Wednesday, November 30, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 15


இப்போது பரபரப்பாகி இருந்தார் பரமசிவம். அவருடன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இருந்த தோழர்கள், பரமசிவத்தின் பரபரப்பை கிண்டலுடன்தான் பார்த்தார்கள். 
'என்னடே எப்பவும் வெள்ளையும் சுள்ளையுமாவே அலையுதெ' என்று தோழ ர்கள் யாராவது கேட்டால், ஒரு சிரிப்பை மட்டுமே பதிலாகப் பெற முடிகிறது பரமசிவத்திடம் இருந்து. வேறு ஏதும் பேச்சில்லை.

'முந்தா நாளு, விகேபுரத்துல ஆர்ப்பாட்டம். போனா, ஒங்கதைதான் நடக்கு. மலையனும், அவங்கூட  வந்தவங்களும், பரம்சம் ஏம் கட்சி மாறிட் டாருன்னுதாம் கேக்காவோ. நாங்க என்ன சொல்ல முடியும்? அவரு வந்து பேசுனாலே ஒரு இது இருக்கும்லான்னு அங்கயே சொல்லுதாவோ ன்னா பாரேன்' என்றான் பச்சைமுத்து, ஒரு நாள்.

'அதை விடு. முடிஞ்சதை போட்டு ஏம் இன்னும் பேசிட்டு' என்று முறித்தார் பரமசிவம்.

உள்ளூர் தோழர்களுடனான நெருக்கத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைக்க முயற்சித்தார். இந்த சின்ன கிராமத்தில் முடிகிற காரியமா அது? யாராவது வந்து ஞாபகத்தைக் கிளறி விட்டுப் போனார்கள். தலைவரை எதிரில் சந்திக்க நேர்ந்தால், ஏதோ சிந்தனையில் செல்வது போல, அவரைப் பார்க்காமல் முகத்தைத் திருப்பிச் செல்லப் பழகியி ருந்தார் பரமசிவம்.

ஊரில் எப்போதும் ஒரு கலவரம் வெடித்துவிடும் நிலையிலேயே எதிர் எதிர் குடும்பங்கள் முறைத்துக்கொண்டிருந்தன. மாதம் தோறும் நடக்கும் ஊர் க்கூட்டத்தில் சந்தா தொகையை சத்தம் போடாமல் கொடுத்து கொண் டிருந் தார்கள் பரமசிவம் வகையறா. அதில் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை. ஆனால், ஏதாவது சின்ன கங்கு விழுந்தாலும் அதை ஊதி எரிய விட ஒரு கும்பல் தயா ராகவே இருந்தது. 

இந்தச் சிக்கலுக்கு இடையே ஜெயதேவிக்கும் பரமசிவத்துக்குமான நெரு க்கம் ஒரு பக்கம் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்த நெருக்கம் பரமசிவ த்தின் மன இறுக்கத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைத்துக் கொண்டிருந்தது. 

பரமசிவம் வாசலில் நின்றுகொண்டு இறுமினால் அதே தெருவில் வல பக்க மாக நான்கைந்து வீடுகள் தள்ளி இருக்கும், நாழி ஓடு போட்ட வீட்டில் இருந்து, தலையை மட்டும் நீட்டிப் புன்னகைப்பாள் ஜெயதேவி. எப்போதாவது பவுடரும் முகமுமாக இருக்கும் அவள், பரமசிவத்தைக் காணும் பொருட்டு, எப்போதும் பவுடரும் முகமுமாக இருக்கலானாள். அவளருகே புதிதாகச் சடங்கான சின்னப் பிள்ளைகள் பீடியும் தட்டுமாக உட்கார்ந்துகொண்டு அவள் அழகை ரசித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். 

'இது என்ன பவுடர்க்கா. நல்லா மணக்கெ'

'பாண்ட்ஸ்லா. எங்கப்பா திருநவேலியில இருந்து வாங்கிட்டு வந்தா வோ. கொஞ்சம் போட்டுங்கிடுங்கட்டீ' என்று கொடுப்பாள் அவர்களுக்கு. அவர்களும் முகத்தில் பூசிக்கொண்டு தங்களை உலக அழகியாக நினைத்துக்கொள் வார்கள்.

'நீ ஏம்க்கா, இப்டி டைட்டா பாடி போட்டிருக்கெ?'

'ஏம்ட்டீ, இதுக்கென்ன, இப்டி போட்டாதாம் எடுப்பா இருக்கும்'

'நீ வேற அலசலா ஜாக்கெட் போட்டிருக்கெ. உள்ள இருக்க பாடி, அப்படி யே கண்ணாடி மாரி தெரியுது'

'தெரிஞ்சா என்னட்டீ? என்னய இன்னொரு கெமரனா வந்து கெட்டப் போறாம்?'
'யாரும் பாத்தா என்ன நெனப்பாவோ'

'என்ன நெனப்பாவோட்டீ..?'

'ஆங். இவளுக்கு மட்டும் எப்டி, இவ்ளவு பெருசா இருக்குன்னு நெனய்க் க மாட்டாவளா?' என்றவள் மற்றப் பிள்ளைகளைப் பார்த்து கண்ணடித்துக் கொள்வாள்.

'ஏட்டீ, நீங்களே போதும்போலுக்கெ. மொதல்ல ஒங்க கண்ண திருப்புங் க' என்று சொல்லிவிட்டு முந்தானையை இழுத்துவிட்டுக் கொள்வாள் ஜெய தேவி. பிறகு அவர்கள் சொன்னதைத் தனக்குள் நினைத்து ரசித்துப் புன்னகைப் பாள். 

முந்தா நாள் ஆற்றில் குளித்துக்கொண்டிருந்தாள். பாவாடையை முந்தா னை போல் கட்டிக்கொண்டு முங்கி எழுந்து சோப்புப் போட்டுக் கொண் டிருந்தாள். எதிரில் உள்ள கல்லில் துணி துவைத்துக் கொண்டிருந்த நான்கைந்து வெளி யூர்க்காரப் பையன்கள், அவளையே வைத்த கண் எடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்போதும் இவள்தான், 'என்னக்கா இப்டி நஞ்சுபோன, பாவாடைய கெட்டிருக்கெ. உள்ள இருக் கது, அப்படியே தெரியுது' என்ற பிறகுதான் தன்னைப் பார்த்தாள். அவளு க்கு வெட்கமாக இருந்தது. இதைத் தான் எதிரில் குளிக்கும் பயல்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்களோ, என்ற உணர்வு வந்ததும் திரும்பி நின்று, சேலையால் மேனியை மூடினாள். அது அவளுக்கு ஒரு நொடியில் மூளைக்கு வந்து போனது.  

பிள்ளைகள் அவளையே பார்த்துக்கொண்டும் ரேடியோவில் ஓடும் பாடல் களைக் கேட்டுக்கொண்டும் அமர்ந்துவிடுவார்கள். ஒவ்வொரு பாடல் முடிந் ததும் அந்தப் பாடலின் பல்லவியை மெதுவாகப் பாடத் தொடங்குவாள் ஜெய தேவி.

'ஒன் கொரலு அப்டியே இருக்குக்கா. நல்லா பாடுத' என்பார்கள். இந்த மாதிரியான பாராட்டுகளில் உச்சி குளிர்ந்து போகும் ஜெயதேவி, 'படிக்கு ம்போது ஸ்கூல்ல போட்டி வைப்பாங்கள்லா, அதுல எனக்குத் தாம்டி ரெண்டாது பிரைசு கிடைக்கும்' என்பாள்.

'மொத பிரைசு?'

'சுபஸ்ரீன்னு ஒரு ஐயமாரு பிள்ள. நல்லா பாட்டுப் படிக்கும். அதுக்கு  கொடுத்திருவாவோ' என்பாள்.

இந்த பேச்சுகளுக்கிடையே, ஓரக்கண்ணால் பரமசிவம் தெருவைக் கடக் கிறாரா என்கிற கவனிப்பும் அவள் கண்களில் அனிச்சையாக இருக்கும். அப்படி அவர் கடந்தால், ஜெயதேவிக்குள், மின்னலடிப்பது போல ஒரு சிலிர்ப்பு வந்து போவதை எதிரில் இருப்பவர்களால் பார்க்க முடியும்.

இதற்காகவே, பரமசிவமும் அந்தப் பகுதியைத் தாண்டும்போது வேண்டு மென்றே மெதுவாக நடந்து, ஜெயதேவியைப் பார்த்து ஒரு சிரிப்பை உதறிவிட்டுச் செல்வது வழக்கம். இப்படியான பார்வை காதல், கொஞ் சம் அதிகரித்ததன் விளைவாக, பரமசிவம் அடுத்தக் கட்டத்துக்கு முன்னேறினார்.

பரமசிவம் வீட்டுக்கு எதிரில் இருக்கிற தொழுவத்தில் இருந்து, பின்பக் கமாக கருவை முடிகள் அடர்ந்து இருக்கிற பாதையை கடந்து சென்றால் ஜெயதேவியின் வீட்டு அடுக்களை. ஆனால் அடுக்களைக் கதவை எப்போதும் மூடியேதான் வைத்திருப்பாள் ஜெயதேவி. கருக்கல் நேரம் அந்த வழியாகக் அவள் வீட்டுக்குள் சென்றுவிட  முடி வெடுத் திருந்தார். இதுபற்றி முன் கூட்டியே அவளுக்குச் சொல்லிவிட்டால் காரியம் எளிதில் முடிந்துவிடும் என நினைத்தாள். ஆனால் அதற்கான நேரம் வரவில்லை. இன்று, நாளை என நாட்கள் அதிகரித்ததுதான் மிச் சம். அவள் மீதான தவிப்பு அதிகரித்ததன் காரணமாக, அவளிடம் சொல்லாமலேயே அடுக்களைக்குச் சென்று அவளிடம் பேசினால் என்ன என நினைத்தார். அப்படிச் சென்று, அங்கு வேறு யாரும் தன்னைப் பார்த்துவிட்டால், 'இங்க என்ன பண்ணுத?' என்று கேட்டால், என்ன பதில் சொல்லி சமாளிப்பது என்பதையும் முன்னேற்பாடாய் வைத்திருந்தார். 

அப்படித்தான் காங்கிரஸ் கட்சிப் பொதுக்கூட்டம் நடந்துகொண்டிருந்த ஒரு நாளில், பரமசிவம், சாரமும் கருப்பு பனியனும் அணிந்துகொண்டு, அடுக்களை அருகே சென்றுவிட்டாள். வீட்டுக்குள் யாரோ அலையும் சத்தம் கேட்க, க தவை மெதுவாகத் தட்டினார் பரமசிவம்.

உள்ளிருந்து, 'யாரு, கதவ தட்டுதா?' என்று சத்தமாகக் குரல் வந்தது. அது ஜெயதேவியின் குரல்தான் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். ஆனால் அவளுக்கு அது, பரமசிவம் என்பது தெரியவில்லை. 

'நான் தான் கதவை தொற' என்று கீச்சுக்குரலில் பரமசிவம் சொல்ல, அவளுக்கு பயம் தொற்றிக்கொண்டது.

'ஏங்க இங்க வாங்க. யாரோ திருட்டு பய நிய்க்காம்' என்று கத்தித் தொலைக்க, வாசலில் இருந்து டெய்லரும், பக்கத்து வீட்டு ஆட்களும் ஓடி வர, தாவி ஓடினார் பரமசிவம். கருவை முட்கள் அவரின் கால்களை, தொடைகளை கிழித்து இழுத்தது. இந்த நேரத்தில் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால், மானம் மரியாதை போய்விடும் என ஓடினார். 

அதற்குள் தெருவே கூடி, அவள் வீட்டு அடுக்களைக்குப் பின் பக்கம் வந்து நின்றது. வீட்டில் முகத்தைக் கழுவி, துண்டால் தொடையை துடைத்தால், காந்தியது. முட்களில் வேலை அது என நினைத்துக் கொண்டார். வேறி சாரத் தையும் சட்டையையும் மாட்டிக்கொண்டு, தண்ணீர் குடித்துக் கொண்டிருந்த போது, கிருஷ்ணவேணி, வெளியில் இருந்து வந்து சொன்னாள்.

'டெய்லரு வீட்டுக்கு திருட்டுப் பய வந்துட்டானாம். நாலஞ்சுபேரு தேடி வெரட்டியிருக்காவோ, ஓடிட்டானாம்' என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

'அப்படியா. எனக்கு தெரியாம போச்சே, இன்னா போய், பார்த்துட்டு வாரம்' என்று அவளிடம் சொல்லிவிட்டு, ஒன்றும் தெரியாதது போல ஜெயதேவியின் வீட்டுக்குப் போய் விசாரித்தார்.

அங்கு படபடப்பில் இருந்தாள் ஜெய தேவி. 'அங்கணக்குழியில தட்டைப் போட்டுட்டு நின்னேன். கதவ யாரோ தட்டுனாவோ. யாருன்னு கேட்டேன். மரியாதையா கதவைத் தொறன்னு ஒரு மிரட்டல். பயந்து அவ்வோள கூப்டேன். அதுக்குள்ள ஓடிட்டாம்' என்று ஜெயதேவி விவரித்துக் கொண்டி ருந்தாள்.

தான் சொன்னதை, இன்னும் கொஞ்சமாக சேர்த்து அவள் சொன்னதை ரசித் தார் பரமசிவம். பிறகு, அவர்களுக்கு சமாதானம் சொல்லிவிட்டு திரும்பினார். 

'அது நான் தான்' என்பதை ஒரு நாள் அவளைத் தனியாக சந்திக்கும் போது சொல்ல வேண்டும் என நினைத்தார் பரமசிவம். ஆனால் சொல்லவில்லை.
ஆழ்வார்க்குறிச்சியில் தேரோட்டம். ஊரே அங்கு கூடியிருந்தது. புதுத்துணி அணிந்து மாட்டு வண்டியிலும் பேரூந்துகளிலும் காலையி லேயே பயணித்து க்கொண்டிருந்தார்கள் ஊர்க்காரர்கள். வயக்காட்டு வழியாகவும் நடந்து செல்ல ஒரு கூட்டம் சென்று கொண்டிருந்தது. இந்தக் கூட்டம் மதியத்திற்கு மேல்தான் ஊர் திரும்பும்.  பரமசிவம் எப்போதும் தேரோட்டத்துக்குச் செல்வதில்லை. வீட்டில் பிள்ளைகளை அழைத்துக் கொண்டு சென்றுவிட்டாள் கிருஷ்ண வேணி. ஏற்கனவே சொல்லி வைத்த தால், ஜெயதேவியும் தேரோட்டத்துக்குச் செல்லவில் லை. 

பரமசிவம் குளித்து முடித்து வெளுத்த வேட்டிச் சட்டையில் வீட்டு வாச லுக்கு வந்தார். தெரு, வெறிச்சோடி கிடந்தது. திருட்டு ருசிக்கு ஏங்கும் மனம், ஆனந்தக் கூத்தாட்டத்தில் இருந்தது. கூடவே கொஞ்சம் பதட் டமும் இருந்தது. ஏதோ ஒரு தவறைச் செய்யப் போகிறோம் என்கிற படப்படப்பு அது. தவறெ ன்று தெரிந்தும் அது வேண்டுமானதாக இருக் கிறது. கதவைச் சாத்திவிட்டு இறங்கி நடந்தார். இங்கும் அங்கும் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டார்.  தூரத்தில் ஒரு துணி வியாபாரி, 'சேலை சேலை' என்று சத்தம் கொடுத்துக்கொண்டு சைக்கிளில் வந்து கொண்டி ருந்தான்.

ஜெயதேவி வீட்டுக்குள் ஓரமாக நின்று பரமசிவத்தை எதிர்பார்த்தாள். யாரு மற்ற தெருவில் நாய் ஒன்று எலும்புத் துண்டைக் கவ்விக்கொண்டு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. திடீரென, பொந்துக்குள் பாயும் பாம்பென, அவளின் வீட்டுக் குள் நுழைந்தார் பரமசிவம். 

(தொடர்கிறேன்)

Saturday, November 5, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 14



செருப்படி விவகாரத்தில் உறைந்து கிடந்த மனதை கொஞ்சம் கொஞ் சமாக வெளியில் கொண்டு வந்திருந்தார் பரமசிவம். இன்னும் எத்த னை நாள்தான் அதையே நினைத்து உழன்றுகொண்டிருப்பது. நடந்தது நடந்து போச்சு என்று மூக்காண்டியை அழைத்து, தாடியை சிரைத்தார். மீசையை கொஞ்சம் மேல் நோக்கி இருப்பது போல, திருக்கிவிட்டு மாற்றினார்.

'மீசைய திருக்குனா, சொள்ளமாடம் சாமி மாரிலாய்யா இருக்கு' என்றார் மூக்காண்டி.

'அப்படியாடே இருக்கு'

'ஆமா. திருக்குன மீசை எல்லாருக்கும் அமையுமா? ஒங்களுக்கு நல்ல அமைஞ்சிட்டே' என்றான்.

'அப்படியே சொல்லுத. யாராது ஏதாது சொன்னா, நீதான் வெட்டணும்'
'அதெல்லாம் யாரும் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டோவோ. நல்லாருக்கு ன்னுதான் சொல்லுவாவோ' என்ற மூக்காண்டி, வீட்டில் காபியை குடித்து விட்டு, 'வாரம்யா' என்று நடந்தான்.

கொஞ்ச நேரம் மீசையைத் திருக்கியபடி கண்ணாடியையே பார்த்துக் கொண்டி ருந்தார் பரமசிவம். குடத்தில் தண்ணீர் சுமந்து வந்த கிருஷ் ணவேணி, 'ரவுடி மாரிலா இருக்கு' என்றாள்.

'இருந்துட்டு போட்டும்' என்ற பரமசிவம் மீசையை இன்னும் திருக்கிக் கொண்டிருந்தார். 

 ஊர், பழையபடி பழங்கதை மறந்து அதன் இயக்கத்தைத் தொடங்கியி ருந்தது. பரமசிவம் இப்போதெல்லாம் கட்சி அபீசுக்கும் போவதில்லை. காலையில் எழுந்ததும் சுடலை கடையில் டீ குடித்துவிட்டு அங்கேயே பேப்பர் வாசித்து, சிகரெட்டை பற்ற வைத்து ஆற்றுக்கு சைக்கிளில் ஓர் அழுத்து. நிம்மதியான குளியல். பிறகு வீடு. இருப்பதைத் தின்றுவிட்டு தெப்பக்குளத் திண்டில் உட்கார்ந்து, அங்கு வருபவர்களுடன் அரசியல் விவாதம். இல்லையென்றால் இலக்கிய பேச்சு. ஒரு பயனுமில்லாத அரட்டை. இதுதான் இப்போது வழக்க மாகி இருக்கிறது. கூடவே கணே சன், பழனி. ஒழக்கு.. இவர்கள் இல்லை யென்றால் யாரேனும் ஒருவன் துணைக்கு வந்து விடுகிறான்.

கடன் கேட்க கூச்சப்பட்ட மனசு, இப்போது அதற்கு பழகிவிட்டிருந்தது. யாரிடமும் எதற்காகவும் கை நீட்டுவது வழக்கமாகிவிட்டது. வாழ்க்கையும் சூழலும் எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொடுத்து விடுகிறது. லட்சுமண நம்பியார் கடையில் சிட்டை போட்டு கடன் வைக்கும் வழக்கத்துக்கு வந்தாகிவிட்டது. கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்காவிட்டால், 'என்ன பரம்சம், அந்த பாக்கி என் னாச்சுடே?' என்று சத்தமாக, ரோட்டில் போகும் பரமசிவத்திடம் கேட்கத் தொடங்கியிருக்கிறார் லட்சுமண நம்பி யார்.  முதலில் அவமானமாக, கூச்ச மாக இருந்ததெல்லாம் இப்போது பழகிவிட்டிருந்தது. 'அடுத்த வாரம் தந்தி ருதேன்' என்று சொல்லலானார் இவரும். 

