ஏக்நாத்தின் ஆங்காரம் நாவல்

ஏக்நாத் எழுதியிருக்கிற ஆங்காரம் நாவல் ஒரு தனிமனிதனுடைய கதையோ, ஒரு குடும்பத்தினுடைய கதையோ அல்ல. ஒரு ஊரைப் பற்றிய, குறிப்பிட்ட ஊரில் வாழ்ந்த, வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிற மக்களைப்பற்றிய கதை என்று சொல்லலாம். கதை நடக்கிற ஊரிலுள்ள மனிதர்களைக் காப்பதற்காக ஊருக்கு வெளியேயும், ஊரைச் சுற்றியும் இருக்கிற மந்திரமூர்த்தி, பூதத்தார், சொரி முத்தையன், சொரி முத்து அய்யனார், வடக்குவா செல்வி அம்மன் போன்ற சாமிகள் உருவான கதைகளையும், வரலாறுகளையும், இந்த சாமிகளுக்குக் கொடுக்கப்படுகிற கொடைகளைப் பற்றிய கதை என்றும் இந்நாவலைச் சொல்லலாம்.

கசமுத்து வகயிறாவுக்கும், பல்லி முருகன் வகயிறாவுக்குமான பகை, விரோதம், இரண்டு வகயிறாவும் மாறிமாறி செய்யும் கொலைகள் பற்றிய கதையாகவும் ஆங்காரம் இருக்கிறது. கண்ணன், ஆண்டாள் இவர்களுடைய மகன் முப்படாதி ஆகியோர் பற்றிய கதையாகவும், அவர்களுடைய குடும்பத்தைப் பற்றிய கதையாகவும், கண்ணணுடைய அண்ணன் கசமுத்துப் பற்றிய, அவருடைய குடும்பத்தைப் பற்றிய கதையாகவும் ஆங்காரம் இருக்கிறது.

ஆங்காரம் நாவல் நடக்கிற ஊரில் யார் யாருக்கு, யார் யார் மீது காதல்? பொன்னம்மாவின் காதல், குறிக்கேட்கப் போய் குறி சொல்பவனோடு ஓடிப்போன சிவப்பி பார்வதியின் காதல், லட்சுமியுடனான, மீனாட்சியுடனான, ஜெசிலா மேரி உடனான, கட்டமுண்டு மைனியுடனான முப்படாதியின் காதல், டிப்டாப் செல்வத்தின் சுந்தரவள்ளி மீதான காதலால் ஏற்பட்ட பிரச்சனையால் பம்பாய் ஓடிப்போவது, நான்காண்டு கழித்து திரும்பி ஊருக்கு வந்து மலையாளப் பெண் உமா மகேஸ்வரியுடன் கொள்ளும் காதல், எண்பதாயிரம் கொடுத்து ஏமாந்துபோவது என இப்படி ஊரில் நடந்த காதல் கதைகளைப்பற்றிய கதையாகவும் ஆங்காரம் இருக்கிறது.

வில்லுப்பாட்டுக்காரர்களின் கதையாக, கோவிலில் திருட வந்த திருடனின் கதையாக, ஒவ்வொரு ஆண்டும் கொடை கொடுக்கும்போது ஊரில் நடக்கிற பஞ்சாயத்து, சில்லரைச் சண்டைகளின் கதையாகவும் இந்நாவல் இருக்கிறது. சாமிகள் உண்டான கதையைப் பேசுகிற, சாமிகளுக்கு உருவேற்றம் செய்கிற கதையைப் பேசுகிற பல கதைகளின் கூட்டுத் தொகுப்பாக இந்நாவல் இருக்கிறது. நாவலில் மந்திரமூர்த்தி சாமி உண்டான வரலாறும், சாமிகளுக்கு உருவேற்றம் செய்வது தொடர்பான பகுதியும் முக்கியமானது. நாவலில் வரும் உரையாடல்கள் யதார்த்தமாகவும், கச்சிதத்தன்மையுடனும் இருக்கின்றன. அச்சு அசலான தென் தமிழகத்தின் பேச்சு வழக்கு முழுமையாக ஏக்நாத்திற்கு கைகூடி வந்திருக்கிறது.

பல கதைகளின் கூட்டுத் தொகுப்பாக எழுதியிருந்தாலும் எந்த கதையும் முழுமை பெறவில்லை. எந்தக் கதாபாத்திரமும் முழுமை பெறவில்லை. கதாபாத்திரங்கள் வெறும் பெயர்களாக மட்டுமே வாசகர் மனதில் நிற்கிறார்கள். ஊர்களின் பெயர்களும், இடங்களின் பெயர்களும் அப்படியே. தகவல்கள் வேறு. கதை வேறு. ஆங்காரம் முழுமைபெற்ற நாவல் என்று சொல்ல முடியாது. ஏக்நாத்தின் எழுதுகிற பயிற்சிக்கு இந்நாவல் உதவியிருக்கிறது. அவருடைய எழுதுகிற, எழுதவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிற உணர்வு, உழைப்பு முக்கியமானது. மதிக்கத்தக்கது.

நன்றி: வல்லினம்

http://vallinam.com.my/version2/?p=2707

ஆங்காரம் வாசிப்பனுவம் - வீடியோ

எனது இரண்டாவது நாவலான ஆங்காரம் சில மாதங்களுக்கு முன் வெளியானது. தமிழ் நூல் விற்பனை மேம்பாட்டுக் குழுமத்தின் விருதினை பெற்றுள்ள இந்நாவல், வாசிப்பனுபவக் கூட்டத்தின் வீடியோ பதிவு, கீழே உள்ள் லிங்கில்.


https://www.youtube.com/watch?v=3qnVnrDOyg8

ஆங்காரம் பற்றி ஜெயமோகன்

பரவலாகக் கவனிக்கப்பட்ட கெடைகாடு நாவலுக்குப்பின் ஏக்நாத் எழுதியிருக்கும் நாவல் ஆங்காரம். ஒரு ரயில்பயணத்தில் இதை வாசித்துமுடித்தேன். இதன் ஈர்ப்புக்கு முக்கியமான காரணம் என்ன என்று யோசித்தபோது இதிலுள்ள நாஞ்சில்நாடன் எழுத்தின் சாயல்தான் என்று தோன்றியது.

நாஞ்சில்நாடனின் ‘என்பிலதனை வெயில்காயும்’ போன்ற நாவல்களுக்கு பலவகையிலும் அணுக்கமானது ஆங்காரம். குமரிக்குப்பதில் திருநெல்வேலிமாவட்டம். சற்றே வரண்ட நிலம். ஆடுமாடு மேய்த்தலும் மழையை நம்பி விவசாயம் பார்ப்பதும் தொழில்.படிப்படியாக அழிந்துவரும் கிராமச்சூழல். அதில் ஒரு வறிய உயர்சாதி [வேளாள] இளைஞனின் இளமைக்காலம். நாவலின் கதைகூட இதுதான் என்று சொல்லிவிடலாம்.
முப்பிடாதி ஆடுமேய்த்துக்கொண்டிருக்கும் சித்தரிப்பில் ஆரம்பிக்கிறது நாவல். மென்மழை பெய்கிறது. அவன் காலுடன் ஒண்டும் ஆட்டை ‘என்னமாம் கடிக்குதா?’ என்று கேட்டு அருகே அணைத்து உடலைத் தடவிப்பார்க்கும் அவனுடைய கரிசனம் அவனுடைய கதாபாத்திரத்தைக் காட்டுகிறது.
ஏழைக்குடும்பம். தந்தை வயிற்றுவலிக்காரராக இருந்து இறந்தவர். அன்னை புல்பறித்தும் விறகுசேர்த்தும் பையனைப் படிக்கவைக்கிறாள். அவன் அந்த கிராமத்திலிருந்து மெல்ல முளைவிட்டெழுந்து கல்லூரிக்குச் சென்று ஓர் இளைஞனாக ஆகி தன் ஆளுமையைக் கண்டடைவதை சித்தரிக்கிறது ஆங்காரம்.

