Monday, September 19, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 12

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அலுவலகத்துக்குப் போவதைக் குறைத்துக் கொண்டார் பரமசிவம். எப்போதும் அங்கேயே கிடந்து பேப்பர் வாசித்து, சுவரொட்டி ஒட்டி, அரசியல் பேசி, கதையளந்து, புத்தகம படித்து விவாதித்து, லேபிள் ஒட்டி, நண்பர்களைச் சந்தித்து, தூங்கி எழுந்து வந்த பரமசிவம் அங்கு போகாதது அவருக்கே ஒரு மாதி ரியாகத்தான் இருந்தது. காலை எழுந்ததும் கால்கள் அதுவாகவே கட்சி அலுவலகத்துக்குத்தான் போகும். இப்போது அந்தக் கால் களை மாற்றி நடக்கத் தொடங்கியிருந்தார் பரமசிவம். இது ஏதோ போலதான் இருந்தது. என்ன வைராக்கியம்? திரும்பவும் கட்சி ஆபிசுக்கு போனால்தான் என்ன? இதற்கும் கட்சி ஆபீசுக்கும் என்னதான் தொடர்பு என நினைத்தாலும் ஏதோ ஒன்று தடுத்தது. எதற்கு போக வேண்டும் என தோன்றியது.

சிரிச்சான் செருப்பால் அடித்த பிறகு தலைவர், 'இபடிலாம் நடந் துரக் கூடாது ன்னுதான் மொதல்லயே சொன்னேன். பொம்பள சவகாசம் எங்கெல்லாம் கொண்டு போயி விடும்னு தெரியாதா? இன்னா நடந்து போச்சுல்லா. ஒனக்கு இருந்த பேரு, புகழு போச்சுல் லாடா. இனும மதிப்பானா எவனாது? எதிர்ல வந்தா கைய தூக்கி கும்புடுதவன், இனும செய்வானா அப்படி?' என்று ஆரம் பித்து நீண்டதொரு அறிவுரையைச் சொன்னார் தலைவர். பரமசிவம் இதைக் கேட்கும் நிலையில் இல்லை என்றாலும் தலையை கவிழ்ந்து கொண்டு நின் றிருந்தார். மனம் முழுவதும் வேறு சிந்தனையில் இருந்தது.

பிறகு, 'இனும என்ன செய்யலாம்னு சொல்லுத?' என்று கேட்ட தற்கு, 'இல்ல ஒண்ணும் செய்யாண்டாம். நான் பாத்துக்கிடுதென்?' என்றார் பரமசிவம். 

'நான் பாத்துக்கிடுதம்னா, என்ன செய்ய போறே?' என்றார்.

'ஒண்ணும் செய்யல' என்று சொல்லிவிட்டு வந்ததுதான், கடைசியாகக் கட்சி அலுவலகத்தில் இருந்து. பிறகு அங்கு போகவில்லை. கல்யாணசுந்தரமும் பச்சைமுத்துவும் இதுபற்றி அங்கு அரசல் புரசலாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தன ர். 

இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகான நான்கைந்து நாள் பரமசிவம், ஊரில் எங்கும் நடமாடவில்லை. வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கி கிடந்தார். வளர்ந்த தாடி, முகத் தை சோகம் அப்பி இருப்பதாகக் காட்டியது. எப்போதும் சிரித்துக் கொண் டிருக் கிற முகம் இப்போது, அதை இழந்திருந்தது. இந்த தாடி அந்த முகத்துக்கு எடு படவில்லை. பெரும் பீடை அப்பி இருப்பது மாதிரி, சூன்யத்தின் ஆன்மா குடி வந்த மாதிரி, அவமானத்தின் முகமாக மாறி இருந்தது. நான்கைந்து நாள் நோ யில் கிடந்து எழுந்து வந்தவனின் முகமாகவும் அது இருந்தது.

இது பெரிய விலைதான். சேகரித்து வைத்த புகழை, ஒரு செருப்படி ஒர நாளில் சிதைத்துவிட்டது என்கிற வருத்தம் அவருக்கு அதிகமாக இருந்தது. ஊருக்குள் எந்த திசையில் நடந்தாலும் யாரை சந்தித்தாலும் அது பற்றியே கேட்பார்கள் என நினைத்தார். அதனால் யாரையும் சந்திக்கவில்லை. சிரிச்சான் பொண்டாட் டிக்கும் பரமசிவத்துக்குமான உறவு, ஊர் முழுவதும் தெரிந்திருக்கும் என்கிற கவலையும் இருந்தது. இதன் காரணமாக ஆனந்தவள்ளி டீச்சரும் ஜெயாவும் தன்னை என்ன நினைப்பார்கள் என்கிற பதட்டமும் அவரிடம் அதிகமாக இருந் தது.

கிருஷ்ணவேணிதான் அடிக்கடி, கத்திக்கொண்டிருந்தாள். சிரிச்சான் பொண் டாட்டியை கண்ணில் கண்டால், வெட்டி விடுவதாகச் சொல்லிக் கொண்ட லைந்தாள். அவளின் பேச்சைப் பார்த்தால், சொன்னதை செய்து விடுபவளா கவே தெரிந்தாள். காதல் கணவன் மீது அவள் வைத்திருந்த நம்பிக்கை அப்படி.

பழனி, ஒரு மஞ்சள் பைக்குள் இரண்டு பாட்டில்களை மறைத்து வைத்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தான். பரமசிவத்துக்குப் புரிந்து விட்டது. ஏதும் பேச வில்லை. சமையல் கட்டில் இருந்த ஈராய்ங் கத்தில் சிலவற்றை இரண்டு பேரும் உரித்தார்கள். நான்கைந்து பச்சை மிளகாயையும் எடுத்துக் கொண் டார்கள். சிறு தோண்டித் தண்ணீரை தூக்கினார்கள். நார்த்தங்காய் ஊறுகயை ஒரு கிண்ணத்திலும் மூன்று சில்வர் கிளாஸ்களையும் எடுத்து பையில் வைத் துக்கொண்டு எதிரில் இருந்த செல்லையாவின் மாட்டுத் தொழுவுக்குச் சென் றார்கள். 

அப்பா, போவதைப் பார்த்து பெரிய மகள், நானும் வாரேன் என்று எழுந்தாள். 'இல்ல செல்லம், அப்பா, இப்ப வந்திருவேன்' என்று எழுந்த பரமசிவத்தை இதற்கு முன், சாராயம் குடித்துப் பார்த்த தில்லை கிருஷ்ணவேணி. அவன் அவளைப் பார்த்து, 'வந்திரு தேன்' என்று சொல்லிவிட்டு வாசலுக்குப் போனா ன். அவளது கண்களில் இருந்து லேசாகக் கண்ணீர் வடியத் தொடங்கியது. முந்தானையால் துடைத்துக் கொண்டாள்.

மாடுகள் மேய்ச்சலுக்குச் சென்றிருந்ததால் தொழுவைத் தூத்து துப்புரவாக்கி கோலம் போட்டிருந்தார்கள். இருந்தாலும் மூத்திர வாடையும் சாண வாடையும் வீசிக்கொண்டுதான் இருந்தது. அடுத்தப் பக்கம் இருந்த வைக் கோல்போரில் இருந்து கொஞ்சம் எடுத்து வந்து இரண்டு பேரும் உட்கார் வதற்காகப் போட்டான் பழனி. சாரத்தை மடித்துக்கட்டிக்கொண்டு, உட்கார் ந்தார்கள். கருவாட்டுத் துண்டு ஒன்றைக் கவ்விக்கொண்டு போகும், வெண் மையும் செந்நிறமும் கலந்த பூனை ஒன்று இவர்களைப் பார்த்து பயந்து ஓடி யது. 

பாட்டில்களை எடுத்தான் பழனி. வடிக்கும் இடத்தில் இருந்து வாங்கிவிட்டு வந்த சாராயம், இளஞ்சூட்டோடு இருந்தது.

ஈராய்ங்கம், நார்த்தங்காய் ஊறுகாய், மிளகாய் எல்லாவற்றையும் நடுவில் வைத்தான். தோண்டியில் இருந்து தண்ணீரைக் கலந்து குடித்தார்கள். முதல் கிளாசைக் குடித்து முடித்ததும் ஆறுமுகம் தொழுவுக்குள் வந்தார். அவருக் கான கிளாசை எடுத்து ஊற்றினார். வேட்டி மடிப்பில் வைத்திருந்த, முறுக்கு களை எடுத்து கீழே வைத்தார். 

சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்துக்கொண்டார்கள். என்ன நினைத்தாளோ, கிருஷ் ணவேணி. சமையலுக்கு வாங்கி வைத்திருந்த மீன்களை மசாலா கலந்து பொரித்தாள். உரைப்பு அதிகமாகக் கொண் ட மசாலா அது. சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு தொழுவத்தின் வெளி யே நின்று, 'ஏல பழனி இங்க வா' என்றாள். வந்தவனிடம் சத்தமில்லாமல், பொரித்த மீன்களை கொடுத்துவிட்டு வந்தாள்.

பரமசிவம், இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. இன்னொரு கிளாசை ஒரே இழுவில் குடித்துவிட்டு, மீனைக் கடித்தார். கூடவே ஊறுகாயை யும் நக்கிக்கொண்டார். பிறகு சிகரெட்டை பற்ற வைத்தார். 

பரமசிவம் அதிகமாகக் குடிப்பதில்லை. இதற்கு முன் எப்போதோ ஒரு மு றையோ, இரண்டு முறையோதான் குடித்திருக்கிறார். அது வும் தவிர்க்க மு டியாத நண்பனின் மரணத்துக்காக குடித்த குடி. அந்த சாராய கசப்பு பரம சிவத்துக்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. குடிப்பது, கொலையை விட பெருங் குற்றம் என சொந்த பந்தம் நினைக்கும் என்பதால் அதன் பக்கம் அவர் போவதி ல்லை.

'குடிகார பய, மூஞ்சில முழிக்காதல' என்று ஏசிவிடுவார்கள் என்ப தாலேயே அதிகமாகக் குடித்ததில்லை அவர். இன்று நிலமை வேறு மாதிரி ஆகிவிட்டது. மனம் முழுவதும், காய்ந்த கருவை முட்களாக நிறைந்திருக்கிறது. பாளம் பாளமாக வெடித்து பிளந் திருக்கும் அந்த மனதுக்குத் தண்ணீர் தேவை என நினைத்தான். அது போதை என்பதை பழனி முடிவு செய்தான். எப்போதும் மறுத் துவிடும் பரமசிவம், இப்போது மறுக்கவில்லை. தேவையாக இருந்தது. அடங் கி எழும் மனதை ஆற்றுப்படுத்தவோ, அல்லது இன் னும் கொதிக்க விடவோ, ஏதோ ஒரு போதை தேவைப்படுகிறது, இந்த சாராய போதை போல.

'செரிக்குள்ள சிரிச்சானை சொட்டைய உரிச்சிருக்கலாம். வேண்டான்னுட் டெ?' என்று பழனி ஆரம்பித்தான். 

'அதை பேசாண்டாம்ல. அடுத்தது என்ன செய்யலாம்னு யோசிப் பியா, அதை யே பேசிட்டிருக்கெ?' என்றார் ஆறுமுகம்.

'அடுத்த வாரம் கடையத்துல திமுக கூட்டம் இருக்கு. தமிழ்க்குடி மகன் வாராராம். அவர் முன்னிலையில சேர்ந்துரலாமா சொல்லு. நம்ம மாமாதான் ஒன்றிய செயலாளரு' என்றான் பழனி.

'கொஞ்ச நாள் பொறுடே. எடுத்தோம் கவுத்தோம்னு அவசரமா பண்ணிறக் கூடாது' என்றார் ஆறுமுகம்.

பரமசிவம், எதிரில் உடைந்திருக்கிற வீட்டின் ஜன்னல் கம்பிகளை யே பார்த் துக்கொண்டிருந்தான். அதற்கு வெளியே கீரைத்தோட்ட ஆச்சி, ஆடுகளைப் பத்திக்கொண்டிருந்தது. அவள் நெருங்கி நெரு ங்கி வர வர ஜன்னலின் வழியே யதேச்சையாக இவர்களைப் பார்த்துவிட்டாள். யார் யார் இருக்கிறார்கள் என்று நோட்டமிட்டாள். பிறகு ஆடுகளை மேயவிட்டுவிட்டு, இவர்கள் அருகில் வந் தாள்.

'ம் ஆரம்பிச்சாச்சா... நல்ல பழக்கம்தான். ஏ பழனி, நீதாம் இந்த வேலைய பண் ணுதியோல?'

அவளை அங்கு எதிர்பார்க்காத ஆறுமுகம், 'நீ எங்க வந்து என்ன பேசுத. போ, ஆடுவள பாரு' என்றான்.

'ஏம்ல ஒங்கள இப்டி பாத்திட்டம்னா, அவயம் போடுத?' என்றவள், பழனியை கையை காட்டி, 'பரம்சம் இந்த மூதி கூட சேராத, அவன் இப்படிதான் சாராய த்தைக் கொண்டு வருவாம்' என்று சொல்லிவிட்டு, அவர்கள் வைத்திருந்த ஈராய்ங்கத்தில் ஒன்றை எடுத்து வாயில் போட்டாள்.

'இங்க கெடக்க கெடயில, இவா வேற' என்ற பழனி, 'நீ போத்தா' என்று விர ட்டினான் அவளை.

'பரம்சம் ஒண்ணும் கவலப்படாதடா. எல்லாம் தி(ருஷ்)ட்டின்னு நெனச்சுக்கோ. ஊராங்கண்ணு கொள்ளிக் கண்ணு. அந்த கண்ணு பட்டதாலதான் இப்படி நடந்திருக்கு. பொறாமையில புழுங்குத பயலுவதாம் ஊர்க்காரனுவோ. அடுத் தவன் நல்ல சோறு திங்கக் கூடாது, நல்ல துணி மணி போடக்கூடாது, நிமிர் ந்து நிய்க்கக் கூடாதுன்னு தெனமும் வயிறு எரியுதவனுவதாம் இவனுவ. இந்த சம்பவத்தோட திட்டி கழிஞ்சுதுன்னு நெனச்சுக்கோ. மத்தப்படி எந்த நாயை பத்தியும் நெனக்காத. ஒன்னய பத்தி எங்களுக்குத் தெரியும்டே. தைரியமா இரு. நாங்க இருக்கோம்' என்று ஒரு பேரூரையை நிகழ்த்தினாள் ஆச்சி. ஒரு பேச் சாளரின் முன் இன்னொரு பேச்சாளரின் சிற்றுரை போல இருந்தது அது.

ஆச்சி, தன் மீது வைத்திருக்கிற நம்பிக்கையை மெச்சிக் கொண்டார் பரமசிவம். தான் தவறேதும் செய்ய மாட்டேன் என் கிற நம்பிக்கை அது. சிரிச்சான் பொண்டாட்டியை எல்லாம் ஏறெ டுத்து பார்க்கமாட்டேன் என்கிற அவளது நம்பிக்கை எங்கிருந்து தொடங்கியிருக்கும் என நினைத்தார்.

அதற்குள் ஆறுமுகம், 'இங்கரு ஒனக்கெல்லாம் வெவஸ்த கெடையாது போ லுக்கு. நாங்க என்ன செஞ்சிட்டிருக்கோம், நீ எங்க வந்து என்ன சொல்லிட் டிருக்கே. போ. போயித்தொல, சாவ மாட்டாம இங்க வந்துல கரைச் சல கொடுக்கா?'

'ஏல ஆறுமுவம், ஒன் துறுத்திய நிறுத்துல. நான் அவன்ட்ட சொல்லிட் டிருந்தா, ஒனக்கு என்னல செய்யுது' என்ற ஆச்சி, இன் னொரு ஈராய்ங்கத்தை எடுத்து வாயில் வைத்து அரைத்துக் கொண்டு நடந்தாள். போகும்போது இன்னுமொரு முறை சொல்லிவிட்டுப் போனாள்: 'பரம்சம் எதை பத்தியும் கவலப்படாதடா. எல்லாம் தி(ருஷ்)ட்டியாங்கும்' என்று.  

'அவா சொல்லுததுலயும் ஒரு இது இருக்கத்தாம் செய்யுது. எல் லா பயலு வளும் ஒன்னய பொறாமைலதாம் பாத்தானுவோ. ஏம், ஒங்கூட பேச வாரனு வளே பச்சைமுத்தும் கல்யாணியும். அவனுவ கூட பொறாமை புடிச்சவனு தாம்' என்ற பழனி, இன்னொரு கிளாசில் கொஞ்சம் ஊற்றினான்.

பரமசிவம், 'எனக்கு போதும்' என்றார். அவர் வாய் குழறத் தொடங்கியது. ஆறு முகமும், பழனியும் போதையாகிவிட்டார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பேச்சு மாறியது. பழனி சிரிக்கத் தொடங் கியிருந்தான். அவன் அப்படித்தான் அதிக மாகக் குடித்தால் அழுவான். அதற்கு முன் சிரிப்பான். பெரும் சிரிப்பாணியாக இருந்தது அது. ஆறுமுகம் பாட்டிலில் மிச்சமிருந்ததை இரண்டு கிளாசில் ஊற் றினார்.

'இந்தா பரம்சம். இது நான் தாரது. நீ குடிச்சுதாம் ஆவணும். மறுக் கக் கூடாதுடா. இந்த கிளாஸ் எனக்கு, இது ஒனக்கு' என்று நீட்டி னார். பரமசிவம் அதை வாங்கி க்கொண்டார். ஒரே இழுப்பாக இழுத் தார். முகமெல்லாம் வியர்த்து வடிந்தது. மண்டைக்குள் யாரோ உட்கார்ந்துகொண்டு, தலையை அங்கும் இங்கும் ஆட் டுவது போல இருந்தது. சட்டையை கழற்றி தூரத்தில் வைத்தார். வியர்வை தலை, உடல் என வடியத் தொடங்கியது. காற்று சுத்தமாக வரவில்லை. சட்டை பையில் இருந்து சிகரெட்டை எடுக்கும் போது, தடுமாறியது பரமசிவத் துக்கு. சட்டை பையை விட்டுவிட்டு தரையில் சிகரெட்டை தேடத் தொடங் கினார். 

பழனி சிரித்துக்கொண்டே, சிகரெட்டை எடுத்து அவர் வாயில் வைத்தான். அவனும் ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்ற வைத்தான். போதையில் மிதக்கத் தொடங்கினார்கள். பழனியும், ஆறுமுகமும் ஓர் அளவுக்கு மேல் முடியாமல், அங்கேயே படுத்து விட்டனர். 

பரமசிவம் கண்ணில் இருந்து தண்ணீர் வடியத் தொடங்கியது.

 'மன்னிச்சிரும்மா. நீ எம்மேல வச்சிருக்கிற காதல் எவ்வளவு பெருசுன்னு எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும். ஒனக்காகத்தான் சிரிச்சானை விட்டேன். இல்ல ன்னு வையி, அன்னைக்கே அவனை அறுத்திருப்பேன்' என்று இரண்டு கைக ளையும் சேர்த்து அறுப்பதை போல செய்கை செய்துவிட்டு, பின் பக்கச் சுவரில் சாய்ந்தவாறு பரமசிவம் அழத் தொடங்கினார். 

கிருஷ்ணவேணி அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

(தொடர்கிறேன்)

Sunday, August 28, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 11


'சும்மா மத்த கட்சியோ ஊருக்குள்ள வந்த மாதிரி கம்னீஸ் கட்சியும் வந்ததுன் னு நெனச்சிராத? அதுக்கு பெரிய கதை இருக்கு. கட்சி மாறுத துன்னு முடிவு பண்ணிட்டெ. இருந்தாலும் சொல்லுதன் தெரிஞ்சுக்கெ. தெரிஞ்சுக்கிடணும் லா?' 