அடிக்கடிக் கோபம் கொண்டு சிவந்த கிருஷ்ணவேணி, இப்போது அப் படியே தலைகீழாக மாறிப்போனாள். மனம் மொத்தமாக அமைதியா கிவிட்டது. எதற்கும் கோபப்படுவதில்லை. அதிர்ந்து பேசுவது கூட இல்லை. 'என்னாச்சு இவளுக்கு உடம்பு சரியில்லாம இருக்குமோ' என்று அக்கம் பக்கத்துப் பெண்கள் மூக்கில் விரல் வைத்தார்கள். எப்போதும் எதற்கெடுத்தாலும் மல்லுக்கு நிற்கும் கிருஷ்ணவேணி, இப்போது மொத்தமாக முடங்கினால் ஆச்சரியம் இருக்காதா என்ன?

பெரிய மகள் ஜான்சி, உள்ளூர் பள்ளிக்கூடத்தில் முதலாம் வகுப்பு சேர்ந் திருக்கிறாள். புத்தகத்தைத் தரையில் விரித்து அவள் படம் பார்த்து, பேசும் அழகை பரமசிவமும் கிருஷ்ணவேணியின் ரசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். 

ஏழூட்டு வளவில் இவளும் ஒரு பீடி தட்டுடன் உட்கார்ந்தாள். பரமசி வத்தை நம்பி இனி பயனில்லை என முழுவதுமாக பீடி, இலை, தூளுடன் வாழத் தொடங்கிவிட்டாள்.

'என்னட்டி கிட்டு, என்னத்த பொங்குன காலைல' என்று கேட்டபடி வந்த கீரைத்தோட்ட ஆச்சியைச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள் பீடி சுற்றும் பிள்ளை கள்.
'ஏ கெழவி, கதை சொல்லி எவ்வளவு நாளாச்சு? இன்னைக்கு நல்ல கதையா சொல்லு' என்று ஆரம்பித்தார்கள்.

'சொல்லுவோம் மொதல்ல பொறுங்கட்டியளா' என்ற ஆச்சி, திண்டில் காலை நீட்டி உட்கார்ந்தாள். இடுப்பு மடிப்பில் வைத்திருந்த சிறிய தட்டு அளவில் இருந்த இரண்டு அரிசி முறுக்குகளில் ஒன்றை எடுத்தாள்.

'இந்தாங்கட்டி எல்லாரும் பிச்சிக்கிடுங்க' என்று சொல்லிவிட்டு மற்ற முறுக்கை, 'இந்தா கிட்டு, பிள்ளைலுவோட்ட கொடு' என்று நீட்டினாள்.
'ஏது இது. ருசியா இருக்கே'

'நம்ம புளியமரத்து ஐயரு பொண்டாட்டி, திடீர்னு வீட்டுக்கு கூப்ட்டா. என்ன நெனச்சாளோ. இதை கொடுத்தா'

'அதான பாத்தேன்' என்று கடிக்கத் தொடங்கினார்கள். சிறுது நேரம் ஊர் வம்பு நடந்தது. பிறகு கதைச் சொல்லத் தொடங்கினாள் ஆச்சி.

'சுந்தரி சுந்தரின்னு ஒருத்தி. அவளுக்கு எதுத்த வீட்டுல பேசியம்மான்னு ஒருத்தி. ரெண்டு பேரும் சேக்காளியோ. எங்க போனாலும் ஒண்ணாத்தான் போவாவோ. ஒண்ணுக்கு போனாலும் ஒண்ணாத்தான் போவாவோன்னா பாரேன். அப்படியொரு இது. ஊர்ல வம்பு கதை பேசுததுல இருந்து அரை குறையா எவனும் வேட்டிக்கட்டுட்டு போனாம்னா, கேலி பேசுதது வரை எல்லா எக்காளத்தையும் செய்வாவோ.

'அப்படி என்னதாம்டி பேசுவியோ, ரெண்டு பேரும். எப்பம் பாரு  பேசிட் டும் சிரிச்சுட்டும் இருக்கேளே'ன்னு பேச்சியோட மைனிகாரி கேப்பா. ஏம்னா, வீட்டுல ஏகப்பட்ட வேலை கெடக்கும் போது, இவா சுந்தரி கூட பல்லைக் காட்டிட்டு இருந்தா பொறுக்குமா? அதனால ரெண்டு பேரையும் எப்படியாது பிரிக்கணும்னு நினைககா, மைனிக் காரி. அதுக்காவ பல வேலையளை செய்தா. ஒண்ணும் நடக்கல. இவள பத்தி அவாட்டயும் அவளப் பத்தி இவாட்டயும் கோள் சொல்லிப் பார்க்கா. வேலைக்காவல. பெறவு ஊருக்குள்ள  இவளுவள பத்தி இல்லாததையும் பொல்லாததை யும் சொ ல்லுதா. அதுல ஒண்ணு, 'வீட்டுக்குத் தீட்டு கூட ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே நாள்லதாம் வருதாம்'னு சொல்லுதா. அதுக்கும் ஒண்ணும் நடக்கல.

கெழவியல்லாம், 'ஏட்டி ஒங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே மாப்பிள்ளைய பாத்து கெட்டி வச்சாதாம் நீங்க சும்மாயிருப்பியோ'ன்னு எடக்கு பண் ணுதாவோ. இவளுவோ சும்மாயிருப்பாவளோ, 'செரி கெழவி இருந்துட்டு போட்டும். அவனும் சந்தோஷப்படுவாம்'னு சொல்லுவாவோ. ரெண்டு பேரும் எதை பத்தியும் கவலப் படல. 

காலையில எந்திரிச்சதும் சுந்தரி வாசல் தெளிக்கும் போது பேச்சியும் வந்துருவா. சாணித் தெளிச்சு, தூத்து கோலம்போட்டுட்ட்டு ஆத்துக்கு குளிக்கp போவாவோ. பக்கத்துல வாய்க்கா இருந்தாலும் தூரத்துல இருக்க ஆத்துல போயிதாம் ரெண்டு பேரும் முங்குவாவோ கூறுகெட்ட செரிக்கியோ. சூரியன் உதிக்கதுக்கு முன்னால ஆத்துக்குப் போயி, நீச்சலடிச்சு குளிச்சாதான் மூதியளுக்கு நிம்மதி. சமஞ்ச பிள்ளைலு எல்லாரும் அப்படித்தாம்னு வையி.
ஆத்துல படித்துறைக்கு பக்கத்துல ஆழம் நெறய. ஓடுத தண்ணியில எதிர் நீச்சலடிக்கது கஷ்டம். அங்க தண்ணி கண்டமேனிக்கு இழுக்கும். படித்து றையில மேல இருநது நாலாது படியில மஞ்சள் இருக்கும். யார் மஞ்ச கொண்டு வந்தாலும் அங்ஙன வச்சுட்டுப் போயிருவாவோ. யாரு வேணாலும் எடுத்துக்கிடலாம். அப்படி இழுவி இழுவி அந்த நாலுவது படி மட்டும் மஞ்ச மஞ்சேன்னு இருக்கும். குளிச்சு முழிவிட்டு ரெண்டு பேரும் ஒரு கொடம் தண்ணியோட வீட்டுக்கு போவாவோ.

ஒரு செவ்வாய்க்கெழமை அன்னைக்கு சுந்தரி புள்ள நல்லா தூங்கிட்டு இருந் திருக்கு. பேச்சி போய், 'ஏட்டி இன்னுமா தூங்கிட்டிருக்கே. எந்திரிட்டீ'ன்னு சத்தம் கொடுத்திருக்கா.

'இன்னை எப்டி இவ்வளவு நேரம் தூங்கிட்டம்னு தெரியலயே'ன்னு அடிச்சுப் புடிச்சு எழுந்திரிச்சு, கொடத்தை தூக்கிட்டு வந்துட்டா. ரெண்டு பேரும் வழக்கம் போல சிரிச்சுப் பேசிக்கிட்டு ஆத்துக்குப் போறாவோ. ஆனா வழியெல்லாம் மையிருட்டா இருக்கு.

'ஏட்டி சீக்கிரம் வந்துட்டமா'ன்னு சந்தேகத்துல சுந்தரி கேக்கா. 

'இல்லட்டி இருட்டா இருக்கதால அப்படி தெரியுது. வழக்கமா நாம வார நேரம்தா'ன்னு பேச்சி சொல்லுதா.

ஆத்துக்கு வந்ததும் சேலையை அவிழ்த்துட்டு, பாவாடையால மாராப்பை கட்டுதாவோ. சுத்தி இருட்டு. தூரத்துல ஒரு டார்ச் லைட்டு வெளிச்சம் தெரியுது. காத்து வேற வேகமா வீசுது. குளிரு கடுமையா இருக்கு.

'என்ன சுந்தரி இன்னைக்கு இப்டி குளிருது'ன்னு கேட்டுட்டே தண்ணிக்குள்ள இறங்குதா சுந்தரி.

பேச்சி படித்துறையில சேலையை மூட்டிட்டு உக்கார்ந்திருக்கா.

'என்னட்டி உக்காந்துட்டெ. ஆத்துக்குள்ள எறங்கு'ங்கா சுந்தரி. பெறவு, 'மொத முங்க போட்டாதான் குளுரு தெரியாது'ன்னு சொல்லிட்டே முங்குதா. எழுந்திரிச்சு மூஞ்சியில விழுந்த தலைமுடியை பின்னால தள்ளிவிட்டுட்டு, 'ஏட்டி நீயும் தண்ணிக்குள்ள இறங்கு'ன்னு சொல்லுதா. அவாகிட்ட இருந்து சத்தம் வரலை. என்னன்னு திரும்பிப்பாத்தா, பேச்சிய காணல.

'ஏட்டி பேச்சி, எங்க போயி தொலைஞ்ச'ன்னு கேக்கா. ஆளையும் காணல. பதிலும் வரலை. திடீர்னு சிரிப்பு சத்தம் மட்டும் வருது. சத்தம் கேட்டு கெதி கலங்கி போவுது அவளுக்கு. ஏம்னா, இப்பதாம் சுந்தரி பிள் ளைக்கு ஞாபக த்துக்கு வருது. பாளையங்கோட்டையில அவ்வோ சித்தப்பா மவன் கல்யாண த்துக்கு அவா நேத்தே போயிட்டாங்கது.

'அப்பம் நம்ம கூட வந்தது யாரு?'ன்னு நினைக்கவும் அவளுக்கு மூச்சு பேச்சு இல்லாம போச்சு. பெறவு எப்படி அவா வீட்டுக்கு வந்தான்னு தெரியல. நாலு மாசமா படுக்கையிலதாம் கெடந்து, கேரள மந்திரவாதி வந்து மீட்டானாம் பிள்ளைய'' என்று ஆச்சி கதையை முடிக்கவும் பிரேமா, 'ஆமா. பேய்க் கதைய சொல்லிட்டியா? இனும நாங்க ஆத்துக்கு குளிக்க போனாப்லதான்' என்றாள்.
'ஏய் கெழவி, பேய் அப்படிலாம் கூட்டிட்டு போவுமா?'

'போவாது. ஒங்கிட்ட கொஞ்சி குளாவி, நக்கிட்டுப் போவும், கேக்கா பாரேன் கேள்வி'

'எப்படின்னு சொல்லு கெழவி, தெரியாமத்தான கேக்கோம்'

'நம்ம கண்ணுத்தேவரு மவன் எப்படிச் செத்தாம்ங்கெ?' 

'தெரியலயே'

இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது வந்தன் ஒழக்கு.

'ஏ கெழவி, இங்க ஒங்காந்து சவுரியமா கதையளந்துட்டிருக்கியாங்கும். ஒம் ஆடுவோ பூரா, கல்யாணி ஐயன் தோட்டத்துல விழுந்துட்டுவோ. அவரு வெரட்டி வெரட்டி கல்ல கொண்டி எறிஞ்சிட்டிருக்காரு. சீக்கிரம் போயி மறி. இல்லனா,எறிஞ்சே கொன்னு போட போறாவோ' என்றான் கோவமாக.

'ஐயையோ, எந்த எழவுவோ, அவரு தோட்டத்துக்கு ஏம் போச்சு' என்று பதறி யடித்து ஓடினாள் ஆச்சி.

(தொடர்கிறேன்)



Wednesday, October 26, 2016

பிரதிஷ்டை

'சும்மா தங்கு தங்குன்னு குதிக்காதீரும். இதுல நான் ஒண்ணும் செய்ய முடி யாது, கேட்டேளா? இது கவர்மென்ட் வெவாரமாங்கும்'

-மேலத்தெரு செவனு மகன், வண்டி மந்திரத்திடம் இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்ததை அவர் கேட்கத் தயாரில்லை. வாக்கு வாதத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

'என்னய யாருன்னுல நெனச்ச? நான் இங்க நின்னு சாமியாடுனம்னா, ஒங் கப்பன் எங்கால்ல விழுந்து திருநாறு பூசிட்டு போவான். நீ எம் மாத்திரப்பய, எம்பேச்சை எதுக்க?' என்று ஆவேசமாகிக் கொண்டிருந்தார்.

'ஏ, பலாச மாமா. இவர்ட்ட என்னால பேச முடியாது. நீரு வெவரமா சொல்லும். இல்லனா, எனக்கென்னன்னு நான் பாட்டுக்கு போயிரு வேன், பாத்துக்கெ? நாளைக்கு வேற ஊருக்காரனுவ வந்தாம்னா, இப்படிலாம் சொல்லிட்டிருக்க முடியாது, ஆமா?'

'நீ என்னடே இப்படி கோவப்படுத. கொஞ்சம் பொறேன்?'

'என்னத்த பொறுக்க சொல்லுதே. காலைலயிருந்து சொன்னதையே சொல்லிட்டிருந்தா, நான் என்ன செய்ய முடியும்? இது என் வேலை யாங்கும். சும்மா இங்கலாம் வந்து நான் சொந்தம் பந்தம்னு பாத்து ட்டிருக்க முடியாது. ஆபிசரு வந்து போலீஸ்ல சொன்னாம்னா, பெறவு உள்ளதாம் போவணும்?'

'ஏல, யார்ட்ட என்ன பேசுதல? அப்படி வச்சுருவானோ உள்ள? ஒங்கப்பனுக் காவத்தான் பாத்துட்டிருக்கேன். இல்லனா, சங்கைக் கடிச்சுத் துப்பிறுவேன், வெறுவா கெட்ட பயல' என்று எகிறிக் கொண்டு வந்த வண்டி மந்திரத்தை, நான்கைந்து பேர் பிடித்துக் கொண்டார்கள்.

'எடுத்தோம் கவுத்தோம்னு பேசுவியோல, பெரிய மனுஷன்ட்ட' என்று செவனு மவனை சிலர் ஏசினார்கள். 

வெயில் கொளுத்திக் கொண்டிருந்தது. எல்லார் முதுகிலும் சட்டைக் குள் வியர்வை ஓடைபோல வடிந்து கொண்டிருந்தது. வண்டி மந்திர மும் இன்னும் சிலரும் துண்டைத் தலையில் கட்டியிருந்தார்கள். செவனு மகன் கை குட் டையால் அடிக்கடி முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டான். அவனுடன் வந்தி ருந்த அளவையாளர்கள் ரெண்டு பேர் பக்கத்தில் இருந்த பேருந்து நிறுத்தக் கூரைக்குள் போய் உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். 

'ஏல, சொன்னதும் கேட்டுக்கிடுத ஆளா அவரு? இதெல்லாம் மெது வாதான் சொல்லிப் புரிய வைக்க முடியும். அதுக்குன்னு  நீ இப்படியா தொண்டைய போடுவ?' என்று செவனு மகன் காதில் சொல்லிவிட்டு பரமசிவன் போனதும், அவனும் பேருந்து நிறுத்தக் கூரைக்குள் போய் உட்கார்ந்து கொண்டான்.

வண்டி மந்திரத்தின் சொந்தங்களும் தெரிந்தவர்களும் அவருடன் அயன் திருவாலீஸ்வரம் விலக்கில் கூடியிருந்தனர். அயன் திருவாலீஸ் வரத்துக்கு சைக்கிளில் சென்றவர்கள், ஏதோ பிரச்னை என்று வண்டி மந்திரத்துக்கு ஆதரவாகச் சேர்ந்து கொண்டார்கள். ஊரில், மந்திரம் என்ற பெயரில் பலர் இருப்பதால், வண்டி ஓட்டிப் பிழைப்பு நடத்தும் இவர், வண்டி மந்திரம் ஆனார் என பெயர்க் காரணம் கொள்க.

தென்காசியில் இருந்து அம்பாசமுத்திரம் செல்லும் சாலையில் கீழாம் பூரை அடுத்து இருக்கிறது இந்த விலக்கு. கீழாம்பூரில் இருந்து வரும் பேருந்து உள்ளிட்ட வாகனங்கள், ஆங்கில எஸ் எழுத்து போன்று வளைந்து திரும்பி, மீண்டும் வளையும் இடத்தில் எதிர்பாராமல் இருக்கும் இவ்விலக்கில் டவுண் பஸ்கள் மட்டுமே நின்று போகும். இந்த முக்கில் ஆண்டாண்டு காலமாக சிறு கல் ஒன்றில், குல தெய் வமாக இருந்து ஊரையும் தம்குல மக்களையும் காத்து வருகிறார் பட்றையன். 

நீங்கள் மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது உங்கள் கண்ணில் படமா ட்டார் பட்றையன். ஏனென்றால் அவருக்குக் கோயில் என்று எது வுமில்லை. சாலையின் ஓரத்தில் செல்லும் சிறு ஓடையின் மேலே கருநிற கல்லில் அழுக் கடைந்த மஞ்சள் வேட்டிக் கட்டிய நிலையில், எண்ணெய், மஞ்சனம் பூசிய வாறு புழுதி படிந்தபடிக் காட்சியளிப் பவர் அவர். அவரை இன்னாரென்று அவர் தம் சொந்தங்கள் மட்டுமே அறிய முடியும். மற்ற எவருக்கும் அவர் ஏதோ ஒரு சாமியென்றோ அல்லது பழங்கால வழிகாட்டி கல் என்றோதான் அடை யாளப்படுத்த முடியும்.

வண்டி மந்திரத்தின் மூதாதையர்கள் வைத்த பட்றையன் கல் இது  என்பதால் அதற்கடுத்து வந்த தலைமுறைகள் அதற்கொரு பீடமோ, சிறு கோயிலோ கட்டியிருக்கவில்லை. அவர்கள் செய்த வழிமுறையை நாம் எப்படி மாற்றுவது என்று நினைத்திருக்கலாம். ஆனால், மற்ற சாமிகளைப் போல பட்றையனும் குடும்பத் தலைவர் அல்லது தலைவி யாரேனும் ஒருவர் கனவில் தோன்றி, 'எனக் கொரு பூடம் செஞ்சுக் கொடுப்பியா?' என்று உரிமையோடு கேட்டி ருந்தால் இந்தச் சாலையின் ஓரத்தில் அவர் கோயிலாகி இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர் அவ்வ ளவு ஒன்றும் பேராசைக்காரர் இல்லை. அவரது ஆசை யெல்லாம், நான்கைந்து கோழிகள், இல்லையென்றால் ஒன்றிரண்டு ஆடுக ளோடு சமைக்கப்படும் படைப்புச் சோறோடு முடிந்து போகிறது. சாப்பாடு தாண்டி ஏதும் சிந்திக்காதவராக இருக்கும் பட்றையன், வருடம் ஒரு முறை சிறு கொடையை மட்டும் கண்டிப்பாக எதிர்பார்த்து விடுகிறார். 

