண்டிய திருப்பிட்டு காலை வச்சு எத்திரும். பொல்லாத கழுதை. அதனால அதுக்கு மட்டும் பின்னாங்கல் ரெண்டையும் சேர்த்து கயிறை வச்சு கெட்டு போட்டிருந்தாவோ. பாக்கதுக்கு பாவமாதான் இருக்கும். என்ன பண்ண?

போன மாசம் மூக்கத்தேவன் மவ புள்ளய தூக்கிட்டு ஊர்ல இருந்து வந்தா. மவளையும் பேரனையும் பாக்க கார்சாண்டுக்கே வந்துட்டாம். மூக்கத்தேவன். இறங்குனவோ சும்மா வீட்டுக்குப் போவாம, பயலுக்கு ஒண்ணுக்கு வருதேன்னு இடுப்புலயிருந்து இறக்கி ஓரமா விட்டுருக்கா. பக்கத்துல இந்த கழுதை. இதுக்கு தெரியுமா அது மூக்கத்தேவன் பேரன்னு. காலை வச்சு மூக்குல எத்திட்டு. ஓ...ன்னு அழுததுதான் காரணம். கழுதைய மூக்கத்தேவன் ஓட ஓட விரட்டி, கல்லை கொண்டு எறிஞ்சான். இன்னும் கழுதை முதுவுல தழும்பு இருக்கு.

இப்படி ஏதாவது வம்பை இழுத்துட்டு வந்துரும் இந்த கழுதை. நல்ல வேளை மத்தியான நேரத்துல ஆத்துப்பக்கம் ஆளுவோ இருக்க மாட்டாவொ. இருந்தா, இந்த கழுதை அவங்களையும் உண்டு இல்லைன்னு ஆக்கிரும். இதனால பூழாவுக்குத்தான் வேசடை. வாரவனுவோல்லாம், ‘கழுதைய கெட்டி போடு, இல்லைனா சடச்ச நயினார் கோயிலுக்கு வெட்டி படைச்சிருவேம்பானுவோ. வேற என்ன செய்ய முடியும்? அதனால பாவ புண்ணியத்தையெல்லாம் தூர வச்சுட்டு கால்ல கட்டு போட்டுட்டாவோ.
இந்த கழுதையலயெல்லாம் தேடி புடிக்கத வேலை பூழாவுக்கு. இது முடிஞ்சதும் வேற வேலையும் இருக்கு. அதுக்கு அவா தனியா போவ மாட்டா. நடு காட்டுக்குள்ள பொம்பளைய தனியா பாத்தா ஏதாவது ஆயி போச்சுன்னா. அதான் துணைக்கு யாரையாவது கூட்டிட்டுப்போவா.

பாக்கியை நாளைக்கு சொல்லுதேன்.

படம் நன்றி: மீஞ்சூர் ராசா.

வசதி 4; கேரக்டர் 7

பெறவு இவனும் செவப்பா இருக்குத பிள்ளைய பாத்துக்கெட்டணும்னு ஊர் ஊரா தேடிப்போயி பொண்ணு பாத்தாம். இவன் அத்தைக்காரி மூணு பொட்டப்புள்ளைய வச்சிருக்கா பத்தையூர்ல.

அதெல்லாம் வேண்டாம்னுட்டாம். தோலு கருப்பா இருக்காம்.

பெறவு இப்படியே அலைஞ்சதுல மூதிக்கு வயசுதான் ஏறிச்சு. செவத்த தோலு பொண்ணு ஒண்ணும் கெடக்கல. இவன் ஆத்தாக்காரி, சொந்த பந்த கல்யாணத்துக்கு போவும்போது, செவப்பு தோலு பிள்ளைல பாத்தான்னா, யாரு என்னன்னு விசாரிச்சா... ஆனா, அவ்வோ கேட்ட வெஷயத்துல வாய பொத்திட்டு வந்துட்டா.

‘இப்படி பொண்ணு வேணுங்கிய. மாப்ள எங்க ஆபிசுல வேல பாக்காரு’ன்னு கேட்டா என்ன செய்ய முடியும்?

இந்தப் பயலுக்கு ஒரு மாதிரி ஆயிப்போச்சு. இதுக்கு மேல செவத்த தோலை தேட முடியாதுன்னுட்டா ஆத்தா. சேக்காளி பயலுவோலாம் தாலி கட்டுட்டு குழந்த குட்டின்னு இருக்கையில இவன் எவ்வளவு நாளுதான் காத்திருப்பாம்.

செரி யாரையாவது பாருன்னுட்டாம். பெறவு, பாப்பாக்குடில இருக்குத அய்யங்கோனாரு மவளை புடிச்சு கெட்டி வச்சா.அவ நீட்டி. தெனமும் குளிச்சு முழுவி, சொவத்துக்கு பெயிண்ட் அடிச்ச மாதிரி பவுடரை போட்டுட்டுதான் அலைவா. ‘இந்த ஊர்ல இப்டிய அலையாதட்டின்னு சொல்லிப்பாத்தான். ஊருக்கு போவும் போது மட்டும் படவுரை போடு’ன்னான். அவ கேக்கலை. ஊருல யாராவது பவுடரு வாசத்தோட போனன்ன்னா, அது வசதி பொண்டாட்டியாத்தாம் இருப்பாம்பாவோ.