-பெரிய வாய்க்கால் அம்மன் கோயிலின் எதிரே உள்ள அரசமரத் திண்டில் உட்கார்நதுகொண்டு சொன்னார், அருணாச்சல மூப்பனார்.  அவரது ஆடுகள் தூரத்தில் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. வாயில் கிடந்த வெற்றிலையைத் துப்பிவிட்டு வாய்க்காலில் கொப்பளித்துவிட்டு வந்து உட்காந்தார். பரமசிவம் தோளில் கிடந்த துண்டை எடுத்து திண்டில் உதறினான். சிதறிக்கிடந்த இலைக ளும் செத்தைகளும் பறந்தன. பிறகு சவுகரியமாக உட்கார்ந்து கொண்டான். ஒழக்கு, ஏதோ பெருங்கதைக் கேட்கும் ஆர்வத்துடன் கால்களைத் தொங்கப் போட்டு உட்கார்ந்தான்.

'அழ்வாரிச்சுல பண்ணையாரு ஆயாம் பிள்ளைன்னு ஒருத்தர் இருந் தாரு. அவருக்குத்தான் நம்மூரு பக்கம் இருக்க, செட்டிகுளம், கல்யாணி புரம், சிவசைலம், பாப்பாங்குளம், பறம்புன்னு எல்லா பக்கமும் ஏகப்பட்ட வயக்காடுவோ. நம்மூர்ல, அந்தா பாரு, வடக்க பொத்த இருக்குலா, பொத்தை. அதுக்கு அடுத்தால இருக்க மாத்ராங்குளத்தை ஒங்களுக்கு கொளமாதான் தெரியும். அந்தக் கொளத்து பாசானம் முழுதும் பண்ணையார் ராமசாமி ஐயருக்கு. அந்தப் பக்கத்துல இருந்து இன்னா, இங்க ஒக்காந்திருக்கம்லா, இது வரை அவரு வயலுவோதான். நம்மூர்ல மொத்தம் நாலு பண்ணையாரு. இது, பண்ணை ராமசாமிக்கா, மேக்க கோவங்குளம் இருக்கு பாரு. அந்த பாசனம் பூரா, பண்ணையாரு ராசா ஐயருக்கு. அதுக்கு மேக்க பூங்குறிச்சு போற வழியில சிங்கப்பூராங்குளம்னு இருக்கு. இங்க வடக்கு கிராமத்துல சிங்கப்பூ ரய்யன்னு ஒரு பண்ணையாரு இருந்தாரு. அவரு வெவசாயம் எல்லாம் அந்தப் பக்கம். மேல பத்து வய பூரா பண்ணையாரு கொண்டை ஐயருக்கு. நம்ம ஊரு சுத்துபட்டு பூரா அவங்க ராஜ்ஜியம்தான். எங்க தாத்தா, உங்க தாத்தா எல்லாருமே அவங்ககிட்ட வேலை பாத்தவங்கதான். அவங்க கொடுக்கதுதான் கூலி. ஏன்னு ஒரு வார்த்தை கேக்க முடியாது.

பண்ணையாருவோ வீட்டு வாச முன்னால போயி நிய்க்க முடியாது. எல்லாரும் வில்லு வண்டியிலதான் போவாவோ. போற வழியில இடுப்புல துண்டைக் கட்டிட்டு எஜமான்னு கையெடுத்து கும்பிடணும். அவ்வோளு க்குன்னு ஏதும் தோணுச்சுன்னா, 'என்ன வேணும்?'னு கேப் பாவோ. இல்லன் னா, ஒரு பார்வையோட சரி, போயிருவாவோ. பிள்ளைலுக்கு ஒடம்பு சரியில்ல, பேர்காலம், கல்யாணம் காட்சின்னா, ஏதும் கொடுப்பாவோ, பிச் சைக்காரனுக்கு போடுத மாதிரி. வாங்கிட்டு வந்துதான் பண்ணணும். எதுத்து எவம் கேள்வி கேட்டலும் ஒவ்வொரு பண்ணையாரும் அடியாளு வச்சிரு ப்பாவோ. ஆழ்வாரிச்சு ஆயாம் பிள்ளைக்கு பாப்பாங்குளத்துக்கு ஆளுவோ. நம்ம ராமசாமி பண் ணையாருக்கு யாருன்னா, பாலையாதேவன் குடும்பம். சிங்கப் பூரய்யனுக்கு காசித்தேவன்... இப்படி ஒவ்வொரு பண்ணை யாருக்கும் ஒவ்வொரு ஆளு. இப்படி போயிட்டிருக்கும்போது, உழுதவனுக்கு நிலம் சொந்தங்கற விவகாரம் பூதாகரமா வெடிச்சுச்சு. அதுக்கு ஆதரவா போராட் டத்துல இறங்குன ஆளுவோளுக்கெல்லாம் வெட்டு குத்துதான். 

கெங்கமுத்துன்னு ஒருத்தன், குத்துப்பட்டு செத்தே போயிட்டாம். பெறவுதான் எல்லாரும் பொங்கி, பண்ணையார்வோளுக்கு எதிரா கொடி புடிச்சாவோ. நம் மூரு சொள்ளமுத்து நம்பியாரு, காக்கநல்லூரு மலை யரசு, வீகேபுரம் ஆர்.வி.ஆனந்தகிருஷ்ணன், பிரம்ம தேசம் நல்லசிவம்னு எல்லாரும் முன்ன நின்னு போராடுனாவோ. அப்டி கொடி புடிச்சவோ எல்லாரும் நம்மூர்ல கம்னீஸ் கட்சியை ஆரம்பிச்சாவோ. ஆரம்பிச்சது மட்டுமல்ல, பண்ணை யாரு வோகிட்ட இருந்து பாதிக்கு பாதி வயக்காடுவோள நமக்கு வாங்கிக் கொடுத்த வங்களும் அவங்கதான். அப்படி ஊரையும் மக்களையும் காக்க வந்த கட்சிதான் அது. 

இன்னைக்கு பண்ணையாருவோ, வயக்காட்டை எல்லாம் நம்மட்டயே வித்துட்டு தூராந்தேசம் எங்கயோ போயிட்டாவோ. அதுக்கு காரணமும் இந்தக் கட்சிதான். பண்ணையாருவோ சொந்தக்காரனுவ கூட எங்க இருக்காங்கன்னு தெரியல. நம்ம கல்யாணி-சைலப்பர் திருவிழாவுக்கு யாராவது வந்தா, 'இவருதான் சிங்கப்பூரய்யன் பேரன், ராசாய்யரு பேரன்'னு சொல்லுவாவோ. அப்டியான்னு கேட்டுக் கிடதுதான்' என்ற மூப்பனார், பீடியைப் பற்ற வைத்தார். 
பிறகு, 'இப்படி வளந்தக் கட்சிதான் இது. நம்ம ஊர் நன்மைக்காக ஏகப்பட்ட போராட்டங்களை நடத்தி, வெட்டுக்குத்தைப் பார்த்து வளர்ந்தக் கட்சி. இன்னைக்கு அந்த கட்சி, இந்தக் கட்சின்னு ஆயிரம் கட்சியோ இருக்கலாம். ஒவ்வொரு தெருவுல கம்னீஸ் கொடிகம்பம் இருக்கு. அதுக்கு கீழ, தோழர், தியாகி சுப்பையா நினைவுக்கம்பம், சொடலை நினைவு கம்பனு எழுதியிருக்கு. இதெல்லாம் சும்மா எழுதல. ஒரு காலத்துல தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ வேண்டியதா இருந்துச்சு. நம்ம கீரைத்தோட்ட கெணறு இருக்கு பாரு. ஏழு நாளு அரவமில்லாம, போலீசுக்கு பயந்து அதுக்குள்ள வாழ்ந்தவங்கதான் நம்மாளுவோ. அந்த வரலாறெல்லாம் ஒங்களுக்கெங்கடா தெரிய போவுது?' என்றவர், 'செரி, இதுல நா சொல்லுததுக்கு ஒண்ணுமில்ல. எது நல்லது எது கெட்டதுன்னு நீ முடிவு பண்ணிக்கோ. நீ என்ன ஒண்ணும் தெரியாதவனா? பேச்சாளரு வேற?' என்ற மூப்பனார் ஒழக்கு தூங்கிவிட்டதைப் பார்த்தார். அவனது செவுட்டில் லேசாகத் தட்டி, 'ஏறு கோட்டிக்காரப் பயல, நான் என்ன கதையால சொல்லிட்டிருக்கேன். இப்டித் தூங்கிட்டே?' என்றார்.

திடுமென எழுந்த ஒழக்கு, 'ச்சே எப்டி தூங்குனம்ணே தெரியல, பாரேன்' என்று சொல்லிவிட்டு பெரியதாகக் கொட்டாவி விட்டான். பிறகு வாய்க்காலில் போய் மூஞ்சைக் கழுவிவிட்டு வந்தான்.

'எந்தக் கட்சில சேரப்போற?' என்று கேட்ட மூப்பனாரிடம், 'நீரு யார்ட் டயும் சொல்லாண்டாம், சின்னயா. இன்னும் முடிவு பண்ணல' என்று சொல்லிவிட்டு, வீட்டை நோக்கி நடந்தான் பரமசிவம். மனம் முழுவதும் தலை வர் சொன்னதுதான் நின்றிருந்தது. எப்படியாவது வேறு கட்சியில் சேர்ந்து அவர் முன் தன்னை பெரிதாக நிரூபிக்க வேண்டும் என நினைத்தான்.

'இவரு கட்சியில்லனா, வேற கட்சியா இல்லை நாட்டுல. நீக்கிரு வாராம்லா? இவரு யாரு ஒன்ன நீக்கதுக்கு, சொல்லென்? நம்ம நீக்கிட்டு போவோம் அவரை' என்ற ஒழக்கு, இன்னும் தூபம் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். பரமசிவ த்தின் மனதுக்குள் அனல் கழன்றுக்கொண்டிருந்தது.



கிழக்கே காச்மூச்சென்று சத்தம். பள்ளிக்கூடம் அருகில் இருந்து தான் வந்துகொண்டிருந்தது அந்தச் சண்டைச் சத்தம். ஆடுகளைப் பத்திக்கொண்டு போகும் கீரைத் தோட்ட ஆச்சி, சைக்கிளில் சென்றுகொண்டிருந்த கொம் பையாவிடம், 'அங்கென்னல அவயம்?' என்று கேட்டாள்.

'ஒண்ணுமில்ல, போ போ' என்று சொல்லிவிட்டு அவன் சைக் கிளை மிதித்தான். 'ஏ மூதி' என்ற ஆச்சி, ஆடுகளை மேற்கு நோக்கி பத்திவிட்டு சத்தம் வரும் பள்ளிக்கூடம் நோக்கி நடந்தாள். அருகே நெருங்க நெருங்க சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது. யாரோ, யாரையோ செருப்பால் அடித்துவிட்டதாக அந்த தகவல் முதலில் தெரிவித்தது. கண்களைக் கசக்கிவிட்டு கிழக்கே பார்த் தாள். கரைச்சல் அதிகமாக இருந்தது. ஆனால் இன்னாரென்று தெரியவில்லை. யாரோ, யாரையோ இழுத்துத் தள்ளிக்கொண்டு போனார்கள்.

'நீ போடே, போன்னு சொல்லுதம்லா' என்ற குரல் கீழத் தெரு பசுங் கிளியின் குரலாகத் தெரிகிறது. 

'பசுங்கிளி யாரை வெரட்டுதாம்?' என்று நினைத்துக்கொண்ட ஆச்சி, நடையை வேகமாக்கினாள். எதிரில் வந்த சுப்பையா சார் வாள், 'அங்க எங்க போற, வேகவேகமா?' என்றார் ஆச்சியிடம்.

'சத்தமா இருக்கேன்னு போறேன்'

'சண்டை முடிஞ்சு போச்சு, திரும்பு' என்ற சார்வாளிடம், 'என்ன சண்டை, யாருக்கு என்ன?' என்று கேட்டாள்.

'பரம்சத்தை, சிரிச்சான் செருப்பைக்கொண்டி அடிச்சுட்டாம்'

'அடப் பாவிப்பயல' என்ற ஆச்சரியம் ஆச்சிக்கு. அவன் ஏன் பரம் சத்தை அடிக்கணும்? ரெண்டேரும் கழுத்தக் கட்டிட்டு அலைவானுவோ. அவனுவளுக் குள்ள என்ன சண்ட?'

'யாரு கண்டா? இனுமதாம் தெரியும்?

'இந்தக் கூத்த எங்க போயி சொல்ல? செருப்பை கொண்டு அடிக்க வரை என்ன நடந்து போச்சு, ரெண்டு பேருக்குள்ள?'

'தெரியலங்கேன். அதையே கேட்டுட்டு இருக்கெ?' என்ற சார் வாளுடன் மேற்கு நோக்கி நடந்தாள் ஆச்சி.

ஊரில் எங்காவது உட்கார்ந்து பேச இன்று ஒரு கதை கிடைத்து விட்டது ஆச்சிக்கு. இருந்தாலும் அவளுக்குப் பிடித்த அல்லது வேண்டிய பரமசிவம் பற்றிய கதை என்பதால் ஏன் இந்த சண்டை, எதற்கு இந்தச் சண்டை என்பதை அறியும் ஆவல் அதிக மாக இருந்தது.

ஆச்சியும் சார்வாளும் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, சைக்கிளில் அரிவா ளைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு, வேகவேகமாக வந்து கொண்டிருந்தார் பரமசிவத்தின் மூத்த அண்ணன். சைக்கிளின் மிதியில் கோபம் தெரிந்து கொண்டிருந்தது. அவரை மறித்தார் வாத்தியார் சுப்பையா.

'நில்லுப்பா. எங்க போற. எல்லாரும் போயிட்டாவோ. நீ திரும்பு. கட்சி ஆபிஸ்ல வெவாரமாம்?'

'என்ன மயிரு வெவாரம். செரிக்குள்ள செருப்பை கழத்தி அடிச்சி ருக்காம். அவன் தலைய எடுத்துட்டுலா வெவாரம்' என்றவர் சார்வாளின் பேச்சை உதாசீனப்படுத்திவிட்டு, சைக்கிளை அழுத்தினார்.

'இதெல்லாம் திருந்துத ஜென்மமா? என்னன்னு போட்டும் எனக் கென்ன மயிரு வந்திருக்கு' என்ற சார்வாள், டப்பியில் இருந்து கொஞ்சம் பட்டணம் பொடியை ஆட்காட்டி விரலையும் பெரு விரலையும் ஒன்றாக்கி அள்ளி, உதறிவிட்டு மூக்குக்குள் திணித்தார். உதறிய பொடி காற்றில் கலந்து ஆச்சிக்குத் தும் மலைத் தந்தது. 

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு, 'என்ன சார்வாளு, எதுக்கு அடிச்சா னாம்?' என்று மீண்டும் கேட்டாள் ஆச்சி. அவருக்கு விஷயம் தெரிந்திருக்கும் என்பதால்தான் திரும்பவும் கேட்டாள்.

'நீ யாருட்டயும் நா சொன்னேன்னு சொல்லிராத... சிரிச்சாம் பொண்டாட்டிட்ட என்னமோ எடக்கு பண்ணியிருக்காம் பரம்சம். அதை யாரோ அவன்ட சொல் லிருக்காவோ. அதுக்குத்தாம் இப்படி அடிச்சானாம்?'

'இது என்ன கொடுமயா இருக்கு? அவன் பொண்டாட்டி என்ன அப் படி பேரழவியா? கொடுக்கு மாரி அலைஞ்சுட்டிருக்கவ. அவாட்ட போயி இவன் என்னத்த எடக்குப் பண்ணியிருப்பான்?' என்ற ஆச்சி யிடம் தனது மூக்கின் மேல் விரல் வைத்துக் காட்டி, 'நான் சொன் னேன்னு மூச்சுவிடக் கூடாது, சொல்லிட்டேன். அந்தப் பேச்சை அப்டியே விட்டுரு' என்றார் சார்வாள்.

'நா ஏம் சொல்லப் போறேன்?' என்ற ஆச்சிக்கு, அது பற்றிய சிந்த னையே அதிகமாக இருந்தது.

'பரம்சம் பேசுத பேச்சுக்கு ஊரு, ஒலகத்துல பொம்பளயா இல்லை, இந்த கேணச் செரிக்கிட்ட எடக்கு பண்ணுனாம்னு சொல்லுதியல' என்று திரும்பவும் கேட்டுக்கொண்டே வந்தாள் ஆச்சி. அவளுக்கு நம்ப முடியவில்லை. 

'இது இப்டியே முடிஞ்சு போவும்னா நெனக்க?'

'அதெப்படி முடியும். இன்னா, அண்ணங்காரன் அருவாளைத் தூக்கிட்டாம். சின்ன அண்ணன்காரன் சும்மாவே கொலகாரப் பய. அவனுக்கு தெரிஞ்சு என்ன நெல நிக்க போறானோன்னு தெரிய லயே?' என்றார் சார்வாள்.

'என்னத்த இருந்தாலும் செருப்ப கழத்தியா அடிப்பான்?' என்ற ஆச்சியிடம், அங்கும் இங்கும் பார்த்துவிட்டு சொன்னார் சார்வாள். 'அவனாது செருப்பை கழத்தி அடிச்சான். இன்னொருத்தம்னா, ரெண்டு பேரையும் வெட்டிருப் பானாங்கும்'

'எடக்கு பண்ணுததுக்கா வெட்டுவாங்கெ?'

'ஒனக்கு எல்லாத்தையும் வெவரமா எழுதணும்' என்ற வாத்தியார், 'கிட்ட வா' என்று அழைத்து அவளின் காதில், 'அவளைதான் பரம்ச ம் வச்சிட்டி ருக்கானாம். சிரிச்சானோட அண்ணன் தம்பியோ சொ ல்லியும் அவன் கேக்கல யாம். அதாம் இந்த அடி, போதுமா?' என்றவர், 'இங்கரு நான் சொன்னம்னு யார்ட்டயும் சொல்லிராத. சண்டை நடக்கும்போது அங்ஙன கேள்வி பட்டதாங்கும் இது' என் றாள் சார்வாள்.

சேலையை இழுத்து வாயில் வைத்துக்கொண்டு, ஆச்சரியப்பட் டாள் ஆச்சி. இது அநேகமாக சாதி சண்டையை இழுத்துவிடுமோ என்று பயந்தாள் ஆச்சி. 

தெருக் கடந்து பரமசிவனின் வீடு இருக்கும் பகுதிக்குள் ஆச்சி வந்ததும் அங்கு கூடியிருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்தாள். கிருஷ்ண வேணி காளியாகி கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

'செரிக்கி முண்ட, எங்கண்ணுல காணட்டும் அவள. தலைய மொட்டைய டிக்கணா இல்லையான்னு மட்டும் பாரு' என்று ஏசிக் கொண்டிருந்தாள்.

ஒழக்குவின் சைக்கிளில் வந்து இறங்கிய பரமசிவன், வீட்டுக்குள் போனான். பொண்டாட்டியை, நாக்கைத் துறுத்தி, 'வாயை பொத் திட்டு இருக்கணும்' என்று கோபமாகச் சொன்னான். ஒழக் குவின் பின்னால் இன்னும் நான்கைந்து சைக்கிள்கள் வந்திருந்தன. எல்லரும் வீட்டுக்குள் வந்தனர்.