வயதடைவுச் சித்தரிப்பு நாவல் [coming to age novels] என்னும் வகைக்குள் இந்நாவலை சேர்க்கலாம். உண்மையில் மிக எளிதாக எழுதத்தகுந்த ஒரு வகைமை இது. ஏனென்றால் அத்தனைபேருக்கும் இப்படி ஒரு வாழ்க்கைக்காலகட்டம் இருந்திருக்கும். அதை நம்பகமாகவும் நுட்பமாகவும் சொல்லத்தெரிந்தாலே போதும்.

ஆனால் தமிழில் இத்தகைய நாவல்கள் மிகக்குறைவு என்பது இப்போது எண்ணிப்பார்க்கையில் தோன்றுகிறது. நாஞ்சில்நாடனின் ’என்பிலதனை வெயில்காயும்’ தான் உடனடியாக நினைவுக்கு வரும் நாவல். நீலபத்மநாபனின் ‘தலைமுறைகள்’ நாவலின் கரு வேறுதிசை நோக்கிச் சென்றாலும் ஓர் எல்லைவரை அதையும் இவ்வகைமைக்குள் வைக்கலாம்.
ஆனால் அனைத்து இலக்கணப்படியும் வயதடைவுச்சித்தரிப்பு நாவல் என்றால் ஆதவனின் ’என் பெயர் ராமசேஷன்’ தான். அந்த இலக்கணப்படி அமையாவிட்டாலும் அசோகமித்திரனின் பதினெட்டாவது அட்சக்கோடு இவ்வகையில் தமிழில் எழுதப்பட்ட உச்சம். அந்த இளைஞன் எது புறவுலகு என புரிந்துகொள்ளும் தீவிரத்தை நாம் பிற எந்த நாவலிலும் காணமுடிவதில்லை.
சாலிங்கரின் Catcher in the rye போன்ற ஒரு வயதடைவுச்சித்தரிப்பு நாவலுக்கான களம் தமிழகத்தில் உண்டா என்ற எண்ணம் இந்நாவலை வாசிக்கையில் வந்தது. அறங்கள், அறமீறல்கள், கொள்கைகள், குழப்பங்கள் நிறைந்த பெரியவர்களின் உலகை சந்திக்கும் இளையவர்களின் கொந்தளிப்பைச் சொன்ன நாவல் அது. நீங்கள் சமைத்து வைத்திருக்கும் உலகை நான் ஏன் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்ற பதின்பருவத்து இளைஞனின் வினா அதில் இருந்தது.

அங்கிருந்து உண்மையில் இருத்தல் என்றால் என்ன என்னும் வினாவை நோக்கிச் சென்றது சாலிங்கரின் நாவல். ஆகவேதான் அது ஒரு காலகட்டத்தின் சினத்தின் அறைகூவலின் அத்துமீறலின் ஆவணமாக ஆகியது. இன்றும் ஒரு செவ்வியல்படைப்பாக கொள்ளப்படுகிறது. என் இளமைக்காலமாகிய எண்பதுகள் அரசியல் அவநம்பிக்கைகள், வேலையில்லாத்திண்டாட்டம், அழிந்த நிலப்பிரபுத்துவ வாழ்க்கை ஆகியவற்றால் கலங்கிமறிந்த ஒன்று. அன்று சாலிங்கரின் நாவல் ஒரு பெரிய அலைக்கழிப்பை அளித்தது. இன்று என்னவாக அது பொருள்படும் என மீண்டும் வாசித்தால்தான் தெரியும்.

அத்தகைய அலைக்கழிப்பை, கொந்தளிப்பை தமிழ்ச்சூழலில் வளரும் ஓர் இளைஞன் அடைவதில்லை என்பதையே ஆங்காரம் நாவலும் காட்டுகிறது. ஏனென்றால் அலைக்கழிப்பு நிறைந்த ஓர் மேல்மட்ட உலகுடன் அவனுக்குத் தொடர்பில்லை. அவன் வாழும் கிராமம் காலத்தின் அடித்தட்டில் அசைவற்றுக் கிடக்கிறது. நிலப்பிரபுத்துவ வாழ்க்கைமுறையும் சமூக அமைப்பும் மெதுவாக அழிந்து வருவது, அருகே உள்ள நகருடன் கொள்ளும் தொடர்பு ஆகியவைதான் அவன் அறியும் மாற்றங்கள். அந்த மாற்றங்களை வியப்பும் கிளர்ச்சியும் சஞ்சலமுமாக அவன் எதிர்கொள்வதே இங்குள்ள யதார்த்தம்

ஏனென்றால் தமிழகத்தில் பெரிய அளவிலான சமூகக்கிளர்ச்சிகள் ஏதும் நிகழ்ந்ததில்லை. மேலோட்டமான சில அரசியல் அலைகள் வந்துபோயின. சுதந்திரப்போராட்டம் கூட தமிழகத்தைப்பொறுத்தவரை ஒரு சில செய்திகளும் நிகழ்ச்சிகளும்தான். ஆரம்பகால இந்தியவிடுதலை இயக்கங்களாலும், பின்னர் இடதுசாரி இயக்கங்களாலும் பின்னர் நக்சலைட் இயக்கத்தாலும் அலைக்கழிக்கப்பட்ட வங்கத்து இளைஞன் ஒருவேளை சாலிங்கரின் உலகுக்கு நிகரான ஒன்றை உருவாக்கக்கூடும். ஹைதராபாத் பின்னணியில் தேசப்பிரிவினைச் சூழலில் பதினெட்டாவது அட்சக்கோட்டின் நாயகன் அந்த கொந்தளிப்பை அடைகிறான்

நாஞ்சில்நாடனின் இளைஞனுக்கு உள்ள அதே வகையான சிக்கல்கள்தான் கிட்டத்தட்ட ஒரு தலைமுறைக்காலத்திற்குப் பின்னரும் ஏக்நாத்தின் தலைமுறைக்கும் என்பதே இந்தியக்கிராமச்சூழலின் தேக்கத்தை திகைப்பூட்டும்படிக் காட்டுகிறது. ஆங்காரத்தின் முப்பிடாதிக்கு என்பிலதனை வெயில் காயும் நாவலின் சுடலையாண்டியுடன் நெருக்கமான ஒற்றுமை உள்ளது பெயரில்கூட.

உண்மையில் இக்கிராமத்தில் முப்பிடாதி சந்திப்பவை என்ன? நுணுக்கமான ஊடுபாவுகளாகப் பின்னப்பட்ட கிராமிய உறவுகள். அவற்றை அவன் ஒவ்வொன்றாகப் புரிந்துகொள்வதை நாவல் காட்டுகிறது.