ஒவ்வொரு ஆடி முதல் செவ்வாய், பட்றையனுக்கானது. இது தொன் று தொட்டு வரும் வழக்கம். ஒரே ஒரு முறை வண்டி மந்திரம் குடும்ப சண்டை யின் காரணமாக, உலகத்தைவிட்டே செல்லும் பொருட்டு மருந்தை குடித் துவிட்டதால், ஐகிரவுண்டு மருத்துவமனையில் பிழைப்பாரா, மாட்டாரா என்ற நிலையில் இருந்ததால் கொடை கொடுக்கவில்லை. அந்தக் கோபத்தை அடுத்த செவ்வாயன்றே காட்டிவிட்டார் பட் றையன். 

வண்டி மந்திரத்தின் சின்ன தம்பி, இதே இடத்தில் மாட்டு வண்டியில் திரும் பும்போது, அச்சு முறிந்து, கவிழ்ந்துவிட்டது வண்டி. மூக்கணாங் கயிறு இழுத் து, இடது பக்க செவளைக்கு மூக்கு கிழிந்து விட்டது. வண்டி மந்திரத்தின் தம்பிக்கு கால், கைகளில் வெண் எலும்பு தெரியும் அளவில் சிராய்ப்பு. சம்பவம் நடந்த இடம் பட்றையன் இருக்கும் இடத்துக்கு எதிரில் என்பதால், இது அவரது வேலைதான் என்பதை குடும்பம் உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டது. விளைவு, நான்காவது செவ்வாயன்று அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டது பெருங்கொடை. 

குலசாமியான பட்றையனுக்கு இப்போது ஆடுபவர் வண்டி மந்திரம். குலசாமி என்பதால், அவரது அண்ணன், தம்பி, சித்தப்பா, பெரியப்பா குடும்பங்கள் மட்டுமே இங்கு வழிபாடுகளைச் செய்து வருகிறது. ஆனால், வண்டி மந்திரத் தின் அடுத்த தம்பி சடையப்பன், மந்திர மூர்த் தி கோயிலில், தளவாய் மாட சாமிக்கு ஆடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார். இங்கு பட்றையனை குலதெய்வமாகக் கும்பிடும் அவர், அங்கு தளவாய் மாடசாமிக்கு ஆடுவது எப்படி என்கிற கேள்விக்குள் சென்றால், அந்த கணக்கு வழக்கு கடும் சிக்க லானதாக இருக்கும்  என்ப தால் அந்த ஆராய்சிக்குள் இறங்க வேண்டாம்.

பட்றையன், குற்றேவல் சாமிகளுள் ஒருவர். அதாவது, சின்ன பயல் களிடம், 'ஏல அப்பாவுக்கு வெத்தலை வாங்கிட்டு வா', 'பீடி கட்டு ஒண்ணு வாங்கிட்டு வாடே' என்று ஏவுவது போல, சக்தி கொண்ட சாமிகள்  ஏவிவிட்டால் செய்யக் கூடியவர் என்கிறார்கள். பெரும் பாலான கோயில்களில் ஏதோ ஒரு ஓரத்தில் பட்றையனுக்கும் பீடம் இருக்கிறது. அப்படிச் செய்து வரும் பட்றை யன், இங்கு எப்படி வந்தார் என்பதற்கும் கதை சொல்கிறது வண்டி மந்திரம் குடும்பம். 

'எப்பவோ ஒரு காலத்துல இந்த இடம்லாம் ஒரே காடு. நம்ம கூட்டம் இந்த பகுதியில வேட்டையாடி கிடைக்கத தின்னுட்டு பொழச்சிருந் திருக்கு. கிழக்க அயன் திருவாலீஸ்வரர் கோயில் இருந்திருக்கு. கோயி லுக்குள்ள போவ நமக் குலாம் அனுமதியில்ல. அங்க போற வாறவ ங்களுக்கு ஏதும் உதவின்னா செய்வோமாம். இப்படி வேட்டையா டிட்டு இருக்கும்போது, சாமி பூஜைக்கு கொண்டு போன பிரசாதத்தை, என்னன்னு தெரியாம, நம்ம ஆளுவோ, புடிங்கி எச்சில் பண்ணிட் டாவோளாம். 'சாமிக்கு கொண்டு போறத பிடுங்கி எச்சில் பண் ணிட்டேளே'ன்னு அந்த பக்தன், சாமியை நினைச்சுட்டு கோபத்துல சாபம் விட்டுட்டானாம். 'நீங்கலாம் பெருங்கஷ்டத்தை அனுபவிக்கணும்'னு. அவரு சாபம் பழிச்சுட்டு. என்னன்னு தெரியாத நோயி, வந்து ஒவ்வொ ருத்தரையா காலி பண்ணிட்டிருக்கு. சனமெல்லாம் பரிதவிக்குவோ. அப்பதான் முன்ன பின்ன தெரியாத வயசான ஒருத்தரு அந்த வழியா வந்திருக்காரு.

நடந்த விஷயத்தை அவர்ட்ட சொல்லுதாவோ. இப்படி ஒரு சாபத் துக்கு ஆளாயிட்டோம். எங்கள எப்படிக் காப்பத்தன்னு தெரியலை, அப்படின்னு கண்ணீர் விட்டு அழுதாவோ. அவங்கள சமாதானப் படுத்துன அந்த வயசானவரு, 'ஒங்க சனம் இன்னும் உயிரோட இருக் கணும்னா, நான் சொல் லுத மாரி செய்யுங்க'ன்னு ஒரு விஷயம் சொல் லியிருக்காரு. அதாவது இந்த ஓரத்துல பட்றையன் சாமி இருக்காரு. அவரு இருக்குத இடத்தை தேடிக் கண்டுபிடிச்சு, நீங்க ஏழு பவுர்ணமி வழிபடணும். அப்படி செஞ்சா, எட்டாவது பவுர்ணமியில இருந்து ஒங்க சனங்க செழிப்பா தழைப்பாங்க., சாமி குத்தத்தை அவர் துடைச்சு எறிவாருன்னும் சொல்லுதாரு. அதுவரை, எத்தனை பேரு உயிரோட இருப்போம்னு தெரியலையேன்னு, அந்த ஆளுகிட்ட கேக்காவோ. அவரு, அதுக்கெல்லாம் பயப்பட வேண்டாம். பட்றையன் பாத்துக்கி டுவாம்'னு சொல்லிட்டு மறைஞ்சுட்டாராம். அவருதான் பட்றையன் சாமின்னு பெறவு தான் தெரிஞ்சுதாம். அவர் மறைஞ்ச இடம்தான் சாமி இருக்குத இடம்னு அங்ங னயே ஒரு கல்லை வச்சு, வழிபட ஆரம்பிச்சாவோ. பெறவுதான், கொலம் தழைச்சது. அந்த இடம்தான் இது' என்று வண்டி மந்திரத்தின் அப்பா, யாரிடமோ இந்த சாமி வரலாறைச் சொல் லக் கேட்டிருக்கிறார்கள். இதில் உண்மை எவ்வளவென அறிய, யாரிருக்கிறார்கள்? அதை பட்றையனே வந்து சொன் னால்தான் உண்டு என்ப தால் அப்படியே நம்பி வந்தது கூட்டம்.

இப்படியொரு வரலாறைக் கொண்டிருக்கிற பட்றையனை, இப்போ து  சாலை விரிவாக்க வேலை இருக்கிறது என்று சொல்லி, 'சாமியை தூர தூக்கி வேற எடத்துல நீங்க வைக்கேலா? நாங்க எங்கயாவது கொண்டு வைக்கவா?' என்று கேட்டால் அவர்களால் என்ன செய்ய முடியும்? அதற்காக குலம் காக்கும் சாமியை அம்போவென விட்டு விட முடியு மா என்ன?

சாயந்திரம் ஊர்க் கூட்டத்தைக் கூட்டிவிட்டார்கள். விஷயம் ஊர் முழு வதும் தெரிந்துவிட்டதால் ஆளாளுக்கு ஒரு கருத்தை ஏற்கனவே திணித் திருந்தார் கள் வண்டி மந்திரத்திடம். அவர் முகம் கருத்து, சிறுத்துப் போயிருந்தது. அரசு விவகாரம் என்பதால், ஊரில் பெரிய மனிதர் என நினைக்கப்படும் அல்லது 'நாலு வெஷயம் தெரிஞ்சவரு' என நம் பப் படும் தென்னக ரயில்வேயில் பணி யாற்றி ஓய்வுப்பெற்ற ராமசாமி ஐயர், கூட் டத்துக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தார். அவருடன் அக்ரஹாரத்தில் இருந்து இன்னும் சிலரும் வந்திருந்தனர். 

ராமசாமி ஐயர், விஷயத்தைத் தெளிவாகக் கேட்டார். பிறகு, 'கவர்ன் மென்டை பகைச்சுண்டு ஏதும் பண்ண முடியாது. இது பெரிய கோவி லா இருந்தா, மனு போடலாம். உம்ம சாமி, சின்ன சாமிதானே, வண்டி மந்திரம். அதை எடுத்து, பிரதிஷ்டை பண்ணி தனியா அங்கயே வேறொரு இடத்துல வச்சுடு. அதுதான் நல்லது. இதைத் தவிர வேற வழி தெரியல' என்றார்.

ராமசாமி ஐயர் சொன்ன, 'பெரிய கோவிலா இருந்தா மனு போடலாம்' என்கிற வார்த்தை கூட பரவாயில்லை. ஆனால் தனது சாமியை, 'சின்ன சாமிதானே' என்று சின்னத்தனமாகச் சொல்லி விட்டாரே என்கிற கடுப்பு, வண்டி மந்திரத் துக்குள் எழுந்து அடங்கியது. பட்றையனின் ஆங்காரம் பற்றி ஐயர்வாள் அறிந் திருக்கவில்லை என நினைத்துக் கொண்டார். இது பட்றை யனின் காதுக்குச் சென்றால், பெரும் விளை வை ஏற்படுத்திவிடுவான் என்கிற பயமும் அவருக் கு இருந்தது.

'கவர்ன்மென்டை பகைக்கக் கூடாதுதான் சாமி. அதுக்காவ, ஆண் டாண்டு காலமா கும்பிட்டுட்டு வார சாமிய, அங்கயிருந்து எப்படி தூக்கச் சொல்லு தியோ, அதாம் மனசு கேக்கல'

'நேக்கு புரியறது. அந்த சாமி ஒங்க குடும்பத்துக்கு மட்டும்தானே வண்டி மந்திரம். ரோடு போட்டா, ஏகப்பட்ட வண்டி போகும், வரும், எத்தனை மக்கள் பயன்படுத்துவா. அதை நெனச்சுப் பாத்தியா? அது மட்டுமில்லாம, இதுல நாம வேற ஒண்ணும் பண்ணவும் முடியாது. ஊருக்கே பொதுவான பிரச்னையா இருந்தா கூட நாம வேற ஏதாவது யோசிக்கலாம். இது அப்படியில்லையே. சாமிய தள்ளி வைக்க மாட் டேன்னு நீ சொன்னா, நாளைக்கே அவாலாம் புல்டோசர் வச்சு இடிச் சுண்டு போயிட்டே இருப்பா' என்றார் ஐயர்.

பிறகு வேறு வழியில்லாததால், ஒரு மனதாக, பட்றையனை வேறு  இடத்தில் வைக்க முடிவெடுத்தார் வண்டி மந்திரம். கூட்டம் முடிந்து விட்டது.

'மந்திரம். எல்லாம் நல்லதுக்குன்னு நினைச்சுண்டு பண்ணு. பட்றையன் ஒன்ன நல்லா பாத்துப்பாம்' என்று ஆசி வழங்கிவிட்டுப் போனார்  ஐயர். 

மறுநாள் சொந்த பந்தங்களுடன் விலக்குக்குச் சென்றார் வண்டி மந்தி ரம். இப்போது சாமியை வைப்பதற்கான இடம் பார்க்கப்பட்டது. விலக்குக்கு வடப் பக்கத்தில் மன்னார்கோவில்காரரின் விளை இருக் கிறது. அதன் வேலிக்கு அருகில் வைக்கலாம். வைத்தால் மன்னார் கோவில்காரர் என்ன சொல் வாரோ? தெற்கு பக்கம் வைக்கலாமென்றால் அருகில், முஸ்லீம்கள் அடக்கம் செய்யப்படும் மையபாடி இருக் கிறது. அதனால் அந்த இடம் வேண்டாம். இப்போது சாமி இருக்கிற இடத்துக்கு எதிரில் பொத்தைகள் சூழ்ந்த இடத்தில் வைத்தால் கேள்வி கேட்க ஆளில்லை என நினைத்தார்கள். அது புறம்போக்கு இடம் என்ப தால் வண்டி மந்திரமும் அது சரியென முடிவு செய்தார்.

வெள்ளிக்கிழமை அதிகாலை பட்டரை அழைத்துவந்து பட்றையனுக் கு பூஜை செய்தார்கள். பட்றையன் வெறும் இரண்டரை அடி உயர கரடு முரடான கல்லுக்குள் இருந்தார் என்பதால், பக்கத்து ஓடையில் இருந்து கொண்டு வரப் பட்ட மூன்று தோண்டி தண்ணீரில் நன்றாகக் குளிப் பாட்டப்பட்டார். சாலை யின் மொத்த புழுதியும் அவர் மேல் இருந்த தால், மூன்று தோண்டி தண்ணீர், ஐந்து தோண்டி ஆகியிருந்தது. கரு நிறத்தில் இருந்த பட்றையன் இப்போது பளிச்சென்று மாறியிருந்தார். பிறகு சந்தனம் தடவப்பட்டு நெற்றிப் பகுதியில் குங்குமம் வைக்கப் பட்டது. பழைய அழுக்கு வேட்டிக்குப் பதிலாக, புது, சாமி வேட்டி கட்டப் பட்டது. கதலிப் பழங்களின் மீது குத்தி வைக்கப்பட்ட பத்தியில் இருந்து வெளியாகும் வாசனை, அந்த அதிகாலை நேரத்தை இன்னும் சுகமாக் கியது. ஜிலு ஜிலுவென குளிர்ந்த காற்று இதமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது. 

அம்பையில் இருந்து கடையம் செல்லும் முதல் டவுண் பஸ், விலக்கில் நின்று சென்றது. பஸ்சில் இருந்தவர்கள், பூஜை செய்து கொண்டிருந்த வர்களை ஆச்சரியமாகப் பார்த்துவிட்டுச் சென்றார்கள். அம்பைக்குப் பால் கொண்டு போகிறவர்களின் சைக்கிள் சத்தமும் பேச்சு சத்தமும் துல்லியமாக வந்து கொண்டிருந்தது. வண்டி மந்திரம் வகையறாவினர், பயபக்தியுடன் இடுப்பில் துண்டைக் கட்டிக் கொண்டு நின்று கொண் டிருந்தனர்.

அந்த நேரத்தில்தான், ஊருக்குப் புதிதாக வந்திருக்கிற, எப்போதும் வெள்ளையும் சுள்ளையுமாக அலைகிற சக்திவேல், சைக்கிளை நிறுத்தி விட்டு இவர்கள் பக்கம் வந்தான். வண்டிமந்திரத்தின் மகனிடம், சாமியை எங்கே பிரதிஷ்டைச் செய்யப் போகிறார்கள் என்கிற விவரத் தைக் கேட்டுக் கொண்டான். பிறகு அவன் மட்டும் தனியாக நடந்து, சாமியை பிரதிஷ்டை செய்யப்போகும் இடத்தைப் பார்த்தான். அந்த இடத்தில் நின்று கொண்டு, நான்கு திசைகளையும் திரும்பிப் பார்த் தான். மேலே வானத்தைப் பார்த்தான். எதிரில் பார்த்தான். அங்கங்கே திரும்பி, நின்று மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டு ஏதோ காற்றில் விரல் களால் கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

எதேச்சையாக அவனைப் பார்த்த வண்டி மந்திரம், 'இந்தக் கோட்டிக்காரன் இங்க எங்கல வந்தாம்?' என்று கேட்டார் பக்கத்தில் நின்ற வனிடம்.

'யாரு கண்டா?' என்று பதில் வந்தது.

'அங்க என்ன செய்தாம்?'

'வாஸ்து பாக்காம், மூதி'

'ஏதும் புது எழவை இழுத்து வச்சிராமல'

'என்ன சொல்லுதாம், பாப்போம்' 

-வண்டி மந்திரத்தின் சொந்தபந்தம் தாண்டி, ஊர்க்காரர்களும் நிறைய பேர் பூஜைக்கு வந்திருந்தார்கள். வேகவேகமாக விடிந்துகொண்டிருந் தது.  ஒரு கையால், சிறு மணி கொண்டு ஒலியெழுப்பி, மறுகையால் சூடன்தட்டை, தென் வடலாகச் சுற்றி சாமிக்குக் காட்டினார் பட்டர். எல்லாரும் இரு கைகளையும் ஒன்றாக்கி சாமி கும்பிடத் தொடங்கினர். 

சாமி, பிரதிஷ்டை செய்யப்படும் இடத்தில் இருந்து வேகமாக வந்தான் சக்திவேல். கூட்டத்தைப் பிளந்து தலைக்கு மேல் கைகளைக் குவித்து, சாமியை வணங்கினான். பிறகு சத்தமாக இறுமினான். திருநீறு எடுத்து நெற்றி நிறைய பூசினான். வண்டி மந்திரத்தின் அருகில் வந்து, 'கொஞ் சம் தனியா வாங்க. ஒரு வெஷயம் சொல்லணும்' என்று அழைத்தான். 

இப்படி ஏதாவது செய்வான் என்று அவரும் எதிர்பார்த்திருந்தார் என்ப தால், கிழக்குப் பக்கம் போனார் அவனுடன்.

'நான் சொல்றேன்னு தப்பா நெனக்காதீரும், வாஸ்து சரியில்லை. அந்த இடத்துல சாமியை வைச்சா, குடும்பத்துக்கு நல்லதில்லை, ஒன்னு கெடக்க ஒன்னு ஆயிரும்' என்று ஒரே போடாகப் போட்டான். 

ஏற்கனவே எல்லா பிரச்னையையும் முடித்து பட்றையனுக்கு ஒரு வழி பண்ணியாகிவிட்டது என்று நினைக்கையில் இவன் இப்படிச்  சொல்கி றானே என்று கவலை. அவன் சொன்னதைத் தவிர்த்துவிடவும் முடியவில்லை. குடும் பத்துக்கு ஆகாது என்று சொல்லிவிட்டானே? இருந்தாலும் விடவி ல்லை வண்டிமந்திரம், 'இத்தன வருஷத்துக்கு முன்னால வாஸ்து பாத்தா, சாமிய இங்க வச்சு நாங்க கும்பிட்டுட்டு இருக்கோம். புதுசா வந்து ஒரு கதைய சொ ல்லிட்டிருக்கே, வாஸ்து, சாஸ்துன்னு. ஒன் சோலிய பாத்துட்டு போடே. தேவையில்லாம கிண்டி கெளறிட்டு இருக்காத' என்றார்.

'நீங்க ஒரு பெரிய மனுஷன்னு நெனச்சு, ஒங்க நல்லதுக்கு சொன்னா, இப்படி ஒரே வார்த்தையில, 'ஒம் சோலிய பாத்துட்டு போ'ன்னு சொல்லிட்டீரே' என்று திரும்ப திரும்ப  சொல்லிக் கொண்டலைந்தான் சக்திவேல். 

இருவரும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, 'என்ன ரகசியம் பேசுதி யோ' என்று இன்னும் சிலர் வந்தார்கள். சக்திவேல் வாஸ்து விவகாரத்தைச் சொன்னான். பட்டருக்கு இவன் இப்படி ஏதாவது செய்வான் என்று தெரியும் என்பதால், 'யோவ் சக்திவேலு. எந்த ஊருல வாஸ்து பார்த்து சாமிய வச்சாவோ? சொல்லேன். பேசாம வாயை பொத்திட்டு இரு. தேவையில்லாம இங்க கெடந்து சொரணாவிட்டு இருக்காத' என்றார். ஊரில், சாமிக ளுக்கான பூஜை மற்றும் அது தொடர்பான வேலைகள் பட்டருக்கானது என்பதால், அதில் இன்னொருவரின் தலையீட்டை அவர் விரும்பவில்லை. 