'கண்ட நாயி, என்புருஷனை அடிச்சிருக்காம். நீங்கள்லாம் வெர லை சூம்பிட்டு இருந்தேளோ?' என்று கிருஷ்ணவேணி, அவர்க ளைப் பாத்து கோபமாகக் கேட்டாள். 

'ஏய், வாயப் பொத்திட்டுப் போ. இவளுக்குத் தெரியும் அஞ்சாறு மயிறு. அவயம் போடுதா' என்றார் ஆறுமுகம். அவள் மீண்டும் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தாள். பரம்சிவம் வெளியே வந்து, 'வா ரிய பிஞ்சிரும். போட்டி. கோட்டிக்காரச் செரிக்கி' என்றான் அவ ளைப் பார்த்து. அவன் அவளை இப்படிப் பேசியதில்லை இதற்கு முன்.

விஷயம் கேள்விபட்டு, அவனது அம்மா, 'எம்புள்ளய எந்த பரதேசி பய அடிச்சாம்? அவன சுமமவால விட்டுட்டு வந்தே பரம்சம்?. எவம்னு சொல்லு, நாம் போயி அவன் சங்கை அறுத்துட்டு வா ரேன்' என்று சத்தம் போட ஆரம்பித்தள். வெளியே வந்த ஒழக்கும் பழனியும், 'கொஞ்சம் சும்மா இருக்கியாத்தா. உள்ள பேசிட்டிருக் கோம்லா. போ, இங்க ஒரு மயிரும் நடக்கலை' என்றனர்.

'ஒரு மயிரும் நடக்காமயால செருப்ப கழத்தி அடிச்சானாம்?'

'போன்னா போ. சொன்னா கேளு பெறவு பேசுவோம்' என்றதும் சத்தத்தைக் குறைத்தாள். இருந்தாலும் ஊருக்குள் கொந்தளிப்பு மனநிலை இருந்தது. ஒரு சின்ன தெறிப்பில் சாதி கலவரம் வெடிக்கவும் ஏராளமாக வாய்ப்புகள் இருந்தன. பலர், பல முன் பகைகளை மனதில் வைத்து இதில் குளிர் காய நினைத்தார்கள். இதற்காக இங்கு பரமசிவத்தையும் அங்கு சிரிச்சானையும் தூண் டும் வேலைகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. 

பிள்ளையார் கோவில் எதிரில் இருக்கும் அரசமரத்திண்டு, பஞ்சா யத்துப் போர்டு வாசல், கருவேலப்பிறை வாசல், மேலப் பிள்ளை யார் கோயில் சின்ன வாய்க்கால் பாலத்து சுவர், அம்மன் கோயி ல் படித்துறை என வழக்கமாக மாலையில் அங்கங்கு கூடும் கோஷ்டியினர் இந்தச் சம்பவத்தின் பொருட்டு, இப்போதே கூடி இந்த செருப்படிப் பற்றி ஆராய்ந்துக் கொண்டிருந்தனர். 

போலீசில் புகார், கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆபிஸில் நடக்க இருந்த பஞ்சாயத்து என அனைத்தையும் நிராகரித்துவிட்டார் பரமசிவம்.

'இந்தப் பிரச்னையை இத்தோட விட்டுருங்க. இதப் பத்தி வேற எதுவும் பேசாண்டாம். நான் எப்படி பாத்துக்கிடணுமோ, அப்படிப் பாத்துக்கிடுதென்' என்றான்.

'ஏய் ஒன்னய அடிச்சிருக்காம். சும்மா விட்ருவோங்கெ. பின்ன செரிக்குள் ளேலுக்கு குளிருலா விட்டுப் போவும். ரெண்டு பேரு கைய, கால எடுத்தா லாடா, நம்ம மேல பயம் வரும்' என்று சிலர் தூபம் போட்டுக் கொண்டி ருந்தனர். இதற்கு கிருஷ்ணவேணியும் ஆதரவுத் தெரிவித்துக் கொண்டிருந் தாள்.

ஆனால் பரமசிவம் மறுத்துவிட்டார். அண்ணன்களிடம், 'இது எம் பிரச்னை, நீங்க ஒங்க வேலைய பார்த்துட்டு போங்கெ. நான் பாத் துக்கிடுதென்' என்று ஒரே வார்த்தையாகச் சொன்னான். 

'அப்படிலாம் சும்மா விட்டுர முடியாதுல. கண்ட நாயிவோ அடிச்சுட்டுப் போவதுக்காக, நீ என்ன ரோட்டுல நிக்க மாடா, ஆடா ல? அவனுவ சொட்டைய மொறிக்கனா இல்லையான்னு மட்டும் பாரு' என்று பெரியண்ணன் மீசை முறுக்கினார். 

'நீ பேசாம போன்னா போ' என்றான் அவரிடம்.

ஊரே ஒரு வித பரபரப்பில் இருந்தது. அங்கே சிரிச்சானை ஊரை விட்டு வெளியூருக்கு அனுப்பும் முயற்சி நடந்துகொண்டிருந்தது. அவன் மறுத்தாலும் அவனது அண்ணன் தம்பிகள், ரயிலில் தென் காசிக்கு அனுப்பி வைப்பதில் மும்முரமாக இருந்தார்கள். அவனது சொந்த பந்தங்கள் அவன் வீட்டின் முன் கூடியிருந்தார்கள். அவனது பொண்டாட்டியின் பத்தினி தன்மை குறித்து, அங்கு மெதுவாக கூடிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் பெண்கள். அதில் அப்ப டிலா, இப்படிலா என சில பல புதுக்கதைகளும் கலந்திருந் தன. 

ஊரில் இவ்வளவு களேபரம் நடந்துகொண்டிருக்க, முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு மாடுகளுக்கு தண்ணீர் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள் சிரிச்சா னின் பொண்டாட்டி. 

(தொடர்கிறேன்)

Saturday, July 9, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 10


அக்ரஹாரத்தில் இருந்த பியர்லஸ் லட்சுமியம்மாள் வீட்டில் கூட்டம் கூடியிருந்தது. கூட்டம் அதிகமாக இருந்ததால் டிவியை வராண்டாவில் இழுத்து வைத்திருந்தார்கள். ஊரில் மொத்தமே நான்கைந்து வீட்டில் தான் டிவி இருந்தது. கிழக்கே, திருநெல்வேலி தபால் ஆபிசில் வேலை பார்க்கும் கருப்பசாமி வீடு, தெற்கு அக்ரஹாரத்தில் கல்கத்தா ஐயர் வீடு, டாக்டர் வீடு, இந்த லட்சுமியம்மாள் வீடு.


மேலத் தெரு பொம்பளைகள் முழுவதும்,  சேலையை வாயில் வைத்து அழுது கொண்டிருந்தார்கள். தூர்தர்ஷனில் எம்.ஜி.ஆரின் இறுதி ஊர்வ லம் சென்றுகொண்டிருந்தது. ஏகப்பட்ட கூட்டம், போலீஸ்கார்கள் கயிறு கட்டி மக்கள் வெள்ளத்தை சமாளித்துக்கொண்டிருந்தனர். எம்.ஜி.ஆரின் உடலுக்கு ஒவ்வொருவராக அஞ்சலி செலுத்திக்கொண்டிருந்தனர். சிவாஜிகணேசனும், பாலசந்தரும் கூட்டத்துக்கு வெளியே சோகமாக நின்றுகொண்டிருந்ததைப் பார்த்ததும், 'அங்க பாருட்டி சிவாஜி' என்றொரு குரல் கேட்டது. எம்ஜிஆரின் உடலருகே நின்று பாரதிராஜா கையை விரித்து அழுத் தொடங்கினார். அவரை ஒருவர் பின்னால் இழுத்து விட்டார். சத்யராஜ் உள்ளிட்ட இன்னும் சில நடிகர்களும் மலர் வளையம் வைத்து அஞ்சலி செய்துகொண்டிருந்தனர்.
எல்லோரும் டிவியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, கீழத்தெரு கொத்தனார் தங்கபாண்டி வெடித்துவிட்டார்.

'எங்களலாம் விட்டுட்டு போயிட்டேரே ராசா. எங்களுக்குன்னு இனும யாரு இருக்கா?' என்று அவர் போட்ட சத்தத்தில் இன்னும் சிலரும் அழத் தொடங்கினார்கள். சரிந்து விழப்போன தங்கபாண்டியை, பரமசிவம் கைத்தாங்கலாகப் பிடித்துக்கொண்டார். இவர் பிடித்துக்கொண்டார் என்பதற்காகவே அவர் இன்னும் அதிகமாக சாய்ந்து தரையில் விழப் போனார். பழனியும் கணேசனும் சேர்ந்து இழுத்து அவரை எதிர் வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார வைத்தார்கள். ஏங்கி ஏங்கி அழுதுகொண்டிருந்தார் அவர்.

இப்படியொரு அழுகையை லட்சுமியம்மாளும் அவரது கணவர் சங்கர சுப்ரமணிய ஐயரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சிறிது நேரத்துக்குப் பின் கணேசனையும் பழனியையும் அழைத்துக் கொண்டு ஆற்றங்கரையில் உள்ள ஆறுமுகம் தோப்புக்குச் சென்றார் பரமசிவம். அங்கு ஏற்கனவே சுப்பையாவுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார் ஆறுமுகம். எல்லாரும் உறவினர்கள்.

பரமசிவத்தைக் கண்டதும், 'அப்பம் மரத்துல ஏறட்டா?' என்றான் சுப் பையா.
'எந்த தென்னையில ஏறப்போற?'

'வடக்கோர மரத்துல...'

'அதுல, நாலு கொல காய். அதை பறிச்சிராத. கீழ்ப்பக்கமா ஒரு கொல கெடக்கு பாரு... அத பறி'

கீழே நின்று கைநீட்டிக் காண்பித்துக்கொண்டிருந்தார் ஆறுமுகம். வேட் டியை தார்ப்பாய்ச்சி கட்டிக்கொண்டு ஏறினான் சுப்பையா. இடுப்பில் கொடுக்கறுவாள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

கீழே விழுந்து கிடந்த சில சில்லாட்டைகளையும் காய்ந்த தென்ன ஓலைகளையும் தரையில் போட்டு அதில் உட்கார்ந்தார் ஆறுமுகம். பின்ன மரத்தில் இருந்து கீழே விழுந்து கிடந்த நான்கைந்து தூக்கணா ங்குருவி கூடுகளை எடுத்து, விறகுக்காக ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த செத்தைகளில் வீசினார். வரிசையாக நின்ற மரங்கள், இருட்டைப் போல நிழல் படர்த்தி இருந்தது.
பரமசிவம், கணேசன், பழனி எல்லாரும் வட்டமாக அமர்ந்தார்கள். ஆற் றோரக் காற்று இதமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. பரமசிவம் சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தார்.

'பொன்னையா பிள்ளையை ஆட்டைய போட்டு தோப்பை நீரு வாங் கிட்டேரு' என்று ஆரம்பித்தான் கணேசன்.

'ஆட்டைய போட்டனா? குறுக்குல மிதிச்சம்னு வையி, குந்தானிலாம் வந்துரும்' என்றார் ஆறுமுகம்.

'பெறவு நீரு இதெ எப்டி வாங்குனேரு'

'ஏன் மூதி ஒங்கப்பன் தான் அத்தாட்சி கையெழுத்து போட்டான். போயி கேளேன்'

'ஆமா, அவரு ஒருத்தரு' என்ற கணேசன், 'பரம்சம், தெரியுமில்லா, கேளுடே. நாலஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னால ஆத்துல வெள்ளம் வந்ததுலா. வயக்காடு எல்லாத்தையும் மூடிட்டு மணலு. இங்கயிருந்து அம்மன் கோயில் பக்கம் வரை வயலு பூரா மணலுதான். ஈரமணலு. ஒரு வாரம் வரை வயலுக்குள்ள மணலுதான் பாத்துக்கெ. சின்ன பயலுவோலாம் விளையாடதுக்கு இங்க வந்துட்டானுவோ. பெறவு மண்ணை அள்ளதுக்குள்ள பெரும் பாடு. கடனை வாங்கி பயிறு வச்சிருந்தவோ எல்லாருக்கும் சரியான நஷ்டம் பார்த்துக்கெ. அதுல அதிகமா பாதிக்கப்பட்டது பொன்னையா பிள்ளைதான். அவரு பொண்டாட்டிக்கு வேற ஒடம்பு சரியில்லாம போச்சு. ஒரேடியா இப்டி வந்துட்டேன்னு, வேற வழியில்லாம தோப்பையும் வயலையும் விய்க்கலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டாரு. ஆத்தரத்துக்கு தேவைன்னு தெரிஞ்ச பெறவு, அவரு கேட்டதையா கொடுக்க முடியும்?. டாமார்னு உள்ள போயி, சவுட்டு ரேட்டுக்கு வாங்கிட்டாரு நம்ம ஆளு' என்று சிரித்தான்.

'இவென் கண்டாம்லா அது சவுட்டு ரேட்டுன்னு'

'சரி விடுல. எத பேச வந்தோம். என்ன எழவே பேசிட்டிருக்கெ?'

அதற்குள் சுப்பையா இளநீர்களைப் பறித்துப் போட்டிருந்தான். தரையில் விழுந்தால் இளநீர் சிதறிவிடும் என்பதற்காக தாழைக்குள் வீசியிருந் தான். கணேசனும் பழனியும் போய் அதை எடுத்துக்கொண்டு வந்தார் கள். பதமாக சீவி, ஒவ்வொருவருக்காகக் கொடுத்தான் சுப்பையா. குடித் து வயிறு முட்டிய பிறகு பெரிய ஏப்பத்தை விட்டார் ஆறுமுகம். மத்தி யானம் சாப்பிட்ட புளித்தண்ணி நெஞ்சுக்குள் ஏறி வாய்க்குள் வந்தது.

'பரம்சிவம் கேள்விபட்டோம் வெஷயத்தை. நீ அந்த சிரிச்சான் பொண்டாட்டி பழக்கத்தை விட்டுருடே. அதுதான் நமக்கு நல்லது. பொம்பள வெவாரம்னு வந்துட்டா, ஒரு பய நம்ம பக்கத்துல நிய்க்க மாட்டாம். அதுமட்டுமில்லாம, கேவலம் பாத்துக்கெ. ரொம்ப அசிங்கமா போயிரும்' என்றார் ஆறுமுகம்.

'ச்சே. நீ வேற. அதெல்லாம் ஒரு மயிரு பழக்கமும் இல்ல. சும்மா அவ்வோ வீட்டுல ஒரு நாளு கை நனைச்சுட்டேன், சிரிச்சான் இல்லாத நேரத்துல. இதை கண்ணு, காது, வச்சு பேசுனா என்ன செய்ய சொல் லுத?' என்று பொய் சொன்ன பரமசிவம், 'அது கூட பரவாயில்ல பாத்துக்கெ, இத வச்சுட்டு தலைவரு ரொம்ப ஏசிட்டாரு பாத்துக்க, அதாம் வருத்தமா இருக்கு' என்றார்.

'தலவரு என்ன சொன்னாரு'

'பிரச்னை வந்துச்சுன்னா, கட்சியில இருந்து நீக்க வேண்டியிருக்கும் னாரு'
'நீ என்ன சொன்னெ?

'நான் என்ன சொல்ல முடியும். பேசாம வந்துட்டேன்'

'சிரிச்சான் பொண்டாட்டியோட நீ பழவுதனா, அது தப்புதான். பழகலை, தலைவரு கட்சிய விட்டு நீக்கிருவோம்னு சொன்னது வருத்தமா இருந் தா சொல்லு, நாளைக்கே வேற கட்சிக்கு போயிருவோம். அதுக் கெல் லாம் கவலப் படாதடே. நம்ம ஒரு முப்பது முப்பத்தஞ்சு குடும்பம் இருக்கோம். எல்லாருமே வேற கட்சிக்குப் போயிருவோம், என்ன சொல்லுத' என்றான்.
'ச்சே... இவ்வளவு நாளா ஒரே கட்சியில இருந்துட்டு வேற கட்சியில போயி சேரச் சொல்லுத?'

'ஆமா. இந்தக் கட்சியில இருந்து என்னத்த சம்பாதிச்சுட்டன்னு சொல்லேன்? ஒங்கூட படிச்சவன்தான பக்கத்தூரு, பறம்பு சுப்பு. இன்னைக்கு அதிமுகவுல பெரிய புள்ளியாயிட்டாம். ஏதாவது பிரச்னைன்னா, அம்பாசமுத்திரம், கடையம் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல அவன் இல்லாம முடியாதுங்கானுவோ. பத்திரம் பதியதுல இருந்து பஞ்சாயத்து வரை அவந்தான் முன்னால நிய்க்காம். என்ன சம்பாத்தியம்ங்கெ... நீ என்ன டான்னா, ஒன் வயலை கூட சும்மா போட்டிருக்கெ?' என்றார் ஆறு முகம்.

'அதுக்காவ, அவன போல என்னைய ஆவ சொல்லுதியோ'

'பின்ன வருமானம்னு ஒண்ணு வேண்டாமாடே. ரெண்டு பொட்ட பிள்ளைல வேற வச்சிருக்கே'.

'செரி, நாளைக்கு கட்சியில இருந்து நீக்கிட்டாவோன்னு வையி, எந்தக் கட்சியில சேரலாங்கெ? அத சொல்லு மொதல்ல' - கணேசன் ஆர்வமாகக் கேட்டான்.

'மொதல்ல நீக்கட்டும் பாத்துக்கிடலாம். நீங்களே நீக்க வச்சிருவியோ போலருக்கெ?'

'இல்ல சும்மா சொல்லு. ஒருவேளை வேற கட்சில சேரணும்னா, எந்தக் கட்சி?'
'திமுகதான்'

'ச்சே... அதிமுகவுல சேருவோம்'

'எம்.ஜி.ஆர் செத்துப்போயிட்டாரு. நாளைக்கு கட்சியில என்ன நடக்கு ம்னு தெரியாது. எனக்கு தெரிஞ்சு இனும சேரணும்னா, திமுகதான் சரின்னு நெனக்கேன்'

'நெனக்கென், நெனக்கன்னுலாம் சொல்லாத. ஒரே முடிவா சொல்லிரு. ஏன்னா, எல்லாருமே கட்சி மாறணும் பாத்துக்கெ' என்றார் ஆறுமுகம்.

இளநீரைக் குடித்துவிட்டு சிறிது நேரம் ஆற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் பரமசிவம். எதிர்கரையில் புல்லறுத்துக்கொண்டிருக்கும் பெண்களின் சிரிப்பொலி அவரை அங்குப் பார்க்க வைத்தது. அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தது, தெளிவாகக் கேட்டது.

'இன்னைக்கு ஏம்கா நம்ம பொன்னம்மாவ காணல'

'அவா புருஷன் நேத்துதான் பம்பாய்லருந்து வந்திருக்காம்'

'வெளிநாட்டுல இருக்கதாலா சொன்னாவோ'

'பம்பாயி வெளிநாடுதான, தாயி'

'என்னமோ யாரு கண்டா?'

'புருஷன் வந்துட்டாருன்னா, இன்னும் நாளு நாளைக்கு அவள வெளியில பாக்க முடியாது'

'நாலஞ்சு நாளு கழிச்சு, பிட்டி நவுண்டுதான் வருவான்னு சொல்லு'
-கிளுக்கென சிரித்துக்கொண்டார்கள்.

'ஆமா. ஒங்க வீட்டுக்காரருலாம் சும்மா விட்ருவாருலா..?'

