Saturday, July 9, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 10


அக்ரஹாரத்தில் இருந்த பியர்லஸ் லட்சுமியம்மாள் வீட்டில் கூட்டம் கூடியிருந்தது. கூட்டம் அதிகமாக இருந்ததால் டிவியை வராண்டாவில் இழுத்து வைத்திருந்தார்கள். ஊரில் மொத்தமே நான்கைந்து வீட்டில் தான் டிவி இருந்தது. கிழக்கே, திருநெல்வேலி தபால் ஆபிசில் வேலை பார்க்கும் கருப்பசாமி வீடு, தெற்கு அக்ரஹாரத்தில் கல்கத்தா ஐயர் வீடு, டாக்டர் வீடு, இந்த லட்சுமியம்மாள் வீடு.


மேலத் தெரு பொம்பளைகள் முழுவதும்,  சேலையை வாயில் வைத்து அழுது கொண்டிருந்தார்கள். தூர்தர்ஷனில் எம்.ஜி.ஆரின் இறுதி ஊர்வ லம் சென்றுகொண்டிருந்தது. ஏகப்பட்ட கூட்டம், போலீஸ்கார்கள் கயிறு கட்டி மக்கள் வெள்ளத்தை சமாளித்துக்கொண்டிருந்தனர். எம்.ஜி.ஆரின் உடலுக்கு ஒவ்வொருவராக அஞ்சலி செலுத்திக்கொண்டிருந்தனர். சிவாஜிகணேசனும், பாலசந்தரும் கூட்டத்துக்கு வெளியே சோகமாக நின்றுகொண்டிருந்ததைப் பார்த்ததும், 'அங்க பாருட்டி சிவாஜி' என்றொரு குரல் கேட்டது. எம்ஜிஆரின் உடலருகே நின்று பாரதிராஜா கையை விரித்து அழுத் தொடங்கினார். அவரை ஒருவர் பின்னால் இழுத்து விட்டார். சத்யராஜ் உள்ளிட்ட இன்னும் சில நடிகர்களும் மலர் வளையம் வைத்து அஞ்சலி செய்துகொண்டிருந்தனர்.
எல்லோரும் டிவியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, கீழத்தெரு கொத்தனார் தங்கபாண்டி வெடித்துவிட்டார்.

'எங்களலாம் விட்டுட்டு போயிட்டேரே ராசா. எங்களுக்குன்னு இனும யாரு இருக்கா?' என்று அவர் போட்ட சத்தத்தில் இன்னும் சிலரும் அழத் தொடங்கினார்கள். சரிந்து விழப்போன தங்கபாண்டியை, பரமசிவம் கைத்தாங்கலாகப் பிடித்துக்கொண்டார். இவர் பிடித்துக்கொண்டார் என்பதற்காகவே அவர் இன்னும் அதிகமாக சாய்ந்து தரையில் விழப் போனார். பழனியும் கணேசனும் சேர்ந்து இழுத்து அவரை எதிர் வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார வைத்தார்கள். ஏங்கி ஏங்கி அழுதுகொண்டிருந்தார் அவர்.

இப்படியொரு அழுகையை லட்சுமியம்மாளும் அவரது கணவர் சங்கர சுப்ரமணிய ஐயரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சிறிது நேரத்துக்குப் பின் கணேசனையும் பழனியையும் அழைத்துக் கொண்டு ஆற்றங்கரையில் உள்ள ஆறுமுகம் தோப்புக்குச் சென்றார் பரமசிவம். அங்கு ஏற்கனவே சுப்பையாவுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார் ஆறுமுகம். எல்லாரும் உறவினர்கள்.

பரமசிவத்தைக் கண்டதும், 'அப்பம் மரத்துல ஏறட்டா?' என்றான் சுப் பையா.
'எந்த தென்னையில ஏறப்போற?'

'வடக்கோர மரத்துல...'

'அதுல, நாலு கொல காய். அதை பறிச்சிராத. கீழ்ப்பக்கமா ஒரு கொல கெடக்கு பாரு... அத பறி'

கீழே நின்று கைநீட்டிக் காண்பித்துக்கொண்டிருந்தார் ஆறுமுகம். வேட் டியை தார்ப்பாய்ச்சி கட்டிக்கொண்டு ஏறினான் சுப்பையா. இடுப்பில் கொடுக்கறுவாள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

கீழே விழுந்து கிடந்த சில சில்லாட்டைகளையும் காய்ந்த தென்ன ஓலைகளையும் தரையில் போட்டு அதில் உட்கார்ந்தார் ஆறுமுகம். பின்ன மரத்தில் இருந்து கீழே விழுந்து கிடந்த நான்கைந்து தூக்கணா ங்குருவி கூடுகளை எடுத்து, விறகுக்காக ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த செத்தைகளில் வீசினார். வரிசையாக நின்ற மரங்கள், இருட்டைப் போல நிழல் படர்த்தி இருந்தது.
பரமசிவம், கணேசன், பழனி எல்லாரும் வட்டமாக அமர்ந்தார்கள். ஆற் றோரக் காற்று இதமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. பரமசிவம் சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தார்.

'பொன்னையா பிள்ளையை ஆட்டைய போட்டு தோப்பை நீரு வாங் கிட்டேரு' என்று ஆரம்பித்தான் கணேசன்.

'ஆட்டைய போட்டனா? குறுக்குல மிதிச்சம்னு வையி, குந்தானிலாம் வந்துரும்' என்றார் ஆறுமுகம்.

'பெறவு நீரு இதெ எப்டி வாங்குனேரு'

'ஏன் மூதி ஒங்கப்பன் தான் அத்தாட்சி கையெழுத்து போட்டான். போயி கேளேன்'

'ஆமா, அவரு ஒருத்தரு' என்ற கணேசன், 'பரம்சம், தெரியுமில்லா, கேளுடே. நாலஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னால ஆத்துல வெள்ளம் வந்ததுலா. வயக்காடு எல்லாத்தையும் மூடிட்டு மணலு. இங்கயிருந்து அம்மன் கோயில் பக்கம் வரை வயலு பூரா மணலுதான். ஈரமணலு. ஒரு வாரம் வரை வயலுக்குள்ள மணலுதான் பாத்துக்கெ. சின்ன பயலுவோலாம் விளையாடதுக்கு இங்க வந்துட்டானுவோ. பெறவு மண்ணை அள்ளதுக்குள்ள பெரும் பாடு. கடனை வாங்கி பயிறு வச்சிருந்தவோ எல்லாருக்கும் சரியான நஷ்டம் பார்த்துக்கெ. அதுல அதிகமா பாதிக்கப்பட்டது பொன்னையா பிள்ளைதான். அவரு பொண்டாட்டிக்கு வேற ஒடம்பு சரியில்லாம போச்சு. ஒரேடியா இப்டி வந்துட்டேன்னு, வேற வழியில்லாம தோப்பையும் வயலையும் விய்க்கலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டாரு. ஆத்தரத்துக்கு தேவைன்னு தெரிஞ்ச பெறவு, அவரு கேட்டதையா கொடுக்க முடியும்?. டாமார்னு உள்ள போயி, சவுட்டு ரேட்டுக்கு வாங்கிட்டாரு நம்ம ஆளு' என்று சிரித்தான்.

'இவென் கண்டாம்லா அது சவுட்டு ரேட்டுன்னு'

'சரி விடுல. எத பேச வந்தோம். என்ன எழவே பேசிட்டிருக்கெ?'

அதற்குள் சுப்பையா இளநீர்களைப் பறித்துப் போட்டிருந்தான். தரையில் விழுந்தால் இளநீர் சிதறிவிடும் என்பதற்காக தாழைக்குள் வீசியிருந் தான். கணேசனும் பழனியும் போய் அதை எடுத்துக்கொண்டு வந்தார் கள். பதமாக சீவி, ஒவ்வொருவருக்காகக் கொடுத்தான் சுப்பையா. குடித் து வயிறு முட்டிய பிறகு பெரிய ஏப்பத்தை விட்டார் ஆறுமுகம். மத்தி யானம் சாப்பிட்ட புளித்தண்ணி நெஞ்சுக்குள் ஏறி வாய்க்குள் வந்தது.

'பரம்சிவம் கேள்விபட்டோம் வெஷயத்தை. நீ அந்த சிரிச்சான் பொண்டாட்டி பழக்கத்தை விட்டுருடே. அதுதான் நமக்கு நல்லது. பொம்பள வெவாரம்னு வந்துட்டா, ஒரு பய நம்ம பக்கத்துல நிய்க்க மாட்டாம். அதுமட்டுமில்லாம, கேவலம் பாத்துக்கெ. ரொம்ப அசிங்கமா போயிரும்' என்றார் ஆறுமுகம்.

'ச்சே. நீ வேற. அதெல்லாம் ஒரு மயிரு பழக்கமும் இல்ல. சும்மா அவ்வோ வீட்டுல ஒரு நாளு கை நனைச்சுட்டேன், சிரிச்சான் இல்லாத நேரத்துல. இதை கண்ணு, காது, வச்சு பேசுனா என்ன செய்ய சொல் லுத?' என்று பொய் சொன்ன பரமசிவம், 'அது கூட பரவாயில்ல பாத்துக்கெ, இத வச்சுட்டு தலைவரு ரொம்ப ஏசிட்டாரு பாத்துக்க, அதாம் வருத்தமா இருக்கு' என்றார்.

'தலவரு என்ன சொன்னாரு'

'பிரச்னை வந்துச்சுன்னா, கட்சியில இருந்து நீக்க வேண்டியிருக்கும் னாரு'
'நீ என்ன சொன்னெ?

'நான் என்ன சொல்ல முடியும். பேசாம வந்துட்டேன்'

'சிரிச்சான் பொண்டாட்டியோட நீ பழவுதனா, அது தப்புதான். பழகலை, தலைவரு கட்சிய விட்டு நீக்கிருவோம்னு சொன்னது வருத்தமா இருந் தா சொல்லு, நாளைக்கே வேற கட்சிக்கு போயிருவோம். அதுக் கெல் லாம் கவலப் படாதடே. நம்ம ஒரு முப்பது முப்பத்தஞ்சு குடும்பம் இருக்கோம். எல்லாருமே வேற கட்சிக்குப் போயிருவோம், என்ன சொல்லுத' என்றான்.
'ச்சே... இவ்வளவு நாளா ஒரே கட்சியில இருந்துட்டு வேற கட்சியில போயி சேரச் சொல்லுத?'

'ஆமா. இந்தக் கட்சியில இருந்து என்னத்த சம்பாதிச்சுட்டன்னு சொல்லேன்? ஒங்கூட படிச்சவன்தான பக்கத்தூரு, பறம்பு சுப்பு. இன்னைக்கு அதிமுகவுல பெரிய புள்ளியாயிட்டாம். ஏதாவது பிரச்னைன்னா, அம்பாசமுத்திரம், கடையம் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல அவன் இல்லாம முடியாதுங்கானுவோ. பத்திரம் பதியதுல இருந்து பஞ்சாயத்து வரை அவந்தான் முன்னால நிய்க்காம். என்ன சம்பாத்தியம்ங்கெ... நீ என்ன டான்னா, ஒன் வயலை கூட சும்மா போட்டிருக்கெ?' என்றார் ஆறு முகம்.

'அதுக்காவ, அவன போல என்னைய ஆவ சொல்லுதியோ'

'பின்ன வருமானம்னு ஒண்ணு வேண்டாமாடே. ரெண்டு பொட்ட பிள்ளைல வேற வச்சிருக்கே'.

'செரி, நாளைக்கு கட்சியில இருந்து நீக்கிட்டாவோன்னு வையி, எந்தக் கட்சியில சேரலாங்கெ? அத சொல்லு மொதல்ல' - கணேசன் ஆர்வமாகக் கேட்டான்.

'மொதல்ல நீக்கட்டும் பாத்துக்கிடலாம். நீங்களே நீக்க வச்சிருவியோ போலருக்கெ?'

'இல்ல சும்மா சொல்லு. ஒருவேளை வேற கட்சில சேரணும்னா, எந்தக் கட்சி?'
'திமுகதான்'

'ச்சே... அதிமுகவுல சேருவோம்'

'எம்.ஜி.ஆர் செத்துப்போயிட்டாரு. நாளைக்கு கட்சியில என்ன நடக்கு ம்னு தெரியாது. எனக்கு தெரிஞ்சு இனும சேரணும்னா, திமுகதான் சரின்னு நெனக்கேன்'

'நெனக்கென், நெனக்கன்னுலாம் சொல்லாத. ஒரே முடிவா சொல்லிரு. ஏன்னா, எல்லாருமே கட்சி மாறணும் பாத்துக்கெ' என்றார் ஆறுமுகம்.

இளநீரைக் குடித்துவிட்டு சிறிது நேரம் ஆற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் பரமசிவம். எதிர்கரையில் புல்லறுத்துக்கொண்டிருக்கும் பெண்களின் சிரிப்பொலி அவரை அங்குப் பார்க்க வைத்தது. அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தது, தெளிவாகக் கேட்டது.

'இன்னைக்கு ஏம்கா நம்ம பொன்னம்மாவ காணல'

'அவா புருஷன் நேத்துதான் பம்பாய்லருந்து வந்திருக்காம்'

'வெளிநாட்டுல இருக்கதாலா சொன்னாவோ'

'பம்பாயி வெளிநாடுதான, தாயி'

'என்னமோ யாரு கண்டா?'

'புருஷன் வந்துட்டாருன்னா, இன்னும் நாளு நாளைக்கு அவள வெளியில பாக்க முடியாது'

'நாலஞ்சு நாளு கழிச்சு, பிட்டி நவுண்டுதான் வருவான்னு சொல்லு'
-கிளுக்கென சிரித்துக்கொண்டார்கள்.

'ஆமா. ஒங்க வீட்டுக்காரருலாம் சும்மா விட்ருவாருலா..?'

'அவரை ஏம் இப்பம் பேசுத? இதே வேலையாவே இருக்க மனுஷன என்ன செய்ய சொல்லுத'

அவர்களின் பேச்சைக்கேட்டுவிட்டு, 'பொம்பளைலுவோலுக்கு எடக்கப் பார்த்தியா?' என்றார் ஆறுமுகம்.

'நம்ம இருக்கோம்னு நெனச்சே பேசுதாவோன்னு நெனக்கேன்' என்ற பழனியை, 'ஆமா இவங்கண்டாம்' என்றார் ஆறுமுகம்.

இளநீர் குடித்துவிட்டு போடப்பட்டிருந்த கூந்தல்களைப் பொறுக்கி ஓர மாக போட்டுவிட்டு வந்தான் சுப்பையா. மிச்சமிருந்த நான்கு இளநீர்க ளில் இரண்டு இரண்டாக முடிச்சுப் போட்டான். அதில் பரமசிவன் வீட் டுக்கு.
'திமுகவுலதான் சேரணும்னு முடிவு பண்ணிட்டன்னா, வைகோ மாதிரி பெரியாளுவோ முன்னாலதான் சேரணும் பார்த்துக்கெ' என்றான் பழனி.
அவன் சொல்வதை ஆமோதிப்பது போல, பரமசிவம் கட்சி மாறுவது என்று முடிவு செய்துகொண்டார்.

(தொடர்கிறேன்)

Monday, June 27, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 9

டாணா கூட்டத்துக்குப் போய் விட்டு வந்த இரவில் இருந்து பரமசி வத்துக்கு, வயித்தாலச்சல். எப்போதும் தெப்பக்குளமே கதி என்று கிடக்க வேண்டியதாயிற்று. ஓரமாக ஒதுங்கிவிட்டு குளத்தில் கால் கழுவிய பின் மேட்டுக்கு ஏறினால், மீண்டும் வயிறு பிடித்து இழுக்கு ம். திரும்பவும் உட்கார்ந்து எழுந்து, எழுந்து உட்கார்ந்து என்று ஆன தில் பாதி உயிர் போயிருந்தது. உடல் ஒடுங்கிவிட்டது.

அங்குள்ள ஓட்டல் ஒன்றில் சாப்பிட்டதுதான் காரணமாக இருக்குமோ என்னவோ? சால்னா நன்றாக இருக்கிறது என்று மேலும் நான்கைந்து பரோட்டாவை வாங்கி அதில் முக்கித் தின்றதுதான் காரணமாக இருக்க லாம் என நினைத்தார் பரமசிவம்.

தெப்பக்குளத்துக்கு நான்காவது முறையாகப் போய்விட்டு வீட்டு வாச லில் கால் வைத்ததும் மீண்டும் வயிறு வலித்தது. இனி தெப்பக் குளத்துக்கு... அவ்வளவு தூரம் போக முடியாது என்று வீட்டைத் தாண்டி கொஞ்ச தூரத்தில் இருக்கிற கருவை முட்களின் பின்னே உட்கார்ந்து விடுவது என்று முடிவு செய்தார்.

கிருஷ்ணவேணி பழையச் சோற்றை மோரில் கரைத்து வைத்திருந் தாள். குடித்தால் மேலும் ஓட வேண்டி வரும் என்பதால் வேண்டாம் என்றார் பரமசிவம்.

'ஒண்ணுமே திய்ங்காம கெடந்தா என்னத்துக்காவும் ஒடம்பு?' என்றாள அவள். பேசக்கூட முடியவில்லை அவருக்கு. தலையை மட்டும் ஆட்டி விட்டு வீட்டில் படுத்தார்.

'பாய் டாக்டரை கூட்டியாரட்டா?'

'வேண்டாம்' என்றார் பரமசிவம்.