'வாஸ்த்தைப் பாத்து நீ வீடு கட்டி நல்லாருடே. சாமிய வாஸ்துபடி வையிங்கன்னு சொல்லிட்டிருக்காத, கூறுகெட்டாப்ல' என்று ஒரு சிலர் அவனிடம் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டனர். 

இப்படியொரு திடீர் எதிர்ப்பை சக்திவேல் எதிர்பார்க்கவில்லை. இந்த சாமி விஷயத்தில், வண்டிமந்திரத்தை சம்மதிக்க வைத்து விட்டால், அக்கம் பக்கத்து ஊர்களில் இதை வைத்தே பிழைப்பு நடத்தி விடலாம் என நினைத் தான் சக்திவேல். 

'நான் என்னமோ ஒன்னுந்தெரியாதவம் மாதிரி பேசாதிங்க. ஆழ் வாரிச்சுல ரெண்டு புது கோயிலு, இடைகாலுல ஒன்னு, ஊர்க் காட்டுல ஒன்னு, மணி முத்தாறுல ஒன்னு, கல்லிடகுறிச்சுல ரெண்டு சாமியள வாஸ்துப்படி வைக்கச் சொன்னவன். நான் என்னலாம் நடக்கும்னு சொன்னேனோ, அதெல் லாம் அங்க நடந்திருக்கு. எந்த சாமிய எந்த தெசையில வைக்கணும்னே இங்க பாதி பேருக்குத் தெரியலை. அதையும் சொன்னவன் நான் தான். நீங்க என்னடான் னா, கேவலமா பேசுதியோ'

இதைக் கேள்விபட்டதும் வண்டி மந்திரத்துக்கு ஒரு மாதிரியாகி விட்ட து. ஒரு வேளை, சாமியை தவறாக வைத்துவிட்டால், குடும்பத்துக்கு ஏதும் ஆகிவிடு மோ என்கிற அவரது பயம் அதிகரித்திருந்தது. ஆனாலும் வெளிக் காட்ட வில்லை.  

சக்திவேலு தொடர்ந்தான்.

'இவ்வளவு நாளு பட்றையனை நீங்க எந்த திசையில வச்சு கும்பிட்டி ருக்கியோன்னு தெரியுமா? தெக்கப் பாத்து வச்சு கும்பிட்டிருக்கியோ. யாராது பட்றையனை தெக்கு திசையில வைப்பாவுளா?' என்று சொல் லிவிட்டு எல்லாரையும் பார்த்தான்.

'ஏம், எல்லா கோயில்லயும் சிவன் கெழக்கப் பாத்துதான் இருக்காரு. ஆனா, சிவசைலத்துல மேக்கப் பாத்துதானே இருக்காரு. அது மாதிரி எல்லா சாமியளுக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கும். இது தெக்க பாத்து இருக்கதுக்கும் காரணமிருக்கும்' என்றார் பட்டர்.

'என்ன பட்டரே, சிவனும் பட்றையனும் ஒண்ணா. இது குற்றேவல் சாமி. இது கெழக்கப் பார்த்துதான் இருக்கணும்'

சாமியை பிரதிஷ்டை பண்ணுவதற்கான அனைத்துப் பொருட்களும் கொண்டு வரப்பட்டிருந்தன. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் சாமியை தோண்டி எடுத்து, மாற்று இடத்தில் வைப்பதற்கான வேலைகளைத் தொடங்கி இருந்தார் பட்டர். இந்த நேரத்தில் இப்படியொரு பிரச்னை யை சக்திவேலு கொண்டு வந்திருக் கிறான். நன்றாக விடிந்துவிட்டது. நல்ல நேரம் முடிய இன்னும் முக்கால் மணி நேரம் இருக்கிறது. பட்டர், வண்டி மந்திரத்தின் பெரிய மகனை அழைத்தார்.

'ஏய், புள்ளிக்காரன் தேவையில்லாம புது சிக்கலை இழுக்கான். பாத்துக்க' என்று கண்ணைக் காட்டினார். புரிந்துவிட்டது அவனுக்கு.

சக்திவேலுவின் பேச்சை எதிர்த்து வேறு யாரும் பேசவில்லை என்ப தால் அவனது குரல் இப்போது இன்னும் அதிகரித்தது. தனது முயற் சிக்குப் பாதி வெற்றி கிடைத்துவிட்டது. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் முழு வெற்றி கிடைக்கும் என நினைத்தான் அவன். 

'ஏண்ணே, நீ பேசுதது சரிதாம். வந்து பேசிக்கிடுவோம். கெழக்க வரை வா. நம்ம பாபநாச மாமா தோப்புல இளநி பறிச்சுட்டு வரும். வாண் ணே, ஆளுக்கு ரெண்டை குடிச்சுட்டு, இங்க ரெண்ட கொண்டு வரு வோம்' என்று சக்திவேலை அழைத்தான் வண்டிமந்திரத்தின் பெரிய மகனும் குமாரும். 

'நான் எதுக்கு அங்கெ' என்று முதலில் மறுத்த சக்திவேலிடம், 'இங்க எப்படியும் நேரமாவும். இங்க கெடந்து சலம்பதுக்கு எளநீ குடிச்சுட்டு தெம்பா வா' என்று பக்கத்தில் நின்றவர்களும் சொல்ல, அவர்களுடன் சென்றான். அவர்கள் சென்றதைப் பார்த்துவிட்டு, பின்னால் இன்னும் நான்கைந்து பேர் மெதுவாக கிழக்கு நோக்கி நடந்தார்கள்.

'சாமி வெவாரத்துல எனக்கு தெரியாததாடா. நான் சொன்னா சரியா இருக்கும் பாத்துக்கெ. அதுவும் நான் நம்ம நல்லதுக்குத்தான் சொல் லுதேன். வேற யாரும்னா நான் சொல்வனா?' என்று பேசிக்கொண்டே செல்லும் சக்திவேலின் குரல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து கொண்டே போனது.

அதற்குள் சாமியை எடுத்து, இவர்கள் ஏற்கனவே பார்த்து வைத்திருந்த இடத் தில் வைத்தார்கள். அதற்கான வேலைகளை பட்டர் ஆரம்பித்தார். 

'முறையா பண்ணணும்னா, ஐயரை கூட்டுட்டு வந்து, கும்பாபிஷேகம் பண் ணுத மாதிரி பண்ணணும். அதுக்குலாம் லட்சம் லட்சமா செலவாவும். அதனா ல பட்டரை வச்சு சிம்பிளா முடிக்காவோ' என்று மெதுவாகப் பேசிக் கொண்டா ர்கள் கூட்டத்தில்.

பட்டர், பூஜையை முடித்துவிட்டு கிழக்குத் திசையில் வானம் பார்த்து கும்பிட்டார். பிறகு எல்லாரும் சாமியை கும்பிடத் தொடங்கினார்கள்.

'பட்றையா, எல்லாரையும் காப்பாத்துப்பா' என்று வண்டிமந்திரம் முதலில் விழுந்து கும்பிடவும். அவரது குடும்பத்துப் பெண்களும் விழுந்து வணங் கினார் கள். 

கிழக்கில் இருந்து, 'எய்யா, விட்டிருங்க. நான் சொல்ல மாட்டேன், மாட்டேன்' என்ற கதறல் மெதுவாகக் கேட்கத் தொடங்கியது. 

நன்றி: தினகரன் தீபாவளி மலர்

Monday, October 24, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 13

இதை எதிர்பார்க்கவில்லை கிருஷ்ணவேணி. தன் மீது பரமசிவம் வைத் திருக்கும் காதல், பொய்தானா என்று யோசிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். காதலித்த காலங்களில், அவன் கொடுத்த கடிதங்களில் எழுதப்பட்டி ருந்த கவிதை வரிகள் கண்முன் வந்து போயின. தன்னை வர்ணித்து,  தனக்காக எதையும் இழப்பேன் என்று சொன்ன வாய், வார்த்தை எல்லாம் பொய்யனெ உணரத் தொடங்கினாள்.

பாப்பாக்குடியில் இருந்து கிருஷ்ணவேணியைப் பெண் பார்த்துவிட்டு போனது தாமதமாகத் தெரிந்து, அவன் அம்மாவுடன் வீட்டுக்குள் வந்து பேசிய பேச்சுகள் நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. 'இஙகருங்க கிட்டுவ என்னைத்தவிர எவன் கெட்டுனாலும் உயிரோட வாழ முடியாது ஆமா. அவா எனக்குத்தான். என் பொண்டாட்டித்தான் அவா. கேட்டேளா எல்லாரும். சொல்லிட்டேன். எங்க ளுக்குத் தெரியாம, சொந்தக்காரனுக்கு கொடுக்கப்போறேன், அவனுக்கு கெட்டி வைக்கப் போறேன், இவனுக்கு கெட்டப்போறேன்னு சொன்னியோ, பெறவு என்ன நடக்கும்னு எனக்கே தெரியாது' என்று வீராவேசம் பேசிய பரமசிவத்தின் வாக்கு இன்று எப்படிப் பொய்யானது? 

வீட்டு காம்பவுண்டுக்கு, கிழக்கு ஓரத்தில் வளர்ந்திருக்கும் முருங்கை மரத்தினடியில் குத்த வைத்து யோசிக்கத் தொடங்கினாள். அவள் முன் வெண்ணிற முருங்கைப் பூக்கள் சிதறிக் கிடந்தன. சாணம் பூசிய வெண் தரை முற்றம் அது. மரத்தின் மூட்டில் சிதறிக்கிடக்கிற குருணையைக் கொத்திக் கொண்டிருந்த கோழியைச் சுற்றி, குஞ்சுகள் தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தும் குனிந்தும் சென்றுகொண்டிருந்தன. சிறகை அடிக்கிற அந்தக் குஞ்சுக் கோ ழிகளின் அழகை இப்போது அவளால் ரசிக்க முடி யாது. பொதுவாக இப்படிக் கோழிக்குஞ்சுகள் போனால், ஏதாவது ஒரு குஞ்சைக் கையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு உள்ளங்கையில் குருணை யை வைத்து கொத்தித்திங்கக் கொடுப் பாள் கிருஷ்ணவேணி. இப்போது அதைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தாள். முகம் திடீரென சிறுத்து கருத்து விட்டது போல பிரமை அவளுக்கு. எல்லாமே முடிந்துவிட்டதாகவும் தோன்றியது. பின்னர், அவளையறியாமலேயே கண்களில் இருந்து கண்ணீர் கொட்டியது. அது கோபமாகவும் மாறியது. 

சிரிச்சான் பொண்டாட்டியை வெட்டிவிட வேண்டும், அவளது தலை முடியை அறுத்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்திருந்த வைராக்கியம் மொத்தமாகக் குலைந்துப் போயிற்று. அவள் மீது பொறாமை வந்தது. பரமசிவத்தைக் கவர்ந்திழுக்கும் விஷயம், தன்னை விட அவளிடம் என்னவாக இருக்கும் என யோசிககத் தொடங்கினாள். 

தொட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த மகளின் அழுகை, அவள் நினை வைக் கலைத்தது. போய் பார்த்தாள். சிறுநீர் கழித்திருந்தாள் அவள். தொட்டிலின் கீழே சிறுநீர் தேங்கியிருந்தது. குழந்தையைத் தூக்கினாள். அம்மாவின் முகம் பார்த்ததும் சிரித்தது. ஏதோ ஒரு சத்தத்தைக் கொடு த்தது. மெதுவாகக் குழந்தையைக் கொஞ்சத் தொடங்கியவள், ஜட்டியை கழற்றித் துடைத்துவிட்டு வேறு ஜட்டியை மாற்றிவிட்டாள். பிறகு தேங் கிய சிறுநீரை வாரியலால் தள்ளி, தண்ணீர் விட்டுப் பெருக்கினாள். பிறகு கொஞ்சம் தள்ளி கோரைப் பாயையும் அதன் மேல் சேலையையும் மடித்து விரித்து குழந்தையைக் கிடத்தினாள். அது கால்களை மேலும் கீழும் ஆட்டி சிரித்தபடி சத்தம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அதன் கையில் ஒரு கிழுகிழுப்பையைக் கொடுத் துவிட்டு அதன் அருகில் சுவற்றில் சாய்ந்து குத்த வைத்து உட்கார்ந்தாள். 

அவள் கண்முன், சிரிச்சான் பொண்டாட்டி அடிக்கடி வந்து நின்று சிரித் தாள். அவளை மறக்க நினைத்து வேறொன்றின் மீது கவனம் செலுத்த முயன்றாள். முடியவில்லை. பரமசிவம் உடல் நலமில்லாமல் வீட்டில் படுத்திருந்தபோது, சிரிச்சான் பொண்டாட்டி வந்தது, சும்மாதான் வந் தேன் என்று அவள் சொன்னது எல்லாம் கணக்கு வழக்காக அவளுக்குத் தோன்றியது. இந்த நொடியில் தன் மீதே அவளுக்கு வெறுப்பாக வந்தது. 

சிமிழ் பெருத்த கோயில் மாடாக, கிருஷ்ணவேணி தெருவில் அலைந் ததென்ன, எதிரில் இவள் வருகிறாளென்றால், 'ஆத்தாடி இவாட்ட வா யை கொடுக்கக் கூடாது' என கண்டுகொள்ளாமல் போகிற பெண்களெல்லாம் முக த்துக்கு நேராக காறித் துப்புவது போல தோன்றியது. 

'தெருவுல என்னா பேச்சு பேசின, எல்லாரையும். ஒன் நெலமைய பாத்தி யாட்டி' என்று ஏளனம் பேசுவதாக இருந்தது. மீண்டும் அவளையறியா மலேயே கண்ணீர் வடிந்தது.

'ஏட்டி கிட்டு...' என்று வெளியில் இருந்து யாரோ அழைத்தார்கள். இவள் சத்தம் கொடுக்கவில்லை.

'ஏட்டி, .எங்க போயிட்டா இவா' என்று மீண்டும் அந்தக் குரல் வந்ததும் அது பரமசிவத்தின் அம்மா என்பது புரிந்தது. அவளுடன் இருந்த பெரிய மகள் ஜான்சி, வீட்டுக்குள் ஓடி வந்து, 'அம்மா ஆச்சி கூப்பிடுதா' என்று அவள் சேலையை இழுத்தது.

உணர்வு வந்தவளாக எழுந்த கிருஷ்ணவேணி, 'என்ன?' என்று வெறுப் பாக கேட்டுவிட்டு எழுந்து வாசலுக்குப் போனாள்.

'கூப்ட்டா பதிலு பேச மாட்டியோ'

'பேசணும். சொல்லுங்க என்னன்னு?'

'அவன எங்கெ?'

'தெரியல'

'தெரியலயா"

'ஆமா. ஒங்க மவன் எங்கிட்ட எழுதிட்டுத்தான போறாவோ?'

'செரி, வந்தாம்னா. வீட்டுக்கு வரச்சொல்லு'

'ஏம்?'

'அவன் அத்தான் வந்திருக்காரு'

'ஏன், இங்க வர மாட்டோரோ அவரு'

'ஆங்... கேட்டுட்டு வந்து சொல்ந்தம்ட்டி, வருவாரா மாட்டாரான்னு... சொன்ன தை கேப்பியா, எதித்தெதுத்து பேசிட்டு கொழுப்பெடுத்தச் செரிக்கி...'

'வந்தா சொல்லுதேம்' என்று கூறிவிட்டு வீட்டுக்குள் வந்தாள்.

ஜான்சி, 'ஆச்சி எனக்கு முட்டாயி வாங்கித் தந்தாளே' என்று கையில் வைத்தி ருந்த இரண்டு தேன் முட்டாயை அம்மாவிடம் காட்டிச் சிரித்தது.

அதற்கு தலையை மட்டும் ஆட்டிவிட்டு மீண்டும் போய் உட்கார்ந்தாள் கிருஷ் ணவேணி. 

நடந்த சம்பவம் தாமதமாகத்தான், பரமசிவத்தின் அம்பாசமுத்திரம் அத்தானுக் குத் தெரிந்திருக்கும் என நினைத்துக்கொண்டாள் கிருஷ்ணவேணி. கடந்த சில வருடங்களாக ஊருக்கு வருவதை குறைத்துக் கொண்டார் அவர். அதற்கு காரணம் பரமசிவம்தான் என்பது கிருஷ் ணவேணிக்கும் தெரியும்.

'என்னய நம்ப வச்சு ஏமாத்திட்டிய. ஒன்னய எங்க வச்சி பாக்கணும்னு நெனச்சேன். இப்படி கட்சியில சேருதம், கூட்டத்துல பேசுதமனு என்னைய மட்டுமல்லாம, ஒன்னையும்லா ஏமாத்திட்டிருக்கே. ஒம் மூஞ்சில முழிக்கக் கூடாதுன்னு நினைச்சிட்டிருந்தேன். சரி, கல்யாணத்துக்கு வரலன்னா, நல் லாருக்காதுன்னு வந்தேன்'

-பரமசிவம்- கிருஷ்ணவேணி திருமணத்தின்போது, அவரது அத்தான் பேசிய வார்த்தைகள் இது. அதற்கு பிறகு இப்போதுதான் ஊருக்கு வந்திருக்கிறார்.

செருப்படிபட்ட விஷயம் கேள்விபட்டுத்தான் அவர் வந்திருக்கிறார் என்று நினைத்துக்கொண்டாள், அவள். இந்தப் போதை நிலையில் பரமசிவத்தைப் பார்த்தால், அவரது கோபம் இன்னும் அதிகமாகும் என நினைத்தாள். 

'ஊருல செருப்படிபட்டது போதாதுன்னு இப்ப குடிகார பயலாவும் ஆயிட் டியோல. ச்சீ ஒம் மூஞ்யில முழிக்க வந்தேன் பாரு. ஆக்கங்கெட்ட நாயி. த்தூ' என்று துப்பிவிட்டு கோபத்தில் அவர் செல்லலாம் என நினைத்தாள். இது நடக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. இதற்கு மேலும்  நடக்கலாம். போதையில் பரமசிவமும் அவரைத் திட்டவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. 

வெளியூர் போயிருக்கிறார் என பொய்ச் சொல்லியிருக்கலாமோ என தோன்றியது அவளுக்கு. 

பிறகு திடீரென எழுந்து தொழுவுக்கு நடந்தாள். பரமசிவம் உள்ளிட்ட மூன்று பேரும் வேட்டி விலகி, அலங்கோலமாக போதையில் தூங்கிக் கொண்டிரு ந்தார்கள். பழனி பெரும் சத்தமாகக் குறட்டை விட்டுக் கொண்டிருந்தான். பரமசிவத்தின் கால், ஆறுமுகத்தில் முதுகில் கிடந்தது. இவள் கொடுத்திருந்த மீன் துண்டுகளை பூனை ஒன்று மெதுவாகத் தின்று கொண்டிருந்தது.

அவர்கள் இப்போது எழுவதற்கு வாய்ப்பில்லை. தொழுவத்தின் கதவை இழுத்து வெளிப்பக்கமாகத் தாழ்ப்பாள் போட்டாள். அப்போதுதான் கீரைத் தோட்ட ஆச்சி, அம்பாசமுத்திரம் அத்தானுடன் வந்துகொண்டிருந்தாள். இதை எதிர்பார்க்கவில்லை கிருஷ்ணவேணி.