'அவரை ஏம் இப்பம் பேசுத? இதே வேலையாவே இருக்க மனுஷன என்ன செய்ய சொல்லுத'

அவர்களின் பேச்சைக்கேட்டுவிட்டு, 'பொம்பளைலுவோலுக்கு எடக்கப் பார்த்தியா?' என்றார் ஆறுமுகம்.

'நம்ம இருக்கோம்னு நெனச்சே பேசுதாவோன்னு நெனக்கேன்' என்ற பழனியை, 'ஆமா இவங்கண்டாம்' என்றார் ஆறுமுகம்.

இளநீர் குடித்துவிட்டு போடப்பட்டிருந்த கூந்தல்களைப் பொறுக்கி ஓர மாக போட்டுவிட்டு வந்தான் சுப்பையா. மிச்சமிருந்த நான்கு இளநீர்க ளில் இரண்டு இரண்டாக முடிச்சுப் போட்டான். அதில் பரமசிவன் வீட் டுக்கு.
'திமுகவுலதான் சேரணும்னு முடிவு பண்ணிட்டன்னா, வைகோ மாதிரி பெரியாளுவோ முன்னாலதான் சேரணும் பார்த்துக்கெ' என்றான் பழனி.
அவன் சொல்வதை ஆமோதிப்பது போல, பரமசிவம் கட்சி மாறுவது என்று முடிவு செய்துகொண்டார்.

(தொடர்கிறேன்)

Monday, June 27, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 9

டாணா கூட்டத்துக்குப் போய் விட்டு வந்த இரவில் இருந்து பரமசி வத்துக்கு, வயித்தாலச்சல். எப்போதும் தெப்பக்குளமே கதி என்று கிடக்க வேண்டியதாயிற்று. ஓரமாக ஒதுங்கிவிட்டு குளத்தில் கால் கழுவிய பின் மேட்டுக்கு ஏறினால், மீண்டும் வயிறு பிடித்து இழுக்கு ம். திரும்பவும் உட்கார்ந்து எழுந்து, எழுந்து உட்கார்ந்து என்று ஆன தில் பாதி உயிர் போயிருந்தது. உடல் ஒடுங்கிவிட்டது.

அங்குள்ள ஓட்டல் ஒன்றில் சாப்பிட்டதுதான் காரணமாக இருக்குமோ என்னவோ? சால்னா நன்றாக இருக்கிறது என்று மேலும் நான்கைந்து பரோட்டாவை வாங்கி அதில் முக்கித் தின்றதுதான் காரணமாக இருக்க லாம் என நினைத்தார் பரமசிவம்.

தெப்பக்குளத்துக்கு நான்காவது முறையாகப் போய்விட்டு வீட்டு வாச லில் கால் வைத்ததும் மீண்டும் வயிறு வலித்தது. இனி தெப்பக் குளத்துக்கு... அவ்வளவு தூரம் போக முடியாது என்று வீட்டைத் தாண்டி கொஞ்ச தூரத்தில் இருக்கிற கருவை முட்களின் பின்னே உட்கார்ந்து விடுவது என்று முடிவு செய்தார்.

கிருஷ்ணவேணி பழையச் சோற்றை மோரில் கரைத்து வைத்திருந் தாள். குடித்தால் மேலும் ஓட வேண்டி வரும் என்பதால் வேண்டாம் என்றார் பரமசிவம்.

'ஒண்ணுமே திய்ங்காம கெடந்தா என்னத்துக்காவும் ஒடம்பு?' என்றாள அவள். பேசக்கூட முடியவில்லை அவருக்கு. தலையை மட்டும் ஆட்டி விட்டு வீட்டில் படுத்தார்.

'பாய் டாக்டரை கூட்டியாரட்டா?'

'வேண்டாம்' என்றார் பரமசிவம்.

விஷயம் கேள்விபட்டு பரமசிவத்தின் அம்மா அனச்சி, வேகவேகமாக வந்தாள். படுத்திருந்த கோலத்தைப் பார்த்து, 'என்னல ஆச்சு?' என்றாள் அருகில் உட்கார்ந்து. கழுத்திலும் நெற்றியிலும் கை வைத்துப் பார்த்தாள். இலேசாகக் கொதித்துக் கிடந்தது.

பரமசிவம் ஒன்றும் பேசவில்லை. அம்மாவைப் பார்த்துவிட்டு, வயிறு வலிப்பதாகச் சைகை செய்தார். அவரின் பெரிய மகள் ஓடிப்போய், 'அனச் சாய்ச்சி துட்டுத்தா, எனக்கு' என்றது அவளது முந்தானையைப் பிடித்துக் கொண்டு.

'ஆமா. ஒனக்கு எப்பவும் துட்டுத்தாம்ட்டி வேணும். ஒங்கப்பனாட்டி கொடுத்து வச்சிருக்காம்' என்று செல்லமாக அவளது கன்னத்தைக் கிள்ளிவிட்டு பத்து பைசாவை எடுத்துக்கொடுத்தாள்.

'இப்படி துட்டு கொடுத்து பழக்காதீங்க, சின்ன பிள்ளைட்ட' என்ற கிரு ஷ்ணவேணியை பார்த்தாள் அனச்சி, 'ஆமா பத்து பைசாவுல எல்லாம் முடிச்சு போயிரும். கூறுகெட்டவளே... அவனுக்கு என்னாச்சுன்னு சொல்லு?' என்றாள்.
'வயித்தாலச்சல்' என்றாள் கிருஷ்ணவேணி.

'ஊர் ஊரா அலைஞ்சா வராம என்ன செய்யும்?' என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்ட அனச்சி, 'சரி, ஒரு வெள்ளத்துணியை கொஞ்சம் கிழிச்சு கொண்டா. கொதி புடிச்சாதான் சரியாவும்' என்றாள் மருமகளிடம்.

'இது எல்லாம், கண்ணுலா. எல்லா பயலுக்கும் கொள்ளி கண்ணுலா இருக்கு ஊர்ல. அவனுவ கண்ணுல மொளத்தல அள்ளிக் கொட்ட.  எம் புள்ள நல்லா பேசுதாம்னு வயிறுலா எரிஞ்சுட்டு இருக்கானுவோ. அதுக்கு மருத்து மாத்திரை சரிபட்டு வருமா? முந்தா நாளு ஆத்துல துணி தொவச்சுட்டு இருக்கேன். நாலஞ்சு பயலுவோ, இவன பத்தி தான் பேசிட்டு போறானுவோ. கூட்டத்துல பேசுனா, பரம்சம் மாரிலா பேசணும்னு... ஊரு பூரா கண்ணு. அந்த கண்ணுல வெளக்கு மாத்தக் கொண்டுதான் அடிக்கணும். பொறாமைல பொசுக்குத கண்ணு சும்மா விட்டுருமா? அது ஆளைத்தான் சாய்க்கும்...' என்று தன்னாலயே பேசிக் கொண்டு, தனது தளர்ந்த ஒல்லித் தேகத்தைக் கொண்டு, மட மடவென வேலையில் இறங்கினாள்.

வீட்டில் இருந்த தாம்பாளத்தில் தண்ணீரை ஊற்றினாள். அதை விளக் குக்கு அருகில் கொண்டு வைத்தாள். பித்தளைச் சொம்பு ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டாள். கிருஷ்ணவேணி கொடுத்த சிறு வெள்ளைத் துணியைச் சுருட்டி வைத்துக்கொண்டு, படுத்திருந்த பரமசிவத்தை உட் கார வைத்தாள். அவர், வேண்டா வெறுப்பாக எழுந்து உட்கார்ந்தார். பிறகு அந்தத் துணியால அவரை முன்பக்கமாகமும் பின் பக்கமு மாகவும் தடவினாள். பிறகு அந்த வெள்ளைத் துணியில் துப்பச் சொன்னாள். பின் துணியில் தீ வைத்து சொம்புக்குள் போட்டாள். சொம்பைத் தண்ணீர் இருக்கும் தாம்பாளத்துக்குள் அப்படியே கவிழ்த்தாள். மொத்த தண்ணீரும் சொம்புக்குள் சுரீரென்று இழுத்துக் கொண்டது. இப்போது கிருஷ்ணவேணியைப் பார்த்தாள்.

'பாத்தியா, அவ்வளவும் கண்ணு. சனியம் புடிச்சவனுவோ கண்ணு. இது அப்படியே இருக்கட்டும். காலைல எடுத்து வீட்டு மேல எறி தண்ணிய, என்னா?' என்று சொல்லிவிட்டு இடுப்பில் சொருகி வைத்திருக்கிற திருநீற்றுப் பையில் இருந்து, திருநீறள்ளி பரமசிவத்தின் நெற்றியில் பூசினாள். திருநீறு சிதறி அவரின் கண்கள் மற்றும் மூக்கில் தெறித்தது.

அனச்சி வெளியே கிளம்பிய சிறிது நேரத்திலேயே வீட்டினுள் எட்டிப் பார்த்தாள், சிரிச்சான் பொண்டாட்டி. கிருஷ்ணவேணி சோறு பொங்கு வதற்கான வேலையில் இறங்கினாள். வெளியே கிடந்த கருவை கம்பு களை நொடித்துக்கொண்டிருந்தவள், தற்செயலாக வெளியே பார்த்த வள், சிரிச்சான் பொண்டாட்டி நிற்பதைக் கண்டதும் ஆச்சரியப்பட்டாள்.

'என்னக்கா, வா'

'ஆமா. எப்படி இருக்க, கிட்டு?'

'நல்லாருக்கேன். தூரமா வந்தியோ'

'பீடி கடைக்கு வந்தேன். ஒங்க வீட்டுக்காரருக்கு ஒடம்புக்கு சரியில் லன்னு ஒங்க மாமியா பேசிட்டே போனா. அதாம் எட்டிப் பாத்துட்டு போலாம்னு பாத்தேன்'

'உள்ள வாயேன்... ஒங்க வீட்டுக்காரரு எப்டியிருக்காரு'

'அவருக்கென்ன கொறச்சலு'

'சும்மா இருந்தா இவ்வோட்டதான் பேசிட்டிருப்பாரு. கொஞ்ச நாளா  ஆளக் காணுமே'

'வயல்ல வேல நடக்கு பாத்துக்கெ, அதாம் வர முடியல' என்றாள் சிரிச் சான் பொண்டாட்டி.

பரமசிவத்துக்கு அவளது சத்தம் கேட்டதும் உடலில் தெம்பு வந்து விட்டது. சிரிச்சான் பொண்டாட்டி தன்னை எவ்வளவு நேசிக்கிறாள் என்பதற்கு இந்த வருகை சாட்சி. இந்தக் காதலின் அதாவது கள்ளக் காதலி ன் ஆழத்தை நினைத்து சிலிர்த்துக்கொண்டார் அவர்.

பேசிக்கொண்டே, வீட்டுக்குள் வந்தாள் அவள். ஸ்டுலை எடுத்துப் போட்டபடி, 'உக்காருக்கா இதுல. காபி போட்டுட்டு வாரேன்' என்ற கிருஷ்ணவேணியை, வேண்டாம் என்று தடுத்தாள்.

'டாணாவுல பேசப்போனாவோ. அங்க என்னத்த தின்னுட்டு வந்தாவ ளோ தெரியல. வந்ததுல இருந்தே போயிட்டுதான் இருக்கு' என்றாள் கிருஷ்ண வேணி.

பரமசிவம் திரும்பிப் படுத்தார். இப்போதுதான் அவள் வந்தது தெரியும் என்ற பாவனையில், 'வாம்மா... எப்ப வந்தே?' என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து உட்கார்ந்தாள். 'பீடி கடைக்கு வந்தேன். ஒங்கம்மா ஒங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னுட்டு யாரையோ ஏசிட்டு போறாவோ. அதான் எட்டிப் பாத்துட்டு போலாம்னு வந்தேன். நீங்க படுத்துக்கிங்கெ. எந்திக் காண்டாம்' என்றாள் சிரிச்சான் பொண்டாட்டி.

பிறகு இருவரும் கண்களால் பேசிக்கொண்டார்கள். கிருஷ்ணவேணி கொடுத்த காபியை குடித்துக்கொண்டிருந்தபோது, 'பரம்சண்ணே' என்று வெளியில் இருந்து சத்தம் கேட்டது.

'யாரு' என்று வெளியே போனாள் கிருஷ்ணவேணி. சைக்கிளில் உட்கார்ந்துகொண்டே வீட்டு வாசலில் காலை ஊன்றி, 'நாந்தான். தலைவரு கூட்டிட்டு வரச்சொன்னாரு' என்றான் செல்லையா.

'அவ்வோளுக்கு வயித்தாலச்சல்லா. எந்திக்க முடியாம கெடக்காவோ' என்று கிருஷ்ணவேணி சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, பரமசிவம் எழுந்து, மெதுவாக நடந்தபடி, 'என்ன செல்லையா. எதுக்காம்' என்று வெளியே வந்தார்.
'தெரியல. வீட்டுல இருந்தா கூட்டிட்டு வரச்சொன்னாரு' என்றவ னிடம், 'செரி நில்லு. மூஞ்ச கழுவிட்டு வாரேன்' என்று வீட்டுக்குள் வந்தார். சிரிச்சான் பொண்டாட்டி, 'சரி நான் வாரேன். வீட்டுல தேடுவாவோ' என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே போனாள். செல்லையா சைக்கிளை ஒதுக்கியபடி, 'நீ எங்க தாயி உள்ள இருந்து வாரே?' என் றான் ஆச்சரியமாக.

'பீடி கடைக்கு வந்தேன். அப்டியே சும்மா பாத்துட்டு போறேன்' என்றாள் அவள். அவளை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டு சைக்கிளை விட்டு இறங்கி திருப்பினான். பரமசிவம் வெளியே வந்ததும் ஏற்றிக்கொண் டான்.
தலைவர், மச்சியில் பேப்பர் வாசித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு எதிரில் சுவரில் சாய்ந்துகொண்டு கல்யாண சுந்தரமும் பிச்சைமுத்துவும் ஆளுக் கொரு பேப்பரை வாசித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

பரமசிவம், உள்ளே வந்ததும், 'வா பரம்சம்' என்ற தலைவர் பேப்பரை ஓரமாக வைத்தார். பிறகு எதிரில் இருந்தவர்களைப் பார்த்தார். இரண்டு பேரும் எழுந்து, 'பேசிட்டிருங்க, வாரோம்' என்று கீழே இறங்கினார்கள். கீழே செல்லையா உட்கார்ந்திருந்தான். பரமசிவம் வீட்டில், சிரிச்சான் பொண்டாட்டியைப் பார்த்த கதையை அவர்களிடம் விவரிக்கத் தொடங்கினான்.

கட்சி ஆபிசின் எதிரில் யாரோ ஒருவன் சுவரில் போஸ்டர் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தான். ஆழ்வார்க்குறிச்சியைச் சேர்ந்தவராக இருக்கலாம். அது திருமண விழாவுக்கு வருகை தரும் எம்.எல்.ஏவை வரவேற்கும் சுவரொட்டி. அதில் தொகுதி எம்.எல்.ஏ பாலசுப்பிரமணியத்தின் புகைப் படம் இடம்பெற்றிருந்தது.

சுவரொட்டியை ஒட்டுபவன், கட்சி அலுவலக சுவரிலும் ஒட்டுவதற்கு வந்தான். 'எய்யா எதிர்ல ஒட்டியிருக்கலா போதும் போ. இன்னும் எத்தனை இடத்துல ஓடுவ?' என்று சத்தம் கொடுத்தார் கல்யாண சுந்தரம். சிரித்துக்கொண்டே பசையையும் போஸ்டரையும் கொண்ட சைக்கிளைத் திருப்பினான் அவன்.

பரமசிவம் மேலிருந்து கீழே இறங்கியபோது முகம் வெளிறிப் போய் இருந்தது. தலைவர் என்ன சொல்லியிருப்பார் என்பது இவர்களுக்குத் தெரிந்ததுதான்.
'பெரிய பேச்சு பேசுத மேடையில. பேசுனா மட்டும் போதுமா? ஒழுக்கம் வேண்டாம். அப்புறம் என்ன மயித்த படிச்செ வெளியூர்ல போயி? நாலு பேருக்கு வெவாரம் தெரியதுக்குள்ள விட்டுரு பாத்துக்கெ. பெறவு நாறிப் போச்சுன்னா, அடிதடி வெட்டுக்குத்து, போலீஸ் ஸ்டேஷன்னுதான் அலையணும். தேவையில்லாம சாதி சண்டையும் வந்து சேரும். நீ கெடக்க கெடயில இதெல்லாம் தேவையா சொல்லு. ஒம் பொண்டாட்டிக்காரிக்கு தெரிஞ்சா என்னாவும்? அப்படி கேக்கோ அடுத்தவன் பொண்டாட்டி? அதுக்கு சொவத்துல வச்சு சாமான தேய்ச்சுட்டு போ. ஒன்னய, நம்பிதானல வீட்டுக்குள்ள விடுதாம். அதுக்கு இதுதானா கைமாறு? வெவாரம்னு வந்துட்டா ஒரு பய ஒங்கூட நிய்க்கமாட்டாம் பாத்துக்கெ? பொம்பள வெவராம் எங்க போயி முடியும் னு ஒனக்கு தெரியாதா? போ. இனும அது இதுன்னு பேச்சு வந்துச்சுன்னா, கட்சிலருந்து நீக்கிருவோம். அடிதடி வம்பு தும்புன்னா நீ தனியா போலீஸ் ஸ்டேஷனு போயிதான் பாத்துக்கிட ணும். அதுக்கு மேல எம்மேல வருத்தப்படாத கேட்டியா? நா சொல்ல வேண்டியத சொல்லியாச்சு' என்று சொல்லியிருப்பார் தலைவர்.

பரமசிவம், கொட்டகையைத்தாண்டி புதிதாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் கழிவறைக்குச் சென்றுவிட்டு வந்தார்.

'நீ பேசாம இங்கயே படுத்துக்கிடேன் பரம்சம். வயித்தாலச்ச முடியுத வர' என்றார் கல்யாண சுந்தரம்.

மெதுவாக நடந்து வந்த பரமசிவம் சுவரில் துண்டை அண்டக்கொடுத்து சாய்ந்து கொண்டார். செல்லையா, 'டீ சொல்லட்டா' என்றான். முதலில் வேண்டாம் என தலையாட்டியவர், பிறகு என்ன நினைத்தாரோ, 'சொல்லு' என்றார். பரமசிவத்துக்கு ஏதேதோ சிந்தனை. பெருங் குற்றம் செய்துவிட்டோம் என்பது போல வருத்தமாகவும் இருந்தது. இருந்தாலும் அவளை மறந்துவிட முடியுமா என்பதும் தெரியவில்லை. வீடு தேடி வேறு வந்திருக்கிறாள். சிரிச்சானுக்கு விஷயம் தெரிந்து ஏதாவது பிரச்னை செய்தால், அல்லது மனைவியை அரிவாளால் வெட்டிவிட்டால்... ச்சே நினைக்கவே கஷ்டமாக இருந்தது. இனி அவளுடன் பேசக்கூடாது, அவர்கள் வீட்டுக் குப் போகக் கூடாது என முடிவு செய்துகொண்டார் பரமசிவம்.

(தொடர்கிறேன்)

Sunday, June 19, 2016

நூல் அறிமுகம்: சல்மாவின் மனாமியங்கள்


வாழ்ந்த ஊரின் பக்கத்துத் தெருவில், நமக்குத் தெரியாமல் நடந்த ஒரு சம்ப வத்தை நண்பன் ஒருவன் அல்லது தோழி ஒருத்தி தோள் தட்டிச் சொன்னால் எப்படியிருக்குமோ, அப்படிச்  சொல்லிப் போகிறது சல்மாவின் 'மனாமியங் கள்'. 

வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு சந்துகளில் சிக்கி, சின்னாபின்னமாகிற சில பெண்களின் வலி நிறைந்த வாழ்க்கையை யதார்த்தம் மீறாமல் பேசுகிறது, இந்நாவல். வாசித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே மெஹரும் அவர் அம்மா ஆசியாவும் நமக்குள் ஓடி வந்து உட்கார்ந்து கொள்கிறார்கள். அவர்களின் ஆற் றாமையும் தவிப்பும் நம்மையும் கொதிக்க வைக்கின்றன. அவர்களின் க ண்ணீர் துடைக்க, அல்லது அருகில் அமர்ந்து ஆறுதல் சொல்ல, புறப்பட நினைக்கிற மனதை  கட்டுப் படுத்துவது கஷ்டம்தான்.


பர்வீன் மற்றும் அந்த பார்வையற்ற நன்னியின் கதைகள் இன்னும் பரிதாபப்பட வைக்கின்றன. நான்கு சுவற்றுக்குள் அடைபட்டு கிடக்கும் அவர்களின் வாழ்க்கையும் உடலின் வேட்கை உந்தித்தள்ளும்போது வரும் ஏக்கங்களும் குறைவாகச் சொல்லப்பட்டிருந்தாலும் பெரும் வலியை தந்து போகின்றன. பெண்களின் அக உலகங்களை சல்மாவின் எழுத்து இன்னும் விரிவாக எழுதிப் போகிறது. 

கணவன் வேறொரு பெண்ணுடன் வாழத் தொடங்கிவிட்ட பிறகு, அதிகார ஆணுக்கு எதிராக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்கிற ஆங்காரமும்  இயலாமை காரணமாக அந்த ஆங்காரம் கண்ணீரோடு அடங்கிப்போகும் போதும், பிறகு, குலாஆ கொடுத்துவிட்டு தனக்குள் திருப்திப்பட்டுக்கொள்ளும் போதும் இன்னும் உயர்ந்து நிற்கிறாள் மெஹர்.  அவளுக்கு சம்பிரதாயத்துக்கு நடக்கிற மற்றொரு திருமணம் பாதியிலேயே பிரியும் பரிதாபமாமும், குழந் தைகள் மீதான பெற்றவளின் அளவில்லா பாசமும் நாவல் முழுவதும் விரவி கிடக்கிறது. பல இடங்களில் நம்மையறியாமல் கண்ணீர் வந்து முட்டுவ துதான் இந்நாவலின் வெற்றி. 

கல்லூரியின் சேரும் சாஜியின் தோழி, யாரோ ஒருவனை காதலித்து விட்டாள் என்பதற்காக சாஜியின் படிப்பை நிறுத்த சொல்லும் அந்த போன் காலில் முடிகிறது நாவல். ஆனால் அங்கிருந்துதான் தொடர்கிறது எல்லாம். 


Monday, June 13, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 8

எப்போதும் ஒழக்குவிடம்தான் கடன் கேட்பார் பரமசிவம். வாங்கிய அஞ்சு, பத்தை அவன் திருப்பிக் கேட்பதுமில்லை, இவர் கொடுத்தது மில்லை. அவர்க ளுக்குள் அப்படியொரு பந்தம் இருக்கிறது. அவன் இல்லையென்றால் கட்சி ஆபிசில் உட்கார்ந்தபடி, பீடி இழுத்துக் கொண்டிருக்கிற, அருணாச்சல மூப்ப னாரிடம் கடன் கேட்பது உண்டு. மூப்பனாரும் பரமசிவத்தின் அப்பா ஆண் டியும் அந்த கால நண்பர்கள். சிறு வயதில் இருந்தே மூப்பனாரை தெரியும் என்பதாலும் ஆத்திர அவசரத்துக்கு அப்பாவே அவரிடம்தான் வாங்குவார் என் பதாலும் அதைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார் பரமசிவம். அப்பாவின் நண்பரை சின்ன வயதில் இருந்தே, சின்னைய்யா என்றழைத்து வந்தார் பரமசிவம். அந்த உரிமையில் கடன் கேட்பதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை அவரும்.

ஆண்டி, இறந்து போனதில் பரமசிவத்தின் அம்மா அனச்சியை விட அதிக கவலைக்கொண்டலைந்தவர் அருணாச்சல மூப்பனார்தான். எப் போதும் எங்கும் ஒன்றாகவே சுற்றுகிறவர்கள் இவர்கள். எதையாவது சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டோ, செல்ல சண்டைப் போட்டுக்கொண்டோ அலையும் கூட்டாளிகளில் ஒருவர் இறந்துவிட்டால், அது ஒரு கையை இழந்தது போலதான். ஆண்டி இறக்க, தானும் ஒரு காரண மோ என்கிற குற்ற உணர்ச் சியும் இருக்கிறது மூப்பனாரிடம்.

இருவரும் ஒன்றாகத்தான் சாராயம் குடிக்கச் சென்றார்கள் ஆற்றுக்குள் இருக்கும் ரயிவே பாலத்துக்கருகில். முதலில் வேண்டாம் என்று மறுத்தவர் ஆண்டி.

'ச்சே, ரெண்டு கிளாசை போட்டுட்டு சத்தம் போடாம வந்துரும்டெ' என்று தான் ஆரம்பித்தார்கள். இரண்டு நான்காகி, நான்கு ஐந்தாகி, அங்கே யே ஆற்று மணலில் படுத்துவிட்டார்கள் இரண்டு பேரும். போதை தெளிந்து எழுந்தது மூப்பனார்தான். ஆண்டி ஒரேடியாகப் போய் சேர்ந்து விட்டார். உசுப்பிப் பார்த்த மூப்பனாருக்கு என்ன செய் வதென்று தெரியவில்லை. பக்கத்து தோப்பில் வாழைக் கன்னுக ளுக்கு உரம் வைத்துக் கொண்டிருந்த மாயாண்டியை அழைத்துவந்து விஷயத்தைச் சொல்ல, இரண்டு பேரும் அவரைத் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தார்கள். ஊரே கூடி கூப்பாடுப் போட்டது. அப்போதும் விளையாட்டுப் பிள்ளையாகத்தான் இருந்தார் பரமசிவம். 

 மூப்பனார், சைக்கிளின் முன் பக்கம் ஓர் அரிவாளைத் தொங்க விட்டி ருப்பார் வழக்கமாக. ஆத்திர அவசரத்துக்குத் துட்டுத் தேவையென் றால் நேராக அவரது தென்னந்தோப்புக்கு சைக்கிளை அழுத்துவார். நான்கைந்து தேய்ங்காய் களைப் பறித்து, உரித்து, ஓட்டல் நடத்துகிற அண்ணாமலைச் செட்டியாரிடம் கொடுத்துவிட்டு, அவர் கொடுக்கும் காசை வாங்கிவிட்டு வந்துவிடுவார். செட்டியாரிடம் கணக்கு ஏதும் கேட்க முடியாது. அவர் கொடுப்பதுதான் கணக்கு. இது ஆத்திர அவசர சில்லரை செலவுகளுக்கு. பொதுவாகப் பரமசி வத்துக்குக் கொடுப்பதற்காகவே இப்படி தேங்காய்ப் பறிப்புகளைச் செய்து வந்தார் மூப்பனார். அவர் மனைவி, இவர் செட்டியார் கடையில் ருசியாகச் சாப்பிடுவதற்காகவே, தேங்காய்களைப் பறித்து விற்பதாக நினை த்துகொண்டு சண்டையிடுவதும் வழக்கமானதுதான்.

சங்க ஆபிசில் மூப்பனார் உட்கார்ந்திருப்பதை, வெளியில் நின்று பார்த் துக்கொண்டு ஏசத் தொடங்குவாள் அவர் மனைவி. 

'கடையில தின்னு தின்னு வீட்டுல ஒரு பருக்க இறங்க மாட்டேங்கு. அப்டிலா கேக்கு ருசி?. நாக்கை இழுத்துவச்சு அறுக்கணும். கடை தீவனம் குடும்பத்துக்கு ஆவுமா? தேய்ங்காயை கடைல கொடுத்துட்டு அபப்டியா திய்ங்கணும்? ஒம்ம போல எந்த ஆம்பளயாது இருக்கானா? எனக்குன்னே வாய்ச்சிருக்கேரே' என்று கத்தத் தொடங்குவாள் அவர் மனைவி.

'ஏட்டீ, பொடதியில போட்டம்னா. எங்க வந்து ஏசிட்டிருக்கே, கூறு கெட்ட கோட்டி. குறுக்குல மிதிச்சம்னா, பிட்டி நவுண்டுபோவும் பாத்து க்கெ?' என்பார் மூப்பனார்.

இது எப்போதும் நடக்கும் சண்டை என்பதால் மற்றவர்கள் அதற்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை. 'இவங்களுக்கு வேற வேல எழவு இல்ல' என்று ஒதுங்கிவிடுவார்கள். இருந்தாலும் ஆபிசுக்கு அருகில் டீ கடை வைத்தி ருக்கிற பூதத்தான், 'பகல்ல இப்டி சண்டை போடுதேல, ராத்திரி மட்டும் ஒரு அணக்கத்த காணும், ஏம்?' என்பார் மூப்பனாரிடம்.

'ஏல, சுண்டைக்கா. நீயெல்லாம் எம்மாத்தர பய, என்னயவே எடக்கு பண் ணுதியோல' என்பார் அவர்.

'ஆமா. இவர்ட்ட எடக்கு பண்ணக் கூடாது. போரும்யா, தெனமும் நீங்க சண் டை போடுதத பாத்தா, எனக்கு எரிச்சலா வருது' என்பான் பூதத்தான். 

சங்க அலுவலகத்தின் கொட்டகைக்குள் ஒருக்கு சாய்த்துப் படுத்திருந்தார் மூப்பனார். பரமசிவம் தூரத்தில் இருந்தே அவர் இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டார். கண்டிப்பாக அஞ்சோ, பத்தோ கிடைத்துவிடும் என்ற நம்பி க்கையில் நடந்து அவர் முன் நின்றார். எதிரில் யாரோ நிற்பதைப் பார்த் து விழித்தார் மூப்பனார்.

'என்னடே? சாயந்தரம் எங்கயோ மீட்டிங்குன்னாவோ?'

'ஆமா. டாணால'

'போலயா?'

'இன்னும் நேரங்கெடக்குலா?'

மூப்பனார் எழுந்து பீடியைப் பற்ற வைத்தார். 

' ஒரு பத்து ரூவா இருக்குமா?'

ஒரு கையால் இடுப்பு பெல்ட்டை தடவினார் மூப்பனார். பிறகு, 'இப்பமே வேணுமோ?' என்றார்.

தலையை மட்டும் ஆட்டியபடி நின்றிருந்தார் பரமசிவம். 

'இங்ஙன இரு. செட்டியார் கடைக்கு போயிட்டாரேன்' என்று எழுந்தார். இங்கி ருந்து அவர் கடை ஒரு முப்பது அடிதான். அங்கு போய், தேய்ங்காயை பிறகு தருவதாகச் சொல்லிவிட்டு காசு வாங்கிவிட்டு கொடுத்தார் மூப்பனார்.

சட்டை பையில் திணித்தபோது டாணா கூட்டத்துக்குச் செல்வதற்காக, கல் யாண சுந்தரமும் பிச்சைமுத்துவும் பளிர் தோரணையில் வந்து நின்றார்கள். 
'கெளம்பியாச்சா?

'மாடுவோள குளிப்பாட்ட போனேன். அப்டியே குளிச்சுட்டு வந்தாச்சு. வீட்டுல உக்காந்து என்ன பண்ண? அதாம் கெளம்பிட்டோம்' என்றார் கல்யாணசுந்தரம்.
'இவ்ளவு சீக்கிரமே வந்துட்டேளே?' என்ற பரமசிவம், 'செரி இங்கயே இருங்க, வந்திருதென்' என்ற வெளியே நடந்தார். சைக்கிளில் வந்துகொண்டிருந்த பழனியிடம், 'எய்யா, என்னைய வீட்டுல விட்டுடுட் வந்துருடே' என்றதும் அவ ன் சைக்கிளைத் திருப்பி அழுத்தினான். பின்னால் ஏறிக்கொண்டார் பரமசிவம்.

அவர் கொஞ்ச தூரம் தாண்டிச் சென்றதும், 'வர வர புள்ளயாண்டன் போக்கும் வரத்தும் சரியில்ல பாத்துக்கெ, எவன்ட்ட அறை வாங்க போறாம்னு தெரியல' என்றார் கல்யாணசுந்தரம்.

'ஏம்ணே'

'ஏனா..? உண்ட வீட்டுக்கு ரெண்டகம் பண்ணலாமாடே?'

'அதத்தான எல்லா பயலும் பண்ணிட்டிருக்காம்'

'எல்லாரும் பண்ணலாம், இவன் பண்ணலாமா சொல்லு?'

'என்ன செஞ்சானாம்?'

'வடக்கூர்ல கட்சிக்காரம்னுதான இவன்ட்ட பழவிட்டு இருக்காம். நம்பித் தான வீட்டு அடுக்களைக்குள்ள வர விடுதாம்'

'என்னாச்சுண்ணே?'

'என்னவா?.. சிரிச்சான் பொண்டாட்டிட்ட சொரணாவிட்டு இருக்கானாம்'

'இது என்ன கதையா இருக்கு? ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணா, பழவிட்டு நல்லாவா இருக்கு?'

'மொதல்ல நம்ப முடியல எனக்கும். சிரிச்சான் அண்ணன் வந்து மெதுவா சொன்னான். நாளைக்கு பெரிய வில்லங்கம் ஆயிரதுக்குள்ள இதுக்கொரு முடிவு கட்டுங்கன்னாம்'

'நீ என்ன சொன்ன?'

'இத போயி நான் பேச முடியாமாடே? அதான், ஒண்ணு, கட்சித் தல வர்ட்ட சொல்லு, இல்ல, அவன் அண்ணன்மாருட்ட சொல்லுன்னுட் டேன்'

'இது என்ன எச்சிக்கல புத்தி இவனுக்கு?. அந்த செரிக்கி ஒண்ணும் சொல் லலயா?'

'அவளும் இவன தேடிலா அலையுதாலாம். அவன் வீட்டுக்கே போயி ருக்கான்னா பாரு'

'பரம்சம் பொண்டாட்டிக்கு தெரிஞ்சா, சந்தி சிரிக்க வச்சிருவாளே சந்தி...'

'அவா இல்லாத நேரத்துல போயிட்டு வந்திருதாளாம். மொதல்ல ஒண்ணும் தெரியல பாத்துக்கெ. பீடி கடைக்கு போறம்னு தெனமும் அவா, இவன தேடி போவ ஆரம்பிச்சுட்டாளாம். இல்லனா, இவன் அவளத் தேடி வீட்டுக்கே போயி ருதானாம்... சிரிச்சான் இல்லனாலும் பொங்கி சாப்பிட்டுட்டுதான் வெளிய வாரானாம் இவென்'

'வெளங்கும்...'

'கட்சிக்காரம், சும்மா பேசதுக்கு வாரம்னுதான் இன்னும் நெனச்சிட்டிரு க்காம் சிரிச்சான்...'

'இது என்ன எச்சிக்கல புத்தி?'

'அப்படியென்ன மூதி, அவன் பொண்டாட்டிட்ட இல்லாதது என்ன இருக் கு அவாட்ட? பாலும் தேனுமாவா இருக்கு கொழுப்பெடுத்தவனுக்கு?'

'ச்சீ... இனும வீட்டு வாசல்ல இவன காலை வைக்க விடலாமா? பொறு க்கித்தனமால்லா இருக்கு...'

'சிரிச்சானும் பாக்கதுக்குத்தாம் பல்லக்காட்டிட்டு இருக்காம்னு வையி. இந்த மாரி வெவாரத்துல எல்லாம் நோஞ்சான் கூட நொறிச்சுருவாம் இடுப்ப, பாத்துக்கெ'

'பின்ன. நம்ம கொம்பம் மச்சினன் பண்ணலயா?' என்று பேசிக் கொண் டே அமர்ந்திருந்தார்கள். எதிரில் வைக்கோல் ஏற்றிய மாட்டு வண்டி ஒன்று மேட்டில் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. வண்டியோட்டுபவனி ன் 'க்கியே க்கியே' என் கிற அதட்டலில் மாடுகள் வேகமாக முன்னே இழுத்தன வண்டியை.

கொம்பனின் மச்சினன் பம்பாயின் புறநகர் பகுதியான தானேவில் மீன் ஏற்றுமதி நிறுவனத்தில் டிரைவராக இருந்தவன். அங்கு வேலை பார்த்த கேரளாக்காரியை கூட்டிக் கொண்டு வந்துவிட்டான் ஊருக்கு. அவளது பெயர் மேரியோ, மேபலோ என்றார்கள். பிள்ளை செக்கச் செவேலென இருந்ததால் குடும்பத்தில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவனது மூஞ்சைப் பார்த்தால் அவ்வளவு சாது. இந்தப் பூனையும் பால் குடிக்குமா ரகம். இவன் எப்படி ஒரு பிள்ளையை காதலித்து கூட்டிக்கொண்டு வந்தது என்கிற யோசனை ஊரில் பெரும்பா லோருக்கு உண்டு. பிறகு ராமர் கோயிலில் சொந்தங்கள் முன்னி லையில் தாலிகட்டி குடித்தனம் நடத்தி வந்தான். விக்கிரமசிங் கபுரத்தில் உள்ள பள்ளி ஒன்றின் வேனில் ஓட்டுனர் வேலை கிடைத்தது அவனுக்கு. சுமூகமாகத்தான் போய் கொண்டிருந்தது வாழ்க்கை.

எதிர்வீட்டு சடச்சீ, 'ஏல இங்கவா' என்று அழைத்து, 'ஒம் பொண்டாட்டி ரோட்டுல வார போற யாவரிட்டலாம் கூட பல்லக் காட்டிட்டு நிய்க்கா.. சொல்லி வைல' என்று உரசிப் போட்டுவிட்டாள். வண்ணத் தில் ஜொலிக்கும் தன் மனைவி மீது ஊரே கண் வைத்துக் கொண்டி ருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டிருந்த அவனுக்கு இது போதாதா? திடீர் திடீர் என்று வீட்டுக்கு வந்து மனைவியைத் தேட ஆரம்பித்தான். வீட்டு வேலையை எல்லாம் முடித்து விட்டு அவள் வாய்க்காலுக்கு குளிக்கச் சென்றால், 'இந்த நேரத்துல எதுக்கு குளிக்கப் போன, செரிக்குள்ளே?' என்று பேச ஆரம் பித்தான். பிறகு எல்லா வற்றுக்கும் சந்தேகம் வரத் தொடங்கி விட்டது. அமைதியாக இருந்த வீட்டில் அடிக்கடி சண்டைச்சச்சரவுகள்.

சிவந்திபுரத்தில் நடந்த கோயில் கொடைக்காக மனைவியுடன் போயி ருந்தான் கொம்பன் மச்சினன். சாராயத்தை ஏற்றிவிட்டிருந் தார்கள். தலை கால் புரியாமல் இருந்தவன் போதை தெளியாமலயே, காலை யில் முதல் பஸ்சில் வந்திறங்கினான் ஊரில். 

கொடையின் போது அவனின் சொந்தக்காரர்களிடம் சிரித்துப் பேசிவி ட்டாள் என்பதற்காக வீட்டு வாசலில் குனிந்து கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந் தவளின் கழுத்தில் பின்பக்கம் இருந்து வெட்டினான் அரிவாளால். சிதைந்த கோலத்தின் மீது தலை மட்டும் தனியாக விழுந்து வானம் நோக்கிப் பார்த் தவாறு கிடந்தது. அரிவாளோடு நின்ற அவன் முகத்தைப் பார்த்தவாறு அந்தக் கண் நிலை குத்தி நின்றது. காலைச் சுருட்டி ஒரு பக்கம் படுத்துக்கிடந்தது போல ரத்தத்தில் நனைந்து கிடந்தது அந்த வெற்றுடல்.