வெறவுக்கு போயிட்டு வீட்டுக்கு வந்தாம்னா அசதியா இருக்கும். வெறவு விக்கலைன்னா வீட்டு சொவத்துல சாத்தி வச்சிட்டு குளிப்பாம். நீத்தண்ணிய குடிச்சிட்டு சாஞ்சாம்னா கண்ணை கெட்டிட்டு வரும். சின்ன புள்ளை, ‘எப்போ’ன்னு கிட்ட வரும்.‘ஏல... சத்தம் போடாத: செத்த தூங்கிக்கிடுதேம்’பாம்.

மழை காலத்துலதான் சிக்கலு. நனைஞ்சுக்கிட்டு கூட வெறவுக்கு போலாம். ஆனா, மலையில மழைபெஞ்சு மண்ணு வழுக்கும். தலையில வெறவ வச்சுட்டு நடக்க முடியாது. வழுக்கிரும். இதுக்காவ செல நேரத்துல நெறய வெறவ கெட்டிக்கொண்டாந்து, வீட்டுல வச்சு அதை ரெண்டு கெட்டா பிரிப்பாம். பாதியை வீட்டுக்கு வெளியில சாத்திப்போட்டுருவாம். அதை மட்டும் விக்க மாட்டாம்.

இப்டியே ஒரு பத்து, பதினெஞ்சு கெட்டு சேந்துதுன்னா நிம்மதியா இருக்கும். மழை நேரத்துல வெறவுக்கும் நல்ல வெலை கெடக்கும். அப்பம்லாம் இவன் சொல்லுததுதாம் வெல.

உடம்பு சரியில்ல, முடியலைன்னாலும் அவனால சும்மா இருக்க முடியாது வீட்ல. வாய்க்கா கரையில இருக்குத கருவை முள்ளை வெட்டிப்போட்டுட்டு, பொண்டாட்டிய விட்டு அள்ளிட்டு வர சொல்லுவாம். வந்ததுல வாக்கான கம்பு கெடச்சுதுன்னா சின்ன பயலுவோலுக்கு செல்லாங்குச்சு செதுக்கி கொடுப்பாம். எல்லாரும் செதுக்குவோன்னாலும் இவன மாதிரி கூர்மையா அழகா செதுக்க முடியாது.

ஒரு நா வெறவுக்கு போயிட்டு வந்தாம்னா மறுநா தூங்குவாம். அடுத்த நாளு பாவூர்க்காரனுவோ சத்தம் முழிப்பை கொடுக்கும். அறுவாளைத்தூக்கிட்டு, பொன்னம்மாவை கூட்டிட்டுப் போவும் வாழ்க்கை.

அவ்வளவுதாம்.

மஞ்சனக்காரரு மவன் 2: கேரக்டர் 6

இவ்வளவு வெவாரம் நடந்திருக்கே... எதுலயாவது நான் பண்ணல, எனக்கு அதுக்கும் சம்பந்தமில்லன்னு சொல்லிருப்பானா இந்தப் பய. துணிஞ்சு ஒத்துக்கிடுவாம் பாத்துக்கிடுங்கோ. அதுலயெல்லாம் நல்ல பயதான். செய்தது தப்புன்னு உணருவானோ மாட்டோனா? என்ன நடந்தாலும் உம்முனு மூஞ்சிய வச்சுக்கிட்டு உக்காந்துக்கிடுவாம். யாராவது கோவத்துல அடிச்சாவோன்னு வையுங்களேன், அதை வாங்கிக்கிட்டு மரம் மாதிரி நிப்பாம்.

கொஞ்ச நாளா வீட்டு பக்கம் போறதில்ல. அவ அம்மக்காரி மட்டும் ராத்திரி போல எங்கயாது இருந்தாம்னா தேடி கூட்டிட்டு வந்து, கஞ்சிதண்ணி கொடுப்பா. பகல்ல வீட்டுக்கு வந்துட்டாம்னா மஞ்சனக்காரரு வெளியில போயிருவாரு. அம்மாக்காரி என்னவெல்லாமோ சொல்லி பாத்துட்டா. ரொம்ப கேவலமா இருக்குல. ஒழுங்கா கொத்த வேலைக்கு போ. உருப்டியா வேலை ஏதாவது செய்யுன்னு சொல்வா. கேக்குதப் பயலா இவன்? எல்லாத்துக்கு ம் தாம் பதிலு. கல்லுளி மங்கம் மாதிரி இருப்பாம். அவன் சிரிக்கதும் கெடயாது. அழுததும் கெடயாது. அப்டியொரு பய.