விஷயம் கேள்விபட்டு பரமசிவத்தின் அம்மா அனச்சி, வேகவேகமாக வந்தாள். படுத்திருந்த கோலத்தைப் பார்த்து, 'என்னல ஆச்சு?' என்றாள் அருகில் உட்கார்ந்து. கழுத்திலும் நெற்றியிலும் கை வைத்துப் பார்த்தாள். இலேசாகக் கொதித்துக் கிடந்தது.

பரமசிவம் ஒன்றும் பேசவில்லை. அம்மாவைப் பார்த்துவிட்டு, வயிறு வலிப்பதாகச் சைகை செய்தார். அவரின் பெரிய மகள் ஓடிப்போய், 'அனச் சாய்ச்சி துட்டுத்தா, எனக்கு' என்றது அவளது முந்தானையைப் பிடித்துக் கொண்டு.

'ஆமா. ஒனக்கு எப்பவும் துட்டுத்தாம்ட்டி வேணும். ஒங்கப்பனாட்டி கொடுத்து வச்சிருக்காம்' என்று செல்லமாக அவளது கன்னத்தைக் கிள்ளிவிட்டு பத்து பைசாவை எடுத்துக்கொடுத்தாள்.

'இப்படி துட்டு கொடுத்து பழக்காதீங்க, சின்ன பிள்ளைட்ட' என்ற கிரு ஷ்ணவேணியை பார்த்தாள் அனச்சி, 'ஆமா பத்து பைசாவுல எல்லாம் முடிச்சு போயிரும். கூறுகெட்டவளே... அவனுக்கு என்னாச்சுன்னு சொல்லு?' என்றாள்.
'வயித்தாலச்சல்' என்றாள் கிருஷ்ணவேணி.

'ஊர் ஊரா அலைஞ்சா வராம என்ன செய்யும்?' என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்ட அனச்சி, 'சரி, ஒரு வெள்ளத்துணியை கொஞ்சம் கிழிச்சு கொண்டா. கொதி புடிச்சாதான் சரியாவும்' என்றாள் மருமகளிடம்.

'இது எல்லாம், கண்ணுலா. எல்லா பயலுக்கும் கொள்ளி கண்ணுலா இருக்கு ஊர்ல. அவனுவ கண்ணுல மொளத்தல அள்ளிக் கொட்ட.  எம் புள்ள நல்லா பேசுதாம்னு வயிறுலா எரிஞ்சுட்டு இருக்கானுவோ. அதுக்கு மருத்து மாத்திரை சரிபட்டு வருமா? முந்தா நாளு ஆத்துல துணி தொவச்சுட்டு இருக்கேன். நாலஞ்சு பயலுவோ, இவன பத்தி தான் பேசிட்டு போறானுவோ. கூட்டத்துல பேசுனா, பரம்சம் மாரிலா பேசணும்னு... ஊரு பூரா கண்ணு. அந்த கண்ணுல வெளக்கு மாத்தக் கொண்டுதான் அடிக்கணும். பொறாமைல பொசுக்குத கண்ணு சும்மா விட்டுருமா? அது ஆளைத்தான் சாய்க்கும்...' என்று தன்னாலயே பேசிக் கொண்டு, தனது தளர்ந்த ஒல்லித் தேகத்தைக் கொண்டு, மட மடவென வேலையில் இறங்கினாள்.

வீட்டில் இருந்த தாம்பாளத்தில் தண்ணீரை ஊற்றினாள். அதை விளக் குக்கு அருகில் கொண்டு வைத்தாள். பித்தளைச் சொம்பு ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டாள். கிருஷ்ணவேணி கொடுத்த சிறு வெள்ளைத் துணியைச் சுருட்டி வைத்துக்கொண்டு, படுத்திருந்த பரமசிவத்தை உட் கார வைத்தாள். அவர், வேண்டா வெறுப்பாக எழுந்து உட்கார்ந்தார். பிறகு அந்தத் துணியால அவரை முன்பக்கமாகமும் பின் பக்கமு மாகவும் தடவினாள். பிறகு அந்த வெள்ளைத் துணியில் துப்பச் சொன்னாள். பின் துணியில் தீ வைத்து சொம்புக்குள் போட்டாள். சொம்பைத் தண்ணீர் இருக்கும் தாம்பாளத்துக்குள் அப்படியே கவிழ்த்தாள். மொத்த தண்ணீரும் சொம்புக்குள் சுரீரென்று இழுத்துக் கொண்டது. இப்போது கிருஷ்ணவேணியைப் பார்த்தாள்.

'பாத்தியா, அவ்வளவும் கண்ணு. சனியம் புடிச்சவனுவோ கண்ணு. இது அப்படியே இருக்கட்டும். காலைல எடுத்து வீட்டு மேல எறி தண்ணிய, என்னா?' என்று சொல்லிவிட்டு இடுப்பில் சொருகி வைத்திருக்கிற திருநீற்றுப் பையில் இருந்து, திருநீறள்ளி பரமசிவத்தின் நெற்றியில் பூசினாள். திருநீறு சிதறி அவரின் கண்கள் மற்றும் மூக்கில் தெறித்தது.

அனச்சி வெளியே கிளம்பிய சிறிது நேரத்திலேயே வீட்டினுள் எட்டிப் பார்த்தாள், சிரிச்சான் பொண்டாட்டி. கிருஷ்ணவேணி சோறு பொங்கு வதற்கான வேலையில் இறங்கினாள். வெளியே கிடந்த கருவை கம்பு களை நொடித்துக்கொண்டிருந்தவள், தற்செயலாக வெளியே பார்த்த வள், சிரிச்சான் பொண்டாட்டி நிற்பதைக் கண்டதும் ஆச்சரியப்பட்டாள்.

'என்னக்கா, வா'

'ஆமா. எப்படி இருக்க, கிட்டு?'

'நல்லாருக்கேன். தூரமா வந்தியோ'

'பீடி கடைக்கு வந்தேன். ஒங்க வீட்டுக்காரருக்கு ஒடம்புக்கு சரியில் லன்னு ஒங்க மாமியா பேசிட்டே போனா. அதாம் எட்டிப் பாத்துட்டு போலாம்னு பாத்தேன்'

'உள்ள வாயேன்... ஒங்க வீட்டுக்காரரு எப்டியிருக்காரு'

'அவருக்கென்ன கொறச்சலு'

'சும்மா இருந்தா இவ்வோட்டதான் பேசிட்டிருப்பாரு. கொஞ்ச நாளா  ஆளக் காணுமே'

'வயல்ல வேல நடக்கு பாத்துக்கெ, அதாம் வர முடியல' என்றாள் சிரிச் சான் பொண்டாட்டி.

பரமசிவத்துக்கு அவளது சத்தம் கேட்டதும் உடலில் தெம்பு வந்து விட்டது. சிரிச்சான் பொண்டாட்டி தன்னை எவ்வளவு நேசிக்கிறாள் என்பதற்கு இந்த வருகை சாட்சி. இந்தக் காதலின் அதாவது கள்ளக் காதலி ன் ஆழத்தை நினைத்து சிலிர்த்துக்கொண்டார் அவர்.

பேசிக்கொண்டே, வீட்டுக்குள் வந்தாள் அவள். ஸ்டுலை எடுத்துப் போட்டபடி, 'உக்காருக்கா இதுல. காபி போட்டுட்டு வாரேன்' என்ற கிருஷ்ணவேணியை, வேண்டாம் என்று தடுத்தாள்.

'டாணாவுல பேசப்போனாவோ. அங்க என்னத்த தின்னுட்டு வந்தாவ ளோ தெரியல. வந்ததுல இருந்தே போயிட்டுதான் இருக்கு' என்றாள் கிருஷ்ண வேணி.

பரமசிவம் திரும்பிப் படுத்தார். இப்போதுதான் அவள் வந்தது தெரியும் என்ற பாவனையில், 'வாம்மா... எப்ப வந்தே?' என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து உட்கார்ந்தாள். 'பீடி கடைக்கு வந்தேன். ஒங்கம்மா ஒங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னுட்டு யாரையோ ஏசிட்டு போறாவோ. அதான் எட்டிப் பாத்துட்டு போலாம்னு வந்தேன். நீங்க படுத்துக்கிங்கெ. எந்திக் காண்டாம்' என்றாள் சிரிச்சான் பொண்டாட்டி.

பிறகு இருவரும் கண்களால் பேசிக்கொண்டார்கள். கிருஷ்ணவேணி கொடுத்த காபியை குடித்துக்கொண்டிருந்தபோது, 'பரம்சண்ணே' என்று வெளியில் இருந்து சத்தம் கேட்டது.

'யாரு' என்று வெளியே போனாள் கிருஷ்ணவேணி. சைக்கிளில் உட்கார்ந்துகொண்டே வீட்டு வாசலில் காலை ஊன்றி, 'நாந்தான். தலைவரு கூட்டிட்டு வரச்சொன்னாரு' என்றான் செல்லையா.

'அவ்வோளுக்கு வயித்தாலச்சல்லா. எந்திக்க முடியாம கெடக்காவோ' என்று கிருஷ்ணவேணி சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, பரமசிவம் எழுந்து, மெதுவாக நடந்தபடி, 'என்ன செல்லையா. எதுக்காம்' என்று வெளியே வந்தார்.
'தெரியல. வீட்டுல இருந்தா கூட்டிட்டு வரச்சொன்னாரு' என்றவ னிடம், 'செரி நில்லு. மூஞ்ச கழுவிட்டு வாரேன்' என்று வீட்டுக்குள் வந்தார். சிரிச்சான் பொண்டாட்டி, 'சரி நான் வாரேன். வீட்டுல தேடுவாவோ' என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே போனாள். செல்லையா சைக்கிளை ஒதுக்கியபடி, 'நீ எங்க தாயி உள்ள இருந்து வாரே?' என் றான் ஆச்சரியமாக.

'பீடி கடைக்கு வந்தேன். அப்டியே சும்மா பாத்துட்டு போறேன்' என்றாள் அவள். அவளை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டு சைக்கிளை விட்டு இறங்கி திருப்பினான். பரமசிவம் வெளியே வந்ததும் ஏற்றிக்கொண் டான்.
தலைவர், மச்சியில் பேப்பர் வாசித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு எதிரில் சுவரில் சாய்ந்துகொண்டு கல்யாண சுந்தரமும் பிச்சைமுத்துவும் ஆளுக் கொரு பேப்பரை வாசித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

பரமசிவம், உள்ளே வந்ததும், 'வா பரம்சம்' என்ற தலைவர் பேப்பரை ஓரமாக வைத்தார். பிறகு எதிரில் இருந்தவர்களைப் பார்த்தார். இரண்டு பேரும் எழுந்து, 'பேசிட்டிருங்க, வாரோம்' என்று கீழே இறங்கினார்கள். கீழே செல்லையா உட்கார்ந்திருந்தான். பரமசிவம் வீட்டில், சிரிச்சான் பொண்டாட்டியைப் பார்த்த கதையை அவர்களிடம் விவரிக்கத் தொடங்கினான்.

கட்சி ஆபிசின் எதிரில் யாரோ ஒருவன் சுவரில் போஸ்டர் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தான். ஆழ்வார்க்குறிச்சியைச் சேர்ந்தவராக இருக்கலாம். அது திருமண விழாவுக்கு வருகை தரும் எம்.எல்.ஏவை வரவேற்கும் சுவரொட்டி. அதில் தொகுதி எம்.எல்.ஏ பாலசுப்பிரமணியத்தின் புகைப் படம் இடம்பெற்றிருந்தது.

சுவரொட்டியை ஒட்டுபவன், கட்சி அலுவலக சுவரிலும் ஒட்டுவதற்கு வந்தான். 'எய்யா எதிர்ல ஒட்டியிருக்கலா போதும் போ. இன்னும் எத்தனை இடத்துல ஓடுவ?' என்று சத்தம் கொடுத்தார் கல்யாண சுந்தரம். சிரித்துக்கொண்டே பசையையும் போஸ்டரையும் கொண்ட சைக்கிளைத் திருப்பினான் அவன்.

பரமசிவம் மேலிருந்து கீழே இறங்கியபோது முகம் வெளிறிப் போய் இருந்தது. தலைவர் என்ன சொல்லியிருப்பார் என்பது இவர்களுக்குத் தெரிந்ததுதான்.
'பெரிய பேச்சு பேசுத மேடையில. பேசுனா மட்டும் போதுமா? ஒழுக்கம் வேண்டாம். அப்புறம் என்ன மயித்த படிச்செ வெளியூர்ல போயி? நாலு பேருக்கு வெவாரம் தெரியதுக்குள்ள விட்டுரு பாத்துக்கெ. பெறவு நாறிப் போச்சுன்னா, அடிதடி வெட்டுக்குத்து, போலீஸ் ஸ்டேஷன்னுதான் அலையணும். தேவையில்லாம சாதி சண்டையும் வந்து சேரும். நீ கெடக்க கெடயில இதெல்லாம் தேவையா சொல்லு. ஒம் பொண்டாட்டிக்காரிக்கு தெரிஞ்சா என்னாவும்? அப்படி கேக்கோ அடுத்தவன் பொண்டாட்டி? அதுக்கு சொவத்துல வச்சு சாமான தேய்ச்சுட்டு போ. ஒன்னய, நம்பிதானல வீட்டுக்குள்ள விடுதாம். அதுக்கு இதுதானா கைமாறு? வெவாரம்னு வந்துட்டா ஒரு பய ஒங்கூட நிய்க்கமாட்டாம் பாத்துக்கெ? பொம்பள வெவராம் எங்க போயி முடியும் னு ஒனக்கு தெரியாதா? போ. இனும அது இதுன்னு பேச்சு வந்துச்சுன்னா, கட்சிலருந்து நீக்கிருவோம். அடிதடி வம்பு தும்புன்னா நீ தனியா போலீஸ் ஸ்டேஷனு போயிதான் பாத்துக்கிட ணும். அதுக்கு மேல எம்மேல வருத்தப்படாத கேட்டியா? நா சொல்ல வேண்டியத சொல்லியாச்சு' என்று சொல்லியிருப்பார் தலைவர்.

பரமசிவம், கொட்டகையைத்தாண்டி புதிதாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் கழிவறைக்குச் சென்றுவிட்டு வந்தார்.

'நீ பேசாம இங்கயே படுத்துக்கிடேன் பரம்சம். வயித்தாலச்ச முடியுத வர' என்றார் கல்யாண சுந்தரம்.

மெதுவாக நடந்து வந்த பரமசிவம் சுவரில் துண்டை அண்டக்கொடுத்து சாய்ந்து கொண்டார். செல்லையா, 'டீ சொல்லட்டா' என்றான். முதலில் வேண்டாம் என தலையாட்டியவர், பிறகு என்ன நினைத்தாரோ, 'சொல்லு' என்றார். பரமசிவத்துக்கு ஏதேதோ சிந்தனை. பெருங் குற்றம் செய்துவிட்டோம் என்பது போல வருத்தமாகவும் இருந்தது. இருந்தாலும் அவளை மறந்துவிட முடியுமா என்பதும் தெரியவில்லை. வீடு தேடி வேறு வந்திருக்கிறாள். சிரிச்சானுக்கு விஷயம் தெரிந்து ஏதாவது பிரச்னை செய்தால், அல்லது மனைவியை அரிவாளால் வெட்டிவிட்டால்... ச்சே நினைக்கவே கஷ்டமாக இருந்தது. இனி அவளுடன் பேசக்கூடாது, அவர்கள் வீட்டுக் குப் போகக் கூடாது என முடிவு செய்துகொண்டார் பரமசிவம்.

(தொடர்கிறேன்)

Sunday, June 19, 2016

நூல் அறிமுகம்: சல்மாவின் மனாமியங்கள்


வாழ்ந்த ஊரின் பக்கத்துத் தெருவில், நமக்குத் தெரியாமல் நடந்த ஒரு சம்ப வத்தை நண்பன் ஒருவன் அல்லது தோழி ஒருத்தி தோள் தட்டிச் சொன்னால் எப்படியிருக்குமோ, அப்படிச்  சொல்லிப் போகிறது சல்மாவின் 'மனாமியங் கள்'. 

வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு சந்துகளில் சிக்கி, சின்னாபின்னமாகிற சில பெண்களின் வலி நிறைந்த வாழ்க்கையை யதார்த்தம் மீறாமல் பேசுகிறது, இந்நாவல். வாசித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே மெஹரும் அவர் அம்மா ஆசியாவும் நமக்குள் ஓடி வந்து உட்கார்ந்து கொள்கிறார்கள். அவர்களின் ஆற் றாமையும் தவிப்பும் நம்மையும் கொதிக்க வைக்கின்றன. அவர்களின் க ண்ணீர் துடைக்க, அல்லது அருகில் அமர்ந்து ஆறுதல் சொல்ல, புறப்பட நினைக்கிற மனதை  கட்டுப் படுத்துவது கஷ்டம்தான்.


பர்வீன் மற்றும் அந்த பார்வையற்ற நன்னியின் கதைகள் இன்னும் பரிதாபப்பட வைக்கின்றன. நான்கு சுவற்றுக்குள் அடைபட்டு கிடக்கும் அவர்களின் வாழ்க்கையும் உடலின் வேட்கை உந்தித்தள்ளும்போது வரும் ஏக்கங்களும் குறைவாகச் சொல்லப்பட்டிருந்தாலும் பெரும் வலியை தந்து போகின்றன. பெண்களின் அக உலகங்களை சல்மாவின் எழுத்து இன்னும் விரிவாக எழுதிப் போகிறது. 

