பூகம்ப பூமியில் மூன்று நாள் - 4

வெளியில் இருந்த குளிருக்கு எதிர்மாறாக இருந்தது கடையின் வானிலை. சுதிர் பதக் வரவேற்று உட்காரச் சொன்னார். கடையில் வேலைப் பார்க்கும் இன்னும் இரண்டு இந்தியர்களையும அவர் அறிமுகம் செய்தார். பத்து வருடங்களுக்கும் மேலாக ஒரே கடையில் வேலை பார்ப்பதாகச் சொன்னார்கள். இந்திய பஞ்சாபி தாபாவை ஞாபகப்படுத்தும் விதமாக கடை அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. பணம் வசூலிக்கும் இடத்துக்கருகே வரையபட்டிருக்கிற வட இந்திய மனிதர்களின் சித்திரங்களும் அந்த வண்ணங்களும் அருமையாக இருந்தன. கடை சாத்தும் நேரம் என்பதால் அங்கு வேறு யாரும் இல்லை. உடன் வந்திருந்த அதுலும் அஜய்யும் ஆலு பரோட்டா ஆர்டர் செய்தார்கள். எனக்கு பிடிககாது என்றாலும் அவர்களுக்காக ஓ.கே.சொன்னேன்.


ஆன்லைன் மூலம் என்.டி.டி.வி சேனலை ஆன் செய்தார் பதக். வேண்டாம் என்று கோரஸாக சொன்னோம். ஊரை மறந்திருக்கிற நிமிடங்களில் அந்த செய்தி சேனல் அலுவலக கலவரத்தை நினைவுபடுத்தலாம் என்பதால் அப்படியொரு வெறுப்பு. 'இங்கு karaoke இருக்கிறது. 'யாராவது பாடுகிறீர்களா?' என்றார் பதக். தமிழ் பாடலுக்கு வாய்ப்பில்லை என்பதால் அமைதியாக இருந்தேன். குடும்பத்துடன் சாப்பிட வரும் இந்தியர்கள், இங்கு இந்தி பாடல் பாடலாம். ஆடலாம். சிலர் ஓல்டு சோகப்பாடல்களைப் பாடி, தனது ஊரை, காதலை, சொந்தங்களை நினைத்து அழுதுவிட்டு எக்ஸ்டராவாக நான்கைந்து பெக் போட்டுவிட்டு செல்வார்கள் என்பது பதக் சொன்ன தகவல்.

ஊர் நினைவு, உயிரை விட மேலானது. ஓடிய தெருவும் உருண்ட புழுதியும் உடலுக்குள் கலந்த உன்னத உணர்வு அது. பொருளீட்டும் பொருட்டு கண்டம் தாண்டி வந்தாலும் கண்ணுக்குள் எப்போதும் காத்துக்கொண்டே இருக்கிறது ஊர் நினைவுகள். அது ஒரு சொட்டு கண்ணீரில் ஒரு கடலை அடக்கி வைத்திருப்பது அனுபவப்பட்டவனுக்கே தெரியும்.

அஜய், அதுல், சஞ்சய் பாண்டே, சுதிர் பதக்குடன் நான்...
டிரிங்க்ஸ் பரிமாறப்பட்டது. பதக் ஒவ்வொருவரிடமும் தேவையான சரக்குகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். சஞ்சய் பாண்டேவின் நண்பர்கள் என்பதாலும் இந்தியர்கள் என்பதாலும் பெக் கணக்கில் கொஞ்சம் கன்ஷசன் உண்டாம். டிரிங்ஸ் ஏரியாவைப் பார்த்துவிட்டு, ஆச்சர்யமாக கேட்டேன். 'சார், கிங்பிஷர் பீர் எப்படி?' என்றேன். 'கேட்கிறாங்களே? நம்ம ஆட்கள் சில விஷயத்துக்கு அடிமையாயிட்டாங்கன்னா, அதுல இருந்து மீள்றது கஷ்டம். ஒரு பெங்களூர் பார்ட்டி இதுதான் வேணும்னு அடம் பிடிப்பார். காசு பற்றி கவலையில்லை" என்றார். சரிதான் என நினைத்துக்கொண்டேன்.

கடையில் இந்தி பட போஸ்டர்கள் பிரேமுக்குள் அடைக்கப்பட்டிருந்தது. நிஜத்தில் முட்டிக்கொண்டாலும் சல்மான்கானும் ஷாரூக்கானும் அருகருகே சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். எதிரில் ஒவ்வொரு இந்திய பிரபலங்களுடனும் பதக் புன்னகைக்கும் புகைப்படங்கள். அதில் ஒருவர் சேகர் கபூர்.

இந்திய படங்களை என் நண்பர்கள் இங்கு வெளியிடுகிறார்கள். நான் விநியோகம் செய்யவில்லை. எவ்வளவுதான் இந்தியாவில் பேசினாலும், நம் படங்களை ஜப்பானியர்கள் பார்ப்பது ரொம்ப குறைவு. ரஜினிகாந்தின் 'முத்து' படம் ஜப்பானில் சூப்பர் ஹிட் என்று வந்த தகவலையும் ஜப்பானியர்கள் ரஜினியை கொண்டாடுகிறார்களாமே என்ற செய்தியையும் கேட்டால் பதக்கிடம் இருந்து சிரிப்பு மட்டுமே வந்தது.

'ஜப்பானியர்கள் சென்டிமென்டுக்கு அடிமை. ஜப்பானிய ராஜா ராணி கதையு்டன் 'முத்து' படத்தை ஒப்பிட்டு விளம்பரம் செய்யப்பட்டது. அதனால் முதல் இரண்டு நாட்கள் அதிசயமாக படம் பார்க்க வந்தார்கள் எனபது உண்மை. ஆனால், அதற்கடுத்த நாட்களில் ஒன்றுமே இல்லை. ஜப்பானில் ரஜினிக்கு பெரிய ரசிகர் பட்டாளம் இருக்கிறது என்பதிலும் உண்மையில்லை. பதக் சொல்லிக்கொண்டே போக, வியப்பாக இருந்தது. 'முத்து' பற்றி தமிழகத்தில் வந்த செய்திகள் எவ்வளவு பில்டப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தன?

போதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏறிக்கொண்டிருந்தாலும் இந்தக் குளிருக்கு அது போதையாக தெரியவில்லை. பதக் தான் ஜப்பான் வந்த கதையை சுவாரஸ்யமாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். அவரைப் பற்றி இந்திய நாளிதழ்களில் வார இதழ்களில் வந்த செய்திகளை காண்பித்துக்கொண்டிருந்தார். இந்தியில் இருந்த அந்த கட்டுரைகளில், 'ஜப்பானில் பதக்' என்பது மாதிரியான தலைப்பு இருந்திருக்கலாம்.

பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, சஞ்சய் குறைந்த போதையில் பதக்கை செல்லமாகத் திட்டினார். 'ரொட்டி சாப்பிடலாம்னு பல மைல் தாண்டி இங்க வர்றோம். ஆனா, இந்த பதக் அநியாயத்துக்கு ரேட் சொல்றான்' என்று ஆரம்பித்தார் சஞ்சய். 'நான் என்ன பண்றது. எல்லாத்தையும் இந்தியாவுல இருந்துதான் இறக்குமதி பண்ண வேண்டியிருக்கு. ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் இருநூறு பர்சென்ட் வரி?' என்பது பதக்கின் வாதம். வாதங்களும் பிரதி வாதங்களும் இல்லையென்றால் வழக்குகள் மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையும் சுவாரஸ்யமற்றதாகிவிடும்.

பத்து பதினோரு மணி வாக்கில் அங்கிருந்து கிளம்பினோம். பதக் சிறிது தூரம் எங்களுடன் வந்துவிட்டு வேறு பாதையில் சென்றார். சஞ்சய் இடம் சொல்லிவிட்டு நகர, நாங்கள் கொஞ்சம் தள்ளாடியும் தள்ளாடாமலும் ஜப்பானிய சாலையில் மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தோம். ஆட்கள் குறைவாக இருக்கிற பெருமளவு வாகனங்கள் இல்லாத சாலையில் ஒவ்வொரு ஏரியாவாக நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டே வந்தார்கள் இருவரும். நான் டயர்டாகிவிட்டேன். தூக்கம் கண்ணை இறுக்கியது. ஓட்டலுக்கு வந்து லிப்டில் 45 வது மாடியை அழுத்தினார். எண்ணி மிகச்சரியான மூன்று நிமிடத்தில் 45 வது மாடிக்கு வந்து நின்றது லிப்ட். எனக்கு ஆச்சரியம். ஏற்கனவே பல முறை இதே லிப்டில் வந்திறங்கியிருந்தாலும் இப்போதுதான் அது தோன்றியது. அதெப்படி இவ்வளவு சீக்கிரமா லிப்ட் வர முடியும்?


காலையில் 5 மணிக்கு, வேக் அப் கால் கொடுக்க ரிஷப்சனில் சொல்லிவிட்டு எப்படித்தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. காலையில் விடாமல் அழைத்த போன் ரிங்கில் எழுந்திருந்தேன். என்னையறியாமலேயே ஏர்போர்ட் போவதற்கான பஸ்ஸுக்கு முன்தினம் இரவு புக் செய்திருந்தேன். இது தெரியாமல் பஸ் எப்போ என்று கேட்க, 'அதான் நேற்று நைட்டே புக் பண்ணிட்டீங்களே... ஏழு மணிக்கு வாசலுக்குப் போயிடுங்க" என்றாள் ரிஷப்சன் பெண். அவசரம் அவசரமாக குளித்துவிட்டு கீழே ஓடோடி வந்தால், ஆஸ்திரேலிய லிஸாவும் பஸ்ஸுக்கு காத்திருந்தாள். ஒரு 'ஹாயை' போட்டுவிட்டு பெரிதாக கொட்டாவி விட்டேன். 'தூக்கம் கலையலையா?' என்றாள். நேற்றைய சுற்றலை சொல்லிவிட்டு இன்னொரு முறை கொட்டாவி விடும்போது பஸ் வந்தது. நாங்களும் இன்னுமொரு வயதானப் பெண் மணியும் ஏறினோன். புக் பண்ணியிருந்த டிக்கெட்டை ஓட்டல்காரர்களே பஸ் டிரைவரிடம் கொடுத்தார்கள். கிளம்பிய பஸ், அடுத்த ஸ்டார் ஓட்டல் வாசலில் நின்றது. பிறகு ஒவ்வொரு ஸ்டார் ஓட்டலாக நின்று ஆட்களை ஏற்றிக்கொண்டு ஒரு மணிநேரத்தில் ஏர்போர்ட் சென்றது. பக்கத்திலிருந்த லிஸாவிடம் கேட்டேன். 'ஓட்டல் ஓட்டலாக இந்த பஸ் நிற்கிறதே?' என்று. 'இது அப்படித்தான். ஸ்டார் ஓட்டல் டூ ஏர்போர்ட் பஸ் என்றாள்.

விமானநிலையத்தில் இறங்கி, போர்டிங் பாஸ் வாங்கிவிட்டு சென்றால், செக்கப் கெடுபிடி என்று ஏதுமில்லை. விஸ்தாரமாக விரிந்து கிடைக்கிற விமானநிலையத்தில் இறங்கும் ஏறும் விமானங்களை செல்போனில் படம் பிடித்துக்கொண்டிருந்தேன். அடுத்த முறை ஜப்பான் வரும் வாய்ப்பிருந்தால் அதிக பணத்துடன் (கடன் வாங்கியாவது) குறைந்தது ஒருவாரமாவது வந்து தங்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டு சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்ஸுக்காகக் காத்திருந்தேன்.

போதும்.

பூகம்ப பூமியில் மூன்று நாள் - 3

சஞ்சய் பாண்டே மும்பைக்காரர். பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு ஜப்பான் வந்ததாகச் சொன்னார். ஹோட்டலில் இருந்து இறங்கி மிட்டவுண் தாண்டி, ரூப்பொங்கி ஸ்டேஷனுக்கு போனோம். ரயில் பாதைகளை ஒவ்வொரு லைனாக பிரித்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஜே ஆர் லைன், ஹிபியா லைன், மிடா லைன் என்று ஏகப்பட்ட லைன்கள். எல்லாமே ஒவ்வொரு புளோர் மாதிரி தரைக்கு அடியில் சுரங்கத்தில் இருந்தது. நாங்கள் போக வேண்டியது ஜே.ஆர்.லைன். சஞ்சய்யிடம், 'எங்க போறோம்' என்றேன். இந்தியன் ஓட்டலுக்கு என்றார். பழையச்சோறும் ஊறுகாயும் ஞாபகத்துக்கு வர வேண்டிய எனக்கு, ரொட்டியும் naanனும் மனதுக்குள் வந்துவிட்டுப் போனது.