மஞ்சனக்காரரு கல்யாணம் காட்சின்னு வெளியூருக்குப் போனா ‘உம்ம மவன் இப்ப என்னவே பண்ணுதாம்’னு கேட்டா மானம் போயிரும். என்ன சொல்லுததுன்னு தெரியாம சமாளிப்பாரு. ‘ஊர சுத்துதாம்’னு சொல்ல முடியுமா? வயக்காட்டைத்தாம் பாத்துக்கிட்டிருக்காம்பாரு. ஆனா, இந்தப் பய ஊருகாரம் தோப்பு, தொரவுன்னு அலைவான தவிர சொந்த வயலுக்கு இதுவர போனது கெடயாது.

‘புதுக்குடில உம்ம தங்கச்சி மவா இருக்காலவே, கல்யாணத்த பண்ணி வச்சாயென்னா? நாலு நாளு அவ சேல பின்னால கெடந்தாம்னா, தன்னால திருந்திருவாம்யா’ன்னு புத்திமதி வேற வரும். அவருக்கு அவமானமா போவும். ஊருக்கெல்லாம் புத்தி சொல்லுதவருட்ட போயி, இப்டி ஒருத்தம் சொன்னா எப்டி இருக்கும்?

ஆனா மஞ்சனக்காராரு அதுல மட்டும் கரீட்டா இருந்தாரு. இவன நம்பி இன்னொரு பொண்ணு புள்ளைய கெடுக்க விரும்பலன்னு மனசுக்குள்ளேயே சொல்லிட்டு இருப்பாரு. அவரு பொண்டாட்டியும் கல்யாணத்தை பண்ணலாம்னு சொல்வா. ‘கோட்டிக்காரியாட்டி நீ. இவனே தெனமும் ஒவ்வொரு கூத்தப் பண்ணிட்டு வாராம். இதுல இன்னொருத்திய கெட்டிவச்சு கேவலப்படணுமா’ம்பாரு.

இப்படியரு கொரங்கு பயல எங்கயாவது பாத்திருக்கேளாயா?

வெவாரம் பேசிட்டே இருக்கும் போது, பொந்தன் கந்தயா, மஞ்சனக்காரரு மவன, குறுக்கோட மிதிச்சாரு. அவரும் அவனுக்கு வேற யாருமில்ல. சொந்தந்தாம். அந்தானி, கடுக்கான் வந்தாம், அவன் ரெண்டு மிதி. உடன எல்லாரும் வந்து புடிச்சாவோ. அதுக்குள்ள சங்காபீச சுத்தி பொம்பளைளுவோ சத்தம் போட்டாவோ. ஏய்ய்யா... அடிக்காத, அடிக்காதன்னு கத்துதாவோ.

சங்காபீசுக்கும், மஞ்சனக்காரு வீட்டுக்கும் ரொம்ப தூரமில்ல. இங்கயிருந்து பொம்பளைளுவோ சத்தம் போட்டது அவரு காதுக்கும் கேட்டுது. அந்த பய, அம்மாக்காரி மனசு கேட்காம, சங்காபீசுக்கு ஓடி வர போனா. மஞ்சனக்காரு, ‘அங்க போனா, வீட்டுக்குள்ள நடையேற கூடாது’ன்னு பொண்டாட்டிய சொன்னாரு. அவா நெஞ்சு நெஞ்சுன்னு அடிச்சுட்டு ஒப்பாரி வைக்க ஆரம்பிச்சுட்டா.

‘இப்டி போட்டு ஆளாளுக்கு மிதிக்கவாடா இங்க வெவாரத்துக்கு வந்திருக்கோம்’னு தலைவரு சொன்னதும், பாதி பேரு அவங்களை பிரிச்சாங்க. விடிய விடிய வெவாரம் நடக்கு. இன்னைக்கு ஒரு முடிவு தெரியாம விடக்கூடாதுன்னு இருக்காவோ. விடிய விடிய இந்த மாதிரி கூட்டம் நடந்தா அங்ஙனயே கருப்பட்டி காப்பிக்கு ஏற்பாடு நடக்கும். நடு ராத்திரில கணபதியா பிள்ள கடய தெறக்க சொல்லி, கருப்பட்டியும், தூளும் வாங்கிட்டு வந்தானுவோ. கொஞ்சமா பொறிகடலயும். காபிய போட்டு குடிச்சுட்டு வெவாரம் நடக்கு, முடிஞ்ச பாடில்ல.

விடிஞ்சு போச்சு. தென்காசில இருந்து வார மொத பஸ்சு வந்துட்டு. பஸ்லயிருந்து இறங்கி வந்த நடுத்தெரு பொனமால, நேரா சங்காபீசுக்கு வந்தாம். வெவாரம் நடந்துட்டு இருக்கத பாத்துட்டு தலைய வெளிய இழுத்துட்டாம். தலைவரு இத பாத்துட்டு, ‘ஏய், வாடா’ன்னாரு. அவன், ‘நீரு இங்க வாரும்’ன்னான்.

வெளிய போனாரு.

என்னாமோ தலைவரு காதுல சொன்னாம்.