தொழுவத்துக்குள் இருந்தபடி குடித்துக்கொண்டிருந்ததைச் சொல்லியிருப் பாளோ என நினைத்தாள். சொல்லியிருந்தால் இன்று ஏதும் நடக்கலாம் என உடல் படபடக்கும்போதே அருகில் வந்துவிட்டார்கள் ஆச்சியும் அம்பை அத் தானும்.

'வாங்க. நல்லாருக்கேளா?' என்றாள் கிருஷ்ணவேணி. உடலில் சின்ன பதட்டம் அவளுக்கு.

'ம்ம். இருக்கேன். எங்கெ அவன?'

'வெளியூர் போறன்னு சொல்லிட்டு போனாவோ'

'எந்தூருக்கு?'

'தெரியல. யாரோ, ரெண்டு பேரு கூட்டிட்டு போனாவோ'

'எப்பம் வருவாம்?'

'பொழுதடைஞ்சுதான் வருவாவோன்னு நெனக்கேன்'

'நான் வந்து, ஏசிட்டு போனம்னு சொல்லு' என்று சொல்லிவிட்டு 'வாரம் மா' என்று கீரைத் தோட்ட ஆச்சியைப் பார்த்தார். 

'செரிய்யா' என்று கீரைத்தோட்ட ஆச்சி சொன்னதும் பேரூந்து நிறுத்தம் நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார் அவர். ஆச்சி, தொழுவத்தைப் பார்த்தாள். அது வெளிபக்கமாகத் தாழ்ப்பாள் போடப்பட்டிருந்தது. 

(தொடர்கிறேன்)

Monday, September 19, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 12

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அலுவலகத்துக்குப் போவதைக் குறைத்துக் கொண்டார் பரமசிவம். எப்போதும் அங்கேயே கிடந்து பேப்பர் வாசித்து, சுவரொட்டி ஒட்டி, அரசியல் பேசி, கதையளந்து, புத்தகம படித்து விவாதித்து, லேபிள் ஒட்டி, நண்பர்களைச் சந்தித்து, தூங்கி எழுந்து வந்த பரமசிவம் அங்கு போகாதது அவருக்கே ஒரு மாதி ரியாகத்தான் இருந்தது. காலை எழுந்ததும் கால்கள் அதுவாகவே கட்சி அலுவலகத்துக்குத்தான் போகும். இப்போது அந்தக் கால் களை மாற்றி நடக்கத் தொடங்கியிருந்தார் பரமசிவம். இது ஏதோ போலதான் இருந்தது. என்ன வைராக்கியம்? திரும்பவும் கட்சி ஆபிசுக்கு போனால்தான் என்ன? இதற்கும் கட்சி ஆபீசுக்கும் என்னதான் தொடர்பு என நினைத்தாலும் ஏதோ ஒன்று தடுத்தது. எதற்கு போக வேண்டும் என தோன்றியது.

சிரிச்சான் செருப்பால் அடித்த பிறகு தலைவர், 'இபடிலாம் நடந் துரக் கூடாது ன்னுதான் மொதல்லயே சொன்னேன். பொம்பள சவகாசம் எங்கெல்லாம் கொண்டு போயி விடும்னு தெரியாதா? இன்னா நடந்து போச்சுல்லா. ஒனக்கு இருந்த பேரு, புகழு போச்சுல் லாடா. இனும மதிப்பானா எவனாது? எதிர்ல வந்தா கைய தூக்கி கும்புடுதவன், இனும செய்வானா அப்படி?' என்று ஆரம் பித்து நீண்டதொரு அறிவுரையைச் சொன்னார் தலைவர். பரமசிவம் இதைக் கேட்கும் நிலையில் இல்லை என்றாலும் தலையை கவிழ்ந்து கொண்டு நின் றிருந்தார். மனம் முழுவதும் வேறு சிந்தனையில் இருந்தது.

பிறகு, 'இனும என்ன செய்யலாம்னு சொல்லுத?' என்று கேட்ட தற்கு, 'இல்ல ஒண்ணும் செய்யாண்டாம். நான் பாத்துக்கிடுதென்?' என்றார் பரமசிவம். 

'நான் பாத்துக்கிடுதம்னா, என்ன செய்ய போறே?' என்றார்.

'ஒண்ணும் செய்யல' என்று சொல்லிவிட்டு வந்ததுதான், கடைசியாகக் கட்சி அலுவலகத்தில் இருந்து. பிறகு அங்கு போகவில்லை. கல்யாணசுந்தரமும் பச்சைமுத்துவும் இதுபற்றி அங்கு அரசல் புரசலாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தன ர். 

இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகான நான்கைந்து நாள் பரமசிவம், ஊரில் எங்கும் நடமாடவில்லை. வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கி கிடந்தார். வளர்ந்த தாடி, முகத் தை சோகம் அப்பி இருப்பதாகக் காட்டியது. எப்போதும் சிரித்துக் கொண் டிருக் கிற முகம் இப்போது, அதை இழந்திருந்தது. இந்த தாடி அந்த முகத்துக்கு எடு படவில்லை. பெரும் பீடை அப்பி இருப்பது மாதிரி, சூன்யத்தின் ஆன்மா குடி வந்த மாதிரி, அவமானத்தின் முகமாக மாறி இருந்தது. நான்கைந்து நாள் நோ யில் கிடந்து எழுந்து வந்தவனின் முகமாகவும் அது இருந்தது.

இது பெரிய விலைதான். சேகரித்து வைத்த புகழை, ஒரு செருப்படி ஒர நாளில் சிதைத்துவிட்டது என்கிற வருத்தம் அவருக்கு அதிகமாக இருந்தது. ஊருக்குள் எந்த திசையில் நடந்தாலும் யாரை சந்தித்தாலும் அது பற்றியே கேட்பார்கள் என நினைத்தார். அதனால் யாரையும் சந்திக்கவில்லை. சிரிச்சான் பொண்டாட் டிக்கும் பரமசிவத்துக்குமான உறவு, ஊர் முழுவதும் தெரிந்திருக்கும் என்கிற கவலையும் இருந்தது. இதன் காரணமாக ஆனந்தவள்ளி டீச்சரும் ஜெயாவும் தன்னை என்ன நினைப்பார்கள் என்கிற பதட்டமும் அவரிடம் அதிகமாக இருந் தது.

கிருஷ்ணவேணிதான் அடிக்கடி, கத்திக்கொண்டிருந்தாள். சிரிச்சான் பொண் டாட்டியை கண்ணில் கண்டால், வெட்டி விடுவதாகச் சொல்லிக் கொண்ட லைந்தாள். அவளின் பேச்சைப் பார்த்தால், சொன்னதை செய்து விடுபவளா கவே தெரிந்தாள். காதல் கணவன் மீது அவள் வைத்திருந்த நம்பிக்கை அப்படி.

பழனி, ஒரு மஞ்சள் பைக்குள் இரண்டு பாட்டில்களை மறைத்து வைத்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தான். பரமசிவத்துக்குப் புரிந்து விட்டது. ஏதும் பேச வில்லை. சமையல் கட்டில் இருந்த ஈராய்ங் கத்தில் சிலவற்றை இரண்டு பேரும் உரித்தார்கள். நான்கைந்து பச்சை மிளகாயையும் எடுத்துக் கொண் டார்கள். சிறு தோண்டித் தண்ணீரை தூக்கினார்கள். நார்த்தங்காய் ஊறுகயை ஒரு கிண்ணத்திலும் மூன்று சில்வர் கிளாஸ்களையும் எடுத்து பையில் வைத் துக்கொண்டு எதிரில் இருந்த செல்லையாவின் மாட்டுத் தொழுவுக்குச் சென் றார்கள். 

அப்பா, போவதைப் பார்த்து பெரிய மகள், நானும் வாரேன் என்று எழுந்தாள். 'இல்ல செல்லம், அப்பா, இப்ப வந்திருவேன்' என்று எழுந்த பரமசிவத்தை இதற்கு முன், சாராயம் குடித்துப் பார்த்த தில்லை கிருஷ்ணவேணி. அவன் அவளைப் பார்த்து, 'வந்திரு தேன்' என்று சொல்லிவிட்டு வாசலுக்குப் போனா ன். அவளது கண்களில் இருந்து லேசாகக் கண்ணீர் வடியத் தொடங்கியது. முந்தானையால் துடைத்துக் கொண்டாள்.

மாடுகள் மேய்ச்சலுக்குச் சென்றிருந்ததால் தொழுவைத் தூத்து துப்புரவாக்கி கோலம் போட்டிருந்தார்கள். இருந்தாலும் மூத்திர வாடையும் சாண வாடையும் வீசிக்கொண்டுதான் இருந்தது. அடுத்தப் பக்கம் இருந்த வைக் கோல்போரில் இருந்து கொஞ்சம் எடுத்து வந்து இரண்டு பேரும் உட்கார் வதற்காகப் போட்டான் பழனி. சாரத்தை மடித்துக்கட்டிக்கொண்டு, உட்கார் ந்தார்கள். கருவாட்டுத் துண்டு ஒன்றைக் கவ்விக்கொண்டு போகும், வெண் மையும் செந்நிறமும் கலந்த பூனை ஒன்று இவர்களைப் பார்த்து பயந்து ஓடி யது. 

பாட்டில்களை எடுத்தான் பழனி. வடிக்கும் இடத்தில் இருந்து வாங்கிவிட்டு வந்த சாராயம், இளஞ்சூட்டோடு இருந்தது.

ஈராய்ங்கம், நார்த்தங்காய் ஊறுகாய், மிளகாய் எல்லாவற்றையும் நடுவில் வைத்தான். தோண்டியில் இருந்து தண்ணீரைக் கலந்து குடித்தார்கள். முதல் கிளாசைக் குடித்து முடித்ததும் ஆறுமுகம் தொழுவுக்குள் வந்தார். அவருக் கான கிளாசை எடுத்து ஊற்றினார். வேட்டி மடிப்பில் வைத்திருந்த, முறுக்கு களை எடுத்து கீழே வைத்தார். 

சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்துக்கொண்டார்கள். என்ன நினைத்தாளோ, கிருஷ் ணவேணி. சமையலுக்கு வாங்கி வைத்திருந்த மீன்களை மசாலா கலந்து பொரித்தாள். உரைப்பு அதிகமாகக் கொண் ட மசாலா அது. சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு தொழுவத்தின் வெளி யே நின்று, 'ஏல பழனி இங்க வா' என்றாள். வந்தவனிடம் சத்தமில்லாமல், பொரித்த மீன்களை கொடுத்துவிட்டு வந்தாள்.

பரமசிவம், இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. இன்னொரு கிளாசை ஒரே இழுவில் குடித்துவிட்டு, மீனைக் கடித்தார். கூடவே ஊறுகாயை யும் நக்கிக்கொண்டார். பிறகு சிகரெட்டை பற்ற வைத்தார். 

பரமசிவம் அதிகமாகக் குடிப்பதில்லை. இதற்கு முன் எப்போதோ ஒரு மு றையோ, இரண்டு முறையோதான் குடித்திருக்கிறார். அது வும் தவிர்க்க மு டியாத நண்பனின் மரணத்துக்காக குடித்த குடி. அந்த சாராய கசப்பு பரம சிவத்துக்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. குடிப்பது, கொலையை விட பெருங் குற்றம் என சொந்த பந்தம் நினைக்கும் என்பதால் அதன் பக்கம் அவர் போவதி ல்லை.

'குடிகார பய, மூஞ்சில முழிக்காதல' என்று ஏசிவிடுவார்கள் என்ப தாலேயே அதிகமாகக் குடித்ததில்லை அவர். இன்று நிலமை வேறு மாதிரி ஆகிவிட்டது. மனம் முழுவதும், காய்ந்த கருவை முட்களாக நிறைந்திருக்கிறது. பாளம் பாளமாக வெடித்து பிளந் திருக்கும் அந்த மனதுக்குத் தண்ணீர் தேவை என நினைத்தான். அது போதை என்பதை பழனி முடிவு செய்தான். எப்போதும் மறுத் துவிடும் பரமசிவம், இப்போது மறுக்கவில்லை. தேவையாக இருந்தது. அடங் கி எழும் மனதை ஆற்றுப்படுத்தவோ, அல்லது இன் னும் கொதிக்க விடவோ, ஏதோ ஒரு போதை தேவைப்படுகிறது, இந்த சாராய போதை போல.

'செரிக்குள்ள சிரிச்சானை சொட்டைய உரிச்சிருக்கலாம். வேண்டான்னுட் டெ?' என்று பழனி ஆரம்பித்தான். 

'அதை பேசாண்டாம்ல. அடுத்தது என்ன செய்யலாம்னு யோசிப் பியா, அதை யே பேசிட்டிருக்கெ?' என்றார் ஆறுமுகம்.

'அடுத்த வாரம் கடையத்துல திமுக கூட்டம் இருக்கு. தமிழ்க்குடி மகன் வாராராம். அவர் முன்னிலையில சேர்ந்துரலாமா சொல்லு. நம்ம மாமாதான் ஒன்றிய செயலாளரு' என்றான் பழனி.

'கொஞ்ச நாள் பொறுடே. எடுத்தோம் கவுத்தோம்னு அவசரமா பண்ணிறக் கூடாது' என்றார் ஆறுமுகம்.

பரமசிவம், எதிரில் உடைந்திருக்கிற வீட்டின் ஜன்னல் கம்பிகளை யே பார்த் துக்கொண்டிருந்தான். அதற்கு வெளியே கீரைத்தோட்ட ஆச்சி, ஆடுகளைப் பத்திக்கொண்டிருந்தது. அவள் நெருங்கி நெரு ங்கி வர வர ஜன்னலின் வழியே யதேச்சையாக இவர்களைப் பார்த்துவிட்டாள். யார் யார் இருக்கிறார்கள் என்று நோட்டமிட்டாள். பிறகு ஆடுகளை மேயவிட்டுவிட்டு, இவர்கள் அருகில் வந் தாள்.

'ம் ஆரம்பிச்சாச்சா... நல்ல பழக்கம்தான். ஏ பழனி, நீதாம் இந்த வேலைய பண் ணுதியோல?'

அவளை அங்கு எதிர்பார்க்காத ஆறுமுகம், 'நீ எங்க வந்து என்ன பேசுத. போ, ஆடுவள பாரு' என்றான்.

'ஏம்ல ஒங்கள இப்டி பாத்திட்டம்னா, அவயம் போடுத?' என்றவள், பழனியை கையை காட்டி, 'பரம்சம் இந்த மூதி கூட சேராத, அவன் இப்படிதான் சாராய த்தைக் கொண்டு வருவாம்' என்று சொல்லிவிட்டு, அவர்கள் வைத்திருந்த ஈராய்ங்கத்தில் ஒன்றை எடுத்து வாயில் போட்டாள்.

'இங்க கெடக்க கெடயில, இவா வேற' என்ற பழனி, 'நீ போத்தா' என்று விர ட்டினான் அவளை.

'பரம்சம் ஒண்ணும் கவலப்படாதடா. எல்லாம் தி(ருஷ்)ட்டின்னு நெனச்சுக்கோ. ஊராங்கண்ணு கொள்ளிக் கண்ணு. அந்த கண்ணு பட்டதாலதான் இப்படி நடந்திருக்கு. பொறாமையில புழுங்குத பயலுவதாம் ஊர்க்காரனுவோ. அடுத் தவன் நல்ல சோறு திங்கக் கூடாது, நல்ல துணி மணி போடக்கூடாது, நிமிர் ந்து நிய்க்கக் கூடாதுன்னு தெனமும் வயிறு எரியுதவனுவதாம் இவனுவ. இந்த சம்பவத்தோட திட்டி கழிஞ்சுதுன்னு நெனச்சுக்கோ. மத்தப்படி எந்த நாயை பத்தியும் நெனக்காத. ஒன்னய பத்தி எங்களுக்குத் தெரியும்டே. தைரியமா இரு. நாங்க இருக்கோம்' என்று ஒரு பேரூரையை நிகழ்த்தினாள் ஆச்சி. ஒரு பேச் சாளரின் முன் இன்னொரு பேச்சாளரின் சிற்றுரை போல இருந்தது அது.

ஆச்சி, தன் மீது வைத்திருக்கிற நம்பிக்கையை மெச்சிக் கொண்டார் பரமசிவம். தான் தவறேதும் செய்ய மாட்டேன் என் கிற நம்பிக்கை அது. சிரிச்சான் பொண்டாட்டியை எல்லாம் ஏறெ டுத்து பார்க்கமாட்டேன் என்கிற அவளது நம்பிக்கை எங்கிருந்து தொடங்கியிருக்கும் என நினைத்தார்.

அதற்குள் ஆறுமுகம், 'இங்கரு ஒனக்கெல்லாம் வெவஸ்த கெடையாது போ லுக்கு. நாங்க என்ன செஞ்சிட்டிருக்கோம், நீ எங்க வந்து என்ன சொல்லிட் டிருக்கே. போ. போயித்தொல, சாவ மாட்டாம இங்க வந்துல கரைச் சல கொடுக்கா?'

'ஏல ஆறுமுவம், ஒன் துறுத்திய நிறுத்துல. நான் அவன்ட்ட சொல்லிட் டிருந்தா, ஒனக்கு என்னல செய்யுது' என்ற ஆச்சி, இன் னொரு ஈராய்ங்கத்தை எடுத்து வாயில் வைத்து அரைத்துக் கொண்டு நடந்தாள். போகும்போது இன்னுமொரு முறை சொல்லிவிட்டுப் போனாள்: 'பரம்சம் எதை பத்தியும் கவலப்படாதடா. எல்லாம் தி(ருஷ்)ட்டியாங்கும்' என்று.  

'அவா சொல்லுததுலயும் ஒரு இது இருக்கத்தாம் செய்யுது. எல் லா பயலு வளும் ஒன்னய பொறாமைலதாம் பாத்தானுவோ. ஏம், ஒங்கூட பேச வாரனு வளே பச்சைமுத்தும் கல்யாணியும். அவனுவ கூட பொறாமை புடிச்சவனு தாம்' என்ற பழனி, இன்னொரு கிளாசில் கொஞ்சம் ஊற்றினான்.

பரமசிவம், 'எனக்கு போதும்' என்றார். அவர் வாய் குழறத் தொடங்கியது. ஆறு முகமும், பழனியும் போதையாகிவிட்டார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பேச்சு மாறியது. பழனி சிரிக்கத் தொடங் கியிருந்தான். அவன் அப்படித்தான் அதிக மாகக் குடித்தால் அழுவான். அதற்கு முன் சிரிப்பான். பெரும் சிரிப்பாணியாக இருந்தது அது. ஆறுமுகம் பாட்டிலில் மிச்சமிருந்ததை இரண்டு கிளாசில் ஊற் றினார்.

'இந்தா பரம்சம். இது நான் தாரது. நீ குடிச்சுதாம் ஆவணும். மறுக் கக் கூடாதுடா. இந்த கிளாஸ் எனக்கு, இது ஒனக்கு' என்று நீட்டி னார். பரமசிவம் அதை வாங்கி க்கொண்டார். ஒரே இழுப்பாக இழுத் தார். முகமெல்லாம் வியர்த்து வடிந்தது. மண்டைக்குள் யாரோ உட்கார்ந்துகொண்டு, தலையை அங்கும் இங்கும் ஆட் டுவது போல இருந்தது. சட்டையை கழற்றி தூரத்தில் வைத்தார். வியர்வை தலை, உடல் என வடியத் தொடங்கியது. காற்று சுத்தமாக வரவில்லை. சட்டை பையில் இருந்து சிகரெட்டை எடுக்கும் போது, தடுமாறியது பரமசிவத் துக்கு. சட்டை பையை விட்டுவிட்டு தரையில் சிகரெட்டை தேடத் தொடங் கினார். 

பழனி சிரித்துக்கொண்டே, சிகரெட்டை எடுத்து அவர் வாயில் வைத்தான். அவனும் ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்ற வைத்தான். போதையில் மிதக்கத் தொடங்கினார்கள். பழனியும், ஆறுமுகமும் ஓர் அளவுக்கு மேல் முடியாமல், அங்கேயே படுத்து விட்டனர். 