கற்பழித்துக்கொல்லப்பட்ட வண்ணாத்தி, காமராஜரிடம் கிராம யதார்த்தத்தைச் சொன்னமைக்காக தாக்கப்பட்டு உயிர்பிழைத்த கம்யூனிஸ்டுத் தாத்தா என கதாபாத்திரங்கள் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. இவர்களினூடாக எப்படி அந்தக்கிராமம் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது என அவன் அறிகிறான்
அடுத்தது அந்த எல்லைகள் மீறப்படும் சித்திரம். நிலவுடைமையாலும் சாதியாலும் மேல்கீழென உறுதியாக அடுக்கப்பட்டிருக்கும் அந்தக்கிராமத்தின் தீர்மானிக்கப்பட்ட விதிகளை பலர் மீறுகிறார்கள். மீறல் இருவகையில் நிகழ்கிறது. ஒன்று வழக்கம்போல காமம். செல்வந்தன் வீட்டுப்பெண்ணை சாதாரண இளைஞன் வலைவீசிப்பிடிக்கிறான். அடிபட்டு மும்பைக்கு ஓடிப்போகிறான். இன்னொன்று அரசியல். மானுட சமத்துவத்தையும் ஜனநாயகத்தையும் ஊருக்குள் கொண்டுவருகிறது அது. அதன் உருவமாக இருக்கிறது கிராமத்து வாசிப்புசாலை.

கல்லூரிக்குப் போய் படிப்பவன் முப்பிடாதி. விடுமுறை நாட்களில் ஆடுமாடு மேய்க்கிறான். அது அவன் இடத்தை வகுத்துவிடுகிறது அங்கே. சாலையில் தன் வயதான இளம்பெண்களைப் பார்க்கையில் மார்பை சட்டையால் மறைக்கவில்லையே என அவன் கொள்ளும் பரிதவிப்பு ஒரு நல்ல குறியீடு போல இந்நாவலில் வருகிறது. முப்பிடாதி ஆசைப்படுவதே அதைத்தான், ஒரு வெள்ளைச்சட்டை. மாடுமேய்த்தவனை பிறிதொருவனாக ஆக்குகிறது அது. அதற்காக அவன் கொள்ளும் ஆங்காரம்

முப்பிடாதி தன்னுள் கண்டடையும் காமம் இன்னொரு சரடாக இந்நாவலில் ஓடுகிறது. வழக்கம்போல மதினியின் உடல்கட்டில் கொள்ளும் ரகசிய வேட்கையும் குற்றவுணர்வும். கல்லூரியில் ‘ஸ்டைலான’ பெண்களை எல்லாம் தவிர்த்துவிட்டு தனக்குரியவளாக தனக்குச் சிக்கக்கூடியவளாக சாயம்போன தாவணிக்காரியை கண்டடையும் தாழ்வுணர்ச்சி.இவற்றுக்கு நடுவே அலைபாய்ந்துசெல்கிறது அது.

மற்றபடி முப்பிடாதி பெரியதாக எதையும் எதிர்கொள்வதில்லை. அரசியல் அவனை தொடுவதில்லை. வரலாற்றை அவன் அறிவதேயில்லை. ஆழமான சமூகவினாக்களும் இருத்தல் ஐயங்களும் அவனை ஆட்டிப்படைப்பதில்லை. அவன் நாடுவது தன்னை இச்சமூகத்தில் பொருத்திக்கொள்ள ஓர் இடம். அதை நோக்கிய வீம்பும் வேகமும்தான் அவனுடைய இளமை.

முற்றிலும் நகர்ப்புறம் சார்ந்து வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் ஆதவனின் ராமசேஷனுக்கும் வேறுவாழ்க்கை இல்லை என்பதை வியப்புடன் நினைத்துக்கொள்கிறேன். இங்கே மதினி என்றால் அங்கே மாமி. அங்கும் தாழ்வுணர்ச்சி தயக்கம். தொழிலதிபர் வீட்டில் ஃப்ரிட்ஜில் இருந்து எடுத்துத் தரப்படும் குளிர்ந்த ஆப்பிளை கூச்சத்துடன் ரசித்து உண்ணும் ராமசேஷனை நினைவுகூர்கிறேன். அவன் முப்பிடாதியேதான்.

உண்மையில் தமிழ் இளைஞனின் வாழ்க்கை என்பது இவ்வளவுதான் என்பதே இந்நாவலை நம்பகமான சமூகப் பதிவாக ஆக்குகிறது. எத்தனை சின்ன வாழ்க்கை என்னும் பிரமிப்பை உருவாக்குகிறது இது. காலடியில் ஒரு புழு நெளிந்து செல்வதைக் கண்டு ஆம் அதற்கும் ஒரு பயணம் இருக்கிறது என எண்ணுவதைப்போல.

இந்நாவலை ஒரு சம்பிரதாயமான தமிழ் யதார்த்தநாவல் என்றே வகைப்படுத்தமுடியும். இதன் யதார்த்தம் சுவாரசியமானதாக இருந்தாலும் இது நம்மை எங்கும் கூட்டிச்செல்வதில்லை. ஒரு பொதுப்புத்திப்பார்வைக்கு அப்பால் ஆசிரியரின் கலைநோக்கால் மட்டுமே கண்டெடுக்கப்பட்ட வாழ்க்கைத்தரிசனங்கள் இல்லை. கவித்துவ வெளிப்பாடுகள் இல்லை. அரிய தருணங்கள்கூட இல்லை.

அவ்வகையில் நாற்பதாண்டுகளுக்கு முன் நாஞ்சில்நாடனின் தலைகீழ் விகிதங்கள் வந்தபோது சுந்தர ராமசாமி முன்வைத்த விமர்சனங்கள் அனைத்தும் இந்நாவலுக்கும் பொருந்துவன என்று தோன்றுகிறது. யதார்த்தம் அதற்கு அப்பால் கொண்டுசெல்வதற்கான ஒரு பாதையாக அமையவேண்டும், அவ்வாறு அமையவில்லை. ஆகவே இதை ஒரு நவீனநாவல் என்று சொல்லமுடியாது.

நாஞ்சில்நாடனின் மொழி கற்பனாவாதம் அற்றது. ஆகவே அது அவரது யதார்த்தவாதத்தில் சரியாகப்பொருந்துகிறது. ஏக்நாத் பல இடங்களில் எளிய கற்பனனாவாத மொழிக்குச் செல்கிறார். அது இவ்வுலகுக்கு அயலாக உள்ளது. ‘ ஒருநொடியில் உயிர் அசைந்து இன்னொருமுறை பார்க்கமாட்டாளா என்றிருக்கும்’ போன்ற வரிகளை உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.
நாவலை முடித்தபின் ஒரு சுவாரசியமான எண்ணம் வந்தது. முப்பிடாதி [ஆங்காரம்] ராமசேஷன் [என் பெயர் ராமசேஷன்] சுடலையாண்டி [என்பிலதனை வெயில்காயும்] திரவியம் [தலைமுறைகள்] என நாம் வாசிக்கும் வயதடைவுச்சித்தரிப்பு நாவல்கள் அனைத்திலுமே கதைநாயகனின் பெயர் பழமையானது. ஆசிரியர்களுக்கு ஏன் அப்படித் தோன்றியது? ராமசேஷன் ‘ஆம் ராமசேஷன்தான் , பழைய பெயர். என் தாத்தாவின் பெயர். அதைக்கூட மாற்ற என் அப்பாவுக்கு தைரியமில்லை’ என்று தன் பெயரைப்பற்றிச் சொல்லிக்கொள்வதில்தான் நாவல் தொடங்குகிறது.