அவருக்கு மொகம் ஒரு மாதிரியாயிட்டு. உடனே, ‘வெவாரத்த பெறவு பேசலாம்ல, எல்லாரும் எங்கூட வாங்க’ன்னு கூப்டாரு. என்ன ஏதுன்னு தெரியாம எல்லாரும் அவரு பின்னாலயே ஓடுதாவோ. தலைவரு, வயசானவங்கிட்ட மட்டும் ஏதோ குசுகுசுன்னு சொல்லுதாரு. மத்தவங்கயெல்லாம் என்ன என்னன்னு கேட்டுட்டே வாரனுவோ. இவனுவ கூட ஒண்ணும் நடக்காத மாதிரி மஞ்சனக்காரரு மவனும் ஓரமா வாராம். சின்ன வாய்க்கா பாலம் தாண்டி, ஆத்தை பாத்து நடக்காவோ. இன்னும் நல்லா விடியல. பால் கொண்டு போற பாவூர்ச்சத்திரத்தானுவோ சைக்கிளு அங்க இங்கயும் பறந்துட்டு இருக்கு.

ஆத்துகிட்ட வந்த பெறவுதான் கொஞ்சம் புடிபட்டுது. ஆமா. சுடுகாட்டுல ஒரு ஆளு...

‘ஏல அது யாரு’ன்னு கேட்டுட்டு எளவட்ட பயலுவோல்லாம் கிட்டத்துல ஓடுதானுவோ.

போய் பாத்தா... திக்குனு ஆயி போச்சு!

சுடுகாட்டுல இருந்த வேப்ப மரத்துல, வேட்டிய அவுத்து தூக்கு போட்டு தொங்கிட்டிருந்தாரு மஞ்சனக்காரரு!

மொதமொதலா அவரு மவன் அழுதத, அப்பதான் எல்லாரும் பாத்தாவோ.

அவ்வளவுதான்.

வில்லடிச்சான் 2: கேரக்டர் 5

‘கண்ணகின்னா யாரு சார்வாள்?'

காசி வாத்தியாரு அவன உம்முனு பார்த்தாரு. இவரு ஏம் இப்டி பாக்கருன்னுட்டு பேந்த பேந்த முழிச்சாம். அந்தானி, ‘நீலாம் வில்லடிச்சு கிழிச்சேன்'னுட்டு போயிட்டாரு. கூட வந்த மாடசாமி வாத்தியாரு, ‘உன்னலாம் கூட்டிட்டு வந்தம் பாரு...ஏல கண்ணகி யாருன்னு தெரியாதால'ன்னாரு.
‘தெரியல...சார்வாள்...யாருன்னு சொல்லுங்கோ; நா கதை ரெடி பண்ணிருதேன்னு சொன்னாம்.

‘நீ புடுங்குன'ன்னு சொல்லிட்டு அவரு தோப்ப பாக்க போயிட்டாரு.
கிட்னனுக்கு அவமானமா போயிட்டு. ஒரு காரியமும் நடக்க மாட்டேங்குதேன்னு ஒரு முடிவெடுத்தாம். அவங்க சொந்த கோயில்ல இந்த வருஷம் வில்லு பாடணும்னு.

அதும் லேசு பட்ட காரியமில்ல. மத்த கோயில்லயாவது சொள்ள மாடன், தங்கம்மன், கருப்பசாமி கதையல் பாடிட்டு போயிரலாம். மந்திரமூர்த்தி கதைய அவ்ளவு சீக்கிரத்துல முடிக்க முடியாது. ரொம்ப பெரிசு. மூணு நாளாவும். இந்த பய மாசா மாசம் நடக்குத ஊரு கூட்டத்துல போயி விஷயத்தைச் சொன்னாம். எல்லாருக்கும் சிரிப்பாணி.

‘அதுயென்ன வெளயாட்டு காரியமால, கூறுகெட்டால பேசாதே'னு தலைவரு சொல்லிட்டாரு.

‘இது எனக்கு மான பிரச்னை. நம்ம கோயில்லயே எனக்கு பாட வாய்ப்புக் கொடுக்காட்டா, வேற எந்த பய, என்னய கூப்டுவாம். நான்தாம் பாடுவன். வெளி வில்லுக்காரனுக்கு ரெண்டாயிரம் ரூவா கொடுக்க போறியோ. எனக்கு சல்லிக்காசு வேண்டாம். வெறும் 101 ரூவா போதும். இதுவும் காசு வாங்காம பாடக் கூடாதுன்னுதான்'னு சொன்னான்.

ஆளாளுக்கு எடக்கு பண்ணி பேசுனாவோ.

‘பயலுக்கு கோட்டிக்கீட்டு புடிச்சுட்டாவே'

‘இந்த கிறுக்குக்கு வில்லுபாடணும்னு எப்டில தோணுச்சு?'