பொண்டாட்டியை கொன்றுவிட்டு ஓடிவிட்டான் அவன். பிறகு ஊரே வந்து அந்த துண்டான உடலை வேடிக்கைப் பார்த்துவிட்டு பரிதாபப்பட்டது. வேடிக் கைப் பார்க்க வந்த சின்னப் பிள்ளைகளை அந்த இடத் துக்கு அருகில் யாரும் விடவில்லை. ஊரெல்லாம் ஒரு வித பயம் தொற்றிக்கொண்டது. பேரூந்து நிறுத்தத்தில் பிள்ளையார் கோயில் எதிரில், கருவேலப்பிறைத் தெருவில், சின்ன வாய்க்கால் பாலத்தில் என எங்கெங்கும் கூட்டம் கூட்டமாக இந்தக் கொலை பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். 

'எங்க கெடந்தோ வந்து எங்கயோ சாவணும்னு அவளுக்கு எழுதியி ருக்கு?'

'மூதி இவம்லாம் ஒரு பய, இவன நம்பி கூட வந்தா பாரு பாதவத்தி, அதுக்கா இந்த நிலமை?'

'ச்சே' சிலர் சேலை முந்தானையால் வாயை மூடி கண்ணீர் விட்டார்கள். 

ஊரில் நடந்த மிகக்கொடூரமான கொலைகளில் அதுவும் ஒன்று. சாதாரண சந்தேகத்துக்காக நடந்த கொலை. பிறகு அம்பாசமுத்திரம் போலீஸ் ஸ்டே ஷனின் சரணடைந்த அவன் இப்போது ஜாமீனில் வெளிவந்து திருச்சியிலோ, எங்கேயோ இருக்கிறான் என்றார்கள்.

எதிரில் பிள்ளையார் கோயில் வாசலில் நின்று, 'ஏண்ணே' என்று பரம சிவம் கொடுத்த சத்தம் கேட்டது. அங்குதான் பேருந்து நிறுத்தம் இருக்கிறது. இருவ ரும் எழுந்து அங்கு நடந்தார்கள். தூரத்தில் டவுண் பஸ் வரும் சத்தம் கேட்டது.

(தொடர்கிறேன்)

Sunday, June 5, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 7

கட்சி ஆபிசில் செய்தித்தாள்களை வாசித்துவிட்டு விட்டுக்குக் கிளம்பும் போது வெயில் கொளுத்தத் தொடங்கிவிட்டது. எழுந்து துண்டை உதறிய போதுதான் அயன்திருவாலீஸ்வரத்தைச் சேர்ந்த வாத்தியார் சண்முகம், சைக்கிளை விட்டு இறங்கினார். பரமசிவத் தைப் பார்த்ததும், 'என்ன எப்படியிருக்கெ?' என்ற விசாரித்துவிட்டு சைக்கிளை சுவற்றில் சாய்த்து வைத்தார்.

சண்முகம், வாத்தியார் வேலையில் இருந்தாலும் அவருக்கு வட்டித் தொழிலே பிரதானமாக இருந்தது. சண்முகம் என்பதை விட வட்டிக் காரர் என்ற பெயரால் அவர் ஊரில் அறியப்பட்டார். வட்டிக்காரர் என் றால் கொடுமையான வட்டிக்காரர் இல்லை. அவரிடம் கொஞ்சம் மனி தாபிமானமும் இருந்தது.
சைக்கிளில் தொங்கிய சாக்கு பையில் இருந்து, ஒரு சீப் வாழைப் பழத்தை எடுத்தார் அவர்.

'இந்தா பரம்சம். நம்ம வயல்ல பழுக்கப் போட்டது. நல்ல ருசியா இருக் கும்டே' என்று கையில் கொடுத்தார். தலைவர் சொள்ளமுத்து நம்பியா ருக்கும் ஒனக்கும்தான் கொண்டாந்தேன் பாத்துக்க. பஸ் ஸ்டாண்ட்ல நம்ம நடேசனை பாத்துட்டேன். கொடுக்காம இருக்க முடியுமா? அதா ன் அவருக்கு ஒரு சீப்பை கொடுத்துட்டு வாரேன்' என்று அவர் சொன் னதும் கையில் அதை வாங்கிவிட்டு, உட்கார்ந்தார் பரமசிவம்.

'வெயிலு கொளுத்த தொடங்கிட்டெ' என்று சட்டைப் பித்தான்களை அவிழ்த்துவிட்டுவிட்டு, துண்டால் வீசிக்கொண்ட சண்முகம் அலுவல கத்தின் முன் போடப்பட்டிருக்கிற கொட்டகையின் ஓரத்தில் மண்பா னையில் வைக்கப்பட்டிருக்கிற தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்தார். பிறகு பரமசிவத்தின் அருகில் உட்கார்ந்து, 'பிள்ளேலு எப்படியிருக்குடே' என்றார்.

'நல்லாருக்குண்ணே. வீட்டுல மைனி எப்டியிருக்காவோ?'

'அவளுக்கென்ன கொற, மாராசி நல்லாருக்கா' என்றவர்,  வேனலு க்காகப் போடப்பட்டிருக்கிற கூரைக் கொட்டகையை மேலோட்டமாகப் பார்த்தார்.
'இந்தக் கட்டடம்லாம் அப்பம் கெட்டல, பாத்துக்கெ. இந்த மாதிரி சின்ன குடிசையதான் போட்டிருந்தோம், கட்சிக்குன்னு. நல்லசிவத்துக்கு பிரம்மதேசம்தான் ஊரு. கட்சி பிரிஞ்சதும் சிபிஎம்முக்குப் போயி ட்டாரு. இங்க எத்தனை நாளு வந்து தங்கியிருப்பாருங்கெ. பாதி நாளு இங்க தான இருப்பாரு. நம்ம தலைவரும் அவரும் போவாத கூட்டமா? போடாத சண்டையா? ஏம், நம்ம நல்லகண்ணும் இங்கதான் பாதி நாளு தங்குவாரு. அப்பலாம் எப்படியிருக்குங்கெ? இன் னைக்கு லா நண்டு நசுக்குலாம் நானும் அரசியல்வாதிதாம்னு வந்துட் டானு வோ. நாங்க விவசாய சங்கத்தை ஆரம்பிச்ச நேரத்துல பெறக்காத பயலாம், கம்னீஸ்ட் கட்சியை திட்டுதாம், நம்மூர் மேடையிலயே. இவனுவள விட்டு வச்சது நம்ம தப்புதானே. காங்கிரஸ்காரனுவோ எப்படி ஓட ஓட வெரட்டுவானுவோ, தெரியுமா? அவங்களை திரும்ப ஓடவிட்டது நம்ம ஆட்கள்னா பாரேன்... அதெல்லாம் ஒரு காலம் பாத் துக்கெ. அன்னைக்கு எல்லாரும் அண்ணன் தம்பியாலாடா பழவு னோம்... இன்னைக்குலா சாதி பாக்க ஆரம்பிச்சுட்டானுவோ, சாதி. அவனுவ மேல சாணிய கரைச்சு ஊத்தாம விட்டது நம்ம தப்புதாம்' என்று கதை சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

கேட்டுவிட்டு, 'வாயம்ணே வீட்டுல சாப்பிட்டு வருவோம். ஒம்ம கொழுந்தியா பொங்கியிருப்பா?' என்றார் பரமசிவன்.

'ச்சே. சாப்பிடதுக்கு ரெண்டு, மூணு மணி ஆயிரும். ஒரே வயித்துப் புண்ணு பாத்துக்கெ. அதான் ஒம் மைனிட்ட, சிலுப்பி (குடலு) எடுத்துக் கொடுத்திட்டு வந்திருக்கேன்'

'அப்பம் செரி'

'ஒரு நா ஊருக்கு கூட்டியாடே பொண்டாட்டி, பிள்ளல. ஒங்கப்பனோட யும் ஒன்னியோடயும் நம்ம பழக்க வழக்கம் நின்னுறக் கூடாது, பாத் துக்கெ'
'கண்டிப்பா கூட்டியாரெம்ணே, கொடைக்கு வந்திருதேன்' என்ற பரமசிவன் பழச்சீப்புடன் நடந்தார். லட்சுமண நம்பியார் பலசரக்குக் கடை யைத் தாண்டிதான் வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும். அவர் பார்த்தால், 'அரிசியை நம்மகிட்ட கடனுக்கு வாங்கிவிட்டு, பழச்சீப்பை வேற எங்கியோ போயி துட்டை கொடுத்து வாங்கிவிட்டு வாரானே' என  நினைப்பாரோ என்கிற யோசனை வந்தது. நடையை மெதுவாக் கினார். கருவேலப்பிறைத் தெரு வழியாகச் சென்றால் என்ன என்று தோன்றியது. அது கடையின் பின்பக்க வழி, நடந்தார் பரமசிவன்.

அந்த வழியில்தான், துணி வெளுக்கும் மாடத்தி வீடு இருக்கிறது. மேல் பக்கம் வெள்ளாவி அடுப்பும் கீழ்ப்பக்கம் வீடும். இடையில் சின்ன முடுக்கு. வீட்டைக் கடக்கும் முன் அவள் வைத்திருக்கிற வெள்ளாவி வாசனை மூக்கில் முட்டிச் சென்றது. மாலையில் ஆற்று க்குத் துணிகளைக் கொண்டு செல்வாள் போலிருக்கிறது. வீட்டில் எதிரில் இருக்கிற வாகை மரத்தின் நிழலில், பின்னங்கால்கள் கட்டப் பட்ட இரண்டு கழுதைகள் படுத்திருந்தன.

தற்செயலாக மாடத்தி வீட்டின் முடுக்கைப் பார்த்த பரமசிவம், அங்கு துணிகளைத் தேய்க்கக் கொடுத்துவிட்டு அவளிடம் பேசிக்கொண்டி ருக்கிற ஆனந்தவள்ளி டீச்சரைக் கண்டார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். பரமசிவத்தைக் கண்டால் டீச்சருக் கும் டீச்சரைக் கண்டால் பரமசிவத்துக்கும் தானாக வந்துவிடுகிற அதே சிரிப்பு, இப்போதும் வந்துவிட்டது. டீச்சர், மாடத்தியிடம், 'சரி சாய்ந்திரம் கொண்டா' என்று சொல்லிவிட்டு தரையைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டே வெளியில் வந்து வீட்டை நோக்கி நடந்தாள். தெருவில் வேறு யாரும் இல்லை. அவள் பின்னால் மெதுவாகச் சென்ற பரமசிவம், சின்னதாகக் கணைத்தார். அதைக் கேட்டுவிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தார் டீச்சர். அந்தப் பார்வை தருகிற சுகம் பரமசி வத்தை ஏதோ செய்தது. ஆனாலும் வெட்கமோ, பயமோ, தயக்கமோ அவரை ஏதோ ஒன்று மனதுக்குள் எல்லை தாண்ட தடுத்துக் கொண் டிருந்தது. அந்த தடுப்பு அவளுக்குள்ளும் இருந்திருக்கலாம்தான்.

என்னதான் மெதுவாக நடந்தாலும் அந்த சின்னத் தெரு இவர்களு க்காக நீளப் போவதில்லை. தெரு முடிந்து பரமசிவம் இடது பக்கமும், டீச்சர் நேராகவும் செல்ல வேண்டும். ஆனால், தான் திரும்ப வேண் டிய இடத்தில் யாரையோ எதிர்பார்ப்பது போல நின்று கொண்டார்.  டீச்சர் அவர் வீடு வரை நடந்து, வாசலில் கால் வைத்ததும் மெது வாகத் திரும்பி, மேற்கு நோக்கிப் பார்த்தார். இருவரும் தூர நின்று பார்த்து, வெயிலை சாட்சியாக்கிப் புன்னகைத்துக் கொண்டனர்.

வீட்டுக்குள் பரமசிவம் நுழைந்ததும் சின்னவள் தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். பெரியவள், ஒரு பென்சிலால் சுவரில் படம் வரைந் துகொண்டிருந்தாள். பக்கத்து வீட்டு பிரேமாவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணவேணி, பரமசிவத்தின் சத்தம் கேட்டு வந்து பழ சீப்பை வாங்கினாள்
'ஏது?'

'கெழக்க இருந்து சம்முவண்ணே வந்திருந்தாரு. இதைத் தூக்கிட்டு'
'சாப்ட கூட்டியாந்திருக்கலாம்லா?'

'இப்பம் சாப்ட மாட்டாராம். ரெண்டு மூணு மணி ஆவுமாம்'

'ம்ம்' என்றவள், அதை விளக்கு முன் வைத்தாள். ஒரு பழத்தைப் பிய்த்து, 'ஏட்டி இந்தா' என்று பெரியவளுக்கு கொடுத்தாள். அவள் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டு சுவரில் படம் வரைவதில் மும் முரமாக இருந்தாள்.
'சொவத்துல கிறுக்காதட்டீ' என்று அதட்டிவிட்டு, தட்டில் சோறை வைத்து, குழம்பை ஊற்றினாள். நான்கைந்து ஈராய்ங்கத்தை உரித்து தட்டின் ஓரத்தில் வைத்தாள். அம்மியில் அரைக்கப்பட்ட காணத் துவையலையும் ஒரு கிண்ணத்தில் வைத்தாள்.

'அப்பா, தோப்பு பாரேன்' என்றாள் பெரியவள்.

'ஏட்டி சொவத்துல கிறுக்காதன்னம்லா. ஒன்னய?' என்று எழுந்த கிரு ஷ்ணவேணியை, உட்காரச் சொன்னார் பரமசிவம்.

'கிறுக்கட்டும்' என்று சொல்லிவிட்டு, 'நல்லா வரையுதிய. அழகா இருக்கே. அப்படியே ஆறு, மலைலாம் வர' என்றார்.

சிறுது நேரத்துக்குப் பிறகு, 'நாளைல இருந்து பீடி சுத்தலாம்னு இருக் கேன்' என்றாள் கிருஷ்ணவேணி.

'ஏம்?' என்றார் பரமசிவன்.

'வீட்டுல சும்மாதான இருக்கேன், நேரமாது போவும்லா' என்றாள்.
'இவ்வளவு சுத்தணும்னு தோணல, இப்பம் எப்படி திடீர் ஞானோ தயம்?'
'அதாம் நேரம் போவும்னு சொன்னம்லா'

சிரித்துக்கொண்ட பரமசிவம் அவளைப் பார்த்தார். அவளும் புன்ன கைத்தாள்.
மாலையில், டாணாவில் நடக்கும் கூட்டத்துக்குப் போக வேண்டும். ஏழரை மணி பஸ்சில், தோழர் கல்யாணி மற்றும் சிலருடன் சென்று விடலாம். கொடியில் காய்ந்துகொண்டிருந்த வெள்ளைச் சட்டையை மாடத்தியிடம் தேய்க்கக் கொடுக்கச் சொன்னார் மனைவியிடம். வேட்டி மடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறதா என்று பார்ப்பதற்காக பீரோவைத் திறந்தார். மேலிருந்து இசைத்தட்டு ஒன்று கீழே விழுந்தது. பேப்பர் கவருக்குள் வைக்கப்பட்டிருந்த, அந்த இசைத் தட்டு இளம் பச்சை நிறத்தில் இருந்து. சாயம் போன சேலையின் வண்ணம் போல காட்சியளித்தது. மேலே, தோழர் பரமசிவம் பேச்சு என்று பேனாவால் எழுதப்பட்டு இசைத்தட்டின் நடுவில் வட்டமாக ஒட்டப்பட்டிருந்தது.

எடுத்துப் பார்த்ததும் அவருக்குப் புன்னகை வந்தது. மதுரையில் நடந்த கட்சிக் கூட்டம் ஒன்றில் பரமசிவம் நட்சத்திரப் பேச்சாளரல்ல. ஆனால் அவரது பேச்சுதான் அந்தக் கூட்டத்தில் அதிகம் ரசிக்கப் பட்டது. எதேச்சையாக இவரது பேச்சை பதிவு செய்தவர்கள் பிறகு இசைதட்டாக்கி அனுப்பியிருந்தனர். இந்த இசைத் தட்டு வந்தபின் ஊரில் பல முறை பல பொதுக் கூட்டங்களுக்கு முன்னால் ஒலிபரப்ப ப்பட்டு விட்டது. பரமசிவத்தின் புகழ் கொஞ்சம் கூடியிருந்தது.

இசைத்தட்டின் மேலே இருந்த தூசியைத் தோளில் கிடந்த துண்டால் துடைத்துவிட்டு பத்திரமாக பீரோவின் மேலே வைத்தார்.

மடித்துவைக்கப்பட்டிருந்த சிவப்பு நிற பார்டர் போட்ட வேட்டியை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, 'இதுக்கு நீதான, நீலம் போட்டெ?' என்று கேட் டார்.
கிருஷ்ணவேணி, ஆமா என்று தலையாட்டினாள். பிறகு வேட்டியை விரித்துக்காட்டினார். உள்ளே திட்டு திட்டாக நீலம் இருந்தது. பிறகு ஒன்றும் சொல்லவில்லை. நீலம் இருந்த பகுதியை உட்பக்கமாக  மடித்து வைத்தார்.

'வேற வேட்டியன்னா உடுத்திட்டு போங்கெ'

'அது பரவாயில்ல. ராத்திரிக்கு இந்த கொழம்பு போதுமா? ஏதும் வாங் கிட்டு வரணுமா?'

'ஒங்களுக்கு'

'நான்கு அங்க சாப்பாட்டுக்கிடுவேன்'

'ஒனக்கும் பிள்ளேலுக்கும்தான்'

'இது போதும். கையில நாலணா இல்ல. அஞ்சு பாத்தாது இருக்குமா?'
'யார்ட்டயாது வாங்கிட்டு வாரென்'

(தொடர்கிறேன்)

Sunday, May 29, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 6

இரண்டாவது மகள் பிறந்த பிறகுதான் வீட்டில் பணப்பிரச்னைத் தலை தூக் கியது. கட்சி ஆபிசில் மாதம் கொடுக்கும் நூறு ரூபாய் அலவன்ஸ் போத வில்லை. குடும்ப சொத்தாகப் பரமசிவத்துக்கு வந்த சிறு குண்டு (வயல்) என்ன தந்துவிடப் போகிறது? அதையும் சரியாகக் கவ னிக்க, பயிரிட, உரம் போட, நேரம் கிடைக்கிறதா என்ன, ஊர் ஒலகம் பாராட்டும் பேச்சாளருக்கு?