அந்த இளைஞர்கள் புதிய காலத்தை நோக்கி எழ விழைகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு அவர்களின் பாரம்பரியம் பழைமையை பெயராகவே சூட்டியிருக்கிறது. அதை அவர்களால் மாற்றிக்கொள்ளவே முடியாது. ஆகவே அவர்கள் போராடுவது அவர்களின் சொந்த அடையாளங்களுடன்தான். ஒரு முப்பிடாதி அல்லாமலாகத்தான் முப்பிடாதி ஆங்காரம் கொள்கிறான். நான் கல்லூரியில் படிக்கும்போது அனேகமாக ஒவ்வொரு இளைஞனும் அவனுடைய சொந்தப் பெயர்மீதுதான் கசப்பு கொண்டிருந்தான் என நினைவுறுகிறேன். அந்நினைவு இவ்வாசிப்பை பல திசைகளில் திறந்துகொள்ளச் செய்கிறது

ஆங்காரம்
Discovery book palace
6, Mahaveer complex
Munusami salai
K.K.nagar west.
Chennai- 78.
phone: 8754507070
விலை: 220.

http://www.jeyamohan.in/80576#.VlAT9z0h7cs

யானை பிழைத்த வேல்- ஆங்காரம் பற்றி நாஞ்சில் நாடன்

ஏக்நாத் எனும் இளைய நண்பனை ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு மூலம் அறிவேன். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அந்த கவிதைகளுக்குப் பொழிப்புரை எழுதினாற்போன்ற சிறுகதைத் தொகுதி ஒன்றும் வாசித்தேன். மேலும் சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 'கெடை காடு' என்ற அவர் நாவல், எம் புருவத்தை மேலேற்றியது. வாசிப்பு சுவார சியத்துடனும் நாட்டு மருந்து மணத்துடனும் மக்கள் மொழியின் நுட்பங்களுடனும் காட்டின் ஈரத்துடனும் இருட்டுடனும் இருந்தது அந்த நாவல்.

'ஆங்காரம்' எனும் அவர் எழுதிய புதிய நாவல் கைக்குக் கிடைத்து நான்கு கிழமைகள் ஆகிவிட்ட பிறகு, தீபாவளி தினங்களில் கிடைத்த ஓய்வின் போது வாசித்து முடித்தேன். நாவல் என்பது கைலாய மலையையும் பேசலாம், ஊரை அடுத்து ஆடு மேய்க்கும் சிறு குன்றையும் பேசலாம். ஆனால் பாடுபொருள் எத்தனை நேர்மை யுடன் ஆளப்பட்டிருக்கிறது என்பது முக்கியம். ஏதானாலும் அடிப் படையாக அறிக ஒன்று, அது வாசிப்பு ஈர்ப்பு.

இதுவரை நான் வாசித்த ஏக்நாத்தின் எல்லா புத்தகங்களிலும் நானு ணர்ந்த ஒன்று, வாசிப்பு சுகம்.  பேசும் பிரதேசம் சார்ந்த மக்களின் மொழி, அதி நுட்பத்துடன் கூடி வருகிறது அவருக்கு. பொத்தாம் பொதுவாக்க, கருப்பாக இருப்பதெல்லாம் காரக்குழம்பு என்பது போல, திருநெல்வேலி வட்டார மொழி என அவர் மொழியைக் கடந்து போக இயலாது. 'தொங்குகிற புடுக்குக்குத் துணைப்புடுக்கு' என எளிமையான இளக்கார பிரயோகங்கள் கூட இயல்பாகக் கையா ளப்பட்டுள்ளன. புடுக்கு எனும் சொல் பற்றி இரண்டு பத்திகள் ஆராய எனக்கு விருப்பம் இல்லை.

எழுத்து நடையில் எந்தப் பாசாங்கும் இன்றி, தனது மண்ணில் கால் பதிய நின்று தன்னம்பிக்கையுடன் எழுதிச் செல்கிறார். எங்கிருந்தும்  எதையும் இரவல் பெற வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் அவருக்கு இல்லை. கையணியை வளையல் என்றால் என்ன, வளை என்றால் என்ன, வளவி எனால் என்ன, காப்பு என்றால் என்ன, கடயம் என்றால் என்ன, கடகம் என்றால் என்ன, கங்கணம் என்றால் என்ன? இல்லை ஆண்டாள் பேசும் காசு, பிறப்பு, என்றால்தான் என்ன?

அவற்றுள் எது வட்டாரச் சொல், எது இலக்கணச் சொல் என்று தீர்மானிப்பவர் எவர்? மக்கள் புழங்கும் சொல் தானே பிறிதோர் சந்தர்ப்பத்தில் இலக்கண அங்கீகாரம் பெற்று அகராதிச் சொல் லாகவும் ஆகிறது?

இந்த அங்கீகாரம் வழங்குகிறவர், எந்த அமிலத்தில், எந்த காரத்தில் கழுவிச் சுத்தம் செய்கிறார் சொல்லை? உண்மையில், சொல்லின் வட்டாரத் தன்மை என்று அவர் கருதும் அழுக்கை நீக்குகிறாரா அல்லது சொல்லின் இயல்பான நிறத்தை, வாசத்தைக் கழுவி எடுக்கிறாரா? ஈதென்ன கைக்கிடையில் டியோடரண்ட் தெளிக்கும் காரியமா? வெங்காயத்தில் இருந்து முள்ளங்கியில் இருந்து அவற்றின் காரத்தை, வாசத்தை நீக்குதல் நியாயமா? நூறு குப்பி வாசனைப் பன்னீர் ஊற்றி வளர்த்தாலும் பூண்டின் வாசனையை அகற்ற இயலுமா?

'ஆங்காரம்' நாவல் நடக்கும் காலம் 25 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது என்பதை அவரது முன்னுரையில் இருந்து கணிக்கலாம். அந்தச் சூழல், மரபு, ஆசாபாசங்கள் இன்று ஓரளவு காணாமலும் போயி ருக்கலாம். காலம் எதையும் புதுக்கி எடுக்கிறது, பழக்கியும் தள்ளி விடுகிறது!

சின்னஞ்சிறு கிராமம் ஒன்றின் ஒரு சிறு குழுவின் மாந்தரை உயிர் பெய்து கண்முன் காட்டுகிறார் ஏக்நாத். அந்த மனிதர்கள் வித்தகர்கள் இல்லை. கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த எவருக்கும், வேற்று மனிதரும் இல்லை. அவர்கள் படைக்கப்பட்டவர்களா, வாழ்ந்து மறைந்த வர்களின் சுவடுகளா எனும் மயக்கமும் நமக்கு உண்டு. ஆனால், பாம்பை அஞ்சுவதற்குக்கூட பாம்பை அறிந்திருக்க வேண்டும். ஊர்ந்து போகும் எதற்கும் அஞ்சும் நகரத்து மனிதன், பாம்பை அறிய மாட்டான். அறியாதவனுக்கு அதன் அழகும் தெரியாது, அபாயமும் பயங்கரமானது.

காமத்தை கூறுகட்டி நடை பாதையில் விற்றுக்கொண்டிருக்கும் காலத்தில், ஏக்நாத் உணர்த்தும் காமம், கிராமத்தின் எழிலுடனும் இயல்புடனும் ஏக்கத்துடனும் காட்சிப்படுகிறது. இன்று சில பதிப் பாளர்கள், அச்சுக்குத் தரப்படும் சிறுகதையில், நாவலில் காமத்தை இன்னும் செறிவாக்கச் சொல்கிறார்கள் என்றும் அறிகிறோம். அஃதோர் வணிக உத்தி. வணிக உத்தி கையாள்பவர்களே மானுட வாழ்வின் அறம் பற்றியும் பேசுகிறார்கள் என்பதோர் இலக்கிய சோகம். காட்சிப்படுகிறது என்று சொன்னேன். 'கண்ணன் என்னும் கருந்தெய்வம் காட்சிப்பழகிக் கிடப்பேனை' என்பாள் ஆண்டாள். காட்சிப் பழகிக் கிடப்பது என்பது சிறப்பான சொல்லாட்சி. ஏக்நாத்தின் இந்நாவலில் நாம் பல காட்சிகளைப் பழகிக் கிடக்கிறோம்.