‘இவம் நம்மல கேவலப்படுத்தணும்னு நெனச்சுட்டாம் போலுக்கு'

ஆளாளுக்கு பேசுனாவோ. எல்லாத்தையும் கேட்டுட்டு இருந்த பய, ‘நா ஒண்ணும் சாதாரண ஆளு கெடயாது; எல்லா பொலவருட்டயும் போயி பாடிட்டு வந்திருக்கேன்'ன்னான்.

ரூவா வேற வேண்டாம்னு சொன்னானா, காசு வெஷயம் வந்ததும் சத்தம் அடங்கி போச்சு. ரெண்டாயிரம் ரூவாயை இழக்காண்டாமேன்னுதான்.
‘ஏல கிட்னா மூணு நாளு, மந்திரமூர்த்தி, பலவேசக்காரன், பட்றையன், சொல்லமாடன் கதையெல்லாம் பாட வேண்டியிருக்கு. நீ ஒழுங்கா படிப்பியால? கொடைக்கு நாலு ஊர்லயிருந்து கூட்டம் வரும். எல்லாரு வீட்டுக்கும் சொக்காரன், சொந்தக்காரன்னு வருவானுவோ. மூஞ்சிய சுழிச்சுட்டானுவன்னா மானம் போயிரும்'ன்னாரு தலைவரு.

‘அதை நாம் பாத்துக்கிடுதேன். அந்தளவு மண்ணாவா இருக்கேன். நான்தான் இந்த வருஷம் பாடுவேன்'ன்னான். உடனே நொண்டி போலீசு, ‘நீ பொலவன்னு சொல்லுதே... நம்ம சாமி கதையாவது ஒழுங்கா படிப்பியால? கோயில்ல, முக்கியமான சாமி பூடம்லாம் இருக்கு. இதுல எந்த கதைய தப்பில்லாம படிப்பேன்னு சொல்லு. இல்லைனா நாளைக்கு இங்கயே படிச்சு காட்டு''ன்னாம். அவனுக்கும் கிட்னனுக்கும் ஆவாது. கீரியும் பாம்புமா இருப்பானுவோ. இதுதாம் நேரம்னு கொத்திட்டாம். இவன் சொன்னதுக்கு கொஞ்ச பேரு, ‘அதுவும் சர்தாம்'னாவோ.

கிட்னன் இதுதான் சரின்னுட்டு ‘சரி'ன்னுட்டாம். வார வெள்ளிக்கிழமை கோயில்ல வில்லு. ‘மந்திரமூர்த்தி கதைய படிக்கேன்'னு சொல்லிட்டாம்.
மறுநாள்லயிருந்து ஆரம்பிச்சாம் பாட்டை. ஏற்கனவே பப்பு பொலவருட்ட மந்தரமூர்த்தி கதைய எழுதி வாங்கியிருந்தாம். வீட்டுல உக்காந்து எவ்வளவு கொடுமையா பாடணுமோ அவ்வளவு கண்றாவியா பாடித்தொலசாம். அவன் பொண்டாட்டி, புருஷன் திடீர் பொலவனா ஆனதுல வெக்கப்பட்டு சிரிச்சுக்கிட்டே அவனுக்கு வேண்டியதெல்லாம் செஞ்சு வச்சா.

வெள்ளிக்கிழமை. மந்திரமூர்த்தி கோயிலு முன்னால தெருவே கூடியிருக்கு. மைனரு மாதிரி மினுக்கிட்டு வந்துட்டாம். வில்லுலாம் ரெடியாயிட்டு. பக்கத்தூருல அருணாசல பொலவருக்கு கொடம் அடிக்க போறவன, கெஞ்சி கூத்தாடி கூட்டிட்டு வந்துட்டாம். சிங்கி, உடுக்கைனு ஆறு பேரு வந்தாச்சு. பள்ளிக்கூடத்துல இருந்து நாலைஞ்சு பெஞ்சை தூக்கிட்டு வந்து மேடை போட்டாச்சு. மேடைக்கு எதுத்தாப்ல வரிசையா எல்லாரும் உக்காந்திருந்தாவோ. கிட்னன் ஆரம்பிச்சாம்.

மொதல்ல கணபதி புகழ்ல ஆரம்பிச்சு, மந்திரமூர்த்தி கதைக்கு கொஞ்ச கொஞ்சமா வந்தான். அந்தாப்ல ஆரம்பிச்சது பிரச்னை.
கோயில்ல பெரியசாமிக்கு ஆடுதவரு பாதியில எந்திருச்சு, நிப்பாட்டுன்னாரு.
‘என்ன?'ன்னான்.

அவரு கோபமா, ‘‘ஏல நீ என்ன பாடுத... கேரளாவுக்கு போன மந்திரமூர்த்தி, அக்கா தங்கச்சி ரெண்டு பேர் அழகுலயும் மயங்கி, பொய் சொல்லி கல்யாணம் முடிக்காரு... சந்தோஷமா குடும்பம் நடத்திட்டு இருக்கும்போது, சொந்த ஊர்ல ஜவுளி யாவரத்துக்கு வாரவன்தான் உண்மைய சொல்லுதான். அழகுல மயங்குன வர்ணனை இல்லை. பொய் சொல்றதுல வர்ணனை இல்லை. நீ என்ன மண்ணாங்கட்டிய படிக்க. முன்ன சொல்லுதத பின்னால சொல்லுத. பின்னால சொல்லுதத முன்னால சொல்லுத"ன்னு சத்தமா சொன்னாரு.