ரயிலுக்குள் ஏறி அமர்ந்ததும், அடுத்த ஸ்டேஷனில் ஏகப்பட்ட கூட்டம். சஞ்சய், எங்களை பார்த்தார். டிரைனில் நிற்பவர்கள் யாரும் யாருடனும் பேசவில்லை. அவரவர்கள் செல்போனில் கேம்ஸ் ஆடிக்கொண்டிருந்தார்கள். இல்லையென்றால் கண்களை மூடி தூக்கத்தை தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவருக்கொருவர் சின்னதாகப் புன்னகை கூட செய்துகொள்ளவில்லை. ஏன் இப்படி என்றோம் சஞ்சயிடம். 'ஜப்பானியர்கள் யாரையும் அவ்வளவு ஈசியாக நம்புவதில்லை. எல்லாரும் அவர்கள் வேலையில் மட்டும் கவனமாக இருப்பார்கள்' என்றார். 'அவர்கள் நம்மை கவனிக்காத மாதிரி தெரிந்தாலும் கவனித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்' என்ற சஞ்சய்.

ஷிபுயா (shibuya) ஸ்டேஷனில் இறங்கி பரபரத்துக்கொண்டிருந்த சாலையில் அங்கும் இங்கும் பார்த்துக்கொண்டே நடந்தோம். அதுல் ரோட்டில் நடந்து போகிற அழகான வெள்ளை நிற பெண்களைப் பார்த்ததும், அவர்களுடன் நின்று போட்டோ எடுப்பதை தொழிலாகவே செய்து வந்தார். சாலைகளின் ஓரங்கள் அவ்வளவு அழகாக இருந்தது. ரோட்டோரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு சிறுவன் கண்களை இறுக மூடி வயலின் வாசித்துக்கொண்டிருந்தான். சிலர் வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அதுலும், அஜய்யும் கேமராவை என்னிடம் கொடுத்து அவனருகில் போட்டோ எடுக்கச் சொன்னார்கள். வாசிப்பதை நிறுத்திவிட்டு இருவரது தோள்களிலும் கை போட்டபடி சிரித்தான் அந்த சிறுவன். சிறிது தூரம் சென்றதும் டைட்டாக ஜீன்ஸ் அணிந்த பெண்களும் பசங்களும் குருப்பாக நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். 'இவங்கள்லாம் ஜப்பானியர்கள் இல்ல. சைனீஸ்' என்றார் சஞ்சய். 'ரெண்டு நாட்டுக்காரங்களுக்கும் அப்படி என்ன வித்தியாசம் தெரியுது உங்களுக்கு. எனக்கு தெரியலை" என்றேன். 'கூர்ந்து கவனித்தால்தான் தெரியும்' என்றார் அவர். அதுல் எல்லாவற்றையும் புகைப்படமெடுப்பதில் ஆர்வமாக இருந்தார். 'இன்னுமொரு முறை இங்க வர்ற வாய்ப்பு கிடைக்குமோ, கிடைக்காதோ... அதான்' என்று அதற்கு காரணம் வேறு சொன்னார்.

''போட்டோகிராபியை ரசிக்கிற நாடு இது' என்றார் சஞ்சய். எதிரில் பெட்டிக்கடை சைஸில் தெரிந்த போலீஸ் ஸ்டேஷனைப் பார்த்தால் சிரிப்பாக இருந்தது. இவ்வளவுதானா ஸ்டேஷன்? என்று சுற்றி சுற்றிப் பார்த்தேன். அவ்வளவுதான். நான்கைந்து போலீஸ்காரர்களும் மூன்று கம்ப்யூட்டர்களுமே அங்கு இருந்ததன. எங்களைப் பார்த்ததும் வெளியில் வந்த போலீஸ்காரர் ஒருவர், ஏதாவது உதவி வேணுமா? என்றார். இல்லையென்று தலையாட்டிவிட்டு, 'இந்தியாவிலிருந்து வந்திருக்கிறோம். உங்களுடன் ஒரே ஒரு போட்டோ எடுத்துக்கொள்கிறோம்' என்று அதுல் கேட்டதும் அவசரமாக மறுத்தார். அதற்கு அனுமதி இல்லை என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்ன அவரது தோரணைப் பிடித்திருந்தது.

'இது ஜீரோ பிரசண்ட் கிரைம் உள்ள நாடு. அப்படியே ஏதாவது எங்கயாவது குற்றம் நடந்தா, அதை செய்தது வெளிநாட்டுல இருந்து வந்தவங்களாத்தான் இருக்கும்" என்றார் சஞ்சய். குற்றமே நடக்காத ஒரு நகரத்தை பார்ப்பதில் பூரிப்பாக இருந்தது. இப்படியொரு நகரம் சாத்தியமா? என்று எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டே நடந்தேன்.

'இங்க மொத்தம் ஐயாயிரம் இண்டியன்ஸ் இருக்கோம். நாங்களும் அசோஷியேசன் வச்சிருக்கோம்' என்ற சஞ்சய், நடந்துப் போய்க்கொண்டிருந்த தெருவில் இருந்த சந்து போன்றதொரு கடைக்குள் நுழைந்தார். வெளியில் நின்றுகொண்டே ஏதோ பேசிவிட்டு, சேரில் உட்கார்ந்து ஷூவை கழற்றத் தொடங்கினார். நாங்களும் கழற்றினோம். அந்த ஷூக்களை வைக்க மரத்திலான அறைகள் இருந்தன. அவற்றில் வைத்து பூட்டி, சாவியை நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் அப்படியே செய்தோம். பிறகு உள்ளே பார்த்தால் தெரு மாதிரி இருந்தது அந்த ஏரியா. அதில் இடது பக்கம் முழுவதும் அறை அறையாக இருக்கிறது. அது புதுமையான பார். ஒரு அறையில் நான்கு பேர் காலை தொங்கப்போட்டு அமரலாம். அதற்கேற்றபடி அந்த அறையை வடிவமைத்திருந்தார்கள். சஞ்சய், இங்கு மீன் ஸ்பெஷல் என்றார். வைக்கப்பட்டிருந்த மெனுகார்டில் இருந்த புகைபப்டங்கள் எச்சில் ஊற வைத்தன. சரி என்று எல்லோருக்கும் அதை ஆர்டர் செய்துவிட்டு இருக்கும்போது, இளம் பெண் ஒருவர் சிரித்துக்கொண்டே ஹாட் வொயின் வைத்துவிட்டு போனார். நீலநிற குடுவைக்குள்ளிருந்து எல்லாருக்கும் ஊற்றினார் சஞ்சய். குடித்துக்கொண்டே அவரிடம் கேட்டேன், 'இங்க உள்ள இண்டியன்ஸ் பற்றி சொன்னீங்களே?' என்று ஞாபகப்படுத்தினேன்.