கணவன் வேறொரு பெண்ணுடன் வாழத் தொடங்கிவிட்ட பிறகு, அதிகார ஆணுக்கு எதிராக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்கிற ஆங்காரமும்  இயலாமை காரணமாக அந்த ஆங்காரம் கண்ணீரோடு அடங்கிப்போகும் போதும், பிறகு, குலாஆ கொடுத்துவிட்டு தனக்குள் திருப்திப்பட்டுக்கொள்ளும் போதும் இன்னும் உயர்ந்து நிற்கிறாள் மெஹர்.  அவளுக்கு சம்பிரதாயத்துக்கு நடக்கிற மற்றொரு திருமணம் பாதியிலேயே பிரியும் பரிதாபமாமும், குழந் தைகள் மீதான பெற்றவளின் அளவில்லா பாசமும் நாவல் முழுவதும் விரவி கிடக்கிறது. பல இடங்களில் நம்மையறியாமல் கண்ணீர் வந்து முட்டுவ துதான் இந்நாவலின் வெற்றி. 

கல்லூரியின் சேரும் சாஜியின் தோழி, யாரோ ஒருவனை காதலித்து விட்டாள் என்பதற்காக சாஜியின் படிப்பை நிறுத்த சொல்லும் அந்த போன் காலில் முடிகிறது நாவல். ஆனால் அங்கிருந்துதான் தொடர்கிறது எல்லாம். 


Monday, June 13, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 8

எப்போதும் ஒழக்குவிடம்தான் கடன் கேட்பார் பரமசிவம். வாங்கிய அஞ்சு, பத்தை அவன் திருப்பிக் கேட்பதுமில்லை, இவர் கொடுத்தது மில்லை. அவர்க ளுக்குள் அப்படியொரு பந்தம் இருக்கிறது. அவன் இல்லையென்றால் கட்சி ஆபிசில் உட்கார்ந்தபடி, பீடி இழுத்துக் கொண்டிருக்கிற, அருணாச்சல மூப்ப னாரிடம் கடன் கேட்பது உண்டு. மூப்பனாரும் பரமசிவத்தின் அப்பா ஆண் டியும் அந்த கால நண்பர்கள். சிறு வயதில் இருந்தே மூப்பனாரை தெரியும் என்பதாலும் ஆத்திர அவசரத்துக்கு அப்பாவே அவரிடம்தான் வாங்குவார் என் பதாலும் அதைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார் பரமசிவம். அப்பாவின் நண்பரை சின்ன வயதில் இருந்தே, சின்னைய்யா என்றழைத்து வந்தார் பரமசிவம். அந்த உரிமையில் கடன் கேட்பதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை அவரும்.

ஆண்டி, இறந்து போனதில் பரமசிவத்தின் அம்மா அனச்சியை விட அதிக கவலைக்கொண்டலைந்தவர் அருணாச்சல மூப்பனார்தான். எப் போதும் எங்கும் ஒன்றாகவே சுற்றுகிறவர்கள் இவர்கள். எதையாவது சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டோ, செல்ல சண்டைப் போட்டுக்கொண்டோ அலையும் கூட்டாளிகளில் ஒருவர் இறந்துவிட்டால், அது ஒரு கையை இழந்தது போலதான். ஆண்டி இறக்க, தானும் ஒரு காரண மோ என்கிற குற்ற உணர்ச் சியும் இருக்கிறது மூப்பனாரிடம்.

இருவரும் ஒன்றாகத்தான் சாராயம் குடிக்கச் சென்றார்கள் ஆற்றுக்குள் இருக்கும் ரயிவே பாலத்துக்கருகில். முதலில் வேண்டாம் என்று மறுத்தவர் ஆண்டி.

'ச்சே, ரெண்டு கிளாசை போட்டுட்டு சத்தம் போடாம வந்துரும்டெ' என்று தான் ஆரம்பித்தார்கள். இரண்டு நான்காகி, நான்கு ஐந்தாகி, அங்கே யே ஆற்று மணலில் படுத்துவிட்டார்கள் இரண்டு பேரும். போதை தெளிந்து எழுந்தது மூப்பனார்தான். ஆண்டி ஒரேடியாகப் போய் சேர்ந்து விட்டார். உசுப்பிப் பார்த்த மூப்பனாருக்கு என்ன செய் வதென்று தெரியவில்லை. பக்கத்து தோப்பில் வாழைக் கன்னுக ளுக்கு உரம் வைத்துக் கொண்டிருந்த மாயாண்டியை அழைத்துவந்து விஷயத்தைச் சொல்ல, இரண்டு பேரும் அவரைத் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தார்கள். ஊரே கூடி கூப்பாடுப் போட்டது. அப்போதும் விளையாட்டுப் பிள்ளையாகத்தான் இருந்தார் பரமசிவம். 

 மூப்பனார், சைக்கிளின் முன் பக்கம் ஓர் அரிவாளைத் தொங்க விட்டி ருப்பார் வழக்கமாக. ஆத்திர அவசரத்துக்குத் துட்டுத் தேவையென் றால் நேராக அவரது தென்னந்தோப்புக்கு சைக்கிளை அழுத்துவார். நான்கைந்து தேய்ங்காய் களைப் பறித்து, உரித்து, ஓட்டல் நடத்துகிற அண்ணாமலைச் செட்டியாரிடம் கொடுத்துவிட்டு, அவர் கொடுக்கும் காசை வாங்கிவிட்டு வந்துவிடுவார். செட்டியாரிடம் கணக்கு ஏதும் கேட்க முடியாது. அவர் கொடுப்பதுதான் கணக்கு. இது ஆத்திர அவசர சில்லரை செலவுகளுக்கு. பொதுவாகப் பரமசி வத்துக்குக் கொடுப்பதற்காகவே இப்படி தேங்காய்ப் பறிப்புகளைச் செய்து வந்தார் மூப்பனார். அவர் மனைவி, இவர் செட்டியார் கடையில் ருசியாகச் சாப்பிடுவதற்காகவே, தேங்காய்களைப் பறித்து விற்பதாக நினை த்துகொண்டு சண்டையிடுவதும் வழக்கமானதுதான்.

சங்க ஆபிசில் மூப்பனார் உட்கார்ந்திருப்பதை, வெளியில் நின்று பார்த் துக்கொண்டு ஏசத் தொடங்குவாள் அவர் மனைவி. 

'கடையில தின்னு தின்னு வீட்டுல ஒரு பருக்க இறங்க மாட்டேங்கு. அப்டிலா கேக்கு ருசி?. நாக்கை இழுத்துவச்சு அறுக்கணும். கடை தீவனம் குடும்பத்துக்கு ஆவுமா? தேய்ங்காயை கடைல கொடுத்துட்டு அபப்டியா திய்ங்கணும்? ஒம்ம போல எந்த ஆம்பளயாது இருக்கானா? எனக்குன்னே வாய்ச்சிருக்கேரே' என்று கத்தத் தொடங்குவாள் அவர் மனைவி.

'ஏட்டீ, பொடதியில போட்டம்னா. எங்க வந்து ஏசிட்டிருக்கே, கூறு கெட்ட கோட்டி. குறுக்குல மிதிச்சம்னா, பிட்டி நவுண்டுபோவும் பாத்து க்கெ?' என்பார் மூப்பனார்.

இது எப்போதும் நடக்கும் சண்டை என்பதால் மற்றவர்கள் அதற்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை. 'இவங்களுக்கு வேற வேல எழவு இல்ல' என்று ஒதுங்கிவிடுவார்கள். இருந்தாலும் ஆபிசுக்கு அருகில் டீ கடை வைத்தி ருக்கிற பூதத்தான், 'பகல்ல இப்டி சண்டை போடுதேல, ராத்திரி மட்டும் ஒரு அணக்கத்த காணும், ஏம்?' என்பார் மூப்பனாரிடம்.

'ஏல, சுண்டைக்கா. நீயெல்லாம் எம்மாத்தர பய, என்னயவே எடக்கு பண் ணுதியோல' என்பார் அவர்.

'ஆமா. இவர்ட்ட எடக்கு பண்ணக் கூடாது. போரும்யா, தெனமும் நீங்க சண் டை போடுதத பாத்தா, எனக்கு எரிச்சலா வருது' என்பான் பூதத்தான். 

சங்க அலுவலகத்தின் கொட்டகைக்குள் ஒருக்கு சாய்த்துப் படுத்திருந்தார் மூப்பனார். பரமசிவம் தூரத்தில் இருந்தே அவர் இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டார். கண்டிப்பாக அஞ்சோ, பத்தோ கிடைத்துவிடும் என்ற நம்பி க்கையில் நடந்து அவர் முன் நின்றார். எதிரில் யாரோ நிற்பதைப் பார்த் து விழித்தார் மூப்பனார்.

'என்னடே? சாயந்தரம் எங்கயோ மீட்டிங்குன்னாவோ?'

'ஆமா. டாணால'

'போலயா?'

'இன்னும் நேரங்கெடக்குலா?'

மூப்பனார் எழுந்து பீடியைப் பற்ற வைத்தார். 

' ஒரு பத்து ரூவா இருக்குமா?'

ஒரு கையால் இடுப்பு பெல்ட்டை தடவினார் மூப்பனார். பிறகு, 'இப்பமே வேணுமோ?' என்றார்.

தலையை மட்டும் ஆட்டியபடி நின்றிருந்தார் பரமசிவம். 

'இங்ஙன இரு. செட்டியார் கடைக்கு போயிட்டாரேன்' என்று எழுந்தார். இங்கி ருந்து அவர் கடை ஒரு முப்பது அடிதான். அங்கு போய், தேய்ங்காயை பிறகு தருவதாகச் சொல்லிவிட்டு காசு வாங்கிவிட்டு கொடுத்தார் மூப்பனார்.

சட்டை பையில் திணித்தபோது டாணா கூட்டத்துக்குச் செல்வதற்காக, கல் யாண சுந்தரமும் பிச்சைமுத்துவும் பளிர் தோரணையில் வந்து நின்றார்கள். 
'கெளம்பியாச்சா?

'மாடுவோள குளிப்பாட்ட போனேன். அப்டியே குளிச்சுட்டு வந்தாச்சு. வீட்டுல உக்காந்து என்ன பண்ண? அதாம் கெளம்பிட்டோம்' என்றார் கல்யாணசுந்தரம்.
'இவ்ளவு சீக்கிரமே வந்துட்டேளே?' என்ற பரமசிவம், 'செரி இங்கயே இருங்க, வந்திருதென்' என்ற வெளியே நடந்தார். சைக்கிளில் வந்துகொண்டிருந்த பழனியிடம், 'எய்யா, என்னைய வீட்டுல விட்டுடுட் வந்துருடே' என்றதும் அவ ன் சைக்கிளைத் திருப்பி அழுத்தினான். பின்னால் ஏறிக்கொண்டார் பரமசிவம்.

அவர் கொஞ்ச தூரம் தாண்டிச் சென்றதும், 'வர வர புள்ளயாண்டன் போக்கும் வரத்தும் சரியில்ல பாத்துக்கெ, எவன்ட்ட அறை வாங்க போறாம்னு தெரியல' என்றார் கல்யாணசுந்தரம்.

'ஏம்ணே'

'ஏனா..? உண்ட வீட்டுக்கு ரெண்டகம் பண்ணலாமாடே?'

'அதத்தான எல்லா பயலும் பண்ணிட்டிருக்காம்'

'எல்லாரும் பண்ணலாம், இவன் பண்ணலாமா சொல்லு?'

'என்ன செஞ்சானாம்?'

'வடக்கூர்ல கட்சிக்காரம்னுதான இவன்ட்ட பழவிட்டு இருக்காம். நம்பித் தான வீட்டு அடுக்களைக்குள்ள வர விடுதாம்'

'என்னாச்சுண்ணே?'

'என்னவா?.. சிரிச்சான் பொண்டாட்டிட்ட சொரணாவிட்டு இருக்கானாம்'

'இது என்ன கதையா இருக்கு? ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணா, பழவிட்டு நல்லாவா இருக்கு?'

'மொதல்ல நம்ப முடியல எனக்கும். சிரிச்சான் அண்ணன் வந்து மெதுவா சொன்னான். நாளைக்கு பெரிய வில்லங்கம் ஆயிரதுக்குள்ள இதுக்கொரு முடிவு கட்டுங்கன்னாம்'

'நீ என்ன சொன்ன?'

'இத போயி நான் பேச முடியாமாடே? அதான், ஒண்ணு, கட்சித் தல வர்ட்ட சொல்லு, இல்ல, அவன் அண்ணன்மாருட்ட சொல்லுன்னுட் டேன்'

'இது என்ன எச்சிக்கல புத்தி இவனுக்கு?. அந்த செரிக்கி ஒண்ணும் சொல் லலயா?'

'அவளும் இவன தேடிலா அலையுதாலாம். அவன் வீட்டுக்கே போயி ருக்கான்னா பாரு'

'பரம்சம் பொண்டாட்டிக்கு தெரிஞ்சா, சந்தி சிரிக்க வச்சிருவாளே சந்தி...'

'அவா இல்லாத நேரத்துல போயிட்டு வந்திருதாளாம். மொதல்ல ஒண்ணும் தெரியல பாத்துக்கெ. பீடி கடைக்கு போறம்னு தெனமும் அவா, இவன தேடி போவ ஆரம்பிச்சுட்டாளாம். இல்லனா, இவன் அவளத் தேடி வீட்டுக்கே போயி ருதானாம்... சிரிச்சான் இல்லனாலும் பொங்கி சாப்பிட்டுட்டுதான் வெளிய வாரானாம் இவென்'

'வெளங்கும்...'

'கட்சிக்காரம், சும்மா பேசதுக்கு வாரம்னுதான் இன்னும் நெனச்சிட்டிரு க்காம் சிரிச்சான்...'

'இது என்ன எச்சிக்கல புத்தி?'

'அப்படியென்ன மூதி, அவன் பொண்டாட்டிட்ட இல்லாதது என்ன இருக் கு அவாட்ட? பாலும் தேனுமாவா இருக்கு கொழுப்பெடுத்தவனுக்கு?'

'ச்சீ... இனும வீட்டு வாசல்ல இவன காலை வைக்க விடலாமா? பொறு க்கித்தனமால்லா இருக்கு...'

'சிரிச்சானும் பாக்கதுக்குத்தாம் பல்லக்காட்டிட்டு இருக்காம்னு வையி. இந்த மாரி வெவாரத்துல எல்லாம் நோஞ்சான் கூட நொறிச்சுருவாம் இடுப்ப, பாத்துக்கெ'

'பின்ன. நம்ம கொம்பம் மச்சினன் பண்ணலயா?' என்று பேசிக் கொண் டே அமர்ந்திருந்தார்கள். எதிரில் வைக்கோல் ஏற்றிய மாட்டு வண்டி ஒன்று மேட்டில் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. வண்டியோட்டுபவனி ன் 'க்கியே க்கியே' என் கிற அதட்டலில் மாடுகள் வேகமாக முன்னே இழுத்தன வண்டியை.

கொம்பனின் மச்சினன் பம்பாயின் புறநகர் பகுதியான தானேவில் மீன் ஏற்றுமதி நிறுவனத்தில் டிரைவராக இருந்தவன். அங்கு வேலை பார்த்த கேரளாக்காரியை கூட்டிக் கொண்டு வந்துவிட்டான் ஊருக்கு. அவளது பெயர் மேரியோ, மேபலோ என்றார்கள். பிள்ளை செக்கச் செவேலென இருந்ததால் குடும்பத்தில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவனது மூஞ்சைப் பார்த்தால் அவ்வளவு சாது. இந்தப் பூனையும் பால் குடிக்குமா ரகம். இவன் எப்படி ஒரு பிள்ளையை காதலித்து கூட்டிக்கொண்டு வந்தது என்கிற யோசனை ஊரில் பெரும்பா லோருக்கு உண்டு. பிறகு ராமர் கோயிலில் சொந்தங்கள் முன்னி லையில் தாலிகட்டி குடித்தனம் நடத்தி வந்தான். விக்கிரமசிங் கபுரத்தில் உள்ள பள்ளி ஒன்றின் வேனில் ஓட்டுனர் வேலை கிடைத்தது அவனுக்கு. சுமூகமாகத்தான் போய் கொண்டிருந்தது வாழ்க்கை.

எதிர்வீட்டு சடச்சீ, 'ஏல இங்கவா' என்று அழைத்து, 'ஒம் பொண்டாட்டி ரோட்டுல வார போற யாவரிட்டலாம் கூட பல்லக் காட்டிட்டு நிய்க்கா.. சொல்லி வைல' என்று உரசிப் போட்டுவிட்டாள். வண்ணத் தில் ஜொலிக்கும் தன் மனைவி மீது ஊரே கண் வைத்துக் கொண்டி ருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டிருந்த அவனுக்கு இது போதாதா? திடீர் திடீர் என்று வீட்டுக்கு வந்து மனைவியைத் தேட ஆரம்பித்தான். வீட்டு வேலையை எல்லாம் முடித்து விட்டு அவள் வாய்க்காலுக்கு குளிக்கச் சென்றால், 'இந்த நேரத்துல எதுக்கு குளிக்கப் போன, செரிக்குள்ளே?' என்று பேச ஆரம் பித்தான். பிறகு எல்லா வற்றுக்கும் சந்தேகம் வரத் தொடங்கி விட்டது. அமைதியாக இருந்த வீட்டில் அடிக்கடி சண்டைச்சச்சரவுகள்.