மொழி என்றும் உத்தி என்றும் பின்னை அதி தீவிர நவீனத்துவம் என்றும் வாசகனை வெருட்டி அலைக்கழிக்கும் காலகட்டத்தில் 'ஆங்காரம்' எளிமையானதோர் மொழிதல். அந்தப் பாணி செத்துவிட்டது, இந்தப் பாணி ஈரேழு கால் கொண்ட புரவியாய் பாய் கிறது என்றெல்லாம் சொன்னார்கள் பேராசிரியர் திறனாய்வு அறி ஞர்கள். படைப்பு என்பது எந்த அறிஞரின் கட்கத்துக் கைப்பை யினுள் கிடக்கும் குறிப்புகளுக்குள் அடங்கி ஒடுங்குவதல்ல. கோட் பாடுகளுக்குள் அடங்க மறுக்கும் படைப்பு, இந்த நாவல்.

ஒரு சிறு கிராமத்தில் மூன்றாண்டுகள் வாழ்ந்து திரும்பிய அனுபவம், இந்த நாவலை வாசிக்கும்போது மீக்குறுகிறது. இதுபோன்ற நாவல் முயற்சிகள், வாசிப்பைத் தொலைத்துவிட்டு நிற்கும் இளைய சமுதா யத்தைத் திரும்ப வாசிப்பிற்குள் கொண்ர்ந்து சேர்க்கும் எனும் நம்பிக் கை வருகிறது.
ஏக்நாத்துக்கு அனுபவம் இருக்கிறது, வயது இருக்கிறது இன்னும், ஆற்றல் இருக்கிறது, கதை சொல்லும் நேர்த்தி இருக்கிறது, ஆடம் பரம், இல்லாத எளிமையானதோர் மொழி கைவசம் பெற்றிருக்கிறார். தொடர்ந்து தீவிரமான முயற்சிகளை எதிர்பார்க்கிறோம்.

திருக்குறள் ஒன்று சொல்கிறது, கானகத்தின் முயலைக் குறிபார்த்து எய்து வீழ்த்திய கணையை விடவும், யானையை எறியக் குறிபார்த்து, குறி பிழைத்துப் போன வேல் மிகவும் சிறப்பானது என்று. மேலும் சொல்கிறது, 'கை வேல் களிற்றொடு போக்கி வருபவன், மெய் வேல் பறியா நகும்' என்றும்.
ஏக்நாத்திடம் காலம் மேலும் எதிர்பார்த்துக் காத்து நிற்கிறது.

நாஞ்சில் நாடன்.
16/11/15

ஆங்காரம் வாசிப்பனுபவம் ரிப்போர்ட்: மதுமிதா

ஏக்நாத் எழுதிய ஆங்காரம் நாவல் வாசிப்பனுபவ பகிர்வுன்னு நண்பர் கவிதாபாரதி பேஸ்புக்கில் போட்டிருந்த டேக் அழைப்பைப் பார்த்ததும், காலம் அனுமதித்தால் அவசியம் வருவேன் என்று பதிலும் பேஸ்புக்கில் போட்டிருந்தேன். ஆனால் போகமுடியுமா என்பது அன்றைக்கு வரை முடிவாகவில்லை. அதுவுமில்லாமல் நாவல் வாசிக்கவுமில்லை. நாவல் குறித்த பகிர்வுகளையும் வாசித்திருக்கவில்லை.

ஒரு இனிமையான மழை நாள். தொடர் மழை. துவைத்து வெளியில் காயப்போட்ட துணிகளையெல்லாம் பால்கனியிலும் காய வைக்க முடியாமல் அடித்து ஆடும் மழை. துணிகளை வீட்டுக்குள்ளேயே எடுத்துப் போய், ஈரத்தின் நாற்றம் வந்துவிடக்கூடாதே என்று மனமின்றியிருந்தாலும், காய வைக்க இடம் தேடித்தேடி வேறுவழியில்லாமல் காயப்போட்டு வைத்த மழை நாள். இந்த மழை நாளுக்கான ஒரு சிறப்பு என்னன்னா ஒரு நினைவை எழுப்பி இன்னொரு நினைவுடன் தொடர்புப்படுத்தி, இப்படியாக சங்கிலித் தொடர்பான நினைவலைகளை எழுப்பிவிட்டு விடும். மழைநாள் குறித்து இன்னொரு மழைநாளில் பேசிக்கலாம்னு, ஒருவழியாக நிகழ்ச்சிக்குப் போகலாம் என்னும் முடிவுக்கு வந்தாகிவிட்டது.

சரியான நேரத்துக்கு நிகழ்வுக்கு போய்விட முடியுமா என்னும் அளவில் மழையால் போக்குவரத்து பழக்கூழ். அதாங்க டிராபிக் ஜாம். மேடும் பள்ளமுமான சாலையெல்லாம் வெள்ளக்காடு. சாலையின் ஓரங்களில் நீர்வடிந்து போக கால்வாய்களே இல்லை. வண்டிகள் எப்படியோ போய் விடுகின்றன. நடந்து செல்லும் மக்கள் எங்கே எப்படி நடந்து போகமுடியும். சென்னை மாநகரின் சாலையின் இரண்டு ஓரங்களிலும் கொஞ்சம் இடமிருந்தால் படகு ஓட்டலாம்.

அப்படி இப்படியென்று டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் வரும்போது மணி 5.30. அழைப்பிதழில் 5 மணிக்கு நிகழ்வு என்று இருந்தது. சரி எப்படியும் ஆறு மணிக்கு ஆரம்பிச்சிடுவாங்க என்று உள்ளே போனால், அரங்கில் இயக்குநர் வசந்தபாலன் எழுத்தாளர் ஏக்நாத் அமர்ந்திருப்பது தெரிந்தது. தம்பி வேடியப்பனிடம் சில புத்தகங்கள் எடுத்து வைக்கும்படி சொல்லிவிட்டு ஆங்காரம் நாவலையும் வாங்கிக் கொண்டேன்.

இதுபோன்ற இடங்களுக்கு வரும்போது நமக்கு ஒத்த தெரிந்த நண்பர்கள் ஒன்றிரண்டுபேர் அல்லது யாருமே இல்லையென்றால் கொஞ்சம் ரெஸ்ட்லெஸ்ஸாக இருக்கும். என்ன செய்யலாம் என்று யோசிக்கும்போது, வேடியப்பன் எப்போதும் சொல்வதுபோல் இப்போ ஆரம்பிச்சிடுவாங்க அக்கா நீங்க உள்ளே போய் உட்காருங்க என்றார். அவர் அப்படி சொன்னாரென்றால் இன்னும் அரைமணி நேரம் அல்லது ஒரு மணிநேரம் ஆகும் என்பதை இதற்கு முன்பு நடந்த இரண்டு கூட்டத்தில் பார்த்திருந்த நினைவு வந்தது. எழுத்தாளர் பத்திரிகையாளர் சுந்தரபுத்தன் வந்தார். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவரைச் சந்தித்தேன். பர்த்ருஹரி சுபாஷிதம் சந்தியா பதிப்பகத்தில் வரவேண்டுமென்பதை முடிவு செய்தவர் சுந்தரபுத்தன். ஒரு பத்து வருடம் கழித்து அதற்கான நன்றியை இந்தச் சந்திப்பில் தெரிவித்தேன்.
நிகழ்வு ஆரம்பிக்க நேரமானால் வீட்டுக்குத் திரும்ப நேரமாகிடுமோ என்று தோன்றுகையில், கவிதாபாரதி உள்ளே வந்தார். ஆங்காரம் புத்தகம் ஒன்றை கையில் வைத்துக் கொண்டார். பேப்பர் வேண்டும் என்று தனியாக ஒரு ஓரத்துக்கு அவரும் சுந்தரபுத்தனும் போய் அமர்ந்துகொண்டார்கள். நான் வெளியில் நிற்கவும் முடியாமல் அரங்கின் உள்ளே போய் அமர்ந்து கொண்டு ஆங்காரம் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.