''ஆமா. இங்க ஐயாயிரம் இண்டியன்ஸ் இருக்கோம். அதுல நாலாயிரம் உங்க தமிழ்க்காரங்க' என்றதும் எனக்கு சந்தோஷம். உடனே ஒருவருக்கு போனை போட்டு, 'ரெண்டு மூணு நாளா தமிழ்லயே பேசியிருக்க மாட்டேங்களே.. இந்தா, இவர்ட்ட பேசுங்க' என்று கொடுத்தார். 'வணக்கம்' என்றதும் மறுமுனையில் ஷாக். 'தமிழா, நீங்க யாரு?' என்று தொடர்ந்தது பேச்சு. அவர் பெயர் ரவி. சொந்த ஊர் கம்பம் பக்கம். இங்கு சயண்டிஸ்டாக இருக்கிறார். பிறகு, 'ஊர் சுற்றிக் காண்பிக்க சஞ்சய் பக்காவான ஆளு. ஜப்பான்ல எல்லா விஷயத்துக்கும் பேரம்பேசற ஒரே ஆளு அவர்தான். வேணா, அவரோட மசாஜ் போயிட்டு வாங்களேன்' என்றார். ஏற்கனவே மலேசியாவில் மசாஜ் செண்டரில் செல் போனை தொலைத்ததில் இருந்து மசாஜ் ஞாபகம் சுத்தமாக மறந்து போய் விட்டது. பிறகு, சென்னை வரும்போது சந்திப்பதாகச் சொன்னார் ரவி.

சஞ்சய், 'இப்ப குஷியாகி இருப்பீங்களே?' என்று சொல்லிவிட்டு அவர்களுடன் இந்தியில் பேச ஆரம்பித்தார். உண்மைதான். பல ஆயிரம் மைல்களுக்குப் பிறகு பல கடல்தாண்டி தாய் மொழி கேட்பது மகிழ்ச்சியான உணர்வுதான். மீன்கள் வந்தன. ஒவ்வொன்றாக தின்றுவிட்டு இன்னொரு ஹாட் ஒயினுக்கு ஆர்டர் செய்தாய் சஞ்சய். எங்கள் கதவை கடந்த இளம் பெண்களும் நீளமாக தலைமுடி கொண்ட பையன்களும் கட்டிப்பிடித்தபடி சிரித்துக்கொண்டே போனார்கள்.

'இண்டியன் ஓட்டலுக்கு போவதாகச் சொன்னீர்களே?" என்று கேட்டேன். அதற்கு முன் குளிருக்கு இந்த ஹாட் ஒயின். பிறகு அங்கு போகலாம் என்றார். அங்கிருந்து முடித்துவிட்டு வெளியே வந்து சிறிது தூரம் நடந்தோம். அந்தப் பகுதிக்கு shinjuku என்றார்கள். அதாவது இதுதான் பலான ஏரியாவாம். தெருவில் சில பையன்கள், கையில் போர்டுகளை வைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அதெல்லாம் மாடர்ன் பார் ஏரியா என்றார்கள். அந்த போர்டில் எழுதப்பட்டிருந்த வாசகம்தான் மீண்டும் சில முறை திரும்பி பார்க்க வைத்தது. அந்த வாசகம், ' these girls will go extreme'.

அதுலும் அஜய்யும் அங்கு நின்று மாறி மாறி புகைப்படம் எடுத்தார்கள். சிலர் உடலிலேயே போர்ட் மாட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்தனர். அதில் எழுதப்பட்டிருந்த வாசகம் புரியவில்லை என்றாலும் ஏதோ விலை எழுதப்பட்டிருந்ததாகப் பட்டது. அதற்கு மேல் அங்கு நிற்க பணம் பிரதானம் என்பதால் சஞ்சய்யை நகர்த்தினோம். இதுவரை பார்க்காத மக்கள் கூட்டம் இங்கு அரக்கப்பரக்க அலைந்துக்கொண்டிருந்தது. அங்காங்கே ஓரமாக நின்று சிலர் கதைத்துக்கொண்டிருந்தனர். எல்லோரையும் குளிர் அடித்து புரட்டிப் போட்டாலும் எனக்கு மட்டுமே அது உக்கிரமாகத் தெரிந்தது.

அடுத்து போக வேண்டிய ஏரியா எவ்வளவு தூரம் என்றேன். பக்கம்தான் என்று நடந்தார். அவர் பின்னாலேயே சென்றோம். கொஞ்சம் தூரம் போனதும் சந்துக்குள் திரும்பினார். அந்தப் பகுதிக்கு yotsuya என்று பெயர். எங்களை 'லிட்டில் இண்டியா' என்ற ஒரு போர்ட் வரவேற்றது. இறங்கி கீழே போனோம். வந்து வரவேற்றார் சுதீர் பதக். டெல்லிக்காரர். இந்திய சினிமாவை இவர்தான் ஜப்பானில் விநியோகிப்பவர் என்றார்கள்.

தொடர்கிறேன்.