பரமசிவம் கண்ணில் இருந்து தண்ணீர் வடியத் தொடங்கியது.

 'மன்னிச்சிரும்மா. நீ எம்மேல வச்சிருக்கிற காதல் எவ்வளவு பெருசுன்னு எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும். ஒனக்காகத்தான் சிரிச்சானை விட்டேன். இல்ல ன்னு வையி, அன்னைக்கே அவனை அறுத்திருப்பேன்' என்று இரண்டு கைக ளையும் சேர்த்து அறுப்பதை போல செய்கை செய்துவிட்டு, பின் பக்கச் சுவரில் சாய்ந்தவாறு பரமசிவம் அழத் தொடங்கினார். 

கிருஷ்ணவேணி அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

(தொடர்கிறேன்)

Sunday, August 28, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 11


'சும்மா மத்த கட்சியோ ஊருக்குள்ள வந்த மாதிரி கம்னீஸ் கட்சியும் வந்ததுன் னு நெனச்சிராத? அதுக்கு பெரிய கதை இருக்கு. கட்சி மாறுத துன்னு முடிவு பண்ணிட்டெ. இருந்தாலும் சொல்லுதன் தெரிஞ்சுக்கெ. தெரிஞ்சுக்கிடணும் லா?' 

-பெரிய வாய்க்கால் அம்மன் கோயிலின் எதிரே உள்ள அரசமரத் திண்டில் உட்கார்நதுகொண்டு சொன்னார், அருணாச்சல மூப்பனார்.  அவரது ஆடுகள் தூரத்தில் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. வாயில் கிடந்த வெற்றிலையைத் துப்பிவிட்டு வாய்க்காலில் கொப்பளித்துவிட்டு வந்து உட்காந்தார். பரமசிவம் தோளில் கிடந்த துண்டை எடுத்து திண்டில் உதறினான். சிதறிக்கிடந்த இலைக ளும் செத்தைகளும் பறந்தன. பிறகு சவுகரியமாக உட்கார்ந்து கொண்டான். ஒழக்கு, ஏதோ பெருங்கதைக் கேட்கும் ஆர்வத்துடன் கால்களைத் தொங்கப் போட்டு உட்கார்ந்தான்.

'அழ்வாரிச்சுல பண்ணையாரு ஆயாம் பிள்ளைன்னு ஒருத்தர் இருந் தாரு. அவருக்குத்தான் நம்மூரு பக்கம் இருக்க, செட்டிகுளம், கல்யாணி புரம், சிவசைலம், பாப்பாங்குளம், பறம்புன்னு எல்லா பக்கமும் ஏகப்பட்ட வயக்காடுவோ. நம்மூர்ல, அந்தா பாரு, வடக்க பொத்த இருக்குலா, பொத்தை. அதுக்கு அடுத்தால இருக்க மாத்ராங்குளத்தை ஒங்களுக்கு கொளமாதான் தெரியும். அந்தக் கொளத்து பாசானம் முழுதும் பண்ணையார் ராமசாமி ஐயருக்கு. அந்தப் பக்கத்துல இருந்து இன்னா, இங்க ஒக்காந்திருக்கம்லா, இது வரை அவரு வயலுவோதான். நம்மூர்ல மொத்தம் நாலு பண்ணையாரு. இது, பண்ணை ராமசாமிக்கா, மேக்க கோவங்குளம் இருக்கு பாரு. அந்த பாசனம் பூரா, பண்ணையாரு ராசா ஐயருக்கு. அதுக்கு மேக்க பூங்குறிச்சு போற வழியில சிங்கப்பூராங்குளம்னு இருக்கு. இங்க வடக்கு கிராமத்துல சிங்கப்பூ ரய்யன்னு ஒரு பண்ணையாரு இருந்தாரு. அவரு வெவசாயம் எல்லாம் அந்தப் பக்கம். மேல பத்து வய பூரா பண்ணையாரு கொண்டை ஐயருக்கு. நம்ம ஊரு சுத்துபட்டு பூரா அவங்க ராஜ்ஜியம்தான். எங்க தாத்தா, உங்க தாத்தா எல்லாருமே அவங்ககிட்ட வேலை பாத்தவங்கதான். அவங்க கொடுக்கதுதான் கூலி. ஏன்னு ஒரு வார்த்தை கேக்க முடியாது.

பண்ணையாருவோ வீட்டு வாச முன்னால போயி நிய்க்க முடியாது. எல்லாரும் வில்லு வண்டியிலதான் போவாவோ. போற வழியில இடுப்புல துண்டைக் கட்டிட்டு எஜமான்னு கையெடுத்து கும்பிடணும். அவ்வோளு க்குன்னு ஏதும் தோணுச்சுன்னா, 'என்ன வேணும்?'னு கேப் பாவோ. இல்லன் னா, ஒரு பார்வையோட சரி, போயிருவாவோ. பிள்ளைலுக்கு ஒடம்பு சரியில்ல, பேர்காலம், கல்யாணம் காட்சின்னா, ஏதும் கொடுப்பாவோ, பிச் சைக்காரனுக்கு போடுத மாதிரி. வாங்கிட்டு வந்துதான் பண்ணணும். எதுத்து எவம் கேள்வி கேட்டலும் ஒவ்வொரு பண்ணையாரும் அடியாளு வச்சிரு ப்பாவோ. ஆழ்வாரிச்சு ஆயாம் பிள்ளைக்கு பாப்பாங்குளத்துக்கு ஆளுவோ. நம்ம ராமசாமி பண் ணையாருக்கு யாருன்னா, பாலையாதேவன் குடும்பம். சிங்கப் பூரய்யனுக்கு காசித்தேவன்... இப்படி ஒவ்வொரு பண்ணை யாருக்கும் ஒவ்வொரு ஆளு. இப்படி போயிட்டிருக்கும்போது, உழுதவனுக்கு நிலம் சொந்தங்கற விவகாரம் பூதாகரமா வெடிச்சுச்சு. அதுக்கு ஆதரவா போராட் டத்துல இறங்குன ஆளுவோளுக்கெல்லாம் வெட்டு குத்துதான். 

கெங்கமுத்துன்னு ஒருத்தன், குத்துப்பட்டு செத்தே போயிட்டாம். பெறவுதான் எல்லாரும் பொங்கி, பண்ணையார்வோளுக்கு எதிரா கொடி புடிச்சாவோ. நம் மூரு சொள்ளமுத்து நம்பியாரு, காக்கநல்லூரு மலை யரசு, வீகேபுரம் ஆர்.வி.ஆனந்தகிருஷ்ணன், பிரம்ம தேசம் நல்லசிவம்னு எல்லாரும் முன்ன நின்னு போராடுனாவோ. அப்டி கொடி புடிச்சவோ எல்லாரும் நம்மூர்ல கம்னீஸ் கட்சியை ஆரம்பிச்சாவோ. ஆரம்பிச்சது மட்டுமல்ல, பண்ணை யாரு வோகிட்ட இருந்து பாதிக்கு பாதி வயக்காடுவோள நமக்கு வாங்கிக் கொடுத்த வங்களும் அவங்கதான். அப்படி ஊரையும் மக்களையும் காக்க வந்த கட்சிதான் அது. 

இன்னைக்கு பண்ணையாருவோ, வயக்காட்டை எல்லாம் நம்மட்டயே வித்துட்டு தூராந்தேசம் எங்கயோ போயிட்டாவோ. அதுக்கு காரணமும் இந்தக் கட்சிதான். பண்ணையாருவோ சொந்தக்காரனுவ கூட எங்க இருக்காங்கன்னு தெரியல. நம்ம கல்யாணி-சைலப்பர் திருவிழாவுக்கு யாராவது வந்தா, 'இவருதான் சிங்கப்பூரய்யன் பேரன், ராசாய்யரு பேரன்'னு சொல்லுவாவோ. அப்டியான்னு கேட்டுக் கிடதுதான்' என்ற மூப்பனார், பீடியைப் பற்ற வைத்தார். 
பிறகு, 'இப்படி வளந்தக் கட்சிதான் இது. நம்ம ஊர் நன்மைக்காக ஏகப்பட்ட போராட்டங்களை நடத்தி, வெட்டுக்குத்தைப் பார்த்து வளர்ந்தக் கட்சி. இன்னைக்கு அந்த கட்சி, இந்தக் கட்சின்னு ஆயிரம் கட்சியோ இருக்கலாம். ஒவ்வொரு தெருவுல கம்னீஸ் கொடிகம்பம் இருக்கு. அதுக்கு கீழ, தோழர், தியாகி சுப்பையா நினைவுக்கம்பம், சொடலை நினைவு கம்பனு எழுதியிருக்கு. இதெல்லாம் சும்மா எழுதல. ஒரு காலத்துல தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ வேண்டியதா இருந்துச்சு. நம்ம கீரைத்தோட்ட கெணறு இருக்கு பாரு. ஏழு நாளு அரவமில்லாம, போலீசுக்கு பயந்து அதுக்குள்ள வாழ்ந்தவங்கதான் நம்மாளுவோ. அந்த வரலாறெல்லாம் ஒங்களுக்கெங்கடா தெரிய போவுது?' என்றவர், 'செரி, இதுல நா சொல்லுததுக்கு ஒண்ணுமில்ல. எது நல்லது எது கெட்டதுன்னு நீ முடிவு பண்ணிக்கோ. நீ என்ன ஒண்ணும் தெரியாதவனா? பேச்சாளரு வேற?' என்ற மூப்பனார் ஒழக்கு தூங்கிவிட்டதைப் பார்த்தார். அவனது செவுட்டில் லேசாகத் தட்டி, 'ஏறு கோட்டிக்காரப் பயல, நான் என்ன கதையால சொல்லிட்டிருக்கேன். இப்டித் தூங்கிட்டே?' என்றார்.

திடுமென எழுந்த ஒழக்கு, 'ச்சே எப்டி தூங்குனம்ணே தெரியல, பாரேன்' என்று சொல்லிவிட்டு பெரியதாகக் கொட்டாவி விட்டான். பிறகு வாய்க்காலில் போய் மூஞ்சைக் கழுவிவிட்டு வந்தான்.

'எந்தக் கட்சில சேரப்போற?' என்று கேட்ட மூப்பனாரிடம், 'நீரு யார்ட் டயும் சொல்லாண்டாம், சின்னயா. இன்னும் முடிவு பண்ணல' என்று சொல்லிவிட்டு, வீட்டை நோக்கி நடந்தான் பரமசிவம். மனம் முழுவதும் தலை வர் சொன்னதுதான் நின்றிருந்தது. எப்படியாவது வேறு கட்சியில் சேர்ந்து அவர் முன் தன்னை பெரிதாக நிரூபிக்க வேண்டும் என நினைத்தான்.

'இவரு கட்சியில்லனா, வேற கட்சியா இல்லை நாட்டுல. நீக்கிரு வாராம்லா? இவரு யாரு ஒன்ன நீக்கதுக்கு, சொல்லென்? நம்ம நீக்கிட்டு போவோம் அவரை' என்ற ஒழக்கு, இன்னும் தூபம் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். பரமசிவ த்தின் மனதுக்குள் அனல் கழன்றுக்கொண்டிருந்தது.



கிழக்கே காச்மூச்சென்று சத்தம். பள்ளிக்கூடம் அருகில் இருந்து தான் வந்துகொண்டிருந்தது அந்தச் சண்டைச் சத்தம். ஆடுகளைப் பத்திக்கொண்டு போகும் கீரைத் தோட்ட ஆச்சி, சைக்கிளில் சென்றுகொண்டிருந்த கொம் பையாவிடம், 'அங்கென்னல அவயம்?' என்று கேட்டாள்.

'ஒண்ணுமில்ல, போ போ' என்று சொல்லிவிட்டு அவன் சைக் கிளை மிதித்தான். 'ஏ மூதி' என்ற ஆச்சி, ஆடுகளை மேற்கு நோக்கி பத்திவிட்டு சத்தம் வரும் பள்ளிக்கூடம் நோக்கி நடந்தாள். அருகே நெருங்க நெருங்க சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது. யாரோ, யாரையோ செருப்பால் அடித்துவிட்டதாக அந்த தகவல் முதலில் தெரிவித்தது. கண்களைக் கசக்கிவிட்டு கிழக்கே பார்த் தாள். கரைச்சல் அதிகமாக இருந்தது. ஆனால் இன்னாரென்று தெரியவில்லை. யாரோ, யாரையோ இழுத்துத் தள்ளிக்கொண்டு போனார்கள்.

'நீ போடே, போன்னு சொல்லுதம்லா' என்ற குரல் கீழத் தெரு பசுங் கிளியின் குரலாகத் தெரிகிறது. 

'பசுங்கிளி யாரை வெரட்டுதாம்?' என்று நினைத்துக்கொண்ட ஆச்சி, நடையை வேகமாக்கினாள். எதிரில் வந்த சுப்பையா சார் வாள், 'அங்க எங்க போற, வேகவேகமா?' என்றார் ஆச்சியிடம்.

'சத்தமா இருக்கேன்னு போறேன்'

'சண்டை முடிஞ்சு போச்சு, திரும்பு' என்ற சார்வாளிடம், 'என்ன சண்டை, யாருக்கு என்ன?' என்று கேட்டாள்.

'பரம்சத்தை, சிரிச்சான் செருப்பைக்கொண்டி அடிச்சுட்டாம்'

'அடப் பாவிப்பயல' என்ற ஆச்சரியம் ஆச்சிக்கு. அவன் ஏன் பரம் சத்தை அடிக்கணும்? ரெண்டேரும் கழுத்தக் கட்டிட்டு அலைவானுவோ. அவனுவளுக் குள்ள என்ன சண்ட?'

'யாரு கண்டா? இனுமதாம் தெரியும்?

'இந்தக் கூத்த எங்க போயி சொல்ல? செருப்பை கொண்டு அடிக்க வரை என்ன நடந்து போச்சு, ரெண்டு பேருக்குள்ள?'

'தெரியலங்கேன். அதையே கேட்டுட்டு இருக்கெ?' என்ற சார் வாளுடன் மேற்கு நோக்கி நடந்தாள் ஆச்சி.

ஊரில் எங்காவது உட்கார்ந்து பேச இன்று ஒரு கதை கிடைத்து விட்டது ஆச்சிக்கு. இருந்தாலும் அவளுக்குப் பிடித்த அல்லது வேண்டிய பரமசிவம் பற்றிய கதை என்பதால் ஏன் இந்த சண்டை, எதற்கு இந்தச் சண்டை என்பதை அறியும் ஆவல் அதிக மாக இருந்தது.

ஆச்சியும் சார்வாளும் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, சைக்கிளில் அரிவா ளைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு, வேகவேகமாக வந்து கொண்டிருந்தார் பரமசிவத்தின் மூத்த அண்ணன். சைக்கிளின் மிதியில் கோபம் தெரிந்து கொண்டிருந்தது. அவரை மறித்தார் வாத்தியார் சுப்பையா.

'நில்லுப்பா. எங்க போற. எல்லாரும் போயிட்டாவோ. நீ திரும்பு. கட்சி ஆபிஸ்ல வெவாரமாம்?'

'என்ன மயிரு வெவாரம். செரிக்குள்ள செருப்பை கழத்தி அடிச்சி ருக்காம். அவன் தலைய எடுத்துட்டுலா வெவாரம்' என்றவர் சார்வாளின் பேச்சை உதாசீனப்படுத்திவிட்டு, சைக்கிளை அழுத்தினார்.

'இதெல்லாம் திருந்துத ஜென்மமா? என்னன்னு போட்டும் எனக் கென்ன மயிரு வந்திருக்கு' என்ற சார்வாள், டப்பியில் இருந்து கொஞ்சம் பட்டணம் பொடியை ஆட்காட்டி விரலையும் பெரு விரலையும் ஒன்றாக்கி அள்ளி, உதறிவிட்டு மூக்குக்குள் திணித்தார். உதறிய பொடி காற்றில் கலந்து ஆச்சிக்குத் தும் மலைத் தந்தது. 

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு, 'என்ன சார்வாளு, எதுக்கு அடிச்சா னாம்?' என்று மீண்டும் கேட்டாள் ஆச்சி. அவருக்கு விஷயம் தெரிந்திருக்கும் என்பதால்தான் திரும்பவும் கேட்டாள்.

'நீ யாருட்டயும் நா சொன்னேன்னு சொல்லிராத... சிரிச்சாம் பொண்டாட்டிட்ட என்னமோ எடக்கு பண்ணியிருக்காம் பரம்சம். அதை யாரோ அவன்ட சொல் லிருக்காவோ. அதுக்குத்தாம் இப்படி அடிச்சானாம்?'

'இது என்ன கொடுமயா இருக்கு? அவன் பொண்டாட்டி என்ன அப் படி பேரழவியா? கொடுக்கு மாரி அலைஞ்சுட்டிருக்கவ. அவாட்ட போயி இவன் என்னத்த எடக்குப் பண்ணியிருப்பான்?' என்ற ஆச்சி யிடம் தனது மூக்கின் மேல் விரல் வைத்துக் காட்டி, 'நான் சொன் னேன்னு மூச்சுவிடக் கூடாது, சொல்லிட்டேன். அந்தப் பேச்சை அப்டியே விட்டுரு' என்றார் சார்வாள்.

'நா ஏம் சொல்லப் போறேன்?' என்ற ஆச்சிக்கு, அது பற்றிய சிந்த னையே அதிகமாக இருந்தது.

'பரம்சம் பேசுத பேச்சுக்கு ஊரு, ஒலகத்துல பொம்பளயா இல்லை, இந்த கேணச் செரிக்கிட்ட எடக்கு பண்ணுனாம்னு சொல்லுதியல' என்று திரும்பவும் கேட்டுக்கொண்டே வந்தாள் ஆச்சி. அவளுக்கு நம்ப முடியவில்லை. 

'இது இப்டியே முடிஞ்சு போவும்னா நெனக்க?'

'அதெப்படி முடியும். இன்னா, அண்ணங்காரன் அருவாளைத் தூக்கிட்டாம். சின்ன அண்ணன்காரன் சும்மாவே கொலகாரப் பய. அவனுக்கு தெரிஞ்சு என்ன நெல நிக்க போறானோன்னு தெரிய லயே?' என்றார் சார்வாள்.

'என்னத்த இருந்தாலும் செருப்ப கழத்தியா அடிப்பான்?' என்ற ஆச்சியிடம், அங்கும் இங்கும் பார்த்துவிட்டு சொன்னார் சார்வாள். 'அவனாது செருப்பை கழத்தி அடிச்சான். இன்னொருத்தம்னா, ரெண்டு பேரையும் வெட்டிருப் பானாங்கும்'

'எடக்கு பண்ணுததுக்கா வெட்டுவாங்கெ?'

'ஒனக்கு எல்லாத்தையும் வெவரமா எழுதணும்' என்ற வாத்தியார், 'கிட்ட வா' என்று அழைத்து அவளின் காதில், 'அவளைதான் பரம்ச ம் வச்சிட்டி ருக்கானாம். சிரிச்சானோட அண்ணன் தம்பியோ சொ ல்லியும் அவன் கேக்கல யாம். அதாம் இந்த அடி, போதுமா?' என்றவர், 'இங்கரு நான் சொன்னம்னு யார்ட்டயும் சொல்லிராத. சண்டை நடக்கும்போது அங்ஙன கேள்வி பட்டதாங்கும் இது' என் றாள் சார்வாள்.

சேலையை இழுத்து வாயில் வைத்துக்கொண்டு, ஆச்சரியப்பட் டாள் ஆச்சி. இது அநேகமாக சாதி சண்டையை இழுத்துவிடுமோ என்று பயந்தாள் ஆச்சி. 