எல்லாரும் கெக்கபிக்கேன்னு சிரிச்சாவோ. அவன்,‘‘மொத மொத பாடுதேன். கொஞ்சம் அப்படி இப்படிதான் இருக்கும். பொறுத்துக்கங்க'ன்னு சொன்னான். எல்லா பயலுவோலும் எடக்கு பண்ணுதானுவோ. கிட்னன் பொண்டாட்டி பிச்சம்மா பிள்ள, கூட உக்காந்துகிட்டு சிரிச்சுட்டு இருக்கா. சுப்பையா தாத்தா, மந்திர தாத்தா, சொக்கத்தாத்தா எல்லாரும் துண்டை ஒதறி தோள்ல போட்டுட்டு டீக்கடைக்குப் பொறப்டுட்டாவோ.

மூதிக்கு ராகம் சரியா வரல. ஏய், வோய்ன்னு இழுத்தாம்னா ரோட்ல போறாவன கூப்டுத மாதிரி இருக்கு. திரும்ப ஆரம்பிச்சான். கொடம் அடிக்குதவனுக்கு, ஏண்டா வந்தம்னு ஆயிட்டு. பின்னால இருந்து சிங்கி அடிக்குத கூனையன், கருப்பட்டிய பூரா காலி பண்ணிட்டு, கூட்டத்தோட சிரிச்சுட்டு இருக்காம்.

இவன் தேற மாட்டாம்னு முடிவுக்கு வந்துட்டாவோ. கதையில, மந்திரமூர்த்தி ஊருக்குத் திரும்பி, பெறவு நடக்குத கதை வரை சொல்ல ஒன்றரை நாளு ஆவும். இந்தப் பயலுக்கு கொஞ்சம் பயம் வந்துட்டு போலுக்கு.

‘இது சும்மா நான் பாடுவேன்னு காண்பிக்கதுக்குதான். கோயில்ல பாட வச்சா நல்ல பாடுவேன்'ன்னு சொல்லி வில்லை முடிச்சாம்.

கொடம் அடிச்சவன் அங்ஙனயே ரூவாய வாங்கிட்டு, ‘இனும என்னயலாம் கூப்டாதீரும்'னு மூஞ்சில அடிச்சாப்ல சொல்லிட்டு போயிட்டாம்.
வில்லு முடிஞ்ச அதே தோரணயோட செவுட்டு சந்திரன் கடைக்கு டீக்குடிக்கதுக்கு வந்துட்டாவோ எல்லாரும். கிட்னனும் வந்தாம்.
‘‘மந்திர மூர்த்தி கல்யாண காட்சிய நல்லா இழுத்து பாடுனம்லா... எப்டிய்யா இருந்தது''னு கொடுக்குகிட்ட கிட்னன் கேட்டாம் பாருங்கோ. அவருக்கு சுர்னு ஆயிபோச்சு.

‘இங்க பாரு...பாடுன சரி, எப்டியிருக்கு அது இதுனெல்லாம் கேக்காத. நல்லாயிருந்தா நாங்க சொல்லுவோம். உனக்கு வில்லு படிக்கணும்னு ஆசை இருந்தா, சுப்பு வில்லு கூட, அஞ்சாறு வருஷம் சிங்கி அடிக்க போ. பெறவுதான் கொஞ்சமாவது ராகம் வரும் பாத்துக்கோ''ன்னான்.
இவனுக்கு கோவம். கடையில எல்லாரும் உக்காந்திருக்கானுவோ. வெளிகாட்ட முடியல. நேரா வீட்டுக்கு போனாம். பொண்டாட்டிட்ட போயி, ‘எப்டியிருந்துச்சு?'ன்னாம்.

‘‘நல்லாருந்துது. எங்களுக்குத்தான் கேக்க முடியல''ன்னு நமட்டு சிரிப்பு சிரிச்சா அவ.

‘நல்ல பொலவனா ஆயி காட்டுதேம் பாரு'ன்னு அவாகிட்ட சபதம் போட்டாம்.

நாலஞ்சு வருஷமாச்சு. ஒருத்தரும் வில்லடிக்க கூப்டல. இப்பம் சுப்பையா பொலவருட்ட பக்கப்பாட்டு படிக்க போயிட்டிருக்காம். ஆனா சவாலை மட்டும் விடலை.

அவ்ளோதான்.