பூகம்ப பூமியில் மூன்று நாள் - 2

டெல்லியிலிருந்து அதுல் வந்திருந்தார். இதற்கு முன் அறிமுகமில்லை. ஆனால், பல வருடம் பழகிய முகமாக தெரிந்தது. முன்பின் தெரியாதவர்களிடம் முகம் கொடுத்து பேசவும் பேசாமல் இருப்பதற்கும் முக்கியமானதாகவே இருக்கிறது முகம். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே ஹாங்காங் சென்றுவிட்டு அங்கிருந்து இங்கு வந்ததாகச் சொன்னார். பிறகு அவர் சாப்பிடும்வரை நிறைய பேசிவிட்டு, அறைக்குச் சென்றோம். எனது அறைக்கு அடுத்து அவரது ரூம். தூக்கம் பொங்கி வழிந்துகொண்டிருந்தாலும் படுத்தால் தூக்கம் வராமலேயே இருந்தது. பிறகு, 'நைட் ரவுண்ட்ஸ் போலாமா?' என்று அதுலிடம் கேட்டதும் ,'ம்ம்' என்றார். இறங்கினோம். இரண்டு கைகளையும் பேண்டுக்குள் விட்டுக்கொண்டு நடுங்கி கொண்டே சென்றிருந்தோம். ஓட்டலில் இருந்து இறங்கியதுமே ஏரியா பளிச்சென்று இருந்தது. மணிரத்னம் படங்களில் வருவது போலான அழகான மரங்களும் அதற்கு கீழே வண்ணங்கள் பூசப்பட்ட பெஞ்ச்களும் இருந்தன. அமர்ந்து கால் மேல் கால் போட்டு இருக்க நினைத்தால், சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு முடியவில்லை. குளிர். அதுலை இந்தக் குளிர் அதிகம் வாட்டவில்லை. 'டெல்லி குளிரை நீங்க பார்த்ததில்லையா?' என்றார். ம்ஹும் என்றேன்.


எதிரில் நான்கைந்து இந்திய முகங்கள், பாருக்குள் அவசரமாகச் சென்றன. எனக்கும் ரெண்டு பெக் போடலாம் எனத் தோன்றியது. ஆனால், கேள்விபட்ட விலைவாசி தன்னால் போதையாக்கியிருந்தது என்னை. சாலைகள் அவ்வளவு அகலமாக இல்லை. ஆனால், சுத்தமாக, அழகாக இருந்தன. அந்த இரவிலும் மக்கள் அவசரமாக எங்கோ போய்க்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். சாலையை கடக்க சிக்னலுக்காக காத்திருந்தோம். இறக்கமும் ஏற்றமுமாக சாலை இருந்தது. பச்சை சிக்னல் விழுந்த பின்னும் மெதுவாக சென்றுக்கொண்டிருந்த வயதானவர்களுக்காக, வாகனங்கள் அப்படியே அங்கு நின்றது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. எல்லை மீறல்தான் என்றாலும் இதைப் பயன்படுத்தி நாங்களும் மெதுவாக நடந்தோம். '''ஏய்...சாவுக்கிராக்கி. வூட்டாண்ட சொல்லிட்டுவந்துட்டியா?' என்பது மாதிரியான எந்த திட்டும் அந்த சாலையில் கேட்கவில்லை. மாறாக இனிமையான புன்னகை. சக மனிதனை மதிக்கிற அல்லது மரியாதை கொடுக்கிற அந்த மக்களின் அன்பில் சின்னதாக கரையலாம் போலிருந்தது. அதுல், 'டெல்லியில இப்படி கிராஸ் பண்ண முடியுமா?" என்பதை சொல்லிக்கொண்டு வந்தார்.

வரிசையாகத் தெரிந்த கடைகளில், நாய்க்குட்டிகள் விற்கும் கடையைப் பார்த்ததும் அதுலுக்கு போட்டோ எடுக்க வேண்டும் போல் இருந்தது. அது மட்டுமல்லாமல், ஓவர் குளிரைச் சமாளிக்க ஏதாவது கடைக்குள் நுழைந்தால் ஹீட்டர் போட்டிருப்பார்கள் என்கிற நப்பாசைதான். உள்ளுக்குள் நுழைந்து, ஒவ்வொரு நாய்க்குட்டியாகப் பார்த்துவிட்டு, நம்மூர் தெருநாய் குட்டிக்கு 13 ஆயிரம் எண் என்று போடப்பட்டிருந்த போர்டை பார்த்ததும் எனது வீட்டுக்கு அருகில் வளரும் விருமாண்டி ஞாபகத்துக்கு வந்தது. கண்ணாடி கூண்டு மாதிரியான கடைக்குள் நின்றுகொண்டு அங்கும் இங்குமாக மாற்றி மாற்றிப் புகைப்படம் எடுத்தார் அதுல். கடையில் இருந்த பெண்மணி, அதிகம் பேசவில்லை. குறைந்தபட்சம் ஏதாவது வேண்டுமா என்று கூட கேட்கவில்லை. புகைப்படம் எடுத்துவிட்டு வெளியில் போகும்போது, சிரிப்பு. 'இவங்க என்னத்தை வாங்குவாங்க' என்று முதலிலேயே நினைத்திருப்பாரோ என்னவோ? நடக்க நடக்க வளைந்து நெளிந்து போய்க்கொண்டிருந்தது சாலை. கால் வலிக்க ஆரம்பித்தது. அதுல், அறைக்குப் போகலாம் என்றார். திரும்பினோம். படுத்ததும் எப்போது தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை.

காலையில் கான்பரன்ஸ். பத்து மணிக்கு ஆரம்பித்து ஒரு மணிக்கு முடித்துவிட்டார்கள். கான்பரஸ் நடந்த அறைக்குள் அவ்வப்போது வந்து தன் இருப்பை ஞாபகப்படுத்திச் சென்றது குளிர்.