சிவந்திபுரத்தில் நடந்த கோயில் கொடைக்காக மனைவியுடன் போயி ருந்தான் கொம்பன் மச்சினன். சாராயத்தை ஏற்றிவிட்டிருந் தார்கள். தலை கால் புரியாமல் இருந்தவன் போதை தெளியாமலயே, காலை யில் முதல் பஸ்சில் வந்திறங்கினான் ஊரில். 

கொடையின் போது அவனின் சொந்தக்காரர்களிடம் சிரித்துப் பேசிவி ட்டாள் என்பதற்காக வீட்டு வாசலில் குனிந்து கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந் தவளின் கழுத்தில் பின்பக்கம் இருந்து வெட்டினான் அரிவாளால். சிதைந்த கோலத்தின் மீது தலை மட்டும் தனியாக விழுந்து வானம் நோக்கிப் பார்த் தவாறு கிடந்தது. அரிவாளோடு நின்ற அவன் முகத்தைப் பார்த்தவாறு அந்தக் கண் நிலை குத்தி நின்றது. காலைச் சுருட்டி ஒரு பக்கம் படுத்துக்கிடந்தது போல ரத்தத்தில் நனைந்து கிடந்தது அந்த வெற்றுடல்.

பொண்டாட்டியை கொன்றுவிட்டு ஓடிவிட்டான் அவன். பிறகு ஊரே வந்து அந்த துண்டான உடலை வேடிக்கைப் பார்த்துவிட்டு பரிதாபப்பட்டது. வேடிக் கைப் பார்க்க வந்த சின்னப் பிள்ளைகளை அந்த இடத் துக்கு அருகில் யாரும் விடவில்லை. ஊரெல்லாம் ஒரு வித பயம் தொற்றிக்கொண்டது. பேரூந்து நிறுத்தத்தில் பிள்ளையார் கோயில் எதிரில், கருவேலப்பிறைத் தெருவில், சின்ன வாய்க்கால் பாலத்தில் என எங்கெங்கும் கூட்டம் கூட்டமாக இந்தக் கொலை பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். 

'எங்க கெடந்தோ வந்து எங்கயோ சாவணும்னு அவளுக்கு எழுதியி ருக்கு?'

'மூதி இவம்லாம் ஒரு பய, இவன நம்பி கூட வந்தா பாரு பாதவத்தி, அதுக்கா இந்த நிலமை?'

'ச்சே' சிலர் சேலை முந்தானையால் வாயை மூடி கண்ணீர் விட்டார்கள். 

ஊரில் நடந்த மிகக்கொடூரமான கொலைகளில் அதுவும் ஒன்று. சாதாரண சந்தேகத்துக்காக நடந்த கொலை. பிறகு அம்பாசமுத்திரம் போலீஸ் ஸ்டே ஷனின் சரணடைந்த அவன் இப்போது ஜாமீனில் வெளிவந்து திருச்சியிலோ, எங்கேயோ இருக்கிறான் என்றார்கள்.

எதிரில் பிள்ளையார் கோயில் வாசலில் நின்று, 'ஏண்ணே' என்று பரம சிவம் கொடுத்த சத்தம் கேட்டது. அங்குதான் பேருந்து நிறுத்தம் இருக்கிறது. இருவ ரும் எழுந்து அங்கு நடந்தார்கள். தூரத்தில் டவுண் பஸ் வரும் சத்தம் கேட்டது.

(தொடர்கிறேன்)

Sunday, June 5, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 7

கட்சி ஆபிசில் செய்தித்தாள்களை வாசித்துவிட்டு விட்டுக்குக் கிளம்பும் போது வெயில் கொளுத்தத் தொடங்கிவிட்டது. எழுந்து துண்டை உதறிய போதுதான் அயன்திருவாலீஸ்வரத்தைச் சேர்ந்த வாத்தியார் சண்முகம், சைக்கிளை விட்டு இறங்கினார். பரமசிவத் தைப் பார்த்ததும், 'என்ன எப்படியிருக்கெ?' என்ற விசாரித்துவிட்டு சைக்கிளை சுவற்றில் சாய்த்து வைத்தார்.

சண்முகம், வாத்தியார் வேலையில் இருந்தாலும் அவருக்கு வட்டித் தொழிலே பிரதானமாக இருந்தது. சண்முகம் என்பதை விட வட்டிக் காரர் என்ற பெயரால் அவர் ஊரில் அறியப்பட்டார். வட்டிக்காரர் என் றால் கொடுமையான வட்டிக்காரர் இல்லை. அவரிடம் கொஞ்சம் மனி தாபிமானமும் இருந்தது.
சைக்கிளில் தொங்கிய சாக்கு பையில் இருந்து, ஒரு சீப் வாழைப் பழத்தை எடுத்தார் அவர்.

'இந்தா பரம்சம். நம்ம வயல்ல பழுக்கப் போட்டது. நல்ல ருசியா இருக் கும்டே' என்று கையில் கொடுத்தார். தலைவர் சொள்ளமுத்து நம்பியா ருக்கும் ஒனக்கும்தான் கொண்டாந்தேன் பாத்துக்க. பஸ் ஸ்டாண்ட்ல நம்ம நடேசனை பாத்துட்டேன். கொடுக்காம இருக்க முடியுமா? அதா ன் அவருக்கு ஒரு சீப்பை கொடுத்துட்டு வாரேன்' என்று அவர் சொன் னதும் கையில் அதை வாங்கிவிட்டு, உட்கார்ந்தார் பரமசிவம்.

'வெயிலு கொளுத்த தொடங்கிட்டெ' என்று சட்டைப் பித்தான்களை அவிழ்த்துவிட்டுவிட்டு, துண்டால் வீசிக்கொண்ட சண்முகம் அலுவல கத்தின் முன் போடப்பட்டிருக்கிற கொட்டகையின் ஓரத்தில் மண்பா னையில் வைக்கப்பட்டிருக்கிற தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்தார். பிறகு பரமசிவத்தின் அருகில் உட்கார்ந்து, 'பிள்ளேலு எப்படியிருக்குடே' என்றார்.

'நல்லாருக்குண்ணே. வீட்டுல மைனி எப்டியிருக்காவோ?'

'அவளுக்கென்ன கொற, மாராசி நல்லாருக்கா' என்றவர்,  வேனலு க்காகப் போடப்பட்டிருக்கிற கூரைக் கொட்டகையை மேலோட்டமாகப் பார்த்தார்.
'இந்தக் கட்டடம்லாம் அப்பம் கெட்டல, பாத்துக்கெ. இந்த மாதிரி சின்ன குடிசையதான் போட்டிருந்தோம், கட்சிக்குன்னு. நல்லசிவத்துக்கு பிரம்மதேசம்தான் ஊரு. கட்சி பிரிஞ்சதும் சிபிஎம்முக்குப் போயி ட்டாரு. இங்க எத்தனை நாளு வந்து தங்கியிருப்பாருங்கெ. பாதி நாளு இங்க தான இருப்பாரு. நம்ம தலைவரும் அவரும் போவாத கூட்டமா? போடாத சண்டையா? ஏம், நம்ம நல்லகண்ணும் இங்கதான் பாதி நாளு தங்குவாரு. அப்பலாம் எப்படியிருக்குங்கெ? இன் னைக்கு லா நண்டு நசுக்குலாம் நானும் அரசியல்வாதிதாம்னு வந்துட் டானு வோ. நாங்க விவசாய சங்கத்தை ஆரம்பிச்ச நேரத்துல பெறக்காத பயலாம், கம்னீஸ்ட் கட்சியை திட்டுதாம், நம்மூர் மேடையிலயே. இவனுவள விட்டு வச்சது நம்ம தப்புதானே. காங்கிரஸ்காரனுவோ எப்படி ஓட ஓட வெரட்டுவானுவோ, தெரியுமா? அவங்களை திரும்ப ஓடவிட்டது நம்ம ஆட்கள்னா பாரேன்... அதெல்லாம் ஒரு காலம் பாத் துக்கெ. அன்னைக்கு எல்லாரும் அண்ணன் தம்பியாலாடா பழவு னோம்... இன்னைக்குலா சாதி பாக்க ஆரம்பிச்சுட்டானுவோ, சாதி. அவனுவ மேல சாணிய கரைச்சு ஊத்தாம விட்டது நம்ம தப்புதாம்' என்று கதை சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

கேட்டுவிட்டு, 'வாயம்ணே வீட்டுல சாப்பிட்டு வருவோம். ஒம்ம கொழுந்தியா பொங்கியிருப்பா?' என்றார் பரமசிவன்.

'ச்சே. சாப்பிடதுக்கு ரெண்டு, மூணு மணி ஆயிரும். ஒரே வயித்துப் புண்ணு பாத்துக்கெ. அதான் ஒம் மைனிட்ட, சிலுப்பி (குடலு) எடுத்துக் கொடுத்திட்டு வந்திருக்கேன்'

'அப்பம் செரி'

'ஒரு நா ஊருக்கு கூட்டியாடே பொண்டாட்டி, பிள்ளல. ஒங்கப்பனோட யும் ஒன்னியோடயும் நம்ம பழக்க வழக்கம் நின்னுறக் கூடாது, பாத் துக்கெ'
'கண்டிப்பா கூட்டியாரெம்ணே, கொடைக்கு வந்திருதேன்' என்ற பரமசிவன் பழச்சீப்புடன் நடந்தார். லட்சுமண நம்பியார் பலசரக்குக் கடை யைத் தாண்டிதான் வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும். அவர் பார்த்தால், 'அரிசியை நம்மகிட்ட கடனுக்கு வாங்கிவிட்டு, பழச்சீப்பை வேற எங்கியோ போயி துட்டை கொடுத்து வாங்கிவிட்டு வாரானே' என  நினைப்பாரோ என்கிற யோசனை வந்தது. நடையை மெதுவாக் கினார். கருவேலப்பிறைத் தெரு வழியாகச் சென்றால் என்ன என்று தோன்றியது. அது கடையின் பின்பக்க வழி, நடந்தார் பரமசிவன்.

அந்த வழியில்தான், துணி வெளுக்கும் மாடத்தி வீடு இருக்கிறது. மேல் பக்கம் வெள்ளாவி அடுப்பும் கீழ்ப்பக்கம் வீடும். இடையில் சின்ன முடுக்கு. வீட்டைக் கடக்கும் முன் அவள் வைத்திருக்கிற வெள்ளாவி வாசனை மூக்கில் முட்டிச் சென்றது. மாலையில் ஆற்று க்குத் துணிகளைக் கொண்டு செல்வாள் போலிருக்கிறது. வீட்டில் எதிரில் இருக்கிற வாகை மரத்தின் நிழலில், பின்னங்கால்கள் கட்டப் பட்ட இரண்டு கழுதைகள் படுத்திருந்தன.

தற்செயலாக மாடத்தி வீட்டின் முடுக்கைப் பார்த்த பரமசிவம், அங்கு துணிகளைத் தேய்க்கக் கொடுத்துவிட்டு அவளிடம் பேசிக்கொண்டி ருக்கிற ஆனந்தவள்ளி டீச்சரைக் கண்டார். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். பரமசிவத்தைக் கண்டால் டீச்சருக் கும் டீச்சரைக் கண்டால் பரமசிவத்துக்கும் தானாக வந்துவிடுகிற அதே சிரிப்பு, இப்போதும் வந்துவிட்டது. டீச்சர், மாடத்தியிடம், 'சரி சாய்ந்திரம் கொண்டா' என்று சொல்லிவிட்டு தரையைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டே வெளியில் வந்து வீட்டை நோக்கி நடந்தாள். தெருவில் வேறு யாரும் இல்லை. அவள் பின்னால் மெதுவாகச் சென்ற பரமசிவம், சின்னதாகக் கணைத்தார். அதைக் கேட்டுவிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தார் டீச்சர். அந்தப் பார்வை தருகிற சுகம் பரமசி வத்தை ஏதோ செய்தது. ஆனாலும் வெட்கமோ, பயமோ, தயக்கமோ அவரை ஏதோ ஒன்று மனதுக்குள் எல்லை தாண்ட தடுத்துக் கொண் டிருந்தது. அந்த தடுப்பு அவளுக்குள்ளும் இருந்திருக்கலாம்தான்.

என்னதான் மெதுவாக நடந்தாலும் அந்த சின்னத் தெரு இவர்களு க்காக நீளப் போவதில்லை. தெரு முடிந்து பரமசிவம் இடது பக்கமும், டீச்சர் நேராகவும் செல்ல வேண்டும். ஆனால், தான் திரும்ப வேண் டிய இடத்தில் யாரையோ எதிர்பார்ப்பது போல நின்று கொண்டார்.  டீச்சர் அவர் வீடு வரை நடந்து, வாசலில் கால் வைத்ததும் மெது வாகத் திரும்பி, மேற்கு நோக்கிப் பார்த்தார். இருவரும் தூர நின்று பார்த்து, வெயிலை சாட்சியாக்கிப் புன்னகைத்துக் கொண்டனர்.

வீட்டுக்குள் பரமசிவம் நுழைந்ததும் சின்னவள் தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். பெரியவள், ஒரு பென்சிலால் சுவரில் படம் வரைந் துகொண்டிருந்தாள். பக்கத்து வீட்டு பிரேமாவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணவேணி, பரமசிவத்தின் சத்தம் கேட்டு வந்து பழ சீப்பை வாங்கினாள்
'ஏது?'

'கெழக்க இருந்து சம்முவண்ணே வந்திருந்தாரு. இதைத் தூக்கிட்டு'
'சாப்ட கூட்டியாந்திருக்கலாம்லா?'

'இப்பம் சாப்ட மாட்டாராம். ரெண்டு மூணு மணி ஆவுமாம்'

'ம்ம்' என்றவள், அதை விளக்கு முன் வைத்தாள். ஒரு பழத்தைப் பிய்த்து, 'ஏட்டி இந்தா' என்று பெரியவளுக்கு கொடுத்தாள். அவள் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டு சுவரில் படம் வரைவதில் மும் முரமாக இருந்தாள்.
'சொவத்துல கிறுக்காதட்டீ' என்று அதட்டிவிட்டு, தட்டில் சோறை வைத்து, குழம்பை ஊற்றினாள். நான்கைந்து ஈராய்ங்கத்தை உரித்து தட்டின் ஓரத்தில் வைத்தாள். அம்மியில் அரைக்கப்பட்ட காணத் துவையலையும் ஒரு கிண்ணத்தில் வைத்தாள்.

'அப்பா, தோப்பு பாரேன்' என்றாள் பெரியவள்.

'ஏட்டி சொவத்துல கிறுக்காதன்னம்லா. ஒன்னய?' என்று எழுந்த கிரு ஷ்ணவேணியை, உட்காரச் சொன்னார் பரமசிவம்.

'கிறுக்கட்டும்' என்று சொல்லிவிட்டு, 'நல்லா வரையுதிய. அழகா இருக்கே. அப்படியே ஆறு, மலைலாம் வர' என்றார்.

சிறுது நேரத்துக்குப் பிறகு, 'நாளைல இருந்து பீடி சுத்தலாம்னு இருக் கேன்' என்றாள் கிருஷ்ணவேணி.

'ஏம்?' என்றார் பரமசிவன்.

'வீட்டுல சும்மாதான இருக்கேன், நேரமாது போவும்லா' என்றாள்.
'இவ்வளவு சுத்தணும்னு தோணல, இப்பம் எப்படி திடீர் ஞானோ தயம்?'
'அதாம் நேரம் போவும்னு சொன்னம்லா'

சிரித்துக்கொண்ட பரமசிவம் அவளைப் பார்த்தார். அவளும் புன்ன கைத்தாள்.
மாலையில், டாணாவில் நடக்கும் கூட்டத்துக்குப் போக வேண்டும். ஏழரை மணி பஸ்சில், தோழர் கல்யாணி மற்றும் சிலருடன் சென்று விடலாம். கொடியில் காய்ந்துகொண்டிருந்த வெள்ளைச் சட்டையை மாடத்தியிடம் தேய்க்கக் கொடுக்கச் சொன்னார் மனைவியிடம். வேட்டி மடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறதா என்று பார்ப்பதற்காக பீரோவைத் திறந்தார். மேலிருந்து இசைத்தட்டு ஒன்று கீழே விழுந்தது. பேப்பர் கவருக்குள் வைக்கப்பட்டிருந்த, அந்த இசைத் தட்டு இளம் பச்சை நிறத்தில் இருந்து. சாயம் போன சேலையின் வண்ணம் போல காட்சியளித்தது. மேலே, தோழர் பரமசிவம் பேச்சு என்று பேனாவால் எழுதப்பட்டு இசைத்தட்டின் நடுவில் வட்டமாக ஒட்டப்பட்டிருந்தது.

எடுத்துப் பார்த்ததும் அவருக்குப் புன்னகை வந்தது. மதுரையில் நடந்த கட்சிக் கூட்டம் ஒன்றில் பரமசிவம் நட்சத்திரப் பேச்சாளரல்ல. ஆனால் அவரது பேச்சுதான் அந்தக் கூட்டத்தில் அதிகம் ரசிக்கப் பட்டது. எதேச்சையாக இவரது பேச்சை பதிவு செய்தவர்கள் பிறகு இசைதட்டாக்கி அனுப்பியிருந்தனர். இந்த இசைத் தட்டு வந்தபின் ஊரில் பல முறை பல பொதுக் கூட்டங்களுக்கு முன்னால் ஒலிபரப்ப ப்பட்டு விட்டது. பரமசிவத்தின் புகழ் கொஞ்சம் கூடியிருந்தது.

இசைத்தட்டின் மேலே இருந்த தூசியைத் தோளில் கிடந்த துண்டால் துடைத்துவிட்டு பத்திரமாக பீரோவின் மேலே வைத்தார்.