எப்போதும் முன்னுரையை கடைசியாகத்தான் வாசிப்பேன். இன்று நாவல் குறித்து ஏதும் நிகழ்வு ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பு கொஞ்சமாவது தெரிய வேண்டுமென்பதற்காக முதலிலேயே வாசித்து விட்டேன். சுகாவின் முன்னுரையின் கடைசி பத்தி வண்ணதாசன் எழுத்தில் எழுதியது போலவே இருந்தது. ஒரு பேஸ்புக் நண்பர் வந்தார். (நண்பர் மன்னிக்க. பெயரை சட்டென்று இப்போது மறந்துவிட்டேன்) அந்த பேஸ்புக் நண்பரும் சுந்தர புத்தனும் பேசியபின் அரங்கில் இன்னும் இயல்பாக நான் இருக்க முடிந்தது. அதிஷா, பாஸ்கர்சக்தி, அஜயன்பாலா 2 நிமிடங்கள் பேச முடிந்தது.
மேடையையும், சுற்றிலும் இருப்பவர்களையும் இயல்பாக வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன். டீக்கடை சிந்தனையாளர் பேரவையின் பேனரை கொஞ்சம் இஸ்திரி போட்டு தொங்க விட்டிருக்கலாமோ, இரண்டு கிளாசுக்குக் கீழே ஒரு சிகரெட் படம் போட்டு அதை பெருக்கல் குறி போட்டு அடித்து வேறு வெச்சிருக்கிறாங்க, என்ன காரணமாயிருக்கும், புகைபிடிக்கக்கூடாதுன்னு சிம்பாலிக்காக போட்டிருப்பாங்களோ என்னும் யோசனையில் இருந்த போது சட்டென்று கவிதாபாரதி உள்ளே வந்தார். முன்னால் கொஞ்ச நேரம் அமர்ந்து வசந்தபாலனுடனும் ஏக்நாத்துடனும் பேசினார். சட்டென்று மேடையில் மைக்கை எடுத்ததும் ஆஹா நிகழ்ச்சி ஆரம்பிச்சிட்டாங்க என்று நிம்மதி பெருமூச்சுடன் ஆசுவாசமாயிருந்தது. நிகழ்ச்சியை இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் ஆரம்பிச்சிடலாம் என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே போய் விட்டார். இங்கே அரங்கில் இராணுவ அமைதி. எனக்கு அமைதியாக இருக்கும் இடங்கள் மிகவும் பிடிக்கும். இந்த புத்தகத்தை வாசித்துவிட இன்னும் நேரம் இருக்கிறதுன்னு புத்தகத்தை வாசிக்க ஆரம்பித்தாலும், இலக்கிய கூட்டங்களில் நிகழ்ச்சி நடக்கும் போதே, அந்த மைக்கையும் மீறி இங்கே பார்வையாளர்களின் பேச்சுச் சத்தம் அதிகமாக இருக்கும். ஆனால் இங்கே பார்வையாளர்கள் அமைதியாக இருக்கிறாங்களேன்னு திரும்பித் திரும்பி வேறு பார்த்தேன். சின்ன அரங்கு என்பதால் சத்தம் கேட்கும் என்று பேசாமலிருக்கிறார்களோ என்று மறுபடியும் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.
அன்றைய மழைநாளின் இனிமையை இன்னுமொருமுறை நினைவு கூறும் விதமாக, சில வரிகள் கிடைத்தன. மழையின் சத்தம் இனிமையாக இருக்கிறது. அது சோவென பெய்யவில்லை. வேறு ஓர் இனிமையான சத்தத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

தொடர்ந்து வாசித்தேன். இரண்டாம் அத்தியாத்தில் வண்ணாத்தி, பேயான கதை ஊரில் எல்லோரும் அறிந்தது தான் என்னும் வரி வரும்போது, முதல் அத்தியாயத்தின், பேய் பிடித்த பெண்கள் தலைவிரித்தாடுவது போல, தென்னை மரங்கள் அங்கும் இங்குமாக சத்தத்துடன் அலைந்து கொண்டிருந்தன, வரிகள் நினைவுக்கு வந்து வேறு ஒரு நுட்பத்தை நினைவு படுத்தியது.

28 ஆம் பக்கம் வரை படித்து முடிக்கும்போது, பரீட்சைக்கு கடைசி நிமிடத்தில் படிப்பது போலிருக்கிறது என்று புத்தகத்தை மூடிவைத்தேன். மீதியை நிதானமாக வீட்டுக்குப் போய் வாசிக்கலாம் என்று.

கவிதாபாரதி அரங்கின் உள்ளே வந்தார். இரயில் இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் வரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறதுன்னு சொல்வது போல, மறுபடியும் இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் நிகழ்ச்சி ஆரம்பிக்கிறோம்னு சொல்லிடுவாரோ என்று பார்க்கும்போதே, மேடைக்கு ஒவ்வொருவராக அழைக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். மாரிசெல்வராஜ், ஏக்நாத், வசந்தபாலன் மேடையில் அமர்ந்தனர். கரு. பழனியப்பன், கவிஞர் வித்யாஷங்கர் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று அறிவித்தார். நிகழ்வின் ஆரம்பமாக சுந்தரபுத்தன் சுகாவின் முன்னுரையை வாசிப்பார் என்றதும், சுந்தரபுத்தன் புத்தகத்துடன் மேடைக்குச் சென்று மைக்கில் பேச….. அப்போது வசந்தபாலன் அதை வாசித்துவிட்டால் நாங்க என்ன பேசுவது என்று சொல்ல சுந்தரபுத்தன் திரும்பி வந்துவிட்டார். இப்போது கவிதாபாரதி முதலில் கடங்கநேரியான் பேசுவார் என்றவர் புகழ் பெறும் மனிதர்களைப் பற்றி இரண்டு பிரிவுகளைக் கூறி இரண்டாவது பிரிவு கடங்கு என்று சொல்லி 5 நிமிடங்கள் பேசுவார் என்று அவரைப் பேச அழைத்தார். சில விஷயங்களை இதற்குப் பிறகு குறிப்பாக மட்டுமே தான் சொல்ல வேண்டும். காணொளி சுட்டி கிடைக்கும்போது முழு பேச்சின் சுவாரஸ்யத்தை விரிவாக நீங்கள் பார்த்துக் கொள்ளலாம். ஹரி வந்து பேச ஆரம்பித்தார். கீழே வரும்போதே அண்ணன் பேசச்சொன்னாரு… அண்ணன் சொன்னதால் மாட்டேன்னு சொல்லாமல் பேச வந்தேன், அங்கே 3 நிமிஷம்னு சொன்னார், இங்கே 5 நிமிஷம்னு சொல்லிட்டார், எந்த தயாரிப்புமில்லாமல் திடீருன்னு பேச வேண்டியிருக்கு என்று தனது ஊரின் தனது மக்களின் தெய்வங்களின் அனுபவம் பற்றி சொல்லிக் கொண்டே வந்தவர், சுற்றிலும் அரங்கைப் பார்த்துவிட்டு, மதுமிதாம்மா மட்டும்தான் இருக்கிறாங்க அதனால் தைரியமா சொல்லலாம்னு சொன்ன விஷயம், பயப்படாமலே கூட பகிர்ந்திருக்க வேண்டிய விஷயம்தான். நல்லாதான் பேசிட்டிருந்தார் சட்டென்று பேச்சை முடித்துக் கொண்டார்.