மும்பையிலிருந்து வரவேண்டிய அஜய் வந்ததும் மூவரும் ஒன்றாக உட்கார்ந்திருந்தோம். கான்பிரன்ஸ் முடிந்து வெளியே வந்ததும், ஹாலின் கண்ணாடி வழியாக எதிரில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். முழுவதும் உடலை மூடியிருந்த பெண், தனது மகனை (இரண்டு வயதிருக்கலாம்) தள்ளுவண்டியில் கொண்டு வந்து இறக்கினாள். குழந்தை இறங்கி கொஞ்சமாக நடந்து கொஞ்சமாக விழுந்து சிரித்தது. அந்தப் பெண் தூக்கி விட்டு மீண்டும் நிறுத்தினாள். அதற்கு அருகிலேயே, இந்த ஒரு மணிவாக்கிலும் ஜாக்கிங் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள் இரண்டு பேர். அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

பிறகு எங்களை ஒவ்வொரு குரூப்பாகப் பிரித்தார்கள். என்னுடன் ஆஸ்திரேலியாவை சேர்ந்த லிஸா, மற்றும் ஹாங்காங்கை சேர்ந்த ஒருவர். பார்த்த பத்து நிமிடத்திலேயே லொட லொடக்க ஆரம்பித்தாள் லிஸா. 'உங்க கூட நின்னாங்களே... அவங்களும் இந்தியாதானே? அப்புறம் ஏன் இங்கிலீஷ்ல பேசறீங்க?" என்ற நியாயமான கேள்வியைக் கேட்டாள். 'இந்தியாவுல அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட மொழி இருக்கு தெரியுமா?' என்றதும் ஷாக் ஆனாள். நிஜமாவா சொல்றீங்க? என்று நினைத்து நினைத்துக்கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். 'பிறகு எப்படி எல்லாரும் கம்யூனிக்கேட் பண்ணுவீங்க?' என்றாள். அதான் எங்க திறமையே. 'நான் தமிழ்...'என்றதும், உங்க மொழியை நான் கேள்விபட்டிருக்கேன் என்றார். ஸ்ரீலங்காவிலும் தமிழ் இருக்கில்லையா? என்றாள். அங்கு மட்டும்தான் சரியாக இருக்கிறது என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில், 'ஹாய்' என்று வந்து சேர்ந்தார் ஹீரோயின். சின்ன அறிமுகத்துக்குப் பிறகு பொதுவாக பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

'உங்க ஹேர் ஸ்டைல் ஏன் போன படத்துல இருந்த மாதிரி இல்லை'

' ஹேருக்கு இப்ப கலரை மாத்திட்டீங்களா?'

'ரொம்ப ஸ்லிம் ஆனதால, ஸ்வீட்டாயிருக்கீங்க தெரியுமா?

'உண்மையை சொல்லுங்க... நீங்க அந்த ஹீரோவோட டேட்டிங் போறீங்க தானே?'

'இந்த படத்துல உங்க கிஸ்ஸிங் சீனை ரொம்ப ஆவலா எதிர்பார்த்துட்டிருக்கேன்'
-இப்படியான 'உருப்படியான' கேள்விபதில்களாகப் போய்க்கொண்டிருந்தது. 'இந்தியாவுல எனக்கு ரெண்டு பேரை தெரியும்...' என்று பார்த்த ஹீரோயின், 'ஒருத்தர் ஐஸ்வர்யா ராய். இன்னொருத்தர் நீங்க' என்று சொல்லிவிட்டு குழந்தையாகச் சிரித்தார். இளம் பெண்கள் சிரிக்கும் போது இயல்பாகவே சிலிர்க்கும் உடல் ஹீரோயின் சிரித்தால் சும்மா இருக்குமா? எனக்கு வலதுபுறம் இருந்த அவரிடம், 'தேங்க்ஸ்' என்று கைகொடுத்துவிட்டு கைவிரல்களை பார்த்தவாறு இன்றுவரை பூரிப்பில் இருக்கிறேன். அந்த ஸ்வீட் ஹீரோயின் emma stone.

மதியம் லஞ்ச் முடிந்து ரிசப்ஷனில் உட்கார்ந்ததும், அஜய் சொன்னார்.

'என் பிரண்ட் இங்க ஒர்க் பண்றார். பெயர் சஞ்சய் பாண்டே. எகனாமிஸ்ட். மூணு மணிக்கு வர்றதா சொல்லியிருக்கார். வந்ததும் ஊர் சுற்றப்போறோம்'.

ஓகே. முன்பின் தெரியாத ஊரில், தெரியாமல் அலைவதை விட, தெரிந்த ஒருவருடன் தெரியாமல் அலைவது சுவாரஸ்யமானது என்பதால் அவருக்காகக் காத்திருந்தோம்.

நாளை தொடர்கிறேன்.

பூகம்ப பூமியில் மூன்று நாள்

ஹாலிவுட் படம் ஒன்றி்ன் கான்பிரஸுக்காக, டோக்கியோவுக்கு அழைத்திருந்தது சோனி நிறுவனம். டெல்லி, மும்பை, சென்னை என இந்தியாவிலிருந்து மூன்று பேர். சென்னையிலிருந்து நான். அலையோ அலையென அலைந்து ஜப்பான் துணைத் தூதரகம் கேட்ட ஏகப்பட்ட கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லி, கிளம்ப வேண்டிய தேதிக்கு முந்தைய நாள் தந்தார்கள் வீசாவை. பொதுவாக எந்த நிர்ப்பந்தங்களும் இல்லாத பயணங்கள் சுவாரஸ்யமானவை. காட்டுக்குள் குருவி தேடி அலைகிற ஒரு சிறுவனின் மனநிலைதான் எல்லா பயணங்களிலும் எனக்கு இருக்கிறது. அந்த மனநிலையை இன்னும் சந்தோஷப்படுத்தியது ஜப்பான் பயணம். ஏனென்றால் அடிக்கடி பூகம்பத்தில், சுனாமியில் உயிர்களையும் உடமைகளையும் காவு கொள்ளும் ஒரு பரிதாபகர அல்லது சபிக்கப்பட்ட நாட்டின் காற்றை சுவாசிக்க வேண்டும் என்கிற ஆசைதான். புத்தனாலும் யேசுவாலும் ரட்சிக்கப்படாத அந்த நாட்டின் மண்ணை தொட்டுவிடும் ஆவலில் பத்து மணி நேர விமான பயணத்துக்கு தயாரானேன். சென்னை டூ சிங்கப்பூர். அங்கிருந்து கனெக்டிங் பிளைட் டோக்கியோவுக்கு.