எப்போதாவது வெளியூர் கூட்டங்களுக்குப் போனால், கொஞ்சம் ஏதோ தருவார்கள். மற்றக் கட்சிகள் என்றால் இதற்குள் மேல பத்தில் சில ஏக்கர்களை வாங்கியிருக்க முடியும். அதுவா முக்கியம்? லட்சியம் நோக்கி, புரட்சி நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிற பொதுவுடமை வாதிக் கு பணம் என்றுமே போதை தராது என்கிற அவரது நம்பிக்கை ஆழமா னது. வெளியூரில் நடக்கும் கட்சிக்கூட்டங்களில் எதுவும் தரவில்லை என்றாலும் சொந்தக்காசில் வந்துவிடுவார். 'தா' என்று கேட்பதும் கை நீட்டுவதும் அவரது இயல்புக்கு அப்பாற்பட்டது. ஏதும் கொடுத்தால் கூட, 'இது எதுக்கு?' என்றுதான் கூச்சப் படுவார். அது அவரது இயல்பு. ஒன்றுமே இல்லாவிட்டால் கூட வெறும் வயிற் றில் வாழத் தெரியும் அவருக்கு. அப்படி பலமுறை வெளியூரில் இருந்து பட்டி னியாகவே வந்திருக்கிறார் பரமசிவம். அதைப் பெரிய விஷயமாக அவர் பேசு வதுமில்லை. இந்த உறுதி, சிகரெட் விஷயத்தில் மட்டும் விதி விலக்கு. காசு இல்லையென்றால் எதிரில் யாராக இருந்தாலும், 'சிசர் கிடைக்குமா?' என்று கேட்டுவிடுகிற சுபாவம் அவருக்கானது.

இப்போது வீட்டில் வறுமை எட்டிப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டது. எப் போதும் பணமும் அரிசியும் கொடுத்துவந்த கிருஷ்ணவேணியின் அம்மா வீட்டில், 'கல்யாணம் முடிஞ்சு இவ்ளவு வருஷமாச்சு. இன்னும் ஆத்தா வீட்டுலயேவா எதிர்பாத்துட்டு இருப்பே? புருஷன்காரன்கிட்ட கேளு. ரெண்டு புள்ள பெத்த பெறவும் சின்னபிள்ள மாதிரியே இருக் காத. அக்கம் பக்கத்துல எப்படி வாழுதா வோன்னு பாருட்டி' என்று சொந்தங்கள் கொஞ்சம் கறாராகவே சொன்ன பிறகு, வைராக்கியமாக இருந்து விட்டாள் கிருஷ்ணவேணி. இனி என்ன கஷ்டம் என்றாலும் அம்மா வீட்டு வாசலை மிதிக்கக் கூடாது என்கிற தீவிரம் மனதுக்குள் கனன்றுக் கொண்டிருந்தது. 

இவள் கேட்காமலேயே பரமசிவத்தின் அம்மா அனச்சி, தன் வீட்டில் இருப் பதைக் கொண்டு வந்து கொடுத்துவந்தாள். அதுவும் எத்தனை நாளுக்கு?
எதையும் விளையாட்டாக எடுத்துக்கொள்ளும் பரமசிவம், வீட்டில் அரிசி இல் லை என்று கிருஷ்ணவேணி சொன்னதும் தடுமாறித்தான் போனார்.

சின்னக் குழந்தையைத் தொட்டிலில் போட்டு ஆட்டிக்கொண்டே முகத் தைக் கோபமாக வைத்தபடி, கிருஷ்ணவேணி அப்படிச் சொன்னதை அவர் எதிர்பார்க் கவில்லை.

'பொங்கலயா?'

'ஆங். என்னத்த வச்சுப் பொங்க?' என்றாள் அவள். காதல் மனைவி இப்படி மூஞ்சைத் தூக்கிப் பேசியதில்லை இதுவரை. இப்போது அப்ப டிப் பார்ப்பதற்குச் சங்கடமாக இருந்தது.

'என்னாச்சு?'

'அரிசி இல்ல. இனும யார் வீட்டு வாசல்லயும் போய் நிய்க்க முடி யாது' - அவள் சொன்னதின் அர்த்தம் பரமசிவத்துக்குப் புரியாமல் இல் லை. அவருக்கு இது, புதுவிதமான சவாலாக இருந்தது. சிரித்துக் கொண்டே வாசலில் வந்து உட்கார்ந்தார். வாசல், தெருவைப் பார்த்து இருந்தது. 

தரையில் உட்கார்ந்து தட்டில் இருந்த சோற்றைத் தரையில் சிந்தி இரண்டு கைகளாலும் விரவியபடி விளையாடிக் கொண்டிருந்த பெரிய மகளை, படார் படார் என அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு உள்ளே ஓடினார் பரமசிவம்.

'சோத்தை இப்டியா சிந்துவே? ஒரு பருக்கைக்கு எவ்வளவு கெடை கெடக்கேன் தெரியுமா, கோமுட்டி செரிக்கி?' என்று கையை ஓங்கிக் கொண்டு நின்றிருந்தா ள் கிருஷ்ணவேணி.

 வேறு ஏதோ கோபத்தை அந்தப் பச்சை மண்ணுவிடம் காண்பிக் கிறாள் என்பது அவருக்குப் புரிந்தது. அது ஓவென்று அழத் தொடங் கியது. எச்சில் கையால் கண்களைத் துடைக்கவும் மிளகாய்த்தூள் கண்ணில் பட்டு எரிக்க, அழுகை மேலும் தொடர்ந்தது.

பரமசிவம், அவளைத் தூக்கி, 'சரிம்மா... சரிம்மா... அழாதே. நீ சோத்தை தரயில சிந்தலாமாடா... இனும பண்ணக்கூடாது, னா. செல்லக் குட் டிலா' என்று ஆறுதல் படுத்திக்கொண்டே சொம்பில் தண்ணீர் எடுத்து கைகளைக் கழுவி விட்டார். பிறகு அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு வாசலில் உட்கார்ந்தார். 

சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்ற வைத்தார். எப்போதும் பஞ்சாக இருக்கும் மனசு, திடீரென கணம் கொண்டது போலானது. வயலில் உழுதுவிட்டு, காளைகளைப் பத்திக்கொண்டு போகும் சுப்பு, 'என்ன தோழரே ஒக்காந்தாச்சு' என்று கேட்ட படியே மாட்டை இழுத்துப் பிடித்து நின்றான்.

'சும்மாதான். வேல ஒண்ணுமில்ல'

'ஒம்ம குண்டுல உழச் சொல்லலாம்லா? எவ்வளவு நாளுதான் சும்மா போட் ருப்பீரு. அக்கம் பக்கம் வெளஞ்சுட்டு இருக்கும்போது, பக்கத்துல தருசா கெட ந்தா நல்லாவா இருக்கு, தோழரு?'

'பண்ணணும்'

'நீரு நம்ம பட்சிட்ட சொன்னா கூட போதும். உழுதுட்டுப் போயிருவாம். துட்டை முன்னப் பின்ன கொடுத்துக்கிடும்'

'இல்ல. அவென்ட்டலாம் கேக்கதுக்கு ஒரு மாரி இருக்கு, அதாம்'

'இதுல என்ன இருக்கு தோழரு. நா வேணா சொல்லுதம் பச்சிட்ட'

-சிரித்தார் பரமசிவம். சுப்பு மாடுகளைப் பிடித்துக்கொண்டுச் சென்றான்.

பரமசிவம் சட்டைப்பையில் தடவிப் பார்த்தார். நாலணா காசு ரெண்டு கிடந்தது. அது சிகெரட்டுக்கானது. எழுந்தார். மகளை விளையாடச் சொல்லிவிட்டு வீட்டில் இருந்த மஞ்சப்பையை எடுத்து உதறினார். வெளியே நடந்தார்.

லட்சுமண நம்பியார் கடையில் கூட்டம் அதிகமில்லை. நம்பியாரிடம் கதைப் பேசுவதற்காகவே சில பேர் கடை ஓரத்தில் இருக்கிற திண் ணையில் அமர்ந் திருந்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்ததும் பரமசிவத் துக்கு எரிச்சலாக வந்தது. பையை நான்காக மடித்து கக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டு, கடையின் மேல் பக்கம் சும்மா நிற்பது போல நின்று கொண்டார். சிறிது நேரம் நின்று பார்த்தார். உட்கார்ந்திருப் பவர்கள் அங்கிருந்து எழுவதாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள் முன் நின்று கடையில் கடன் கேட்டால், அசிங்கமாக இருக்கும் என்பது அவரது எண்ணம். யார் கடன் கேட்டாலும் கொடுத்துவிடுகிற நம்பியார், பரமசிவத்தை அதிசயமாகப் பார்க்கக் கூடும். ஏனென்றால் எப்போதும் வெள்ளையும் சுள் ளையுமாக அலைகிற பரமசிவம், வீட்டுக்காக இப்படி பையேந்தி, கையேந்தி வருவது அவருக்கு ஆச்சரியமாக இருக்காதா என்ன?

சில பல வருடங்களுக்கு முன், அவரது அம்பாசமுத்திரம் அக்காவுக்குப் பொங் கப்புடி கொண்டு போகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் அம்மா, அனச்சி. வழக்க மாகக் கொண்டு போகும் அண்ணன்களுக்கு ஏதோ வேலை. கடைசியில் பரம சிவம்தான் கொண்டு போக வேண்டு ம் என்றாகிவிட்டது. 

எப்படியெல்லாமோ தவிர்த்துப் பார்த்தார். முடியவில்லை. வேறு வழியில் லாமல் சம்மதித்தார். 

காய்கறிகள், பொங்கல் அரிசி, மஞ்சள்குலை, பனங்கிழங்கு கட்டு, சேலை, வேட்டித் துண்டு ஆகியவை வைக்கப்பட்ட புது சருவச்சட்டி, ஒரு கட்டு கரும்பு. சருவச்சட்டியை தலையில் வைத்துக்கொண்டு கையில் கரும்புக் கட்டை வைத்தபடி செல்ல வேண்டும். தான் ஒரு பேச்சாளர், இதை எப்படி தலையில் வைத்துக் கொண்டு செல்வது என்ற கவலை அவருக்கு. அவமா னமாக இருந்தது. அது மட்டுமல் லாமல், அக்கம் பக்கத்து ஊர்களில் தன்னை எல்லாருக்கும் நன்றாக அடையாளம் தெரியும் என்பது அவரது நம்பிக்கை. அம்பாசமுத் திரத்தில் இறங்கி, தலையில் இப்படி சருவச் சட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு நடந்து செல்வதை நினைத்துப் பார்த்தாலே எரிச்சல் வந்தது அவருக்கு. வேறுவழியில்லை. சென்றே ஆகவேண்டிய கட்டாயம்.

வீட்டுக்கு வடக்கே இருக்கிற புளிய மரத்தெரு வழியாக, பேரூந்து நிறுத்தம் போனால் யாரும் பார்க்க வாய்ப்பில்லை என்று நினைத்தார். தலையில் சட் டியை வைத்துக்கொண்டும் இடது கையால் கரும்புக் கட்டை இடுப்பில் இடுக்கி க்கொண்டும் மெதுவாக நடந்து போனார். மரங்களும் நிழலுமாக இருந்த புளிய மரத் தெருவில் ஒரு நாதி இல் லை. இருந்தாலும் ஊரே கூடி அவரைப் பார்ப்பது போலவே தோன்றி யது. வந்த எரிச்சலை அடக்கியபடி போய்க் கொண்டி ருந்தார். அப்போது தான் சைக்கிளில் வந்து கொண்டிருந்த கந்தன், பரமசிவத் தைப் பார்த்ததும் நிறுத்தினான்.

'என்ன அண்ணாச்சோ, சட்டியெல்லாம் தூக்கிட்டு போறியோ, தூரமா?'

'அம்பாசமுத்ரம், அக்கா வீட்டுக்கு'

'பொங்க புடியா?'

'ஆமா'

'நல்லாருக்கே. இத நீரு சொமந்துட்டு போலாமா?'

-பரமசிவத்துக்கு இப்போது ஒரு மாதிரியாகிவிட்டது. தன்னைப் பற்றி அழகாகத் தெரிந்துவைக்கிறானே என நினைத்தவர், 'வேற என்ன பண் ண? கடமைல்லா' என்றார்.

'வேற என்ன பண்ணவா? நில்லும்யா, கொண்டாரும் அதை' என்றவன் அவரின் தலையில் இருந்து சட்டியை இறக்கினான்.

'இதெல்லாம் என்னய மாரி ஆளுட்ட சொன்னா செய்யமாட்டனா? ஒம்ம அக்கா எனக்கு யாரு? மைனிதானே. எம் மைனி வீட்டுக்கு நான் கொண்டுபோயி கொடுத் துட்டு வரமாட்டனா? நம்மளலாம் மனுஷ னாவே மதிக்காதீரும்' என்று செல்லமாகக் கோபித்துக் கொண்டவன், சருவச் சட்டிக்குள் கிடப்பதைப் பார்த்தான்.

அம்பாசமுத்ரம் வண்டிமறிச்சம்மன் கோயிலு பக்கத்து தெருவுக்குள்ள போனா, நாலாவது தட்டடி வீடுதான மைனி வீடு? எனக்கு தெரியும். போரும், நா போயி கொடுக்கேன், ஒங்க வீட்டுல தந்தாவோன்னு. நீரு போயி இப்படி இதத் தூக்கிட்டு போலாமா? ஊருக்குள்ள ஒம்ம மரு வாதி என்ன? அந்தஸ்து என்னவே? நாலு வார்த்த பேசுனீருன்னா, ஊரே அசந்து போயி நிக்கி. நீரு இத தலையில தூக்கிட்டுப் போறே ரே?' என்று கந்தன் அக்கறையாகச் சொன்னதில் குளிர்ந்து போனார் பரமசிவம். இது ஒருவகையில் அவருக்கு நிம்மதியாகவும் இருந்தது.

சருவச்சட்டியைக் கொடுத்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்ததும் அனச்சியிடம் சொன்னார் விஷயத்தை.

'பொங்க புடிய இன்னொருத்தங்கிட்டயால கொடுத்து விடுவ, அலுச்சாட்டியம் புடிச்சவனெ?. ஒன் எமத்துல நிக்க முடியல கோட்டிப் பயல?' என்று ஏசத் தொடங்கினாள். 

'அவெ என்ன இன்னொருத்தனா, சொந்தக்கார பயதான?'

'ஆமா. இவனுக்கு அங்க பொண்ணுலா கெட்டியிருக்கு?. சொந்தக்கார னாம் சொந்தக்காரம். அந்த மூதியே ஒரு திருட்டு நாயி...'

அனச்சி திட்டியது போல்தான் நடந்தது. கந்தன் புது சருவச்சட்டியைக்  பத்திரமாகக் கொண்டு போய் விற்றுவிட்டு, பணத்துடன் ஓடி போய் விட்டான். விஷயம் ஊர் முழுவதும் தெரிந்து நாறிவிட்டது. 

'இருந்திருந்தும் திருட்டுப் பயட்ட போயிலா, கொடுத்திருக்காம்' என்று எக்கா ளம் பேசினார்கள். கடைகளில் அவன் சென்றால் எடக்குத்தான். அவமா னமாகிவிட்டது பரமசிவத்துக்கு. இப்படிக் கேவலப்படுவோம் என்று தெரிந்திரு ந்தால் அவனே கொண்டுபோய் கொடுத்துவிட்டு வந்திருப்பான். இந்தச் சம்ப வத்துக்குப் பிறகு, சொந்த வீட்டுக்காகத் துரும்பை கூட தூக்கிப்போடாதவன் என்ற பெயர் பரமசிவத்துக்கு வந்திருந்தது. அப்படிப்பட்ட பரமசிவம், இப்போது மரியாதைக்குரியவர் ஆகியிருந்தார் ஊரில். 

கடையில் இருப்பவர்கள், அங்கிருந்து கிளம்புவதாகத் தெரியவில்லை. இரண்டு சிகரெட்டுகள் காலியானதுதான் மிச்சம். இப்போது தைரி யத்தை வர வழைத்துக்கொண்டு, கடைக்குப் போனார். நம்பியார், அவரை அதிசயமாகப் பார்த்தார்.

'என்ன பரம்சம்?

'அரிசி...' என்று பையை நீட்டினார். வார்த்தை முழுவதுமாக அவரிடமிருந்து வெளிவரவில்லை. எல்லாரும் தன்னையே பார்ப்பது போல  ஒர் உணர்வு.
'எவ்ளவு?'

'ரெண்டு கிலோ' என்று பேச்சை நிறுத்தி, விரலைக் காண்பித்தார், அளந்து பையில் போட்டுவிட்டு, 'வேற?' என்றார் நம்பியார். 'துட்டு பெறவு தாரேன்' என்று சொல்லும்போது பரமசிவத்தின் முகம் முற் றிலும் மாறியிருந்தது. நம்பியார் வேறெதுவும் சொல்லவில்லை. தலையை மட்டும் ஆட்டினார். அரிசையைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளி வரும்போது எதையோ இழந்துவிட்டுச் செல்கிற, அல்லது தன்னையே மொத்தமாகத் தொலைத்துவிட்டு செல்வது போல தோன்றியது.  எப் போதும் எங்கும் நிமிர்ந்து செல்கிற பரமசிவம் த லையைத் தொங்கப் போட்டபடி சென்றார். 

வீட்டில் கிருஷ்ணவேணியின் முன், அரிசி பையை வைத்துவிட்டு ஏறிட்டுப் பார்த்தார். அவள் புரிந்துகொண்டவளாக அதை எடுத்துக் கொண்டு அடுக்க ளைக்குப் போனாள். இன்னும் அவரிடம் கோபமாகப் பேச அவளின் தொண் டைக்கு வார்த்தை வந்தது. அடக்கிக் கொண் டாள். 'அரிசி வாங்கிட்டேரு. காய்கறி?' என்ற கேள்விதான் அது. தன் புருஷன் இந்தளவுக்கு போன தே பெரிய விஷயம்தான் என்கிற யோசனையும் அவளுக்குள் வந்தது. வீட்டில் ஈராய்ங்கம் அதிகமாக இருந்தது. அதை வைத்து ஈராய்ங்கக் குழம்பு அல்லது மொட்டைக் குழம்பு வைத்து விடலாம் என்று நினைத்து சமையலில் ஈடுபட ஆரம்பித்தாள். 

அரிசிப் பையில் இருந்து குத்துமதிப்பாக கொஞ்சம் அரிசியை ஈயச்சட்டிக்குள் சிந்தினாள் அவள். பிறகு களைய ஆரம்பித்தாள்.  வெட்டிக் காயவைக்கப்பட்ட காய்ந்த கருவை முட்கள் வாசலுக்கு மேற்கே அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதிலிருந்து நான்கைந்து கம்புகளை உருவினாள். அதை அடுப்புக்குள் வைத்து விட்டு, காய்நத தென்ன ஓலைகள் நான்கைந்தை எடுத்து தலைகீழாகப் பிடித்து தீப்பற்ற வைத்தாள். கப்பென்று பற்றிக்கொண்டதும் அடுப்புக்குள் வைத்தாள். புகை பரவ ஆரம்பித்தது. 

பரமசிவம் சட்டையைக் கழற்றி கொடியில் போட்டுவிட்டு, தோளில் சிகப்பு நிறத் துண்டை அணிந்துகொண்டு கட்சி ஆபிசுக்குப் போனார். 

(தொடர்கிறேன்)

Thursday, May 26, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 5

ஏழூட்டு வளவில் கீரைத்தோட்ட ஆச்சி கதை சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

'ஏழு மலை, ஏழு கடல் தாண்டி, ஆம்பளைலே இல்லாத ஒரு தீவுல, பூவரசின்னு ஒருத்தி இருந்தா. அழகின்னா அழகி, அப்படியொரு அழகி. வெண்ணெய்ல செஞ்சு வச்ச மாரி, வெள்ளை வெளேர்னு இருப்பான்னா பாரு. கடல்ல கொள்ளையடிக்க வாரவனுவோ மூலமா, அவா அழகு ஒலகத்துக்கு தெரிய வந்துச்சு. அவ அழகுக்கு முன்னால யாருமே நிய்க்க முடியாதுன்னு பேசிக்கிட் டாவோ.