கூவெலக்காரன் 2; கேரக்டர் 4

சைக்கிள புடிச்சா... ஒரே அழுத்து. எறக்கம். மிதிக்கவே வேண்டாம். சள்ளுனு வந்துரும். கீழ, ஆத்துகிட்ட வந்து நிறுத்திட்டு நெனச்சா குளிப்பாவோ. இல்லனா கொண்டு வந்துருக்க கஞ்சிய தின்னுட்டு பீடிய பத்த வப்பாவோ. கொஞ்ச நேரம் எந்த பொம்பளைலுவோ பத்தியாவது கதையா நடக்கும். இல்லாததும் பொல்லாததுமா பேசிட்டு, சைக்கிளை அழுத்துவானுவோ. கல்யாணிபுரம் வந்ததும், கருப்ப நம்பி வட பக்கம் திரும்பிருவாம். திரும்பிட்டு, சிவசைலம், கருத்தபுள்ளையூர், குடியிருப்பு, பூவங்குறிச்சி, கோவங்குளம்னு ஊருக்கு வந்துருவான்.

அவன் ரூட்டு வேற. இங்கயெல்லாம் ஓவ்வொரு கடையிலயும் எலய போட்டு, நேத்தைய பாக்கிய வாங்கிட்டு வருவாம்.

ஊருக்கு வந்ததும் செட்டியாரு கட, செம்பட்டயாம் கட, செல்லப்பா கட, அப்பதத்தா கட, மேட்டுத்தெரு முழிச்சான் கடன்னு எலய பிரிச்சு போட்டுட்டு வருவாம். வரதுக்கு எப்படியும் மூணு, நாலு மணி ஆயிரும். வெயில்ல சைக்கிளு மிதிச்சதால உடலு பூரா நச நசன்னு இருக்கும். மூக்கன் கடக்கு வந்ததும் சைக்கிளை ஸ்டாண்டு போட்டுட்டு எறங்குவாம். அவன் கடயில புதுசா ஃபேன் வாங்கியிருந்தாம். சாப்புட யாரு வந்தாலும் அதை போட மாட்டாம். எவ்வளவு வெயிலுனாலும் அப்டித்தாம். ஏம்னா கரண்டு பில்லு நெறய ஆயிருமாம்.

இவன் வந்ததும் ஓரமா இருக்குத ஃபேனை தூக்கிட்டு வந்து கல்லாபெட்டிக்கு மேப்பக்கம் வச்சுக்கிட்டு சட்டைய அவுப்பாம். அந்தானி, காத்து சிலு சிலுன்னு வரும் பாருங்கோ, லேசாகண்ணை அசத்தும். ‘ஏல சீக்கிரம் டீய போடு'ம்பாம். காலயில போட்ட வடை காஞ்சுப்போயி கெடக்கும். அதுல ரெண்ட வாயில பிச்சு போட்டுட்டு சொவத்துல சாய்வாம்.

மூக்கன், ‘இந்த சைக்கிளு மிதிக்கே இப்டி சொரணவுதியல'ன்னு சொல்லிட்டு டீயை போட்டுக்கொடுப்பாம். ‘ஒனக்கென்னல உக்காந்துட்டு இருக்க; நான் அலையுத மாதிரி சைக்கிளை மிதிச்சிப்பாரு தெரியும்...'ம்பாம் கருப்ப நம்பி. டீயை குடிச்சுட்டு மிச்சம் மிண்டாடி எலல கொஞ்சத்தை எடுத்து அவங்கிட்ட கொடுப்பாம்.

‘பெறவு வாரம்ல'ன்னு சொல்லிட்டு வீட்டுக்கு போவாம்.

வந்ததும் பிள்ளைலுவோ, ‘அப்பா வந்துட்டு; அப்பா வந்துட்டு'ன்னு கத்தும். சின்னது வந்து அவன் காலை புடிச்சுக்கிட்டு சிரிக்கும். எல்லாத்துக்கும் ஆளுக்கொரு கொய்யா பழத்த கொடுப்பான். கொடுத்த அடுத்த நிமிஷமே இன்னொன்னு கைய ஏந்தும் பச்சபிள்ளைலுவோ. இருக்கத காலி பண்ணிட்டு வேற இருக்கான்னு அவன் கொண்டுவந்த பைய நோண்டும். அவன் அந்தாப்ல படுத்தா போதும்னு துண்ட விரிச்சு, பொட்டனத்தை எடுத்து தலைல போட்டுட்டு, வாசலுக்கு நேரா கால நீட்டிக்கிட்டு கட்டய சாத்துவான்.

அந்தானி, லேசா கண்ணயரும் போது, பிள்ளைலுவோக்குள்ள சண்ட வரும். எதாவது ஒண்ணு வீலுன்னு தொண்டய போடும். தூங்க முடியுமா? தூக்கம் போச்சு. பொசமுட்டிக்கிட்டு வரும். பொறுத்து பொறுத்து பாப்பாம். முடியாது. அவன் வீட்டுக்கார மவராசி, எனக்கென்ன வந்ததுன்னு அடுக்களயிலயே எதாவது பண்ணிட்டு உக்காந்துருவா.

‘‘ஏட்டி, இதுவோல என்னன்னு கேளேன்''ம்பான்.

‘‘என்னத்த கேக்க, அதுவும் உங்கள மாதிரி வந்துருக்குவோ''ம்பா அவா.