ஒவ்வொருவரும் பேசி முடித்ததும் கவிதாபாரதி வந்து அவர்களின் பேச்சின் முக்கிய விஷயங்களை எடுத்துக்கூறியும், அடுத்து பேச வருபவர்களை சிறந்த முறையில் அறிமுகப்படுத்தியும் நிகழ்வை சிறப்பாக ஒருங்கிணைத்திருந்தார்.
அடுத்து மாரி செல்வராஜை பேச அழைத்தார். அவரைப் பற்றி ஒவ்வொன்றாகக் குறிப்பிட்ட அவர்,
உறக்கமற்று திரியும்
பசித்த பூனையை போல
இதோ இன்னுமொரு இரவில்
உச்சினியை நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.
உச்சினியென்பது நாங்கள் நேசித்த
முதல் கன்று
முதல் நாய்
முதல் பூனை
முதல் மரம்
முதல் கிளி
இன்னும் சொல்கிறேன்
உச்சினியென்பது நாங்கள் அனுபவித்த
முதல் மழை
முதல் வெயில்
முதல் கொண்டாட்டம்
முதல் துயரம்
முதல் ஏமாற்றம்
முதல் அச்சம்
இன்னும் கேளுங்கள்
உச்சினியென்பது நாங்கள் பறிகொடுத்த
முதல் நிலம்
முதல் வனம்
முதல் மலை
முதல் அருவி
முதல் நதி
முதல் கடல்
இன்னும் கவனியுங்கள்
உச்சினியென்பது நாங்கள் தேடி அலையும்
முதல் வெளிச்சம்
முதல் புன்னகை
முதல் இசை
முதல் எழுத்து
முதல் கவிதை
முதல் பாடல்
இன்னும் ஒன்றை சொல்லி முடிக்க சொன்னால்
உச்சினியென்பது எங்கள் அகால நினைவுகளின்
பெரும்பாறைகளை உடைத்து நொறுக்கிவந்து
இன்றும் எங்கள் கண்களில்
பொத்தி பொருந்தாமலிருக்கும்
அக்கா எனும் ஆதி உறக்கமும் கூட.

என்னும் மாரிசெல்வராஜ் கவிதையை வாசித்து அவரைப் பேச அழைத்தார்.
எழுந்து பேச வந்த மாரி செல்வராஜ் எனக்கு பேசிப் பழக்கமில்லை, நாவல் குறித்து பேசிப் பழக்கமில்லை என்று, அதையே வெவ்வேறு விதமாக நான்கைந்து முறை சொன்னார். ஆனால், கடங்கநேரியான் ஆரம்பித்து வைத்த முதல் உரையின் வீச்சு, இங்கே மாரியின் உரையில் சாமியாடத் தொடங்கி விட்டது. வண்ணதாசன், வண்ணநிலவன் சுகா என்று பலர் திருநெல்வேலியைப் பற்றி எழுதி இருந்தாலும், ஒவ்வொரு சாதிக்கான பேச்சு வழக்கு வேறாகத்தான் இருக்கும், திருநெல்வேலிக்கென்று ஒரு தனிவழக்கு இல்லை என்று வட்டார வழக்கு குறித்த முக்கியமான பேச்சை பதிவு செய்தார். அங்கே இருப்பவர்களால் உடனே இந்த வேறுபாட்டைக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும் என்றார்.

நாவலுடன் ஒப்பிட்டு, நாவலின் கதாபாத்திரங்களுடன், நிகழ்வுகளுடன் தனது வாழ்க்கையின் தனது ஊரின், தனது மக்களின் வாழ்வினைக் கோர்த்துச் சொல்லிய விதம் அரங்கை அசையாது நிறுத்தி வைத்தது. அத்தனை ரசங்களுடனும் அற்புதமான ஆத்மார்த்தமான பேச்சாக இருந்தது. தனது பெயர், கடவுள் நம்பிக்கையில்லாத தான், உடன்பிறப்பு இருவர் கிருத்துவத்துக்குப் போய்விட்டதாலும், தான் சாமியாடியாகத் தேர்வானது தான் சாமியாடியாகிய விதம், தனது மக்களின் மனநிலை, அம்மா குறித்து, அப்பா பற்றி, உடன்பிறந்தோர் என்று, ஆங்காரம் நாவலைப் போன்றே, அந்த மக்களுடன் தான் வாழ்ந்த கதையை புதிதான ஒரு ஒட்டு மொத்த நாவலின் குறுக்குவெட்டுத் தோற்றத்தைக் காட்சிப்படுத்திக் காட்டினார். அம்மா சாமி குழந்தை யென்று தன்னைக்காத்த கதை, அப்பாவிற்கு பார்வை போனகதை, இரு மகன்களைத் தந்தை தனது கைகளில் தலைகீழாகப் பிடித்துக்கொண்டு பலிகொடுப்பதாக சாமியிடம் தனது கண்பார்வை போனதற்கு பரிகாரம் கேட்டு பார்வை வந்த கதை என்று புனைவிலும் பார்க்க முடியாத உண்மைக்கதைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அவரின் வட்டார வழக்குப் பேச்சு சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. மாணவனாக இருந்தபோது பத்து நாட்கள் சாமி வேஷம் போடும்போது அவரை அனுமார் வேடம் போடச்சொல்ல, அவர் உடன்படிப்பவர்கள் கேலி செய்வார்கள் என்று மறுத்து கிருஷ்ணன் வேடம் போட விரும்பியதைச் சொல்லியபோது அதற்கான காரணமாக, கிருஷ்ணர்னா பொட்டப் புள்ளைங்களோட வெளையாடுவாரு அதனால புடிக்கும் என்றார். சிரிப்பும், சோகமும், ரௌத்திரமும் என பல்வேறு ரசங்களுடன் பேசி முடித்தார். இனிய சாரலுடன் மழை அடித்து ஓய்ந்தது போலவே இருந்தது. வாழ்த்துகள் மாரி செல்வராஜ் புத்தக வாசிப்பனுபவம் குறித்து எந்த மேடையில் வேண்டுமானாலும் நீங்கள் பேசலாம், அரங்கத்தை உங்கள் அனுபவப் பகிர்வின் மூலமாக கைக்கொள்ளும் உத்தி உங்களுக்குக் கைதேர்ந்த கலையாகிவிட்டது.