மடித்துவைக்கப்பட்டிருந்த சிவப்பு நிற பார்டர் போட்ட வேட்டியை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, 'இதுக்கு நீதான, நீலம் போட்டெ?' என்று கேட் டார்.
கிருஷ்ணவேணி, ஆமா என்று தலையாட்டினாள். பிறகு வேட்டியை விரித்துக்காட்டினார். உள்ளே திட்டு திட்டாக நீலம் இருந்தது. பிறகு ஒன்றும் சொல்லவில்லை. நீலம் இருந்த பகுதியை உட்பக்கமாக  மடித்து வைத்தார்.

'வேற வேட்டியன்னா உடுத்திட்டு போங்கெ'

'அது பரவாயில்ல. ராத்திரிக்கு இந்த கொழம்பு போதுமா? ஏதும் வாங் கிட்டு வரணுமா?'

'ஒங்களுக்கு'

'நான்கு அங்க சாப்பாட்டுக்கிடுவேன்'

'ஒனக்கும் பிள்ளேலுக்கும்தான்'

'இது போதும். கையில நாலணா இல்ல. அஞ்சு பாத்தாது இருக்குமா?'
'யார்ட்டயாது வாங்கிட்டு வாரென்'

(தொடர்கிறேன்)

Sunday, May 29, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 6

இரண்டாவது மகள் பிறந்த பிறகுதான் வீட்டில் பணப்பிரச்னைத் தலை தூக் கியது. கட்சி ஆபிசில் மாதம் கொடுக்கும் நூறு ரூபாய் அலவன்ஸ் போத வில்லை. குடும்ப சொத்தாகப் பரமசிவத்துக்கு வந்த சிறு குண்டு (வயல்) என்ன தந்துவிடப் போகிறது? அதையும் சரியாகக் கவ னிக்க, பயிரிட, உரம் போட, நேரம் கிடைக்கிறதா என்ன, ஊர் ஒலகம் பாராட்டும் பேச்சாளருக்கு?

எப்போதாவது வெளியூர் கூட்டங்களுக்குப் போனால், கொஞ்சம் ஏதோ தருவார்கள். மற்றக் கட்சிகள் என்றால் இதற்குள் மேல பத்தில் சில ஏக்கர்களை வாங்கியிருக்க முடியும். அதுவா முக்கியம்? லட்சியம் நோக்கி, புரட்சி நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிற பொதுவுடமை வாதிக் கு பணம் என்றுமே போதை தராது என்கிற அவரது நம்பிக்கை ஆழமா னது. வெளியூரில் நடக்கும் கட்சிக்கூட்டங்களில் எதுவும் தரவில்லை என்றாலும் சொந்தக்காசில் வந்துவிடுவார். 'தா' என்று கேட்பதும் கை நீட்டுவதும் அவரது இயல்புக்கு அப்பாற்பட்டது. ஏதும் கொடுத்தால் கூட, 'இது எதுக்கு?' என்றுதான் கூச்சப் படுவார். அது அவரது இயல்பு. ஒன்றுமே இல்லாவிட்டால் கூட வெறும் வயிற் றில் வாழத் தெரியும் அவருக்கு. அப்படி பலமுறை வெளியூரில் இருந்து பட்டி னியாகவே வந்திருக்கிறார் பரமசிவம். அதைப் பெரிய விஷயமாக அவர் பேசு வதுமில்லை. இந்த உறுதி, சிகரெட் விஷயத்தில் மட்டும் விதி விலக்கு. காசு இல்லையென்றால் எதிரில் யாராக இருந்தாலும், 'சிசர் கிடைக்குமா?' என்று கேட்டுவிடுகிற சுபாவம் அவருக்கானது.

இப்போது வீட்டில் வறுமை எட்டிப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டது. எப் போதும் பணமும் அரிசியும் கொடுத்துவந்த கிருஷ்ணவேணியின் அம்மா வீட்டில், 'கல்யாணம் முடிஞ்சு இவ்ளவு வருஷமாச்சு. இன்னும் ஆத்தா வீட்டுலயேவா எதிர்பாத்துட்டு இருப்பே? புருஷன்காரன்கிட்ட கேளு. ரெண்டு புள்ள பெத்த பெறவும் சின்னபிள்ள மாதிரியே இருக் காத. அக்கம் பக்கத்துல எப்படி வாழுதா வோன்னு பாருட்டி' என்று சொந்தங்கள் கொஞ்சம் கறாராகவே சொன்ன பிறகு, வைராக்கியமாக இருந்து விட்டாள் கிருஷ்ணவேணி. இனி என்ன கஷ்டம் என்றாலும் அம்மா வீட்டு வாசலை மிதிக்கக் கூடாது என்கிற தீவிரம் மனதுக்குள் கனன்றுக் கொண்டிருந்தது. 

இவள் கேட்காமலேயே பரமசிவத்தின் அம்மா அனச்சி, தன் வீட்டில் இருப் பதைக் கொண்டு வந்து கொடுத்துவந்தாள். அதுவும் எத்தனை நாளுக்கு?
எதையும் விளையாட்டாக எடுத்துக்கொள்ளும் பரமசிவம், வீட்டில் அரிசி இல் லை என்று கிருஷ்ணவேணி சொன்னதும் தடுமாறித்தான் போனார்.

சின்னக் குழந்தையைத் தொட்டிலில் போட்டு ஆட்டிக்கொண்டே முகத் தைக் கோபமாக வைத்தபடி, கிருஷ்ணவேணி அப்படிச் சொன்னதை அவர் எதிர்பார்க் கவில்லை.

'பொங்கலயா?'

'ஆங். என்னத்த வச்சுப் பொங்க?' என்றாள் அவள். காதல் மனைவி இப்படி மூஞ்சைத் தூக்கிப் பேசியதில்லை இதுவரை. இப்போது அப்ப டிப் பார்ப்பதற்குச் சங்கடமாக இருந்தது.

'என்னாச்சு?'

'அரிசி இல்ல. இனும யார் வீட்டு வாசல்லயும் போய் நிய்க்க முடி யாது' - அவள் சொன்னதின் அர்த்தம் பரமசிவத்துக்குப் புரியாமல் இல் லை. அவருக்கு இது, புதுவிதமான சவாலாக இருந்தது. சிரித்துக் கொண்டே வாசலில் வந்து உட்கார்ந்தார். வாசல், தெருவைப் பார்த்து இருந்தது. 

தரையில் உட்கார்ந்து தட்டில் இருந்த சோற்றைத் தரையில் சிந்தி இரண்டு கைகளாலும் விரவியபடி விளையாடிக் கொண்டிருந்த பெரிய மகளை, படார் படார் என அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு உள்ளே ஓடினார் பரமசிவம்.

'சோத்தை இப்டியா சிந்துவே? ஒரு பருக்கைக்கு எவ்வளவு கெடை கெடக்கேன் தெரியுமா, கோமுட்டி செரிக்கி?' என்று கையை ஓங்கிக் கொண்டு நின்றிருந்தா ள் கிருஷ்ணவேணி.

 வேறு ஏதோ கோபத்தை அந்தப் பச்சை மண்ணுவிடம் காண்பிக் கிறாள் என்பது அவருக்குப் புரிந்தது. அது ஓவென்று அழத் தொடங் கியது. எச்சில் கையால் கண்களைத் துடைக்கவும் மிளகாய்த்தூள் கண்ணில் பட்டு எரிக்க, அழுகை மேலும் தொடர்ந்தது.

பரமசிவம், அவளைத் தூக்கி, 'சரிம்மா... சரிம்மா... அழாதே. நீ சோத்தை தரயில சிந்தலாமாடா... இனும பண்ணக்கூடாது, னா. செல்லக் குட் டிலா' என்று ஆறுதல் படுத்திக்கொண்டே சொம்பில் தண்ணீர் எடுத்து கைகளைக் கழுவி விட்டார். பிறகு அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு வாசலில் உட்கார்ந்தார். 

சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்ற வைத்தார். எப்போதும் பஞ்சாக இருக்கும் மனசு, திடீரென கணம் கொண்டது போலானது. வயலில் உழுதுவிட்டு, காளைகளைப் பத்திக்கொண்டு போகும் சுப்பு, 'என்ன தோழரே ஒக்காந்தாச்சு' என்று கேட்ட படியே மாட்டை இழுத்துப் பிடித்து நின்றான்.

'சும்மாதான். வேல ஒண்ணுமில்ல'

'ஒம்ம குண்டுல உழச் சொல்லலாம்லா? எவ்வளவு நாளுதான் சும்மா போட் ருப்பீரு. அக்கம் பக்கம் வெளஞ்சுட்டு இருக்கும்போது, பக்கத்துல தருசா கெட ந்தா நல்லாவா இருக்கு, தோழரு?'

'பண்ணணும்'

'நீரு நம்ம பட்சிட்ட சொன்னா கூட போதும். உழுதுட்டுப் போயிருவாம். துட்டை முன்னப் பின்ன கொடுத்துக்கிடும்'

'இல்ல. அவென்ட்டலாம் கேக்கதுக்கு ஒரு மாரி இருக்கு, அதாம்'

'இதுல என்ன இருக்கு தோழரு. நா வேணா சொல்லுதம் பச்சிட்ட'

-சிரித்தார் பரமசிவம். சுப்பு மாடுகளைப் பிடித்துக்கொண்டுச் சென்றான்.

பரமசிவம் சட்டைப்பையில் தடவிப் பார்த்தார். நாலணா காசு ரெண்டு கிடந்தது. அது சிகெரட்டுக்கானது. எழுந்தார். மகளை விளையாடச் சொல்லிவிட்டு வீட்டில் இருந்த மஞ்சப்பையை எடுத்து உதறினார். வெளியே நடந்தார்.

லட்சுமண நம்பியார் கடையில் கூட்டம் அதிகமில்லை. நம்பியாரிடம் கதைப் பேசுவதற்காகவே சில பேர் கடை ஓரத்தில் இருக்கிற திண் ணையில் அமர்ந் திருந்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்ததும் பரமசிவத் துக்கு எரிச்சலாக வந்தது. பையை நான்காக மடித்து கக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டு, கடையின் மேல் பக்கம் சும்மா நிற்பது போல நின்று கொண்டார். சிறிது நேரம் நின்று பார்த்தார். உட்கார்ந்திருப் பவர்கள் அங்கிருந்து எழுவதாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள் முன் நின்று கடையில் கடன் கேட்டால், அசிங்கமாக இருக்கும் என்பது அவரது எண்ணம். யார் கடன் கேட்டாலும் கொடுத்துவிடுகிற நம்பியார், பரமசிவத்தை அதிசயமாகப் பார்க்கக் கூடும். ஏனென்றால் எப்போதும் வெள்ளையும் சுள் ளையுமாக அலைகிற பரமசிவம், வீட்டுக்காக இப்படி பையேந்தி, கையேந்தி வருவது அவருக்கு ஆச்சரியமாக இருக்காதா என்ன?

சில பல வருடங்களுக்கு முன், அவரது அம்பாசமுத்திரம் அக்காவுக்குப் பொங் கப்புடி கொண்டு போகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் அம்மா, அனச்சி. வழக்க மாகக் கொண்டு போகும் அண்ணன்களுக்கு ஏதோ வேலை. கடைசியில் பரம சிவம்தான் கொண்டு போக வேண்டு ம் என்றாகிவிட்டது. 

எப்படியெல்லாமோ தவிர்த்துப் பார்த்தார். முடியவில்லை. வேறு வழியில் லாமல் சம்மதித்தார். 

காய்கறிகள், பொங்கல் அரிசி, மஞ்சள்குலை, பனங்கிழங்கு கட்டு, சேலை, வேட்டித் துண்டு ஆகியவை வைக்கப்பட்ட புது சருவச்சட்டி, ஒரு கட்டு கரும்பு. சருவச்சட்டியை தலையில் வைத்துக்கொண்டு கையில் கரும்புக் கட்டை வைத்தபடி செல்ல வேண்டும். தான் ஒரு பேச்சாளர், இதை எப்படி தலையில் வைத்துக் கொண்டு செல்வது என்ற கவலை அவருக்கு. அவமா னமாக இருந்தது. அது மட்டுமல் லாமல், அக்கம் பக்கத்து ஊர்களில் தன்னை எல்லாருக்கும் நன்றாக அடையாளம் தெரியும் என்பது அவரது நம்பிக்கை. அம்பாசமுத் திரத்தில் இறங்கி, தலையில் இப்படி சருவச் சட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு நடந்து செல்வதை நினைத்துப் பார்த்தாலே எரிச்சல் வந்தது அவருக்கு. வேறுவழியில்லை. சென்றே ஆகவேண்டிய கட்டாயம்.

வீட்டுக்கு வடக்கே இருக்கிற புளிய மரத்தெரு வழியாக, பேரூந்து நிறுத்தம் போனால் யாரும் பார்க்க வாய்ப்பில்லை என்று நினைத்தார். தலையில் சட் டியை வைத்துக்கொண்டும் இடது கையால் கரும்புக் கட்டை இடுப்பில் இடுக்கி க்கொண்டும் மெதுவாக நடந்து போனார். மரங்களும் நிழலுமாக இருந்த புளிய மரத் தெருவில் ஒரு நாதி இல் லை. இருந்தாலும் ஊரே கூடி அவரைப் பார்ப்பது போலவே தோன்றி யது. வந்த எரிச்சலை அடக்கியபடி போய்க் கொண்டி ருந்தார். அப்போது தான் சைக்கிளில் வந்து கொண்டிருந்த கந்தன், பரமசிவத் தைப் பார்த்ததும் நிறுத்தினான்.

'என்ன அண்ணாச்சோ, சட்டியெல்லாம் தூக்கிட்டு போறியோ, தூரமா?'

'அம்பாசமுத்ரம், அக்கா வீட்டுக்கு'

'பொங்க புடியா?'

'ஆமா'

'நல்லாருக்கே. இத நீரு சொமந்துட்டு போலாமா?'

-பரமசிவத்துக்கு இப்போது ஒரு மாதிரியாகிவிட்டது. தன்னைப் பற்றி அழகாகத் தெரிந்துவைக்கிறானே என நினைத்தவர், 'வேற என்ன பண் ண? கடமைல்லா' என்றார்.

'வேற என்ன பண்ணவா? நில்லும்யா, கொண்டாரும் அதை' என்றவன் அவரின் தலையில் இருந்து சட்டியை இறக்கினான்.

'இதெல்லாம் என்னய மாரி ஆளுட்ட சொன்னா செய்யமாட்டனா? ஒம்ம அக்கா எனக்கு யாரு? மைனிதானே. எம் மைனி வீட்டுக்கு நான் கொண்டுபோயி கொடுத் துட்டு வரமாட்டனா? நம்மளலாம் மனுஷ னாவே மதிக்காதீரும்' என்று செல்லமாகக் கோபித்துக் கொண்டவன், சருவச் சட்டிக்குள் கிடப்பதைப் பார்த்தான்.

அம்பாசமுத்ரம் வண்டிமறிச்சம்மன் கோயிலு பக்கத்து தெருவுக்குள்ள போனா, நாலாவது தட்டடி வீடுதான மைனி வீடு? எனக்கு தெரியும். போரும், நா போயி கொடுக்கேன், ஒங்க வீட்டுல தந்தாவோன்னு. நீரு போயி இப்படி இதத் தூக்கிட்டு போலாமா? ஊருக்குள்ள ஒம்ம மரு வாதி என்ன? அந்தஸ்து என்னவே? நாலு வார்த்த பேசுனீருன்னா, ஊரே அசந்து போயி நிக்கி. நீரு இத தலையில தூக்கிட்டுப் போறே ரே?' என்று கந்தன் அக்கறையாகச் சொன்னதில் குளிர்ந்து போனார் பரமசிவம். இது ஒருவகையில் அவருக்கு நிம்மதியாகவும் இருந்தது.

சருவச்சட்டியைக் கொடுத்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்ததும் அனச்சியிடம் சொன்னார் விஷயத்தை.

'பொங்க புடிய இன்னொருத்தங்கிட்டயால கொடுத்து விடுவ, அலுச்சாட்டியம் புடிச்சவனெ?. ஒன் எமத்துல நிக்க முடியல கோட்டிப் பயல?' என்று ஏசத் தொடங்கினாள். 

'அவெ என்ன இன்னொருத்தனா, சொந்தக்கார பயதான?'

'ஆமா. இவனுக்கு அங்க பொண்ணுலா கெட்டியிருக்கு?. சொந்தக்கார னாம் சொந்தக்காரம். அந்த மூதியே ஒரு திருட்டு நாயி...'

அனச்சி திட்டியது போல்தான் நடந்தது. கந்தன் புது சருவச்சட்டியைக்  பத்திரமாகக் கொண்டு போய் விற்றுவிட்டு, பணத்துடன் ஓடி போய் விட்டான். விஷயம் ஊர் முழுவதும் தெரிந்து நாறிவிட்டது. 

'இருந்திருந்தும் திருட்டுப் பயட்ட போயிலா, கொடுத்திருக்காம்' என்று எக்கா ளம் பேசினார்கள். கடைகளில் அவன் சென்றால் எடக்குத்தான். அவமா னமாகிவிட்டது பரமசிவத்துக்கு. இப்படிக் கேவலப்படுவோம் என்று தெரிந்திரு ந்தால் அவனே கொண்டுபோய் கொடுத்துவிட்டு வந்திருப்பான். இந்தச் சம்ப வத்துக்குப் பிறகு, சொந்த வீட்டுக்காகத் துரும்பை கூட தூக்கிப்போடாதவன் என்ற பெயர் பரமசிவத்துக்கு வந்திருந்தது. அப்படிப்பட்ட பரமசிவம், இப்போது மரியாதைக்குரியவர் ஆகியிருந்தார் ஊரில். 