தெருக் கடந்து பரமசிவனின் வீடு இருக்கும் பகுதிக்குள் ஆச்சி வந்ததும் அங்கு கூடியிருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்தாள். கிருஷ்ண வேணி காளியாகி கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

'செரிக்கி முண்ட, எங்கண்ணுல காணட்டும் அவள. தலைய மொட்டைய டிக்கணா இல்லையான்னு மட்டும் பாரு' என்று ஏசிக் கொண்டிருந்தாள்.

ஒழக்குவின் சைக்கிளில் வந்து இறங்கிய பரமசிவன், வீட்டுக்குள் போனான். பொண்டாட்டியை, நாக்கைத் துறுத்தி, 'வாயை பொத் திட்டு இருக்கணும்' என்று கோபமாகச் சொன்னான். ஒழக் குவின் பின்னால் இன்னும் நான்கைந்து சைக்கிள்கள் வந்திருந்தன. எல்லரும் வீட்டுக்குள் வந்தனர்.

'கண்ட நாயி, என்புருஷனை அடிச்சிருக்காம். நீங்கள்லாம் வெர லை சூம்பிட்டு இருந்தேளோ?' என்று கிருஷ்ணவேணி, அவர்க ளைப் பாத்து கோபமாகக் கேட்டாள். 

'ஏய், வாயப் பொத்திட்டுப் போ. இவளுக்குத் தெரியும் அஞ்சாறு மயிறு. அவயம் போடுதா' என்றார் ஆறுமுகம். அவள் மீண்டும் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தாள். பரம்சிவம் வெளியே வந்து, 'வா ரிய பிஞ்சிரும். போட்டி. கோட்டிக்காரச் செரிக்கி' என்றான் அவ ளைப் பார்த்து. அவன் அவளை இப்படிப் பேசியதில்லை இதற்கு முன்.

விஷயம் கேள்விபட்டு, அவனது அம்மா, 'எம்புள்ளய எந்த பரதேசி பய அடிச்சாம்? அவன சுமமவால விட்டுட்டு வந்தே பரம்சம்?. எவம்னு சொல்லு, நாம் போயி அவன் சங்கை அறுத்துட்டு வா ரேன்' என்று சத்தம் போட ஆரம்பித்தள். வெளியே வந்த ஒழக்கும் பழனியும், 'கொஞ்சம் சும்மா இருக்கியாத்தா. உள்ள பேசிட்டிருக் கோம்லா. போ, இங்க ஒரு மயிரும் நடக்கலை' என்றனர்.

'ஒரு மயிரும் நடக்காமயால செருப்ப கழத்தி அடிச்சானாம்?'

'போன்னா போ. சொன்னா கேளு பெறவு பேசுவோம்' என்றதும் சத்தத்தைக் குறைத்தாள். இருந்தாலும் ஊருக்குள் கொந்தளிப்பு மனநிலை இருந்தது. ஒரு சின்ன தெறிப்பில் சாதி கலவரம் வெடிக்கவும் ஏராளமாக வாய்ப்புகள் இருந்தன. பலர், பல முன் பகைகளை மனதில் வைத்து இதில் குளிர் காய நினைத்தார்கள். இதற்காக இங்கு பரமசிவத்தையும் அங்கு சிரிச்சானையும் தூண் டும் வேலைகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. 

பிள்ளையார் கோவில் எதிரில் இருக்கும் அரசமரத்திண்டு, பஞ்சா யத்துப் போர்டு வாசல், கருவேலப்பிறை வாசல், மேலப் பிள்ளை யார் கோயில் சின்ன வாய்க்கால் பாலத்து சுவர், அம்மன் கோயி ல் படித்துறை என வழக்கமாக மாலையில் அங்கங்கு கூடும் கோஷ்டியினர் இந்தச் சம்பவத்தின் பொருட்டு, இப்போதே கூடி இந்த செருப்படிப் பற்றி ஆராய்ந்துக் கொண்டிருந்தனர். 

போலீசில் புகார், கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆபிஸில் நடக்க இருந்த பஞ்சாயத்து என அனைத்தையும் நிராகரித்துவிட்டார் பரமசிவம்.

'இந்தப் பிரச்னையை இத்தோட விட்டுருங்க. இதப் பத்தி வேற எதுவும் பேசாண்டாம். நான் எப்படி பாத்துக்கிடணுமோ, அப்படிப் பாத்துக்கிடுதென்' என்றான்.

'ஏய் ஒன்னய அடிச்சிருக்காம். சும்மா விட்ருவோங்கெ. பின்ன செரிக்குள் ளேலுக்கு குளிருலா விட்டுப் போவும். ரெண்டு பேரு கைய, கால எடுத்தா லாடா, நம்ம மேல பயம் வரும்' என்று சிலர் தூபம் போட்டுக் கொண்டி ருந்தனர். இதற்கு கிருஷ்ணவேணியும் ஆதரவுத் தெரிவித்துக் கொண்டிருந் தாள்.

ஆனால் பரமசிவம் மறுத்துவிட்டார். அண்ணன்களிடம், 'இது எம் பிரச்னை, நீங்க ஒங்க வேலைய பார்த்துட்டு போங்கெ. நான் பாத் துக்கிடுதென்' என்று ஒரே வார்த்தையாகச் சொன்னான். 

'அப்படிலாம் சும்மா விட்டுர முடியாதுல. கண்ட நாயிவோ அடிச்சுட்டுப் போவதுக்காக, நீ என்ன ரோட்டுல நிக்க மாடா, ஆடா ல? அவனுவ சொட்டைய மொறிக்கனா இல்லையான்னு மட்டும் பாரு' என்று பெரியண்ணன் மீசை முறுக்கினார். 

'நீ பேசாம போன்னா போ' என்றான் அவரிடம்.

ஊரே ஒரு வித பரபரப்பில் இருந்தது. அங்கே சிரிச்சானை ஊரை விட்டு வெளியூருக்கு அனுப்பும் முயற்சி நடந்துகொண்டிருந்தது. அவன் மறுத்தாலும் அவனது அண்ணன் தம்பிகள், ரயிலில் தென் காசிக்கு அனுப்பி வைப்பதில் மும்முரமாக இருந்தார்கள். அவனது சொந்த பந்தங்கள் அவன் வீட்டின் முன் கூடியிருந்தார்கள். அவனது பொண்டாட்டியின் பத்தினி தன்மை குறித்து, அங்கு மெதுவாக கூடிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் பெண்கள். அதில் அப்ப டிலா, இப்படிலா என சில பல புதுக்கதைகளும் கலந்திருந் தன. 

ஊரில் இவ்வளவு களேபரம் நடந்துகொண்டிருக்க, முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு மாடுகளுக்கு தண்ணீர் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள் சிரிச்சா னின் பொண்டாட்டி. 

(தொடர்கிறேன்)

Saturday, July 9, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 10


அக்ரஹாரத்தில் இருந்த பியர்லஸ் லட்சுமியம்மாள் வீட்டில் கூட்டம் கூடியிருந்தது. கூட்டம் அதிகமாக இருந்ததால் டிவியை வராண்டாவில் இழுத்து வைத்திருந்தார்கள். ஊரில் மொத்தமே நான்கைந்து வீட்டில் தான் டிவி இருந்தது. கிழக்கே, திருநெல்வேலி தபால் ஆபிசில் வேலை பார்க்கும் கருப்பசாமி வீடு, தெற்கு அக்ரஹாரத்தில் கல்கத்தா ஐயர் வீடு, டாக்டர் வீடு, இந்த லட்சுமியம்மாள் வீடு.


மேலத் தெரு பொம்பளைகள் முழுவதும்,  சேலையை வாயில் வைத்து அழுது கொண்டிருந்தார்கள். தூர்தர்ஷனில் எம்.ஜி.ஆரின் இறுதி ஊர்வ லம் சென்றுகொண்டிருந்தது. ஏகப்பட்ட கூட்டம், போலீஸ்கார்கள் கயிறு கட்டி மக்கள் வெள்ளத்தை சமாளித்துக்கொண்டிருந்தனர். எம்.ஜி.ஆரின் உடலுக்கு ஒவ்வொருவராக அஞ்சலி செலுத்திக்கொண்டிருந்தனர். சிவாஜிகணேசனும், பாலசந்தரும் கூட்டத்துக்கு வெளியே சோகமாக நின்றுகொண்டிருந்ததைப் பார்த்ததும், 'அங்க பாருட்டி சிவாஜி' என்றொரு குரல் கேட்டது. எம்ஜிஆரின் உடலருகே நின்று பாரதிராஜா கையை விரித்து அழுத் தொடங்கினார். அவரை ஒருவர் பின்னால் இழுத்து விட்டார். சத்யராஜ் உள்ளிட்ட இன்னும் சில நடிகர்களும் மலர் வளையம் வைத்து அஞ்சலி செய்துகொண்டிருந்தனர்.
எல்லோரும் டிவியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, கீழத்தெரு கொத்தனார் தங்கபாண்டி வெடித்துவிட்டார்.

'எங்களலாம் விட்டுட்டு போயிட்டேரே ராசா. எங்களுக்குன்னு இனும யாரு இருக்கா?' என்று அவர் போட்ட சத்தத்தில் இன்னும் சிலரும் அழத் தொடங்கினார்கள். சரிந்து விழப்போன தங்கபாண்டியை, பரமசிவம் கைத்தாங்கலாகப் பிடித்துக்கொண்டார். இவர் பிடித்துக்கொண்டார் என்பதற்காகவே அவர் இன்னும் அதிகமாக சாய்ந்து தரையில் விழப் போனார். பழனியும் கணேசனும் சேர்ந்து இழுத்து அவரை எதிர் வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார வைத்தார்கள். ஏங்கி ஏங்கி அழுதுகொண்டிருந்தார் அவர்.

இப்படியொரு அழுகையை லட்சுமியம்மாளும் அவரது கணவர் சங்கர சுப்ரமணிய ஐயரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சிறிது நேரத்துக்குப் பின் கணேசனையும் பழனியையும் அழைத்துக் கொண்டு ஆற்றங்கரையில் உள்ள ஆறுமுகம் தோப்புக்குச் சென்றார் பரமசிவம். அங்கு ஏற்கனவே சுப்பையாவுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார் ஆறுமுகம். எல்லாரும் உறவினர்கள்.

பரமசிவத்தைக் கண்டதும், 'அப்பம் மரத்துல ஏறட்டா?' என்றான் சுப் பையா.
'எந்த தென்னையில ஏறப்போற?'

'வடக்கோர மரத்துல...'

'அதுல, நாலு கொல காய். அதை பறிச்சிராத. கீழ்ப்பக்கமா ஒரு கொல கெடக்கு பாரு... அத பறி'

கீழே நின்று கைநீட்டிக் காண்பித்துக்கொண்டிருந்தார் ஆறுமுகம். வேட் டியை தார்ப்பாய்ச்சி கட்டிக்கொண்டு ஏறினான் சுப்பையா. இடுப்பில் கொடுக்கறுவாள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

கீழே விழுந்து கிடந்த சில சில்லாட்டைகளையும் காய்ந்த தென்ன ஓலைகளையும் தரையில் போட்டு அதில் உட்கார்ந்தார் ஆறுமுகம். பின்ன மரத்தில் இருந்து கீழே விழுந்து கிடந்த நான்கைந்து தூக்கணா ங்குருவி கூடுகளை எடுத்து, விறகுக்காக ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த செத்தைகளில் வீசினார். வரிசையாக நின்ற மரங்கள், இருட்டைப் போல நிழல் படர்த்தி இருந்தது.
பரமசிவம், கணேசன், பழனி எல்லாரும் வட்டமாக அமர்ந்தார்கள். ஆற் றோரக் காற்று இதமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. பரமசிவம் சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தார்.

'பொன்னையா பிள்ளையை ஆட்டைய போட்டு தோப்பை நீரு வாங் கிட்டேரு' என்று ஆரம்பித்தான் கணேசன்.

'ஆட்டைய போட்டனா? குறுக்குல மிதிச்சம்னு வையி, குந்தானிலாம் வந்துரும்' என்றார் ஆறுமுகம்.

'பெறவு நீரு இதெ எப்டி வாங்குனேரு'

'ஏன் மூதி ஒங்கப்பன் தான் அத்தாட்சி கையெழுத்து போட்டான். போயி கேளேன்'

'ஆமா, அவரு ஒருத்தரு' என்ற கணேசன், 'பரம்சம், தெரியுமில்லா, கேளுடே. நாலஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னால ஆத்துல வெள்ளம் வந்ததுலா. வயக்காடு எல்லாத்தையும் மூடிட்டு மணலு. இங்கயிருந்து அம்மன் கோயில் பக்கம் வரை வயலு பூரா மணலுதான். ஈரமணலு. ஒரு வாரம் வரை வயலுக்குள்ள மணலுதான் பாத்துக்கெ. சின்ன பயலுவோலாம் விளையாடதுக்கு இங்க வந்துட்டானுவோ. பெறவு மண்ணை அள்ளதுக்குள்ள பெரும் பாடு. கடனை வாங்கி பயிறு வச்சிருந்தவோ எல்லாருக்கும் சரியான நஷ்டம் பார்த்துக்கெ. அதுல அதிகமா பாதிக்கப்பட்டது பொன்னையா பிள்ளைதான். அவரு பொண்டாட்டிக்கு வேற ஒடம்பு சரியில்லாம போச்சு. ஒரேடியா இப்டி வந்துட்டேன்னு, வேற வழியில்லாம தோப்பையும் வயலையும் விய்க்கலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டாரு. ஆத்தரத்துக்கு தேவைன்னு தெரிஞ்ச பெறவு, அவரு கேட்டதையா கொடுக்க முடியும்?. டாமார்னு உள்ள போயி, சவுட்டு ரேட்டுக்கு வாங்கிட்டாரு நம்ம ஆளு' என்று சிரித்தான்.

'இவென் கண்டாம்லா அது சவுட்டு ரேட்டுன்னு'

'சரி விடுல. எத பேச வந்தோம். என்ன எழவே பேசிட்டிருக்கெ?'

அதற்குள் சுப்பையா இளநீர்களைப் பறித்துப் போட்டிருந்தான். தரையில் விழுந்தால் இளநீர் சிதறிவிடும் என்பதற்காக தாழைக்குள் வீசியிருந் தான். கணேசனும் பழனியும் போய் அதை எடுத்துக்கொண்டு வந்தார் கள். பதமாக சீவி, ஒவ்வொருவருக்காகக் கொடுத்தான் சுப்பையா. குடித் து வயிறு முட்டிய பிறகு பெரிய ஏப்பத்தை விட்டார் ஆறுமுகம். மத்தி யானம் சாப்பிட்ட புளித்தண்ணி நெஞ்சுக்குள் ஏறி வாய்க்குள் வந்தது.

'பரம்சிவம் கேள்விபட்டோம் வெஷயத்தை. நீ அந்த சிரிச்சான் பொண்டாட்டி பழக்கத்தை விட்டுருடே. அதுதான் நமக்கு நல்லது. பொம்பள வெவாரம்னு வந்துட்டா, ஒரு பய நம்ம பக்கத்துல நிய்க்க மாட்டாம். அதுமட்டுமில்லாம, கேவலம் பாத்துக்கெ. ரொம்ப அசிங்கமா போயிரும்' என்றார் ஆறுமுகம்.

'ச்சே. நீ வேற. அதெல்லாம் ஒரு மயிரு பழக்கமும் இல்ல. சும்மா அவ்வோ வீட்டுல ஒரு நாளு கை நனைச்சுட்டேன், சிரிச்சான் இல்லாத நேரத்துல. இதை கண்ணு, காது, வச்சு பேசுனா என்ன செய்ய சொல் லுத?' என்று பொய் சொன்ன பரமசிவம், 'அது கூட பரவாயில்ல பாத்துக்கெ, இத வச்சுட்டு தலைவரு ரொம்ப ஏசிட்டாரு பாத்துக்க, அதாம் வருத்தமா இருக்கு' என்றார்.

'தலவரு என்ன சொன்னாரு'

'பிரச்னை வந்துச்சுன்னா, கட்சியில இருந்து நீக்க வேண்டியிருக்கும் னாரு'
'நீ என்ன சொன்னெ?

'நான் என்ன சொல்ல முடியும். பேசாம வந்துட்டேன்'

'சிரிச்சான் பொண்டாட்டியோட நீ பழவுதனா, அது தப்புதான். பழகலை, தலைவரு கட்சிய விட்டு நீக்கிருவோம்னு சொன்னது வருத்தமா இருந் தா சொல்லு, நாளைக்கே வேற கட்சிக்கு போயிருவோம். அதுக் கெல் லாம் கவலப் படாதடே. நம்ம ஒரு முப்பது முப்பத்தஞ்சு குடும்பம் இருக்கோம். எல்லாருமே வேற கட்சிக்குப் போயிருவோம், என்ன சொல்லுத' என்றான்.
'ச்சே... இவ்வளவு நாளா ஒரே கட்சியில இருந்துட்டு வேற கட்சியில போயி சேரச் சொல்லுத?'

'ஆமா. இந்தக் கட்சியில இருந்து என்னத்த சம்பாதிச்சுட்டன்னு சொல்லேன்? ஒங்கூட படிச்சவன்தான பக்கத்தூரு, பறம்பு சுப்பு. இன்னைக்கு அதிமுகவுல பெரிய புள்ளியாயிட்டாம். ஏதாவது பிரச்னைன்னா, அம்பாசமுத்திரம், கடையம் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல அவன் இல்லாம முடியாதுங்கானுவோ. பத்திரம் பதியதுல இருந்து பஞ்சாயத்து வரை அவந்தான் முன்னால நிய்க்காம். என்ன சம்பாத்தியம்ங்கெ... நீ என்ன டான்னா, ஒன் வயலை கூட சும்மா போட்டிருக்கெ?' என்றார் ஆறு முகம்.

'அதுக்காவ, அவன போல என்னைய ஆவ சொல்லுதியோ'

'பின்ன வருமானம்னு ஒண்ணு வேண்டாமாடே. ரெண்டு பொட்ட பிள்ளைல வேற வச்சிருக்கே'.

'செரி, நாளைக்கு கட்சியில இருந்து நீக்கிட்டாவோன்னு வையி, எந்தக் கட்சியில சேரலாங்கெ? அத சொல்லு மொதல்ல' - கணேசன் ஆர்வமாகக் கேட்டான்.

'மொதல்ல நீக்கட்டும் பாத்துக்கிடலாம். நீங்களே நீக்க வச்சிருவியோ போலருக்கெ?'

'இல்ல சும்மா சொல்லு. ஒருவேளை வேற கட்சில சேரணும்னா, எந்தக் கட்சி?'
'திமுகதான்'

'ச்சே... அதிமுகவுல சேருவோம்'

'எம்.ஜி.ஆர் செத்துப்போயிட்டாரு. நாளைக்கு கட்சியில என்ன நடக்கு ம்னு தெரியாது. எனக்கு தெரிஞ்சு இனும சேரணும்னா, திமுகதான் சரின்னு நெனக்கேன்'

'நெனக்கென், நெனக்கன்னுலாம் சொல்லாத. ஒரே முடிவா சொல்லிரு. ஏன்னா, எல்லாருமே கட்சி மாறணும் பாத்துக்கெ' என்றார் ஆறுமுகம்.

இளநீரைக் குடித்துவிட்டு சிறிது நேரம் ஆற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் பரமசிவம். எதிர்கரையில் புல்லறுத்துக்கொண்டிருக்கும் பெண்களின் சிரிப்பொலி அவரை அங்குப் பார்க்க வைத்தது. அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தது, தெளிவாகக் கேட்டது.

'இன்னைக்கு ஏம்கா நம்ம பொன்னம்மாவ காணல'

'அவா புருஷன் நேத்துதான் பம்பாய்லருந்து வந்திருக்காம்'

'வெளிநாட்டுல இருக்கதாலா சொன்னாவோ'

'பம்பாயி வெளிநாடுதான, தாயி'

'என்னமோ யாரு கண்டா?'