சுள்ளுனு கோவம் வரும்.

‘‘அந்தானி பொடதில போட்டம்னா அந்துரும். முட்டா செரிக்கி''

‘‘நானா செரிக்கி, உங்க தங்கச்சி செரிக்கி, அக்கா செரிக்கி, நா வந்து இங்க மாட்டுனதுக்கு வேற எந்த எடுபட்ட செரிக்கியாவது வந்து வாச்சிருக்கணும்...''

‘‘இப்ப என்னா கஞ்சிக்கு பிச்சயா எடுத்துட்டு இருக்கட்டி?''

‘‘அது மட்டுந்தா பாக்கி''

‘‘ஏம்...போயம்ட்டி சட்டிய தூக்கிட்டு...வெதம் வெதமா சோறு கெடக்கும்''

‘‘உங்க அக்கா தங்கச்சியள போவ சொல்லும். எங்கப்பன் ஒண்ணும் சும்மா அனுப்பல''

‘‘இந்த வாயி மட்டும் இல்லனா...ஒரு நாய் மதிக்காது''

‘‘உங்க அக்கா தங்கச்சிமாருவளுக்கு வாய் ரொம்ப கொறச்ச...''

அவ்வளவுதான். அங்க எங்க படுக்க?

‘உம் மூஞ்சுல முழிச்சாலும் குடிக்க தண்ணி கெடைக்காதுட்டி'ன்னு வெளில போவான்.

அவ பேச்ச வுடமாட்டா. வீட்டு வாசலுக்கு வந்து ஒப்பாரிய ஆரம்பிப்பா.

பக்கத்து வீட்டுக்கார மரியம்மா புள்ளக்கு ஒரு வெஷயம் மட்டும் புரியல. பகல்ல இப்டி கெடந்து அக்கப்போரு பண்ணுதாவோ. ராத்திரில மட்டும் அணக்கமே இருக்க மாட்டேங்குதன்னு. தெனம் இந்த கூத்துதான். அந்தானி, சந்தையா மடத்துக்கு போவான். வயசாலியெல்லாம் அங்ஙன கொட்டாவி விட்டு தூங்கிட்டு இருப்பாவோ. இவனும் அவங்க கூட கட்டய போடுவான். அதுக்குள்ள தூக்கம் வராம பொரண்டு வார வயசாலியோ யாராவது, ‘ஏம்ல வீட்டுல சண்டயால'ன்னு ஆரம்பிக்கும்.

‘யோவ் பொத்திக்கிட்டு படும்யா...ரொம்ப முக்கியம்'ம்பாம்.

அவரும் விட மாட்டாரு.

‘பின்ன எதுக்குல இங்க வந்து படுக்க...அங்ஙனயே படுத்துக்கிட வேண்டியதான...'

‘ஆமா... இவருட்ட எல்லாத்தையும் எழுதணும்...'ம்னுட்டு தூங்குவாம்.

முழிச்சாம்னா கருக்கலாயிருக்கும்.

எந்திரிச்சு அம்மன் கோயிலு வாய்க்கால்ல குளிப்பான். வீட்டுல வந்து சாரத்தை மாத்திட்டு நிக்கதுக்குள்ள பிள்ளைலுவோலாம் அப்பான்னு வந்து நிக்கும்.

‘கண்ணாடிக்காரிட்ட சேல வாங்கணும், துட்டு கேளுட்டி'ன்னு வீட்டுக்காரி அடுக்களயிலயிருந்து மவள ஏவுவா. காது கேக்காத மாதிரி நிப்பான்.
‘எனக்கும் பாவாட, சட்டை'ன்னு ஆரம்பிக்கும் பிள்ளைலுவோ. பொசமுட்டிட்டு வரும் கருப்ப நம்பிக்கு. செத்த நேரம் பதிலு பேசாம நிப்பாம். இருக்க முடியாது.

அடுத்த வாரம் சேலய எடுத்துக்கோன்னு ஆரம்பிப்பான். அந்தானி, சண்டைதான். வெறுத்து போயி அண்ட்ராயருல இருக்கத எடுத்து கொடுத்துட்டு, கருவேலபறைக்குப் போவான். மாடு மேச்சுட்டு வார பயலுவோலாம் அங்ஙன உக்காந்திருப்பானுவோ. வம்பளப்பு நடக்கும். கண்டத பேசிட்டு வீட்டுக்கு வருவாம். ஒரு நா விட்டு ஒரு நா தான் கூவெலக்கு போவ முடியும். நாளைக்கு ஒரு நா எப்டி கழிய போவுதோன்னு கவலையாயிருக்கும் பயலுக்கு.

மூக்கன் கடக்கு வருவாம். ஊருக்கதைய பேசுவானுவோ. ராத்திரி வாக்குல கௌம்புவாம். பொண்டாட்டி புள்ளைலு தொல்ல தாங்காம படுப்பான். விடியுத வரை ஒரு மண்ணும் தெரியாது.

அவ்வளவுதான்.