ஒரு நாளு பெரிய படகுல கடலுக்குள்ள மீன் பிடிக்க போயிட்டிருந்தா பூவரசி. அவ கூட, ஏழெட்டு பிள்ளைலுவோ, தொணைக்கு இருக் காவோ. கடலு கொள்ளைக்காரனுவளுக்கு இவ்வோளப் பாத்ததும் ஏளனமா போச்சு. அடிச்சு பறிச்சு, பொம்பள பிள்ளைலுவோள தூக்கிட்டு போயிரலாம்னு நினைச்சு படகை மறிச்சானுவோ. படகுக்குள்ள வந்த வனுவள, வாள் சண்டைல குத்தி கிழிச்சுட்டாளுவோ, இவளுவோ. துண் டை காணும் துணிய காணும்னு  ரத்தக் காயத்தோட கடலுக்குள்ள குதிக்க நினைக்கும்போது பூவரசி வந்தா. அவளைப் பார்த்ததும் அவனு வோ, அப்படியே மெய்மறந்துட்டானுவோ. அவா அழகைப் பார்த்துட்டு, வச்ச கண்ண வாங்காம பார்த்துட்டிருக்கானுவோ. பெறவு, வாளை எடுத்ததும் எல்லாரும் அவ கால்ல விழுந்தானுவோ.

 'நாங்க பல நாடுகளுக்குப் போயி கொள்ளையடிச்சிருக்கோம். இன்னைக்குத் தான் மொத மொதலா தோத்துப் போயிருக்கோம். பொம்பளைலுவோதா னன் னு ஏளனமா சிரிச்சுட்டோம். எங்களை மன்னிச்சிருங்க. இனும இந்த பக்கம் வரவே மாட்டோம்'னு கும்பிட்டானுவோ. 'சரி உயிர் பிச்சை போடுதேன். ஓடிப் போயிருங்கன்னு பூவரசி சொன்னதும் அவனுவோ வந்த படகுக்கு போறானு வோ. அப்பம், 'ஒங்கள போல ஒரு அழகியை எந்த நாட்டுலயும் நாங்க பாத்த தில்லை'ன்னு சொல்லிட்டு போறானுவோ.

போனவனுவோ சும்மா இருப்பானுவளா? போற எடத்துலலாம் 'இப்படி யொரு அழகி, இப்படியொரு இடத்துல இருக்கா'ன்னு சொல்லிட்டே போறானுவோ. அந்தானி பூவரசி பத்தியும் அவ அழகு பத்தியும் ஏழேழு ஒலகமும் பேசுது. கேள்விபடுத அரசன், இளவரசனுவளுக் கெல்லாம் அவள கல்யாணம் முடி க்கணும்னு ஆசை வருது...' என்று கதையை நிறுத்தி வெற்றிலையை வாயில் திணித்தாள் ஆச்சி. கடித் துச் சாறை உள்ளுக்குள் இழுத்துவிட்டு, உதட்டின் மேல் இலேசாக வடிந்ததை சேலையால் துடைத்தாள்.

'நல்லா கத போயிட்டிருக்கும்போதுதான் வெத்தலய போடுவா, இவா?' என் றாள் பீடி சுற்றும் பிரேமா.

'தாத்தா போன பெறவு கெழவிக்கு இது இல்லாம முடியலயட்டி' என்று சுந்தரவடிவு சொல்ல, 'தாத்தாவுக்கு இது சமானமாவுமாட்டி?' என்றாள் செல்ல ம்மாள். ஆச்சிக்குக் கோபம்.

'ஏட்டி என்னயவா எடக்கு பண்ணுதியோ? ஒங்களுக்கு போயி கத சொன்னம் பாரு..' என்று அமைதியானாள்.

'ஒடனே பொசுக்குனு கோவம் வந்துரும் இவளுக்கு. சொல்லு கெழவி' என்று சிலர் தாஜா செய்த பிறகு மெதுவாக ஆரம்பித்தாள்.
'எதுல விட்டேன்'

'அதாம். எல்லா அரசனுவளுக்கும் அவள கல்யாணம் முடிக்க ஆசை வந்துட்டு'
'ஆங். அந்தானி பல நாட்டு இளவரசனுவோ, பொண்ணு கேட்டுப் போறா னுவோ. தங்களோட அருமை பெருமை, வீர தீரத் தையெ ல்லாம் சொல்லி, பொண்ணு கேக்கானுவோ. அவ்வோ எல்லாருட்ட யும் பூவரசி என்னா சொன் னான்னா, 'இங்க பாருங்க, எங்க பரம்பர, வாளு ஒண்ணு இருக்கு. கால ங்காலமா எங்களோட மூதாதையரு புழங்குன வாளு அது. அத தூக்கி எங்கூட சண்ட போடணும். அதுல ஜெயிச்சுட்டா, அந்த பெரிய சொவத்துல மாட்டி யிருக்க முத்து மாலையை எடுத்து எங்கழுத்துல போடலாம். போட்டா, நானும் இங்க இருக்கிற எல்லா பொம்பளைலும் ஒங்களுக்கு அடிமை'ன்னு சொல் லுதா.

இதை கேட்டுட்டு, 'இதுலாம் எம்மாத்திரம் எங்களுக்கு? நான் பல நாட் டை ஜெயிச்சவன். எனக்கு ஒங்கூட சண்டை போடுதது பெரிய வெஷய மேயில்ல. அதுவும் ஒரு பொம்பளைய ஜெயிக்குதது  பிரச் னையே இல்ல'ன்னு எக்காளத்தோட, வாளை எடுக்க வாரனுவோ. அந்த வாளு கடற்கரை மண்ணுல பாதி புதைஞ்ச நிலையில இருக்கு. வாளோட கைப்பிடியில ஏகப்பட்ட வேலைபாடு செஞ்சிருக்கு. அதை பார்த்து பல போர்களை கண்ட மன்னன்களுக்கு கூட ஆச்சரியமா போச்சு. பெறவு, வாளை புடிச்சு தூக்க பாக்காவோ, முடியல. இது என்னடா அதிசயமா இருக்குன்னு திரும்ப திரும்ப எடுக்க முயற்சி பண்ணுதாவோ, தூக்க முடியல. இது பல இளவரசங்களுக்கு அவமனமா போயிருது. 'என்னடா நாம எளக்காரமா நெனச்சோம். அதை அசைக்கக் கூட முடியலயே'ன்னு பாக்கானுவோ. ஒரு அழகான பொண்ணு முன்னால இப்படி நின்னா, அது அவமானம்தான. கோவம் கோவமா வருது. 'இதுல என்னமோ மந்திர சக்தி இருக்கு. அதாம் தூக்க முடியலை'ன்னு சொல் லுதானுவோ. அப்படிலாம் எந்த சக்தியும் இல்லை. இந்தா நான் தூக்குதம் பாருங்க'ன்னு பூவரசி, வாளை வணங்கிட்டு தூக்குதா. அவா கையில பூ மாதிரி வந்து நிய்க்கி. 'இது என்னடா ஆச்சரியம்னு நெனக்கானுவோ, மன்னன்மா ருவோ. பெறவு தோல்விய ஒத்துக்கிட்டு போயிருதானுவோ. இதே போல, பல மன்னன்மாருவோ, இளவரசனுவோ வந்து பாத்தும் முடியல.

'இந்த தேவதயை கெட்டத்துக்கு எந்த மவராசன், வரப்போறாம்னு தெரிய லயே'ன்னு அந்த நாட்டுல எல்லாரும் ஏங்கிட்டு கெடந்தாவோ. அப்படி வந்தா அவந்தான் இந்த நாட்டுல வாழப் போற மொத ஆம்பளன்னு நெனக்காவோ. இப்டியே நாளும் காலமும் போயிட்டிருக்கு. ஒரு நாளு கடற்கரையில ஒரு த்தன் மயங்கி கெடக்கத பாத் துட்டு, அங்கயிருந்த பொம்பளைலுவோ பூவர சிட்ட வந்து சொல் லுதா வோ. பூவரசி, பூவரசி, ஒருத்தன் யாரு எவம்னு தெரி யல. கரையில் மயங்கி கெடக்கான். ஆளு வேற வாட்டசாட்டமா இருக்காம்' னு சொன்னதும், எல்லாரையும் கூட்டிட்டு, பூவரசி கடற்கரைக்கு வாரா. வந்து பாத்தா, அதிர்ச்சி. மயங்கி கெடந்தவன், ஒரு மரத்தை வெட்டிட்டு இருந் தான். 

'இவம்தான் மயங்கி கெடந்தான் பூவரசி. எப்படி எந்திரிச்சாம்னு தெரிய லயே'ன்னு எல்லாரும் பாக்காவோ. இப்பதாம் பூவரசி கவனிக்கா, அவென் மரத்த வெட்டுதது, மண்ணுக்குள்ள பொதஞ்சு கெடந்த பரம்பர வாளாலன்னு. அவளுக்கு ஒரு பக்கம் சந்தோஷம். இப்ப எல்லா பொம் பளை பிள்ளை லுவோளுக்கும் அது புரிஞ்சு போச்சு. ஆத்தாடி வந்திருக் கவன், நம்ம பூவரசிக் கானவன்னு தெரிஞ்சு போனதும் வெக்கப் படுதா வோ. கம்பீரமா நின்ன பூவரசி தலைய கீழப்போட்டு மண்ணுல காலால கோலம்போடுதா. 

அவன் இவங்கள பாக்காம, கீழே  காய்ஞ்சு போய் கெடந்த மரத்தை வெட் டுனான். கிளைகளைலாம் செதுக்ககிட்டு, மரத்துண்டு மாதிரி செஞ்சான். இப்பம் அந்த பெரிய மரத்துண்டை மணல்லயே வச்சு தள்ளி, கடலுக்கு கொண் டு போறாம். அந்தானி, அவனுக்கு பின்னால, பொம் பளைலு சத்தம் கேக்கே ன்னுட்டு திரும்பிப் பாக்காம். அவ்வளவு பேரும் நிய்க்க, நடுவுல பேரழகி மாதிரி பூவரசி நிய்க்கதையும் பார்த் துட்டு, அவங்கக்கிட்ட வாராம்.

'நீங்கள்லாம் யாரு. இந்த தீவுல என்ன பண்றீங்க?'ன்னு கேக்காம். கேட்டுட்டு  பூவரசிய பாத்ததும் வச்ச கண்ண எடுக்காம பாத்துட்டே இருக்காம். அதுல ஒருத்தி, 'பொம்பளைல முன்ன பின்ன பாக்காத மாதிரி இப்படி வாய பொளந்து நிக்கேரே... எங்க தீவுக்கு வந்துட்டு எங்களயே வேற, யாருன்னு கேட்கேரு. நீரு யாரு, எந்த நாடு ஒமக்கு?'ன்னு கேக்கா.

'நா ஒரு அனாதை. எனக்கு தூராதேசம். நாடுவோள பூரா சுத்திட்டு வர ணும்னு ஆசை. அதனால ஒரு படகை செஞ்சு, நாலஞ்சு நாடுவோ வழியா வந்து ட்டிருக்கேன். நான் வந்த படகு உடைஞ்சு முங்கி போச்சு. ஒரு கட்டைய பிடிச்சு தப்பிச்சு வந்தேன். திடீர்னு மயங்கிட்டேன். இப்ப பாத்தா, இங்க வந்து கெடந் தென். அலயடிச்சு அடிச்சு என்னைய இங்க தள்ளி விட்டிருக்குன்னு நெனக் கேன். எந்திச்சி, திங்கதுக்கு எதுவும் கெடைக்குமான்னு பாத்தேன். சிக்கல. அதான், விழுந்து காய் ஞ்சு போய் கெடந்த மரத்தை வெட்டி அதுல மேல போயி, நாலஞ்சு மீனுவள பிடிச்சாவது சுட்டு திய்ங்கலாம்னு நினைச்சு போவப் போ னேன். சரியான பசி. உங்கள பாத்ததும் பசி அதிகமாயிட்டு'ன்னு சொல்லுதாம்.

செரின்னுட்டு அவனை கூட்டிட்டுப் போயி, அவங்க சாப்புடுத பழங் களை சாப்பிட கொடுக்காவோ. நல்லா தின்னுட்டு, 'ரொம்ப நன்றி. நான் கெள ம்புதம்'னு சொன்னதும் எல்லாரும் சிரிக்காவோ. ஏம் சிரிக்கியோ?ன்னு கேக் காம்.

'எய்யா, நீரு தூக்கி மரத்தை வெட்டுனீரே... அந்த வாளு சாதாரண வாளு இல்ல. பரம்பரை வாளு பத்தியும் பூவரசி பத்தியும் அதைத் தூக்க முடியாம, பல நாட்டு மன்னனுவோ ஏமாந்து திரும்பிப் போனது பத்தியும் வெவரமா சொல்லு தாவோ. இதைக் கேட்டதும் ஆச்சரியமா இருக்கு அவனுக்கு. 

'யாராலயும் தூக்க முடியாத வாள நீங்களும் பூவரசியும்தான் தூக்கி யிருக்கியோ,. அதனால நீரு எங்க மூதைதையரால அனுப்பப் பட்டிருக் கீங்க. இனும நீங்க இங்கதான் இருக்கணும்'னு கம்பு ஊனிட்டு நிக்குத ஒரு வயசான பொம்பள சொல்லுதா. அவனுக்கு குழப்பமா இருக்கு. அதுக்கு மேல அவனால பேச முடியல. அந்தானி அவன கூட்டிட்டுப் போயி, சொவத்துல மாட்டியிருக்க முத்துமாலைய எடுத்து அவ கழுத்துல போடச் சொல்லுதாவோ. இப்படிப்பட்ட பேரழகி கிடைக்கான்னா, எவன்தாம் மாட்டம்னு சொல்லுவாம். சரின்னு மாலைய எடுத்து போட்டுட்டாம். இதுதாம்ட்டி அனாத அரசனான கதை'- என்று சொல்லி விட்டு காலை மடக்கி உட்கார்ந்தாள் ஆச்சி.

'இதுலாம் நெசமா இருக்குமா கெழவி?'

'கதைன்னு வந்த பெறவு, ஆராயக் கூடாதுட்டி, கொழுப்பெடுத்தவளா?'

'பொய் பொய்யா சொல்லுவ, நாங்க நம்பனுமோ?'

'ஏ ஒன்னுமத்துப்போவா, எங்க ஆத்தாக்காரி ஆடு மேய்க்க என்னய கூட்டிட்டுப் போவும் போது சொன்ன கதை இது. இன்னும் மனசுக் குள்ளயே இருக்குன்னா பாரு'

'ம்ம். வேற நல்ல கதயா சொல்லுத்தா'

'புருஷனும் பொண்டாட்டியும் ஒண்ணா கெடந்த கதய சொன்னாதான் நீங் கலாம் உம்முனு சாமான பொத்திட்டு கேட்டுட்டு இருப்பியோ?'- என்றதும் சில பிள்ளைகள் சிரித்தார்கள்.

-இப்படி இவர்கள் கதைப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதுதான், பேச்சாளர் பரம சிவத்துக்கு இரண்டாவது பெண் குழந்தை பிறந்த தகவலைச் சொன்னாள் மகராசி. 

'யார்ட்டி சொன்னா?

'இன்னா, கிட்னம்மா சொல்லிட்டு போறா?'

'கிட்னம்மா சொன்னாளா? இங்கதான் எல்லாரும் காலல இருந்து இருக்கோம். ஒரு நாதிக்கு தெரியல?' என்று கீரைத்தோட்ட ஆச்சி, பரமசிவம் வீட்டுக்கு நடந்தாள். நாங்களும் வாரோம் என்று பிரேமாவும் மற்ற வர்களும் சென் றார்கள். ஊரில் எல்லாருக்கும் பேர்காலம் பார்ப்பது கிட்னம்மாதான். அவள் படிக்காத மருத்துவச்சி.

வயிற்றைப் பார்த்தே, அது என்ன குழந்தை என்று கணித்து விடுபவளாகவும் வயிற்றுக்குள் கொடி சுற்றிக்கிடந்தால் அது பற்றிச் சொல்லி, பயங்காட்டாமல், குழந்தையைப் போராடி வயிற்றில் இருந்து எடுத்து விட்டு, கடவுள் புண்ணியம் என்று வேண்டுவது உள்ளிட்ட செயல்கள் கிட்னம்மாவுக்கானது. 

'எல்லாரும் ஆம்பள பிள்ள பொறக்கும்னாவோ. ரெண்டாவதும் பொட்டப் புள்ளயா வந்துட்டு' என்றாள் பிரேமா.

'எந்த பிள்ளையா இருந்தா என்னட்டி? எத்தன பேரு வயித்துல புழு பூச்சி இல்ல ன்னு அழுதுட்டிருக்கா?' என்ற ஆச்சியிடம், 'ஏன் எங்க ஆறுமும் அத்தை அழலி யா?' என்று சொல்லிக்கொண்டே நடந்தாள்.

பரமசிவம் வீட்டில் பெண்கள் கூட்டம் கூடியிருந்தது. எல்லாரும் வாசலில் தான் இருந்தார்கள். அவரின் முதல் மகள், அனச்சியின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு, என்ன பேசுகிறார்கள் என்பது புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்த இடம் முழுவதும் வெயிலில் காய வைத்த மாங்கொட்டையின் வாசனை போல மணத்துக்கொண்டிருந்தது.

'ஏட்டி, ஒனக்கு தங்கிச்சிலா பொறந்திருக்கா...' என்று அவள் கன்னத்தில் கிள்ளியதும் சிரித்தாள் பெரியவள்.

'நேரத்தைக் குறிச்சியாட்டீ? கிட்னம்மாட்டனா கேட்டுக்கோ. பெறவு ஜாதகம் குறிக்கப் போவும்போது, சரியான நேரம் தானான்னு கொண் டை ஐயரு கொடஞ்சு கொடஞ்சு கேட்டுட்டே இருப்பாரு'. 

'அதெல்லாம் அவ்வோ அம்மா குறிச்சிட்டாளாம்'

அதற்குள்  நஞ்சுக்கொடியை  ஓலைப்பெட்டியில் சுற்றி, அதை நா கள் கவ்வி விடாதபடி வேலுக்கோனார் தோப்பில் உள்ள கள்ளிச் செடியின் மேலே கட்டி விட்டு வந்திருந்தார்கள்.

'வயிறு சின்னதாதாம்ட்டி இருக்கு. அப்படின்னா ஆம்பள பயதாம் பொறப்பான்' என்ற அக்கம் பக்கத்தாரின் கூற்றுகளைப் பொய்யாக்கி விட்டு அழகு தேவதை யாகப் பிறந்திருந்தாள், அந்தப் பெண் குழந்தை. 

'உள்ளே போய் பிள்ளையை கையால் தூக்கிய கீரைத்தோட்ட ஆச்சி, 'அப்பம் மூஞ்சி, அப்படியே இருக்கு, பாருட்டி' என்றதும் இடுப்புக்கிழே துணியால் மூடப்பட்டு படுத்துக்கிடந்த கிருஷ்ணவேணி, சிரிக்க முடி யாமல் சிரித்தாள்.
குழந்தையின் நெற்றியில் முத்தமிட்டுவிட்டு, 'நல்லா, டாக்டருக்கு படிட்டீ. ஒங் கப்பம் படிக்க வப்பாம்' என்று குழந்தையை வாழ்த்திய ஆச்சி, கிருஷ்ண வேணிக்கு மருந்துச்சாப்பாடு அதாவது பிள்ளைப் பெற்றப் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் சாப்பாடு பற்றிச் சொல்லி விட்டுக் கிளம்பினாள். 

பரமசிவம் வெளியூர் சென்றிருக்கிறாராம். இரவோ, நாளையோ அவர் வரலாம் என்றார்கள்.

(தொடர்கிறேன்)