அடுத்து கவிஞர் வித்யாஷங்கர் பேசினார். ஆரம்பத்திலிருந்து கி.ரா அவர்களுடன் இருந்த நட்பு என்று ஆரம்பித்து, ஏக்நாத்துடன் இருந்த நட்பு என்று வரிசையாக சொல்லி வந்தவர், தான் சிறப்பாக இயங்கி வந்த காலத்தையும் இப்போது வயதின் காரணமாக அப்படி இல்லை என்றும் சொல்லிக் கொண்டே, அரங்கை கலகலப்பாக்கும் வகையில் பேசினார். ஆங்காரம் எழுதிவிட்டு அதன் பினனர் கெடை காடு வந்திருக்க வேண்டும் என்றவர் அதனாலென்ன இப்போ கெடைகாடுக்குப் பிறகு ஆங்காரம் வந்திருக்கிறது என்று சொல்லி, தான் பேசிய முதல் பேச்சுக்கு தானே அடுத்த வரியில் மறுப்பு அல்லது வேறு கோணத்தில் பேசுவது என்று இங்கும் அங்குமாக சொற்சிலம்பமாடினார்.

நாவலுக்குள் பயணப்பட்டதால், அவரின் நினைவுக்கு வந்த தோழிகளால் தன்னால் இந்த சில நாட்களாக உறங்க முடியவில்லை என்றும் கூறினார். ஏக்நாத்துக்கு விருது கிடைக்கும் என்றுகூறினார்.

அடுத்துப் பேச வந்த வசந்தபாலன் அரங்கை 5 நிமிடத்தில் தன் வசமாக்கிக் கொண்டார். அன்றைய மழைநாளில் காலையில் தான் வாசித்த ஆங்காரத்தில் ஆரம்பிக்கும் மழை குறித்துப் பேச ஆரம்பித்தவர், காக்காமுட்டை திரைப்படத்தைப் போன்று அருமையான ஆரம்பம் என்று வரிசையாக நாவலுக்குள் பயணித்தார்.. மதினி கொழுந்தன் இடையில் நிகழும் பேச்சு குறித்து சொல்லி புத்தகத்திலிருந்து ஒரு உரையாடலை வாசிக்க எடுத்தார். வாசித்தார். பிறகு சுகா முன்னுரையில் குறிப்பிட்டிருந்த ஒரு உரையாடலை புத்தகத்தின் வேறு பக்கத்திலிருந்து வாசித்தார். புத்தகத்தில் பல இடங்களில் குறிப்புக்கான காகிதங்கள் நிறைந்திருந்தன. இவ்வளவு குறிப்புகள் பற்றி பேச நினைத்தேன் என்றார். ஆனால் என்ன ஆனதென்று தெரியவில்லை. பேச்சை சட்டென்று முடித்துக்கொண்டார்.
அடுத்து க.சீ. சிவகுமார் பேசினார். வந்து மைக் முன்னே நின்றதிலிருந்து தானும் சிரித்து ஒரு சிரிப்பலையை அரங்கிலும் ஏற்படுத்திவிட்டுப் போய்விட்டார்.

அடுத்து கரு.பழனியப்பன் பேச வந்தார். அண்ணன் கவிதாபாரதி சொல்லிட்டுப் போனதுபோல, நான் எதற்கும் எதிரா பேசறது இல்ல. வேற கோணத்துலயும் பேசறது இல்ல. ஏன் அப்பிடி தோணறதுன்னா நம்ம நட்பு, நம்மை வளத்த விதம் அப்படி. ஒரு முறை அண்ணன் சௌபாவும் நானும் புத்தகக்கடையில் எம்ஜிஆர் புத்தகம் ஒண்ணு பாத்தோம். மனிதர்கள் மனதில் மறையாதவர்னு தலைப்பு. அப்போ சௌபாண்ணன் சொன்னார் இதைப் போட்டது யாதவன் தான், இல்லைன்னா இத்தனை தலைப்பு இருக்க மறையாதவர்னு ஏன் போடணும். இப்பிடி வளர்ந்ததால இப்பிடி பேசறோம். ஒரு சினிமாவைப் பாராட்ட இப்பிடிதான் ஒரு நிகழ்ச்சிக்கு போயிருந்தேன். ரொம்ப நல்லா இருக்குன்னு அப்பிடி பாராட்டிட்டு வந்தபிறகு பாத்தா, அந்த படம் அப்பிடியே கொரியன் படத்திலிருந்து காப்பி அடிக்கப்பட்டிருக்கு. அதனால் தான் இணை இயக்குனர்களை எல்லா படங்களும் பாருங்கன்னு சொல்றேன் என்று சொன்னார.

அய்யா நாவலுக்கு வாங்க அய்யா. நாவலுக்குள் இன்னும் வரவே இல்லையேன்னு இங்கே மைண்ட் வாய்ஸ் தோணும்போதே கடகடன்னு நாவலுக்குள் வந்து, கதாபாத்திரங்களின் அறிமுகம் அது முடியும்போது மற்றொரு கதாபாத்திரம் அறிமுகம் அதைப் பற்றிய கதைன்னு அந்த தொடர் வேகத்தைக் குறிப்பிட்டார். ஆரம்ப காட்சியிலேயே மழையின் அழகைக்கொடுத்து மூன்றாவது பக்கத்திலேயே அண்ணியை அறிமுகப்படுத்தி வாசகனை அங்குமிங்கும் நகர விடக்கூடாதென்ற நுட்பம் ஏக்நாத்துக்கு தெரிந்திருக்கிறதென்றார். ஏக்நாத் எழுத்தில் காட்சிப்படுத்தும் விதத்தை நுட்பமாக எடுத்துக்கூறி திரைப்படத்துக்கு வாங்க என்று சொல்லி முடித்துக் கொண்டார்.

பேசியவர்கள் அனைவருமே ஊர்ப்பாசம் குறித்தும், அந்த ஊர்ப் பெண்கள் அழகிகள் தேவதைகள் என்றும் குறிப்பிட்டனர். ஏக்நாத் என்பதற்கான பெயர்க்காரணத்தையும், ஏக்நாத் வெள்ளையாக இருப்பது, வடநாட்டவர் போல இருப்பது என்பதையும், பத்திரிகையில் இருந்துகொண்டு நாவல் படைத்ததன் சிறப்பைப் பற்றியும் கூறியிருந்தனர். கி.ரா வின் பாலியல் கதைகள் போல இவரின் எழுத்திலும் பாலியல் விஷயங்கள் இயல்பாக சிறப்பாக வெளிப்பட்டு இருக்கிறது என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தனர்.
ஏக்நாத் வந்தார். அப்பாவு சீரடி சாயிபாபாவின் சீடர் ஏக்நாத் அவர்களின் பெயரை எனக்கு வைத்தாங்க. நன்றின்னு முடித்துவிட்டார். ஏக்நாத் இன்னும் சிறிது பேசி இருந்திருக்கலாம்.

கவிதாபாரதி முழுக்க ஆழ்ந்து நாவலை வாசித்திருக்கிறார் என்பதை ஒவ்வொருவர் பேசி முடித்த பின்னும் அவர் கூறிய கருத்துகளும், பேசுபவர்களுக்கு மனத்தடை ஏற்படும்படி தான் முதலிலேயே பேசிவிடக்கூடாதென்று ஒவ்வொருவரும் பேசி முடித்த பின் சில கருத்துகளைக் கூறியும், டீக்கடை சிந்தனைப் பேரவையின் ஆல் இன் ஆல் ஆக சிறந்த தொகுப்புரையாற்றி நன்றியும் சொல்லி முடித்தார். இதற்குள் ஒரு 15 நிமிடங்கள் பேசுவதற்கான உரை மனதிற்குள் தானாகவே தயாராகிவிட்டது. ஊர்ப்பாசமும், காதலும், உறவும் என முகித்தெழுந்த நினைவுகளை இங்கே எழுதாமல் இத்துடன் முடித்துக்கொண்டேன்.
அன்புடன்
மதுமிதா


-நன்றி மேடம்.