டோக்கியோ நாரிடா விமான நிலையத்தி்ல் இறங்கி நின்று கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டே இமிக்கிரேஷனுக்குப் போகும்போது, மணி மாலை 6.00. சென்னையிலிருந்து முந்தைய நாள் இரவு 11 மணிக்கு கிளம்பியிருந்தேன். இமிக்கிரேஷன் முடிந்து சாவகாசமாக வெளியே வந்து நினறதும் குளிர், சதைக்குள் நுழைந்து நரம்பை ஆட்டியது. இருந்தாலும் சமாளிக்கலாம் என்று தெம்பு தந்தது மனசு. வெளியே பார்த்தால் இருட்டு. அந்த ஏரியாவில் நான் மட்டும்தான் வெறும் சட்டை, பேண்டுடன் இருந்தேன். பேக்குக்குள் இருக்கிற குளிருக்கான கோட்டை எடுத்து மாட்ட சோம்பேறித்தனம். ஹோட்டல் ரிட்ஸ் கார்டன், அட்ரஸை கேட்பதற்குள் முதல் பயம் ஆரம்பித்தது. மணி எக்ஸ்சேஞ்சரில் யென் மாற்றிவிட்டு, அட்ரஸ் கேட்டால், எதிரிலிருந்த பெண்களிடம் கை நீட்டினார்கள். அவர்கள், எப்படிப் போகப்போகிறீர்கள், டாக்ஸியா, பஸ்சா, டிரைனா? என்றார்கள். நம்மூர் மாதிரிதான் இருக்கும் என நினைத்து முதலில் டாக்ஸி என்றேன். டாக்ஸிக்கு 25 ஆயிரம் yen ஆகும் என்றார்கள். நான் திரும்பவும் எவ்வளவு என்றேன். 25 ஆயிரம் என்பதை சத்தமாக சொல்லிவிட்டு, சிரித்துக்கொண்டே முகத்தைப் பார்த்தார்கள். 25 ஆயிரம் என்றால் ஓட்டல் என்ன வேறு மாநிலத்திலா இருக்கிறது என்றேன். இல்லை சுமார் ஒன்றரை மணி நேர பயணம் என்றார்கள். அதற்கு 25 ஆயிரமா? ஷாக்தான். காஸ்ட்லி சிட்டி என்று சொல்லியிருந்தார்கள். இவ்வளவு காஸ்ட்லி என்று நினைக்கவில்லை.

'பஸ்?" என்றேன். டிக்கெட் மூவாயிரம் yen என்றும் இப்போது சர்வீஸ் கட்டாகிவிட்டது, இனி காலையில்தான் என்றார்கள். அடுத்த ஆப்ஷன் டிரைன் என்பதை தவிர வேறு ஏதுமில்லாததால், ஸ்டேஷனுக்கு வழி கேட்டேன். அங்கேயே கீழே எக்ஸலேட்டரில் இறங்கி, இன்பர்மேஷன் சென்டரில் தகவல் கேட்டதும், ஒரு பெண் போலீஸ் அதிகாரி, வெளியே வந்தார். மொத்த டோக்கியாவையும் அடக்கிய மெகா சைஸ் மேப்பை டேபிளில் விரித்தார். 'we are here'ல் ஆரம்பித்து ரூப்பொங்கி என்ற இடத்தை கண்டுபிடித்து, ஹோட்டலை காண்பித்துவிட்டு சிரித்தார். ஹோட்டல் ஏர்போர்ட் அருகிலேயே இருக்கிறது என்று முதலில் சொல்லப்பட்டிருந்ததால் திரும்பவும், கேட்டேன். மீண்டும் அதே பதில்தான். முதலில் யூயேனோ என்ற இடத்தில் இறங்கி, வேறொரு ரயில் பிடித்து முக்கால் மணி நேரம் பயணம் செய்தால் ருப்பொங்கி ஸ்டேஷன் என்று மேப்பில் விளக்கம் சொல்லியிருந்தார்கள். அந்த மேப்பையும் எனக்கு இலவசமாக தந்துவிட்டார்கள். புன்னகையோடு கிளம்பினேன். அங்கிருந்து வடக்கு நோக்கி நடந்தால் ஏடியெம் மெஷின் மாதிரி, டிக்கெட் மிஷின். அதில் ஆங்கிலத்தை கிளிக் பண்ணிவிட்டு 300 யென் சில்லரையாக இல்லையே என்று முழித்துக்கொண்டிருந்தேன். அங்கிருந்த போலீஸ்காரர் என் மூஞ்சை பார்த்து ஓடி வந்து, என்னிடமிருந்து ஆயிரம் யென்னை அப்படியே வைத்தார். டிக்கெட் கட்டணம் முந்நூறு போக, பாக்கி சில்லரையாகவும் நோட்டாகவும் வந்தது எனக்கு ஆச்சரியம்தான்.

பிறகு அந்த புளோருக்கு அடியில் இறங்கி வேறொரு திசையில் சென்றால், அட்ரஸை யாரிடமும் கேட்கத் தேவையில்லாமல் இருந்தது, சுவரில் எழுதியிருந்த விவரம். எந்த ஸ்டேஷனில் நிற்கிறோம். அடுத்தடுத்து வருகிற ஸ்டேஷன்களின் பெயர்களைப் பார்த்து எத்தனையாவது ஸ்டாப்பில் இறங்க வேண்டும் என்பது வரை தெளிவாக இருந்தது. டிரைனுக்காக அதிக நேரம் காத்திருக்கவில்லை. மிஞ்சிப்போனால் இரண்டு நிமிடம். அதற்குள் வந்துவிட்டது. அந்த ஸ்டேஷனில் அங்கு எப்போதும் உணராத ஒருவித புதிய வாசனையை நுகர்ந்தேன். கேக்குகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கிற அறைக்குள் செல்லும்போது வருகிற வாசனை மாதிரி இருந்தது அது. அந்த வாசனை டோக்கியோவிலிருந்து மீண்டும் சென்னை வரும்வரை என்னுடனேயே இருந்தது.