'புருஷன் வந்துட்டாருன்னா, இன்னும் நாளு நாளைக்கு அவள வெளியில பாக்க முடியாது'

'நாலஞ்சு நாளு கழிச்சு, பிட்டி நவுண்டுதான் வருவான்னு சொல்லு'
-கிளுக்கென சிரித்துக்கொண்டார்கள்.

'ஆமா. ஒங்க வீட்டுக்காரருலாம் சும்மா விட்ருவாருலா..?'

'அவரை ஏம் இப்பம் பேசுத? இதே வேலையாவே இருக்க மனுஷன என்ன செய்ய சொல்லுத'

அவர்களின் பேச்சைக்கேட்டுவிட்டு, 'பொம்பளைலுவோலுக்கு எடக்கப் பார்த்தியா?' என்றார் ஆறுமுகம்.

'நம்ம இருக்கோம்னு நெனச்சே பேசுதாவோன்னு நெனக்கேன்' என்ற பழனியை, 'ஆமா இவங்கண்டாம்' என்றார் ஆறுமுகம்.

இளநீர் குடித்துவிட்டு போடப்பட்டிருந்த கூந்தல்களைப் பொறுக்கி ஓர மாக போட்டுவிட்டு வந்தான் சுப்பையா. மிச்சமிருந்த நான்கு இளநீர்க ளில் இரண்டு இரண்டாக முடிச்சுப் போட்டான். அதில் பரமசிவன் வீட் டுக்கு.
'திமுகவுலதான் சேரணும்னு முடிவு பண்ணிட்டன்னா, வைகோ மாதிரி பெரியாளுவோ முன்னாலதான் சேரணும் பார்த்துக்கெ' என்றான் பழனி.
அவன் சொல்வதை ஆமோதிப்பது போல, பரமசிவம் கட்சி மாறுவது என்று முடிவு செய்துகொண்டார்.

(தொடர்கிறேன்)

Monday, June 27, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 9

டாணா கூட்டத்துக்குப் போய் விட்டு வந்த இரவில் இருந்து பரமசி வத்துக்கு, வயித்தாலச்சல். எப்போதும் தெப்பக்குளமே கதி என்று கிடக்க வேண்டியதாயிற்று. ஓரமாக ஒதுங்கிவிட்டு குளத்தில் கால் கழுவிய பின் மேட்டுக்கு ஏறினால், மீண்டும் வயிறு பிடித்து இழுக்கு ம். திரும்பவும் உட்கார்ந்து எழுந்து, எழுந்து உட்கார்ந்து என்று ஆன தில் பாதி உயிர் போயிருந்தது. உடல் ஒடுங்கிவிட்டது.

அங்குள்ள ஓட்டல் ஒன்றில் சாப்பிட்டதுதான் காரணமாக இருக்குமோ என்னவோ? சால்னா நன்றாக இருக்கிறது என்று மேலும் நான்கைந்து பரோட்டாவை வாங்கி அதில் முக்கித் தின்றதுதான் காரணமாக இருக்க லாம் என நினைத்தார் பரமசிவம்.

தெப்பக்குளத்துக்கு நான்காவது முறையாகப் போய்விட்டு வீட்டு வாச லில் கால் வைத்ததும் மீண்டும் வயிறு வலித்தது. இனி தெப்பக் குளத்துக்கு... அவ்வளவு தூரம் போக முடியாது என்று வீட்டைத் தாண்டி கொஞ்ச தூரத்தில் இருக்கிற கருவை முட்களின் பின்னே உட்கார்ந்து விடுவது என்று முடிவு செய்தார்.

கிருஷ்ணவேணி பழையச் சோற்றை மோரில் கரைத்து வைத்திருந் தாள். குடித்தால் மேலும் ஓட வேண்டி வரும் என்பதால் வேண்டாம் என்றார் பரமசிவம்.

'ஒண்ணுமே திய்ங்காம கெடந்தா என்னத்துக்காவும் ஒடம்பு?' என்றாள அவள். பேசக்கூட முடியவில்லை அவருக்கு. தலையை மட்டும் ஆட்டி விட்டு வீட்டில் படுத்தார்.

'பாய் டாக்டரை கூட்டியாரட்டா?'

'வேண்டாம்' என்றார் பரமசிவம்.

விஷயம் கேள்விபட்டு பரமசிவத்தின் அம்மா அனச்சி, வேகவேகமாக வந்தாள். படுத்திருந்த கோலத்தைப் பார்த்து, 'என்னல ஆச்சு?' என்றாள் அருகில் உட்கார்ந்து. கழுத்திலும் நெற்றியிலும் கை வைத்துப் பார்த்தாள். இலேசாகக் கொதித்துக் கிடந்தது.

பரமசிவம் ஒன்றும் பேசவில்லை. அம்மாவைப் பார்த்துவிட்டு, வயிறு வலிப்பதாகச் சைகை செய்தார். அவரின் பெரிய மகள் ஓடிப்போய், 'அனச் சாய்ச்சி துட்டுத்தா, எனக்கு' என்றது அவளது முந்தானையைப் பிடித்துக் கொண்டு.

'ஆமா. ஒனக்கு எப்பவும் துட்டுத்தாம்ட்டி வேணும். ஒங்கப்பனாட்டி கொடுத்து வச்சிருக்காம்' என்று செல்லமாக அவளது கன்னத்தைக் கிள்ளிவிட்டு பத்து பைசாவை எடுத்துக்கொடுத்தாள்.

'இப்படி துட்டு கொடுத்து பழக்காதீங்க, சின்ன பிள்ளைட்ட' என்ற கிரு ஷ்ணவேணியை பார்த்தாள் அனச்சி, 'ஆமா பத்து பைசாவுல எல்லாம் முடிச்சு போயிரும். கூறுகெட்டவளே... அவனுக்கு என்னாச்சுன்னு சொல்லு?' என்றாள்.
'வயித்தாலச்சல்' என்றாள் கிருஷ்ணவேணி.

'ஊர் ஊரா அலைஞ்சா வராம என்ன செய்யும்?' என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்ட அனச்சி, 'சரி, ஒரு வெள்ளத்துணியை கொஞ்சம் கிழிச்சு கொண்டா. கொதி புடிச்சாதான் சரியாவும்' என்றாள் மருமகளிடம்.

'இது எல்லாம், கண்ணுலா. எல்லா பயலுக்கும் கொள்ளி கண்ணுலா இருக்கு ஊர்ல. அவனுவ கண்ணுல மொளத்தல அள்ளிக் கொட்ட.  எம் புள்ள நல்லா பேசுதாம்னு வயிறுலா எரிஞ்சுட்டு இருக்கானுவோ. அதுக்கு மருத்து மாத்திரை சரிபட்டு வருமா? முந்தா நாளு ஆத்துல துணி தொவச்சுட்டு இருக்கேன். நாலஞ்சு பயலுவோ, இவன பத்தி தான் பேசிட்டு போறானுவோ. கூட்டத்துல பேசுனா, பரம்சம் மாரிலா பேசணும்னு... ஊரு பூரா கண்ணு. அந்த கண்ணுல வெளக்கு மாத்தக் கொண்டுதான் அடிக்கணும். பொறாமைல பொசுக்குத கண்ணு சும்மா விட்டுருமா? அது ஆளைத்தான் சாய்க்கும்...' என்று தன்னாலயே பேசிக் கொண்டு, தனது தளர்ந்த ஒல்லித் தேகத்தைக் கொண்டு, மட மடவென வேலையில் இறங்கினாள்.

வீட்டில் இருந்த தாம்பாளத்தில் தண்ணீரை ஊற்றினாள். அதை விளக் குக்கு அருகில் கொண்டு வைத்தாள். பித்தளைச் சொம்பு ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டாள். கிருஷ்ணவேணி கொடுத்த சிறு வெள்ளைத் துணியைச் சுருட்டி வைத்துக்கொண்டு, படுத்திருந்த பரமசிவத்தை உட் கார வைத்தாள். அவர், வேண்டா வெறுப்பாக எழுந்து உட்கார்ந்தார். பிறகு அந்தத் துணியால அவரை முன்பக்கமாகமும் பின் பக்கமு மாகவும் தடவினாள். பிறகு அந்த வெள்ளைத் துணியில் துப்பச் சொன்னாள். பின் துணியில் தீ வைத்து சொம்புக்குள் போட்டாள். சொம்பைத் தண்ணீர் இருக்கும் தாம்பாளத்துக்குள் அப்படியே கவிழ்த்தாள். மொத்த தண்ணீரும் சொம்புக்குள் சுரீரென்று இழுத்துக் கொண்டது. இப்போது கிருஷ்ணவேணியைப் பார்த்தாள்.

'பாத்தியா, அவ்வளவும் கண்ணு. சனியம் புடிச்சவனுவோ கண்ணு. இது அப்படியே இருக்கட்டும். காலைல எடுத்து வீட்டு மேல எறி தண்ணிய, என்னா?' என்று சொல்லிவிட்டு இடுப்பில் சொருகி வைத்திருக்கிற திருநீற்றுப் பையில் இருந்து, திருநீறள்ளி பரமசிவத்தின் நெற்றியில் பூசினாள். திருநீறு சிதறி அவரின் கண்கள் மற்றும் மூக்கில் தெறித்தது.

அனச்சி வெளியே கிளம்பிய சிறிது நேரத்திலேயே வீட்டினுள் எட்டிப் பார்த்தாள், சிரிச்சான் பொண்டாட்டி. கிருஷ்ணவேணி சோறு பொங்கு வதற்கான வேலையில் இறங்கினாள். வெளியே கிடந்த கருவை கம்பு களை நொடித்துக்கொண்டிருந்தவள், தற்செயலாக வெளியே பார்த்த வள், சிரிச்சான் பொண்டாட்டி நிற்பதைக் கண்டதும் ஆச்சரியப்பட்டாள்.

'என்னக்கா, வா'

'ஆமா. எப்படி இருக்க, கிட்டு?'

'நல்லாருக்கேன். தூரமா வந்தியோ'

'பீடி கடைக்கு வந்தேன். ஒங்க வீட்டுக்காரருக்கு ஒடம்புக்கு சரியில் லன்னு ஒங்க மாமியா பேசிட்டே போனா. அதாம் எட்டிப் பாத்துட்டு போலாம்னு பாத்தேன்'

'உள்ள வாயேன்... ஒங்க வீட்டுக்காரரு எப்டியிருக்காரு'

'அவருக்கென்ன கொறச்சலு'

'சும்மா இருந்தா இவ்வோட்டதான் பேசிட்டிருப்பாரு. கொஞ்ச நாளா  ஆளக் காணுமே'

'வயல்ல வேல நடக்கு பாத்துக்கெ, அதாம் வர முடியல' என்றாள் சிரிச் சான் பொண்டாட்டி.

பரமசிவத்துக்கு அவளது சத்தம் கேட்டதும் உடலில் தெம்பு வந்து விட்டது. சிரிச்சான் பொண்டாட்டி தன்னை எவ்வளவு நேசிக்கிறாள் என்பதற்கு இந்த வருகை சாட்சி. இந்தக் காதலின் அதாவது கள்ளக் காதலி ன் ஆழத்தை நினைத்து சிலிர்த்துக்கொண்டார் அவர்.

பேசிக்கொண்டே, வீட்டுக்குள் வந்தாள் அவள். ஸ்டுலை எடுத்துப் போட்டபடி, 'உக்காருக்கா இதுல. காபி போட்டுட்டு வாரேன்' என்ற கிருஷ்ணவேணியை, வேண்டாம் என்று தடுத்தாள்.

'டாணாவுல பேசப்போனாவோ. அங்க என்னத்த தின்னுட்டு வந்தாவ ளோ தெரியல. வந்ததுல இருந்தே போயிட்டுதான் இருக்கு' என்றாள் கிருஷ்ண வேணி.

பரமசிவம் திரும்பிப் படுத்தார். இப்போதுதான் அவள் வந்தது தெரியும் என்ற பாவனையில், 'வாம்மா... எப்ப வந்தே?' என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து உட்கார்ந்தாள். 'பீடி கடைக்கு வந்தேன். ஒங்கம்மா ஒங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னுட்டு யாரையோ ஏசிட்டு போறாவோ. அதான் எட்டிப் பாத்துட்டு போலாம்னு வந்தேன். நீங்க படுத்துக்கிங்கெ. எந்திக் காண்டாம்' என்றாள் சிரிச்சான் பொண்டாட்டி.

பிறகு இருவரும் கண்களால் பேசிக்கொண்டார்கள். கிருஷ்ணவேணி கொடுத்த காபியை குடித்துக்கொண்டிருந்தபோது, 'பரம்சண்ணே' என்று வெளியில் இருந்து சத்தம் கேட்டது.

'யாரு' என்று வெளியே போனாள் கிருஷ்ணவேணி. சைக்கிளில் உட்கார்ந்துகொண்டே வீட்டு வாசலில் காலை ஊன்றி, 'நாந்தான். தலைவரு கூட்டிட்டு வரச்சொன்னாரு' என்றான் செல்லையா.

'அவ்வோளுக்கு வயித்தாலச்சல்லா. எந்திக்க முடியாம கெடக்காவோ' என்று கிருஷ்ணவேணி சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, பரமசிவம் எழுந்து, மெதுவாக நடந்தபடி, 'என்ன செல்லையா. எதுக்காம்' என்று வெளியே வந்தார்.
'தெரியல. வீட்டுல இருந்தா கூட்டிட்டு வரச்சொன்னாரு' என்றவ னிடம், 'செரி நில்லு. மூஞ்ச கழுவிட்டு வாரேன்' என்று வீட்டுக்குள் வந்தார். சிரிச்சான் பொண்டாட்டி, 'சரி நான் வாரேன். வீட்டுல தேடுவாவோ' என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே போனாள். செல்லையா சைக்கிளை ஒதுக்கியபடி, 'நீ எங்க தாயி உள்ள இருந்து வாரே?' என் றான் ஆச்சரியமாக.

'பீடி கடைக்கு வந்தேன். அப்டியே சும்மா பாத்துட்டு போறேன்' என்றாள் அவள். அவளை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டு சைக்கிளை விட்டு இறங்கி திருப்பினான். பரமசிவம் வெளியே வந்ததும் ஏற்றிக்கொண் டான்.
தலைவர், மச்சியில் பேப்பர் வாசித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு எதிரில் சுவரில் சாய்ந்துகொண்டு கல்யாண சுந்தரமும் பிச்சைமுத்துவும் ஆளுக் கொரு பேப்பரை வாசித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

பரமசிவம், உள்ளே வந்ததும், 'வா பரம்சம்' என்ற தலைவர் பேப்பரை ஓரமாக வைத்தார். பிறகு எதிரில் இருந்தவர்களைப் பார்த்தார். இரண்டு பேரும் எழுந்து, 'பேசிட்டிருங்க, வாரோம்' என்று கீழே இறங்கினார்கள். கீழே செல்லையா உட்கார்ந்திருந்தான். பரமசிவம் வீட்டில், சிரிச்சான் பொண்டாட்டியைப் பார்த்த கதையை அவர்களிடம் விவரிக்கத் தொடங்கினான்.

கட்சி ஆபிசின் எதிரில் யாரோ ஒருவன் சுவரில் போஸ்டர் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தான். ஆழ்வார்க்குறிச்சியைச் சேர்ந்தவராக இருக்கலாம். அது திருமண விழாவுக்கு வருகை தரும் எம்.எல்.ஏவை வரவேற்கும் சுவரொட்டி. அதில் தொகுதி எம்.எல்.ஏ பாலசுப்பிரமணியத்தின் புகைப் படம் இடம்பெற்றிருந்தது.

சுவரொட்டியை ஒட்டுபவன், கட்சி அலுவலக சுவரிலும் ஒட்டுவதற்கு வந்தான். 'எய்யா எதிர்ல ஒட்டியிருக்கலா போதும் போ. இன்னும் எத்தனை இடத்துல ஓடுவ?' என்று சத்தம் கொடுத்தார் கல்யாண சுந்தரம். சிரித்துக்கொண்டே பசையையும் போஸ்டரையும் கொண்ட சைக்கிளைத் திருப்பினான் அவன்.

பரமசிவம் மேலிருந்து கீழே இறங்கியபோது முகம் வெளிறிப் போய் இருந்தது. தலைவர் என்ன சொல்லியிருப்பார் என்பது இவர்களுக்குத் தெரிந்ததுதான்.
'பெரிய பேச்சு பேசுத மேடையில. பேசுனா மட்டும் போதுமா? ஒழுக்கம் வேண்டாம். அப்புறம் என்ன மயித்த படிச்செ வெளியூர்ல போயி? நாலு பேருக்கு வெவாரம் தெரியதுக்குள்ள விட்டுரு பாத்துக்கெ. பெறவு நாறிப் போச்சுன்னா, அடிதடி வெட்டுக்குத்து, போலீஸ் ஸ்டேஷன்னுதான் அலையணும். தேவையில்லாம சாதி சண்டையும் வந்து சேரும். நீ கெடக்க கெடயில இதெல்லாம் தேவையா சொல்லு. ஒம் பொண்டாட்டிக்காரிக்கு தெரிஞ்சா என்னாவும்? அப்படி கேக்கோ அடுத்தவன் பொண்டாட்டி? அதுக்கு சொவத்துல வச்சு சாமான தேய்ச்சுட்டு போ. ஒன்னய, நம்பிதானல வீட்டுக்குள்ள விடுதாம். அதுக்கு இதுதானா கைமாறு? வெவாரம்னு வந்துட்டா ஒரு பய ஒங்கூட நிய்க்கமாட்டாம் பாத்துக்கெ? பொம்பள வெவராம் எங்க போயி முடியும் னு ஒனக்கு தெரியாதா? போ. இனும அது இதுன்னு பேச்சு வந்துச்சுன்னா, கட்சிலருந்து நீக்கிருவோம். அடிதடி வம்பு தும்புன்னா நீ தனியா போலீஸ் ஸ்டேஷனு போயிதான் பாத்துக்கிட ணும். அதுக்கு மேல எம்மேல வருத்தப்படாத கேட்டியா? நா சொல்ல வேண்டியத சொல்லியாச்சு' என்று சொல்லியிருப்பார் தலைவர்.

பரமசிவம், கொட்டகையைத்தாண்டி புதிதாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் கழிவறைக்குச் சென்றுவிட்டு வந்தார்.

'நீ பேசாம இங்கயே படுத்துக்கிடேன் பரம்சம். வயித்தாலச்ச முடியுத வர' என்றார் கல்யாண சுந்தரம்.

மெதுவாக நடந்து வந்த பரமசிவம் சுவரில் துண்டை அண்டக்கொடுத்து சாய்ந்து கொண்டார். செல்லையா, 'டீ சொல்லட்டா' என்றான். முதலில் வேண்டாம் என தலையாட்டியவர், பிறகு என்ன நினைத்தாரோ, 'சொல்லு' என்றார். பரமசிவத்துக்கு ஏதேதோ சிந்தனை. பெருங் குற்றம் செய்துவிட்டோம் என்பது போல வருத்தமாகவும் இருந்தது. இருந்தாலும் அவளை மறந்துவிட முடியுமா என்பதும் தெரியவில்லை. வீடு தேடி வேறு வந்திருக்கிறாள். சிரிச்சானுக்கு விஷயம் தெரிந்து ஏதாவது பிரச்னை செய்தால், அல்லது மனைவியை அரிவாளால் வெட்டிவிட்டால்... ச்சே நினைக்கவே கஷ்டமாக இருந்தது. இனி அவளுடன் பேசக்கூடாது, அவர்கள் வீட்டுக் குப் போகக் கூடாது என முடிவு செய்துகொண்டார் பரமசிவம்.

(தொடர்கிறேன்)