கடையில் இருப்பவர்கள், அங்கிருந்து கிளம்புவதாகத் தெரியவில்லை. இரண்டு சிகரெட்டுகள் காலியானதுதான் மிச்சம். இப்போது தைரி யத்தை வர வழைத்துக்கொண்டு, கடைக்குப் போனார். நம்பியார், அவரை அதிசயமாகப் பார்த்தார்.

'என்ன பரம்சம்?

'அரிசி...' என்று பையை நீட்டினார். வார்த்தை முழுவதுமாக அவரிடமிருந்து வெளிவரவில்லை. எல்லாரும் தன்னையே பார்ப்பது போல  ஒர் உணர்வு.
'எவ்ளவு?'

'ரெண்டு கிலோ' என்று பேச்சை நிறுத்தி, விரலைக் காண்பித்தார், அளந்து பையில் போட்டுவிட்டு, 'வேற?' என்றார் நம்பியார். 'துட்டு பெறவு தாரேன்' என்று சொல்லும்போது பரமசிவத்தின் முகம் முற் றிலும் மாறியிருந்தது. நம்பியார் வேறெதுவும் சொல்லவில்லை. தலையை மட்டும் ஆட்டினார். அரிசையைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளி வரும்போது எதையோ இழந்துவிட்டுச் செல்கிற, அல்லது தன்னையே மொத்தமாகத் தொலைத்துவிட்டு செல்வது போல தோன்றியது.  எப் போதும் எங்கும் நிமிர்ந்து செல்கிற பரமசிவம் த லையைத் தொங்கப் போட்டபடி சென்றார். 

வீட்டில் கிருஷ்ணவேணியின் முன், அரிசி பையை வைத்துவிட்டு ஏறிட்டுப் பார்த்தார். அவள் புரிந்துகொண்டவளாக அதை எடுத்துக் கொண்டு அடுக்க ளைக்குப் போனாள். இன்னும் அவரிடம் கோபமாகப் பேச அவளின் தொண் டைக்கு வார்த்தை வந்தது. அடக்கிக் கொண் டாள். 'அரிசி வாங்கிட்டேரு. காய்கறி?' என்ற கேள்விதான் அது. தன் புருஷன் இந்தளவுக்கு போன தே பெரிய விஷயம்தான் என்கிற யோசனையும் அவளுக்குள் வந்தது. வீட்டில் ஈராய்ங்கம் அதிகமாக இருந்தது. அதை வைத்து ஈராய்ங்கக் குழம்பு அல்லது மொட்டைக் குழம்பு வைத்து விடலாம் என்று நினைத்து சமையலில் ஈடுபட ஆரம்பித்தாள். 

அரிசிப் பையில் இருந்து குத்துமதிப்பாக கொஞ்சம் அரிசியை ஈயச்சட்டிக்குள் சிந்தினாள் அவள். பிறகு களைய ஆரம்பித்தாள்.  வெட்டிக் காயவைக்கப்பட்ட காய்ந்த கருவை முட்கள் வாசலுக்கு மேற்கே அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதிலிருந்து நான்கைந்து கம்புகளை உருவினாள். அதை அடுப்புக்குள் வைத்து விட்டு, காய்நத தென்ன ஓலைகள் நான்கைந்தை எடுத்து தலைகீழாகப் பிடித்து தீப்பற்ற வைத்தாள். கப்பென்று பற்றிக்கொண்டதும் அடுப்புக்குள் வைத்தாள். புகை பரவ ஆரம்பித்தது. 

பரமசிவம் சட்டையைக் கழற்றி கொடியில் போட்டுவிட்டு, தோளில் சிகப்பு நிறத் துண்டை அணிந்துகொண்டு கட்சி ஆபிசுக்குப் போனார். 

(தொடர்கிறேன்)

Thursday, May 26, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 5

ஏழூட்டு வளவில் கீரைத்தோட்ட ஆச்சி கதை சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

'ஏழு மலை, ஏழு கடல் தாண்டி, ஆம்பளைலே இல்லாத ஒரு தீவுல, பூவரசின்னு ஒருத்தி இருந்தா. அழகின்னா அழகி, அப்படியொரு அழகி. வெண்ணெய்ல செஞ்சு வச்ச மாரி, வெள்ளை வெளேர்னு இருப்பான்னா பாரு. கடல்ல கொள்ளையடிக்க வாரவனுவோ மூலமா, அவா அழகு ஒலகத்துக்கு தெரிய வந்துச்சு. அவ அழகுக்கு முன்னால யாருமே நிய்க்க முடியாதுன்னு பேசிக்கிட் டாவோ.

ஒரு நாளு பெரிய படகுல கடலுக்குள்ள மீன் பிடிக்க போயிட்டிருந்தா பூவரசி. அவ கூட, ஏழெட்டு பிள்ளைலுவோ, தொணைக்கு இருக் காவோ. கடலு கொள்ளைக்காரனுவளுக்கு இவ்வோளப் பாத்ததும் ஏளனமா போச்சு. அடிச்சு பறிச்சு, பொம்பள பிள்ளைலுவோள தூக்கிட்டு போயிரலாம்னு நினைச்சு படகை மறிச்சானுவோ. படகுக்குள்ள வந்த வனுவள, வாள் சண்டைல குத்தி கிழிச்சுட்டாளுவோ, இவளுவோ. துண் டை காணும் துணிய காணும்னு  ரத்தக் காயத்தோட கடலுக்குள்ள குதிக்க நினைக்கும்போது பூவரசி வந்தா. அவளைப் பார்த்ததும் அவனு வோ, அப்படியே மெய்மறந்துட்டானுவோ. அவா அழகைப் பார்த்துட்டு, வச்ச கண்ண வாங்காம பார்த்துட்டிருக்கானுவோ. பெறவு, வாளை எடுத்ததும் எல்லாரும் அவ கால்ல விழுந்தானுவோ.

 'நாங்க பல நாடுகளுக்குப் போயி கொள்ளையடிச்சிருக்கோம். இன்னைக்குத் தான் மொத மொதலா தோத்துப் போயிருக்கோம். பொம்பளைலுவோதா னன் னு ஏளனமா சிரிச்சுட்டோம். எங்களை மன்னிச்சிருங்க. இனும இந்த பக்கம் வரவே மாட்டோம்'னு கும்பிட்டானுவோ. 'சரி உயிர் பிச்சை போடுதேன். ஓடிப் போயிருங்கன்னு பூவரசி சொன்னதும் அவனுவோ வந்த படகுக்கு போறானு வோ. அப்பம், 'ஒங்கள போல ஒரு அழகியை எந்த நாட்டுலயும் நாங்க பாத்த தில்லை'ன்னு சொல்லிட்டு போறானுவோ.

போனவனுவோ சும்மா இருப்பானுவளா? போற எடத்துலலாம் 'இப்படி யொரு அழகி, இப்படியொரு இடத்துல இருக்கா'ன்னு சொல்லிட்டே போறானுவோ. அந்தானி பூவரசி பத்தியும் அவ அழகு பத்தியும் ஏழேழு ஒலகமும் பேசுது. கேள்விபடுத அரசன், இளவரசனுவளுக் கெல்லாம் அவள கல்யாணம் முடி க்கணும்னு ஆசை வருது...' என்று கதையை நிறுத்தி வெற்றிலையை வாயில் திணித்தாள் ஆச்சி. கடித் துச் சாறை உள்ளுக்குள் இழுத்துவிட்டு, உதட்டின் மேல் இலேசாக வடிந்ததை சேலையால் துடைத்தாள்.

'நல்லா கத போயிட்டிருக்கும்போதுதான் வெத்தலய போடுவா, இவா?' என் றாள் பீடி சுற்றும் பிரேமா.

'தாத்தா போன பெறவு கெழவிக்கு இது இல்லாம முடியலயட்டி' என்று சுந்தரவடிவு சொல்ல, 'தாத்தாவுக்கு இது சமானமாவுமாட்டி?' என்றாள் செல்ல ம்மாள். ஆச்சிக்குக் கோபம்.

'ஏட்டி என்னயவா எடக்கு பண்ணுதியோ? ஒங்களுக்கு போயி கத சொன்னம் பாரு..' என்று அமைதியானாள்.

'ஒடனே பொசுக்குனு கோவம் வந்துரும் இவளுக்கு. சொல்லு கெழவி' என்று சிலர் தாஜா செய்த பிறகு மெதுவாக ஆரம்பித்தாள்.
'எதுல விட்டேன்'

'அதாம். எல்லா அரசனுவளுக்கும் அவள கல்யாணம் முடிக்க ஆசை வந்துட்டு'
'ஆங். அந்தானி பல நாட்டு இளவரசனுவோ, பொண்ணு கேட்டுப் போறா னுவோ. தங்களோட அருமை பெருமை, வீர தீரத் தையெ ல்லாம் சொல்லி, பொண்ணு கேக்கானுவோ. அவ்வோ எல்லாருட்ட யும் பூவரசி என்னா சொன் னான்னா, 'இங்க பாருங்க, எங்க பரம்பர, வாளு ஒண்ணு இருக்கு. கால ங்காலமா எங்களோட மூதாதையரு புழங்குன வாளு அது. அத தூக்கி எங்கூட சண்ட போடணும். அதுல ஜெயிச்சுட்டா, அந்த பெரிய சொவத்துல மாட்டி யிருக்க முத்து மாலையை எடுத்து எங்கழுத்துல போடலாம். போட்டா, நானும் இங்க இருக்கிற எல்லா பொம்பளைலும் ஒங்களுக்கு அடிமை'ன்னு சொல் லுதா.

இதை கேட்டுட்டு, 'இதுலாம் எம்மாத்திரம் எங்களுக்கு? நான் பல நாட் டை ஜெயிச்சவன். எனக்கு ஒங்கூட சண்டை போடுதது பெரிய வெஷய மேயில்ல. அதுவும் ஒரு பொம்பளைய ஜெயிக்குதது  பிரச் னையே இல்ல'ன்னு எக்காளத்தோட, வாளை எடுக்க வாரனுவோ. அந்த வாளு கடற்கரை மண்ணுல பாதி புதைஞ்ச நிலையில இருக்கு. வாளோட கைப்பிடியில ஏகப்பட்ட வேலைபாடு செஞ்சிருக்கு. அதை பார்த்து பல போர்களை கண்ட மன்னன்களுக்கு கூட ஆச்சரியமா போச்சு. பெறவு, வாளை புடிச்சு தூக்க பாக்காவோ, முடியல. இது என்னடா அதிசயமா இருக்குன்னு திரும்ப திரும்ப எடுக்க முயற்சி பண்ணுதாவோ, தூக்க முடியல. இது பல இளவரசங்களுக்கு அவமனமா போயிருது. 'என்னடா நாம எளக்காரமா நெனச்சோம். அதை அசைக்கக் கூட முடியலயே'ன்னு பாக்கானுவோ. ஒரு அழகான பொண்ணு முன்னால இப்படி நின்னா, அது அவமானம்தான. கோவம் கோவமா வருது. 'இதுல என்னமோ மந்திர சக்தி இருக்கு. அதாம் தூக்க முடியலை'ன்னு சொல் லுதானுவோ. அப்படிலாம் எந்த சக்தியும் இல்லை. இந்தா நான் தூக்குதம் பாருங்க'ன்னு பூவரசி, வாளை வணங்கிட்டு தூக்குதா. அவா கையில பூ மாதிரி வந்து நிய்க்கி. 'இது என்னடா ஆச்சரியம்னு நெனக்கானுவோ, மன்னன்மா ருவோ. பெறவு தோல்விய ஒத்துக்கிட்டு போயிருதானுவோ. இதே போல, பல மன்னன்மாருவோ, இளவரசனுவோ வந்து பாத்தும் முடியல.

'இந்த தேவதயை கெட்டத்துக்கு எந்த மவராசன், வரப்போறாம்னு தெரிய லயே'ன்னு அந்த நாட்டுல எல்லாரும் ஏங்கிட்டு கெடந்தாவோ. அப்படி வந்தா அவந்தான் இந்த நாட்டுல வாழப் போற மொத ஆம்பளன்னு நெனக்காவோ. இப்டியே நாளும் காலமும் போயிட்டிருக்கு. ஒரு நாளு கடற்கரையில ஒரு த்தன் மயங்கி கெடக்கத பாத் துட்டு, அங்கயிருந்த பொம்பளைலுவோ பூவர சிட்ட வந்து சொல் லுதா வோ. பூவரசி, பூவரசி, ஒருத்தன் யாரு எவம்னு தெரி யல. கரையில் மயங்கி கெடக்கான். ஆளு வேற வாட்டசாட்டமா இருக்காம்' னு சொன்னதும், எல்லாரையும் கூட்டிட்டு, பூவரசி கடற்கரைக்கு வாரா. வந்து பாத்தா, அதிர்ச்சி. மயங்கி கெடந்தவன், ஒரு மரத்தை வெட்டிட்டு இருந் தான். 

'இவம்தான் மயங்கி கெடந்தான் பூவரசி. எப்படி எந்திரிச்சாம்னு தெரிய லயே'ன்னு எல்லாரும் பாக்காவோ. இப்பதாம் பூவரசி கவனிக்கா, அவென் மரத்த வெட்டுதது, மண்ணுக்குள்ள பொதஞ்சு கெடந்த பரம்பர வாளாலன்னு. அவளுக்கு ஒரு பக்கம் சந்தோஷம். இப்ப எல்லா பொம் பளை பிள்ளை லுவோளுக்கும் அது புரிஞ்சு போச்சு. ஆத்தாடி வந்திருக் கவன், நம்ம பூவரசிக் கானவன்னு தெரிஞ்சு போனதும் வெக்கப் படுதா வோ. கம்பீரமா நின்ன பூவரசி தலைய கீழப்போட்டு மண்ணுல காலால கோலம்போடுதா. 

அவன் இவங்கள பாக்காம, கீழே  காய்ஞ்சு போய் கெடந்த மரத்தை வெட் டுனான். கிளைகளைலாம் செதுக்ககிட்டு, மரத்துண்டு மாதிரி செஞ்சான். இப்பம் அந்த பெரிய மரத்துண்டை மணல்லயே வச்சு தள்ளி, கடலுக்கு கொண் டு போறாம். அந்தானி, அவனுக்கு பின்னால, பொம் பளைலு சத்தம் கேக்கே ன்னுட்டு திரும்பிப் பாக்காம். அவ்வளவு பேரும் நிய்க்க, நடுவுல பேரழகி மாதிரி பூவரசி நிய்க்கதையும் பார்த் துட்டு, அவங்கக்கிட்ட வாராம்.

'நீங்கள்லாம் யாரு. இந்த தீவுல என்ன பண்றீங்க?'ன்னு கேக்காம். கேட்டுட்டு  பூவரசிய பாத்ததும் வச்ச கண்ண எடுக்காம பாத்துட்டே இருக்காம். அதுல ஒருத்தி, 'பொம்பளைல முன்ன பின்ன பாக்காத மாதிரி இப்படி வாய பொளந்து நிக்கேரே... எங்க தீவுக்கு வந்துட்டு எங்களயே வேற, யாருன்னு கேட்கேரு. நீரு யாரு, எந்த நாடு ஒமக்கு?'ன்னு கேக்கா.

'நா ஒரு அனாதை. எனக்கு தூராதேசம். நாடுவோள பூரா சுத்திட்டு வர ணும்னு ஆசை. அதனால ஒரு படகை செஞ்சு, நாலஞ்சு நாடுவோ வழியா வந்து ட்டிருக்கேன். நான் வந்த படகு உடைஞ்சு முங்கி போச்சு. ஒரு கட்டைய பிடிச்சு தப்பிச்சு வந்தேன். திடீர்னு மயங்கிட்டேன். இப்ப பாத்தா, இங்க வந்து கெடந் தென். அலயடிச்சு அடிச்சு என்னைய இங்க தள்ளி விட்டிருக்குன்னு நெனக் கேன். எந்திச்சி, திங்கதுக்கு எதுவும் கெடைக்குமான்னு பாத்தேன். சிக்கல. அதான், விழுந்து காய் ஞ்சு போய் கெடந்த மரத்தை வெட்டி அதுல மேல போயி, நாலஞ்சு மீனுவள பிடிச்சாவது சுட்டு திய்ங்கலாம்னு நினைச்சு போவப் போ னேன். சரியான பசி. உங்கள பாத்ததும் பசி அதிகமாயிட்டு'ன்னு சொல்லுதாம்.

செரின்னுட்டு அவனை கூட்டிட்டுப் போயி, அவங்க சாப்புடுத பழங் களை சாப்பிட கொடுக்காவோ. நல்லா தின்னுட்டு, 'ரொம்ப நன்றி. நான் கெள ம்புதம்'னு சொன்னதும் எல்லாரும் சிரிக்காவோ. ஏம் சிரிக்கியோ?ன்னு கேக் காம்.

'எய்யா, நீரு தூக்கி மரத்தை வெட்டுனீரே... அந்த வாளு சாதாரண வாளு இல்ல. பரம்பரை வாளு பத்தியும் பூவரசி பத்தியும் அதைத் தூக்க முடியாம, பல நாட்டு மன்னனுவோ ஏமாந்து திரும்பிப் போனது பத்தியும் வெவரமா சொல்லு தாவோ. இதைக் கேட்டதும் ஆச்சரியமா இருக்கு அவனுக்கு. 