டிரைனுக்குள் யாரும் யாரிடமும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அவரவர்கள் சீட்டில் உட்கார்ந்து மொபைலில் கேம் ஆடிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் சுற்றி சுற்றிப் பார்த்தேன். டிரைன் போகும் சத்தம் தவிர, வேறு சத்தம் ஏதுமில்லை. யூயேனோவில் இறங்கி, வேறு டிரைன் மாறி, ருப்பொங்கி வந்து இறங்கினால், குளிர் இன்னும் வாட்டியது. டிரைனில் ஹீட்டர் போட்டிருந்ததால் குளிர் தெரியவில்லை. இப்போது ஓரமாக நின்று ஓவர் கோட் மாட்டிக்கொண்டு, ஹோட்டலை நோக்கி நடந்தேன். உடல் முழுவதும் துணிகளால் மூடியபடி வெள்ளை நிற இளைஞர்களும் இளைஞிகளும் நெருக்கமாக நடந்துகொண்டிருந்தார்கள். டீ குடிக்கலாம் போலிருந்தது. நம்மூரில் முக்குக்கு முக்கு இருக்கிற கடை மாதிரி அங்கே எங்கு பார்க்க? இருந்தாலும் கேட்கலாம்தான். ஓட்டல் முகவரி கேட்க, கடை வாசலில் கை வைத்ததும் திறந்தது கதவு. வெள்ளை சீருடை அணிந்த பணியாளர்கள் ஓடி வந்தார்கள். அது பார். எனது தோற்றம் அவர்களுக்கு அந்நியமாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். உள்ளே குடித்துக்கொண்டிருந்த இன்னும் சில முகங்கள் என்னை பார்க்கும் பொருட்டு முகத்தை நீட்டின. 'நான் ஓட்டல் ரிட்ஸ்?' என்று கேட்டதும், சிரித்துக்கொண்டே வெளியே வந்த ஒரு இளைஞன், கை நீட்டினான். அருகிலேயே இருந்தது ஓட்டல். நன்றி சொன்னதும் அவன் சிரித்த பாசமான சிரிப்பு இன்னும் மனதுக்குள் இருக்கிறது.

அந்த பகுதிக்கு டோக்கியோ மி்ட் டவுன் என்றார்கள். அதிகமாக பூத்துக்குலுங்காத மரங்கள் சீரியல் லைட்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த பகுதியே புதுமையாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. நின்று வேடிக்கைப் பார்க்கலாம் என்றால் அனுமதி மறுத்தது குளிர்.

ஹோட்டல், ஃபிரண்ட் டெஸ்க் 43 வது மாடியில் இருந்தது. அவர்கள் விசாரித்து, விளக்கம் சொல்லி 48 வது புளோரில் ரூம் என்றார்கள்.
போய் பேக்கை வைத்துவிட்டு, அப்படியே சாய்ந்தேன் பெட்டில். அறை கண்ணாடியிலிருந்து வெளியே பார்த்தால் கட்டிடங்களாகவே தெரிந்தது. எங்கெங்கு காணி்னும் உயரம் அதிகம் கொண்ட கட்டிடங்கள். வந்து சேர்ந்த தகவலை வீட்டுக்கு சொல்லலாம் என்று செல்போனை எடுத்தால் சிக்னல் இல்லை. கிளம்புவதற்கு இரண்டு நாள் முன்பே, ஏர்டெல்லில் இன்டர்நேஷனல் காலுக்கு சொல்லியும் சுகமாக மறந்தார்களோ, இல்லை வேறு ஏதாவது கோளாறோ தெரியவில்லை. பிரண்ட் டெஸ்க்குக்கு பேசினால், போன் பண்ண அனுமதி இல்லை என்றார்கள். ஒரு செகண்டுக்கு ஆயிரத்து சொச்சம் யென் என்பதால், 'தனியா பணம் கொடுத்துதான் பேச வேண்டுமாம். டெலிபோன் பூத் எங்காவது இருக்கும் என்று ஹோட்டலை விட்டு இறங்கி தேடத்தொடங்கினேன். லோக்கப் பூத்தில் இன்டர்நேஷனல் கால் வசதியில்லை. பலமுறை டிரை பண்ணியும் ஏமாற்றம்தான் மிச்சம். ஹோட்டலைத் தவிர வேறு பகுதியில் ஆங்கிலம் பேசுபவர்கள் குறைவு. ஏதாவது கேட்டால், சிரித்துக்கொண்டே முகத்தை திருப்பிக்கொள்கிறார்கள். காலையில் எழுந்து பேசிக்கொள்ளலாம் என்று அறைக்கு வந்துவிட்டேன்.

இந்தியாவிலிருந்து வரவேண்டிய மற்ற நண்பர்களை பிரண்ட் டெஸ்கில் விசாரித்தேன். 'ஓட்டல் சீக்ரஸி. நாங்கள் சொல்ல இயலாது' என்றார்கள். எனக்கு ஆச்சர்யம். 'அவர்களின் பெயர்கள் தெரியுமா? என்றார்கள். உடனடியாக ஞாபகத்துக்கு வரவில்லை. மறுநாள் கான்பரன்ஸ். அமெரிக்காவிலிருந்து, வரவேண்டிய 'மிஸ். ஜெஸி ஜின் வந்திருக்கிறாரா?' என்றேன். 'ஆறு மணிவரை காத்திருந்தார்கள். காலையில் ஒன்பது மணிக்கு சந்திப்பதாகச் சொன்னார்' என்றார் ரிசப்ஷனிஸ்ட். எனக்கு வெறுத்துவிட்டது. குளிரோ, வேறு காரணமோ தெரியவில்லை. உடல் சரியான நிலையில் இல்லாததாகப் பட்டது. தூக்கமும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

ரிசப்ஷனுக்கு அருகிலேயே இருந்தது பஃபே சிஸ்டம். உள்ளே நுழைந்ததும் வைத்திருக்கிற எல்லா ஐட்டங்களையும் சாப்பிட வேண்டும் போல் இருந்தது. சாண்ட்விச்சையும் ஒரு கேக்கையும் எடுத்துக்கொண்டு டேபிளில் அமர்ந்தேன். வேறு ஏதாவது வேண்டுமா என்றார்கள் அளவுக்கு அதிகமாக அன்புகாட்டும் சர்வர்கள். 'உங்கள் நாட்டு ஸ்பெஷல் டீ' என்றேன். இளம்பச்சை நிறத்தில் ஒரு பெரிய கப்பில் வைத்துவிட்டு, குனிந்து வணக்கம் சொல்லிப் போனார்கள். ஆவி பறக்க வந்த டீ சிறிது நேரத்திலேயே குளிரானது. எதிரில் விளக்குகள் எரிகிற கட்டிடங்களை பார்க்க ரம்மியமாக இருந்தது. தூரத்தில் தெரிந்த டோக்கியோ டவர் இரவில் மின்னியது. டீயை குடித்துவிட்டு நிமிர்ந்து எழுந்தால், 'ஹாய்..' என்ற புன்னகையுடன், எதிரில் இந்திய முகம்! எனக்கு அப்பாடா என்றிருந்தது.

நாளை தொடர்கிறேன்.