'யாராலயும் தூக்க முடியாத வாள நீங்களும் பூவரசியும்தான் தூக்கி யிருக்கியோ,. அதனால நீரு எங்க மூதைதையரால அனுப்பப் பட்டிருக் கீங்க. இனும நீங்க இங்கதான் இருக்கணும்'னு கம்பு ஊனிட்டு நிக்குத ஒரு வயசான பொம்பள சொல்லுதா. அவனுக்கு குழப்பமா இருக்கு. அதுக்கு மேல அவனால பேச முடியல. அந்தானி அவன கூட்டிட்டுப் போயி, சொவத்துல மாட்டியிருக்க முத்துமாலைய எடுத்து அவ கழுத்துல போடச் சொல்லுதாவோ. இப்படிப்பட்ட பேரழகி கிடைக்கான்னா, எவன்தாம் மாட்டம்னு சொல்லுவாம். சரின்னு மாலைய எடுத்து போட்டுட்டாம். இதுதாம்ட்டி அனாத அரசனான கதை'- என்று சொல்லி விட்டு காலை மடக்கி உட்கார்ந்தாள் ஆச்சி.

'இதுலாம் நெசமா இருக்குமா கெழவி?'

'கதைன்னு வந்த பெறவு, ஆராயக் கூடாதுட்டி, கொழுப்பெடுத்தவளா?'

'பொய் பொய்யா சொல்லுவ, நாங்க நம்பனுமோ?'

'ஏ ஒன்னுமத்துப்போவா, எங்க ஆத்தாக்காரி ஆடு மேய்க்க என்னய கூட்டிட்டுப் போவும் போது சொன்ன கதை இது. இன்னும் மனசுக் குள்ளயே இருக்குன்னா பாரு'

'ம்ம். வேற நல்ல கதயா சொல்லுத்தா'

'புருஷனும் பொண்டாட்டியும் ஒண்ணா கெடந்த கதய சொன்னாதான் நீங் கலாம் உம்முனு சாமான பொத்திட்டு கேட்டுட்டு இருப்பியோ?'- என்றதும் சில பிள்ளைகள் சிரித்தார்கள்.

-இப்படி இவர்கள் கதைப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதுதான், பேச்சாளர் பரம சிவத்துக்கு இரண்டாவது பெண் குழந்தை பிறந்த தகவலைச் சொன்னாள் மகராசி. 

'யார்ட்டி சொன்னா?

'இன்னா, கிட்னம்மா சொல்லிட்டு போறா?'

'கிட்னம்மா சொன்னாளா? இங்கதான் எல்லாரும் காலல இருந்து இருக்கோம். ஒரு நாதிக்கு தெரியல?' என்று கீரைத்தோட்ட ஆச்சி, பரமசிவம் வீட்டுக்கு நடந்தாள். நாங்களும் வாரோம் என்று பிரேமாவும் மற்ற வர்களும் சென் றார்கள். ஊரில் எல்லாருக்கும் பேர்காலம் பார்ப்பது கிட்னம்மாதான். அவள் படிக்காத மருத்துவச்சி.

வயிற்றைப் பார்த்தே, அது என்ன குழந்தை என்று கணித்து விடுபவளாகவும் வயிற்றுக்குள் கொடி சுற்றிக்கிடந்தால் அது பற்றிச் சொல்லி, பயங்காட்டாமல், குழந்தையைப் போராடி வயிற்றில் இருந்து எடுத்து விட்டு, கடவுள் புண்ணியம் என்று வேண்டுவது உள்ளிட்ட செயல்கள் கிட்னம்மாவுக்கானது. 

'எல்லாரும் ஆம்பள பிள்ள பொறக்கும்னாவோ. ரெண்டாவதும் பொட்டப் புள்ளயா வந்துட்டு' என்றாள் பிரேமா.

'எந்த பிள்ளையா இருந்தா என்னட்டி? எத்தன பேரு வயித்துல புழு பூச்சி இல்ல ன்னு அழுதுட்டிருக்கா?' என்ற ஆச்சியிடம், 'ஏன் எங்க ஆறுமும் அத்தை அழலி யா?' என்று சொல்லிக்கொண்டே நடந்தாள்.

பரமசிவம் வீட்டில் பெண்கள் கூட்டம் கூடியிருந்தது. எல்லாரும் வாசலில் தான் இருந்தார்கள். அவரின் முதல் மகள், அனச்சியின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு, என்ன பேசுகிறார்கள் என்பது புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்த இடம் முழுவதும் வெயிலில் காய வைத்த மாங்கொட்டையின் வாசனை போல மணத்துக்கொண்டிருந்தது.

'ஏட்டி, ஒனக்கு தங்கிச்சிலா பொறந்திருக்கா...' என்று அவள் கன்னத்தில் கிள்ளியதும் சிரித்தாள் பெரியவள்.

'நேரத்தைக் குறிச்சியாட்டீ? கிட்னம்மாட்டனா கேட்டுக்கோ. பெறவு ஜாதகம் குறிக்கப் போவும்போது, சரியான நேரம் தானான்னு கொண் டை ஐயரு கொடஞ்சு கொடஞ்சு கேட்டுட்டே இருப்பாரு'. 

'அதெல்லாம் அவ்வோ அம்மா குறிச்சிட்டாளாம்'

அதற்குள்  நஞ்சுக்கொடியை  ஓலைப்பெட்டியில் சுற்றி, அதை நா கள் கவ்வி விடாதபடி வேலுக்கோனார் தோப்பில் உள்ள கள்ளிச் செடியின் மேலே கட்டி விட்டு வந்திருந்தார்கள்.

'வயிறு சின்னதாதாம்ட்டி இருக்கு. அப்படின்னா ஆம்பள பயதாம் பொறப்பான்' என்ற அக்கம் பக்கத்தாரின் கூற்றுகளைப் பொய்யாக்கி விட்டு அழகு தேவதை யாகப் பிறந்திருந்தாள், அந்தப் பெண் குழந்தை. 

'உள்ளே போய் பிள்ளையை கையால் தூக்கிய கீரைத்தோட்ட ஆச்சி, 'அப்பம் மூஞ்சி, அப்படியே இருக்கு, பாருட்டி' என்றதும் இடுப்புக்கிழே துணியால் மூடப்பட்டு படுத்துக்கிடந்த கிருஷ்ணவேணி, சிரிக்க முடி யாமல் சிரித்தாள்.
குழந்தையின் நெற்றியில் முத்தமிட்டுவிட்டு, 'நல்லா, டாக்டருக்கு படிட்டீ. ஒங் கப்பம் படிக்க வப்பாம்' என்று குழந்தையை வாழ்த்திய ஆச்சி, கிருஷ்ண வேணிக்கு மருந்துச்சாப்பாடு அதாவது பிள்ளைப் பெற்றப் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் சாப்பாடு பற்றிச் சொல்லி விட்டுக் கிளம்பினாள். 

பரமசிவம் வெளியூர் சென்றிருக்கிறாராம். இரவோ, நாளையோ அவர் வரலாம் என்றார்கள்.

(தொடர்கிறேன்)

Wednesday, May 25, 2016

ஆதலால் தோழர்களே...4

1987. செப்டம்பர் 30.

பொதுக்கூட்டத்தில் தனி ஆளாக, பரமசிவம் கர்ஜித்துக் கொண்டிருந்தார். அது, ஈழத்தில் உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர்நீத்த திலீபனுக்கான இரங்கல் கூட்டம் என்பது பிறகுதான் எல்லாருக்கும் தெரிந்தது. திலீபன் இறந்து இன்றோடு இரண்டு நாட்கள் முடிந்திருந்தன. பெரும் மவுனம் அங்கு நிலவியிருந்தது. இப்படியொரு மவுனத்தை எந்தக் கூட்டத்திலும் கண்டதில்லை என்பது போல, ஊர், பரமசிவத்தின் பேச்சையே கேட்டுக் கொண்டிருந்தன.

ஈழப்போராட்டத்தின் வரலாறை, ஆயுதத் தாக்குதலின் நியாயத்தை அவர் விரிவாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். திலீபனின் மரணத்தை அவர் விவரித்துச் சொல்லும்போது தன்னை அறியாமலேயே பரமசிவத்தின் கண்களில் கண்ணீர் கசிந்திருந்தது. கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களில் சிலருக்கும் கண்ணீர் வந்தி ருந்தது.

பிறகு திடீரென குரலை உயர்த்தி, நெப்போலியனின் வீரத்தை ஒப்பிட்டு விடுதலைப் புலிகளின் வீரம் பற்றி பேசத் தொடங்கினார். பத்திரிகைகளில் வாசித்திராத இத்தகவல்கள் பரமசிவத்தின் மீது ஊருக்குள் இன்னும் மரியாதையை அதிகரித்திருந்தது. வழக்கமாக வரும் கூட்டத்தை விட இன்று அதிகமானவர்கள் திரண்டிருந்தனர்.

பாலஸ்தீனப் பிரச்னையில் யாசர் அராபத்தை ஆதரிக்கும் ராஜீவ் காந்தியே, ஈழப் பிரச்னையில் நீங்கள் ஏன் பிரபாகரனை ஆதரிக்க மறுக்கிறீர்கள்? இரண்டுமே ஒரே பிரச்னைதான். இருவருமே தங்கள் மண்ணுக்காகப் போராடுபவர்கள்தான். உங்களுக்கு எல்லாம் தெரிந்தும் ஏன் தமிழனைக் கொல்வதில் குறியாக இருக்கிறீர்கள்?...' பேச்சுத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது.
சுமார் ஒன்றரை மணி நேரப் பேச்சுக்குப் பிறகு, 'ஈழம் வெல்லும், தமிழன் வெல்லுவான், தமிழனின் வீரம் வெல்லும்' என்று முழங்கிவிட்டு கீழிறங்கினார் பரமசிவம்.

தூரத்தில் இருந்த நான்கைந்து பேர் ஓடி வந்து பரமசிவத்தைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டார்கள். ஒருவன் சோடா வாங்கி கொடுந்தான். சில கேள்விகளையும் அதற்கான விளக்கங்களும் அங்குத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன. கூட்டம் முடிந்ததும் எப்போதும் காலியாகிவிடும் பிள்ளையார் கோயில் பகுதி, இப்போது பரமசிவத்தைச் சுற்றி நின்று கொண்டது.

வேகமாக நான்கைந்து சைக்கிளில் வந்த காங்கிரஸ்காரர்கள் இருட்டுக்குள் நின்று கொண்டு பரமசிவத்தை நோக்கி கல்லால் எறிந்தார்கள். அங்கு கூடியி ருந்தவர்கள் மேல் கல் தொடர்ந்து விழவும், 'ஏல யாரை எறியுத?' என்று பதிலுக்கு இவர்கள் திருப்பிக் கல் எறிந்தார்கள். பரமசிவத்தின் முதுகில் வந்து விழுந்த கல்லை அப்படியே பிடித்து, அதைக்கொண்டு திருப்பி எறிந்தார்.

இப்போது மேலத் தெருவில் கடை வைத்திருக்கும் மூக்கன், இன்னொரு சைக்கிளில், கூட்டம் நடந்த இடத்துக்கு அருகில் வந்து நின்று, 'ஏல பரம்சம்? ராஜீவ் காந்தியவால தப்பா பேசுத? மேக்க நீ நடக்க முடியாது. காலை ஒடிக்கனா இல்லையான்னு பாரு' என்றதும் அவருடன் இன்னும் சிலரும் சேர்ந்துகொண்டனர்.

'யோவ் நீ என்ன மயிரைப் புடிங்கிருவேருன்னு பாப்போம். யாரு காலை யாரு ஒடிக்காவோன்னு பாக்குமாவே? என்றொரு குரல் பரமசிவம் பக்கம் இருந்து சென்றது.

இந்த சத்தம் கேட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பியிருந்த கூட்டம் பிள்ளையார் கோயில் முன் மீண்டும் கூடிவிட்டது.

'ஏ பரம்சம் என்னடே பிரச்னை? எவன்கிட்ட வந்து எவன் மோதுதான். எவன் சொட்டைய மொறிக்கணும்னு சொல்லு'

கூட்டம் கூடியதும் காங்கிரஸ்காரர்கள் சென்றுவிட்டார்கள்.

கணேசனும் டெய்லர் பழனியும் பரமசிவத்துக்கு கை கொடுத்துவிட்டு, 'பிச்சுட்டேரு பிச்சி. காலேல பாப்போம்' என்று சொல்லிவிட்டு பக்கத்தில் இருக்கிற வீடுகளுக்கு நடந்தார்கள்.

'வீட்டுல யாராது பாத்து, மோதிரத்தை எங்கன்னு கேட்டா, என்னல சொல்லுவே?' என்று பழனியிடம் கேட்டான் கணேசன்.

'எங்கய்யா திண்ணையில படுப்பாரு. நான் மச்சியில படுக்கப் போறேன். எப்டி பாப்பாரு?'

'இன்னைக்கு இல்லனாலும் என்னைக்காது தெரியதானல போவுது'

'தெரிஞ்சன்னைக்கு பாத்துக்கிட வேண்டியதாம்'

விடுதலைப்புலிகளின் தீவிர ஆதரவாளனான பழனிதான், தன் மோதிரத்தை விற்று இந்த இரங்கல் கூட்டத்தை நடத்தினான் என்பது ஊருக்குள் யாருக்கும் தெரியாது.


உள்ளூரில், பரமசிவத்தின் பேச்சுக்கு ஒரு கூட்டம் தயாராக இருந்தது. அவரது பேச்சை வர்ணிக்க, புகழ என்று ஒரு வட்டம் ஏற்பாடாகி இருந்தது. அந்த வட் டம் அவர் தலையில் பெருஙகிரீடம் ஒன்றைச் சூட்டுவதைப் பெருமையோடு ஏற்றுக் கொண்டிருந்தார் பரமசிவம்.

'கட்சியில எல்லாரும்தான் பேசுதானுவோ. உம்பேச்சுமாதிரி வருமாடே?'

'வார்த்த வந்து விழணும்லாடா. சரஸ்வதி குடியிருந்தாலா, அதெல்லாம் வரும்'

'எந்த சரஸ்வதியை சொல்லுத, நொடிஞ்சான் பொண்டாட்டியவால?'

-என்றதும் கூட்டம் சிரிக்கும். மவுனமாக ரசிப்பார் பரமசிவம். இந்தப் போதையில் இருக்கும்போதுதான், ஒரு நாள் திடீரென பெருமழை பெய்யத் தொடங்கியது. பிள்ளையார் கோயிலில் இருந்து வீட்டுக்குச் செல்லும் வழியில், முருகேசன் டெய்லர் கடையில் ஒதுங்க வேண்டியதாகிவிட்டது பரமசிவத்துக்கு. முருகேசன், தையலும் பாடலும் என்றிருப்பவர். மற்றபடி மேடை பேச்சுக்கும் அவருக்கும் சம்மந்தமில்லை. இருந்தாலும் பரமசிவம் ஈழம் பற்றி உணர்ச்சிபூர்வமாகப் பேசியதைக் கேட்டு அவருக்கு ரசிகனாகி விட்டார்.

'கடையில இருந்துதான் கேட்டேன் பாத்துக்க. என்னால இருக்க முடியல. வா வான்னுலா இழுத்துச்சு, ஒம் பேச்சு. கடைய மூடிட்டு மேடை கிட்ட வந்துட்டம்னா பாரேன்.  நீலாம் இங்க இருக்க வேண்டிய ஆளா சொல்லு?' என்று முருகேசன் சொன்னதில் இருந்து, அவன் கடையிலும் சில நேரம் பொழுதுபோக்குவார் பரமசிவம்.

மழை வேகமாகப் பெய்யத்தொடங்கிவிட்டது. இன்னும் பத்தெட்டு வைத்தால் வீடு வந்துவிடும். நனைதல் ஒன்றும் அவருக்குப் புதிதில்லை என்றாலும் முரு கேசன் கடையில் ஒதுங்கினார். உள்ளே, அவனில்லை. அவனின் இரண்டாவது மனைவி ஜெயதேவி, முகமெல்லாம் பவுடர் அப்பி, ஜாக்கெட்டுக்கு ஊக்கு வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

முதல் மனைவிக்குக் குழந்தை இல்லாததால், அவளை அறுத்து விட்டுவிட்டு, இவளைக் கட்டி வைத்தார்கள் முருகேசனுக்கு. ஆனால், இவளுக்கும் குழந் தைப் பிறக்கவில்லை என்ற பிறகுதான் நொடிந்து போனான் முருகேசன்.

ஜெயதேவி, பரமசிவத்தைப் பார்த்ததும் கூந்தலைப் பின்னோக்கித் தள்ளி விட்டு, 'வாங்க' என்றாள் கதவை நன்றாகத் திறந்து.

'பரவால்ல' என்று வாசலிலேயே நின்றுகொண்டார்.

'நனையாதீங்க, சும்மா உள்ள வாங்க' என்றாள் அவள். இரண்டு அடி கடையின் உள்ளே சென்று நின்றுகொண்ட பரமசிவன் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.

'முருகேசன காணும்?'

'தெப்பக்குளத்துக்கு போன ஆள, இன்னும் காணல. ஒரு மணி நேரமாச்சு, என்ன செய்தாவளோ?' என்றவள், 'இந்தா நாற்காலில உக்காருங்களேன்' என்று சொல்லிவிட்டு, அதில் ஊக்கு வைப்பதற்காகப் போடப் பட்டிருந்த, தைக்கப்பட்ட ஜாக்கெட்டுகளை கீழே எடுத்து வைத்தாள்.

'இல்ல. இன்னா, நின்னுரும். வீட்டுக்கு போவ வேண்டியதாம்'

'அக்காவுக்கு கழுத்து வலின்னு சொன்னாவுளே. இப்பம் பரால்லையா?'

'பரவால்ல. சின்ன வலிதான்'

'ம்ம்...' என்ற ஜெயதேவி, சிறிது அமைதிக்குப் பிறகு, 'அன்னைக்கு கூட்டத்துல ஒங்க பேச்சுதான் டாப்பு' என்று சொல்லிவிட்டு, தனது சேலை முந்தானையை, சரி செய்தவாறே சிரித்தாள்.

'நல்லாருந்துச்சா?'

'ம்ம்'

மழை இன்னும் பெய்துகொண்டிருந்தது. கடைக்கு வெளியே மழைக்கு ஒதுங்கிய வெள்ளாட்டங்குட்டி, உடலைச் சிலுப்ப, தண்ணீர் சிதறி, பரமசிவத்தின் மேலே தெறித்தது. சிலிர்த்தது உடல்.

அது கடையோடு சேர்ந்த வீடு. முன்பக்கம் கடை, பின்பக்கம் வீடு.

'காபி குடிக்கேளா? போட்டாரட்டா?'

'வேண்டாம், வேண்டாம். இப்ப போயிர்வேன்'

'ஏன், செத்த இருந்தா ஆவாதா? மழைக்கு எதமா இருக்கும், கொண் டாரன்' என்ற ஜெயதேவி, கையில் இருந்த ஜாக்கெட்டை மெஷின் மீது வைத்துவிட்டு, வீட்டுக்குள் போனாள்.

அவள் சென்றதும் அவள் முகத்தில் அப்பியிருந்த பவுடரின் வாசனை திடீரென்று வந்து பரமசிவத்தின் மூக்கில் மோதியது. வீட்டுக்குள் சென்றுகொண்டிருக்கும் அவளைப் பார்த்தார் பரமசிவம். இடுப்பை ஆட்டி ஆட்டிச்செல்லும் அவளின் பின்பக்கம், அவரை இழுத்தது. அவள் மேலான போதை இப்போது இழுக்கத் தொடங்கியது. கட்டுக் குலையாத குள்ளமான அவள் தேகம் அவருக்குள் ஏதோ செய்தன. மனதைக் கட்டுப் படுத்திக் கொண்டார். இருந்தாலும் சொல் பேச்சு, கேட்பதல்ல அது.

ஜெயதேவி, திருநெல்வேலியில் பத்தாம் வகுப்பு வரைப் படித்துவிட்டு வீட்டில் பீடி சுற்றிக்கொண்டிருந்தாள். அப்போதே, அவளுக்கு காதல் கடிதங்கள் அதிகமாகக் கிடைத்தன. அவள் எங்கு சென்றாலும் எங்கெங்கும் பயல்களின் நடமாட்டம் அதிகமாகவே இருந்தது. அவளே வேண்டாம் என்று இருந்தாலும் பயல்களின் கழுகுப்பார்வையில் அவள் என்றேனும் விழுந்து விடுபவளாகவே இருந்தாள். வயது அப்படியொரு இம்சையை கொடுத்திருந்தது. இதைப் புளி வியாபாரியான அவளது அப்பா அறியாதவரல்ல.

ஜோஸ்யக்காரன், 'சொல்லுதம்னு தப்பா நெனைக்காதீரும். ஒம்ம மவா ராசிக்கு ரெண்டாம் தாரமாத்தான் போவா. அதுதான் நடக்கும். ஒமக்கு சந் தேகமா இருந்தா, வேற ஜோஸ்யர்ட்ட வேணாலும் கேட்டுக்கிடும்' என்று சொன்னதில் இருந்து உடைந்து போய்விட்டார் அப்பா. ஜோஸ்யக்காரன் சொன்ன, நான்காவது மாதமே சொந்தக்காரர்களின் துப்பில், அமைந்தது இந்தக் கல்யாணம். இதுதான் திருநெல்வேலி டவுண், பாட்டபத்து பகுதியைச் சேர்ந்த ஜெயதேவி, இந்தக் கிராமத்துக்கு வந்த கதை.

ஊருக்கு வந்த புதிதில், தான், நகரத்துக்காரி என்கிற கவுரவம், அவளது  பேச் சில் தெறிந்துகொண்டிருக்கும். யாரிடமும் அதிகமாக ஒட்ட மாட்டாள். வெளியூர் சென்றால் மட்டுமே செருப்பு அணிபவர்களாகப் பெண்கள் இருந்த ஊரில், எப்போதும் செருப்பு அணிந்துகொண்டு வெளியில் நடப்பவளாக இருந்தவள் ஜெயதேவி மட்டுமே. அவள்தான் தெருக்காரப் பெண்களுக்கு சினிமா படங்களின் ரசனையையும் தான் வாசித்த சினிமா கிசுகிசுக்களையும் பரப்புவளாகவும் இருந்தாள். வார இதழ்களையும் மாத நாவல்களையும் விரும் பிப் படிப்பவளாகவும் அவள் இருந்தாள். இப்படிப் படித்துவிட்டு மாலை வேளைகளில் வாய்க்காலில் தண்ணீர் எடுக்கச் செல்லும்போது, அந்தக் கதைகளை, அதில் வரும் காதல் காட்சிகளை, பாலியல் குற்றங்களை மற்றவர்களுக்கு ரசித்துச் சொல்பவளாகவும் இருந்தாள்.

 மழை இன்னும் விடவில்லை. காபியை ஆற்றிக்கொண்டே வந்தாள் ஜெயதேவி. 'ரொம்ப ஆத்தாண்டாம்' என்று வாங்கினார் பரசிவம். வேண் டுமென்றே அவளது கைகளைத் தொட்டார். அது தெரிந்து நடக்கிற தொடுதல் என்பது அவளுக்கும் தெரிந்ததுதான். அவள் மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள். பரமசிவத்துக்குள் வேறு சிந்தனை, பொங்கத் தொடங்கியது.

(தொடர்கிறேன்)

Sunday, May 15, 2016

கெடைகாடு பற்றி ஆரூர் பாஸ்கர்


தமிழில் இன்றைய  வாசிப்புச் சூழல் பற்றி பெரிதாக சொல்லத் தேவையில்லை. இருபத்தி நான்கு மணிநேரமும் ஓளிபரப்பாகும் நூற்றுக்கணக்கான தனியார் தொலைக்காட்சிகள். அவற்றைத் தாண்டி திரைப்படங்கள், சமூக வலைதளங்கள் என மக்களுக்கு பல பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகள். அச்சில் வெகுஜன ஊடகங்களாக தினசரிகளும், வாராந்திர பத்திரிகைகளும் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.

இந்தச் சூழ்நிலையிலும் கட்டுரைகள், அரசியல், சுய முன்னேற்றம், பொது அறிவு புத்தகங்களைத் தாண்டி தமிழில் கதைகளை வாசிக்க சிறிய கூட்டம் ஓன்று இருக்கத்தான் செய்கிறது.

அந்த வாசகர்களை கருத்தில் கொண்டு வருடம்தோறும் நூற்றுக்கணக்கான படைப்புகள் வெளிவருகின்றன.  அவற்றில் பிரபலமான எழுத்தாளர்கள் மற்றும் பதிப்பகங்களின் படைப்புகள் ஏதோ ஓரு வகையில் வாசகர்களின் கவனத்தைப் பெற்றுவிடுகின்றன. மற்ற படைப்புகளில் தரமானதை அடையாளம் காண வாசகனுக்கு பெரும் வழிகாட்டலாக இருப்பது மூத்த எழுத்தாளர்கள் தான்.

அப்படி எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனால் சமீபத்தில் அடையாளம் காட்டப்பட்டது ஏக்நாத்தின் "கெடைகாடு" புதினம் (நாவல்). நாவலாசிரியர் ஏக்நாத் எனக்கு அறிமுகம் இல்லாதவர். அவரைப் பற்றிய குறிப்புகளும் இந்தப் புத்தகத்தில் பெரிதாக இல்லை. அதனால் எதிர்பார்ப்புகள் ஏதுமின்றியே இந்த நூலைப் படித்தேன்.

தமிழில் கிராமத்தை கதைக்களமாகக் கொண்டு பல படைப்புகள் வந்திருந்தாலும் இந்த படைப்பு கொஞ்சம் வித்தியாசமானது அல்லது புதுமையானது என்றுகூட சொல்லலாம் அதற்குக் காரணம் கதை நடப்பது மலையும் மலை சார்ந்த மேய்சல் நிலம். புதுமையான நாவல் என பரவலாக பேசப்பட்ட மேய்ச்சல் நிலத்தைப் பேசும் ஓநாய் குலச்சின்னம் நாவல்கூட சீன மொழிபெயர்ப்புதான்.

கிராமங்களில் கிடை (கெடை) போடுதல் என்பது மாடுகளையோ, ஆடுகளையோ பகல் நேரங்களில் வயலில் மேயவிட்டு இரவில் அங்கேயே படுக்க வைப்பது. ஆடுகளை வைத்து போடப்பட்டால் ஆட்டுக்கிடை இல்லை மாடுகள் என்றால் மாட்டுக்கிடை என்பார்கள். இதை செய்பவர்கள் நாடோடிகள். அவர்கள் வெளியூர்களிலிருந்து தங்களுடன் ஆடுகளையோ மாடுகளையோ மந்தையாக அழைத்து வருவார்கள்.

அவர்கள்  ஓரு இரவிற்கு இவ்வளவு எனப் பேசி நெல் அல்லது பணத்தைக் கூலியாக வாங்கிக் கொள்வார்கள். கிராமங்களில் வயலில் வேலையில்லாத கோடைககாலங்களில் பெரும்பாலும் இதைச் செய்வார்கள். மாடுகளின் சாணம் மற்றும் சிறுநீர் வயலுக்கு இயற்கை உரம் என்பதால் இதை விவசாயிகள் இதை பெரிதும் விரும்பவார்கள். விவசாயத்திற்கு ரசாயன உரங்கள் பெரிதாக பயன்படுத்த தொடங்கிய பின் இந்த நடைமுறை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழிந்துவிட்டது என்றே சொல்லாம்.

இந்த நாவலில் அப்படி மாடுகளை மேய்ச்சலுக்காக காட்டுக்கு நண்பர்களுடன் ஓட்டிச் செல்லும் உச்சிமாகாளி எனும் பாத்திரத்தின் வழியாக கதை விரிகிறது.

நாவலில் பெரும்பாலும் பேசப்படுவது காடு, அது சார்ந்த வாழ்க்கை, மாடுகள், அதன் மேய்ச்சல். அது போல கிராமம், அந்த கிராமத்தில் உச்சிமாகாளிக்கு நேரும் காதல், அவர் நண்பர்களின் காமம் என விரிகிறது.

உச்சிமாகாளி காட்டில் இருப்பது ஓரு தளமாகவும் கிராமத்தில் நடக்கும் இன்ன பிற விஷயங்களை இன்னோரு தளமாகவும் எடுத்துக் கொண்டால் என்னைக் கவர்ந்தது முதல் தளம்.  ஆனாலும் இரு தளங்களையும் ஆசிரியர் கதையில் அருமையாக இணைத்திருக்கிறார். ஓரு நாவலின் படைப்பாளி என்ற முறையில் அதில் உள்ள நடைமுறைச் சிரமங்களை அறிவேன். அதற்காக முதலில் வாழ்த்துக்கள் ஏக்நாத்.

நாவலில் மலையின் குளிர்ச்சியையும், காடுகளின் இயற்கை அழகையும் தன் எழுத்தில் கண் முன்னே நேர்த்தியாய் ஆசிரியர் விரிய வைக்கிறார்.  மாடுகள் மற்றும் காடுகளின் நுணுக்கமான விவரிப்பு படிக்கும் நம்மை மலைக்க வைக்கின்றன. காட்சிரீதியான அனுபவத்தை அவருடைய எழுத்தில் கொண்டுவருகிறார். உதாரணமாக அத்தியாயம் ஏழில் இருந்து சில வரிகள் உங்களுக்காக.

"விடிந்துவிட்டது. மாட்டின் சாணமும் மூத்திரமும் ஓரே இரவுக்குள் மூக்கில் வந்து அடித்தது.  இந்த வாடை புதிதில்லை என்றாலும் அந்நிய பிரதேசத்தில் இந்த வாசனை புதிதாகத் தெரிந்தது."

இதில் கவித்துவனமான வரிகளில்லை ஆனால் நாவலினூடே இதை படிக்கும் போது மூத்திரவாடை உங்களுக்கு புரியத் தொடங்கும். அது போல ஓரிடத்தில் தேங்காய் அளவில் கொய்யா பழங்கள்  என்றொரு வரி வரும். திருகலான வார்த்தை பிரயோகங்கள் இல்லாத எளிதான அனைவருக்கும் புரியும் மொழி நடை. இப்படி முழுக்க முழுக்க கிராமிய மணத்துடன் அந்த வட்டார பேச்சு வழக்கில் கதையை நகர்த்துகிறார். அதுபோல "வனம் பெரிது, வானத்தைப் போல. கால் போன போக்கில் போகவும் மனம் போன போக்கில் பாடவும் முடியும்." உணர்ந்து எழுதியிருக்கிறார்.

காட்டின் உள்ளே நடக்கும் பல விஷயங்கள் நுட்பமாக சிறு சிறு சம்பவங்கள் மூழமாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன. உதாரணமாக காடுகளில் தேன் எடுப்பது, ரேஜ்சர்கள் எனப்படும் வன அதிகாரிகளின் அத்துமீறல்கள், புலி, மான் போன்ற விலங்குகளைத் திருட்டுத்தனமாக வேட்டையாடப்படுவது, சந்தன மர திருட்டு, காட்டில் சாமிக்கு நடக்கும் படையல் என இந்தப் பட்டியல் நீள்கிறது.

நாவலில் இந்தப் பகுதியையே மேலும் செழுமைப்படுத்தி, கிராமத்து பஞ்சாயத்துகள், சாராயச் சாவுகள் போன்றவற்றைத் தவிர்த்திருக்கலாம் என்பது எனது கருத்து. அதுபோலச் சில காட்டு விலங்குகளைப் பற்றிய சிறிய குறிப்புகள் பயனுள்ளதாக இருக்கும். உதாரணமாக "மிளா" என்பது ஓரு வகையான மான் என்பதை பின்னால் தெரிந்து கொண்டேன். அதே சமயத்தில சில வழக்குச் சொற்களுக்கான மாற்றுச் சொல்லை அடைப்புக் குறியில் கொடுத்திருக்கிறார்கள். அந்த வகையில் அட்டளை எனபதற்கு பரண் எனக் குறிப்பிட்டிருந்தது சிறப்பு. மற்றபடி கெடைகாடு ஓரு நல்லதொரு வாசிப்பனுபவம்.

கண்முன்னே  நகர்மயமாதலுக்கு நம் கிராமங்களைப் பலிகொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில் "கெடைகாடு" போன்றதொரு நாவலின் எழுத்துக்கள் மட்டுமே இழந்த வாழ்க்கையை மீட்டேடுக்க உதவும்.
அதுபோல அடுத்தத் தலைமுறைக்கு இது போன்ற படைப்புகள் மட்டுமே அந்த வாழ்க்கைக்கு சாட்சியாக இருக்கும்.

நன்றி; பாஸ்கர்
http://omnibus.sasariri.com/2016/03/blog-post.html

Monday, April 25, 2016

ஏக்நாத்தின் ஆங்காரம் நாவல்


ஏக்நாத் எழுதியிருக்கிற ஆங்காரம் நாவல் ஒரு தனிமனிதனுடைய கதையோ, ஒரு குடும்பத்தினுடைய கதையோ அல்ல. ஒரு ஊரைப் பற்றிய, குறிப்பிட்ட ஊரில் வாழ்ந்த, வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிற மக்களைப்பற்றிய கதை என்று சொல்லலாம். கதை நடக்கிற ஊரிலுள்ள மனிதர்களைக் காப்பதற்காக ஊருக்கு வெளியேயும், ஊரைச் சுற்றியும் இருக்கிற மந்திரமூர்த்தி, பூதத்தார், சொரி முத்தையன், சொரி முத்து அய்யனார், வடக்குவா செல்வி அம்மன் போன்ற சாமிகள் உருவான கதைகளையும், வரலாறுகளையும், இந்த சாமிகளுக்குக் கொடுக்கப்படுகிற கொடைகளைப் பற்றிய கதை என்றும் இந்நாவலைச் சொல்லலாம்.

கசமுத்து வகயிறாவுக்கும், பல்லி முருகன் வகயிறாவுக்குமான பகை, விரோதம், இரண்டு வகயிறாவும் மாறிமாறி செய்யும் கொலைகள் பற்றிய கதையாகவும் ஆங்காரம் இருக்கிறது. கண்ணன், ஆண்டாள் இவர்களுடைய மகன் முப்படாதி ஆகியோர் பற்றிய கதையாகவும், அவர்களுடைய குடும்பத்தைப் பற்றிய கதையாகவும், கண்ணணுடைய அண்ணன் கசமுத்துப் பற்றிய, அவருடைய குடும்பத்தைப் பற்றிய கதையாகவும் ஆங்காரம் இருக்கிறது.
ஆங்காரம் நாவல் நடக்கிற ஊரில் யார் யாருக்கு, யார் யார் மீது காதல்? பொன்னம்மாவின் காதல், குறிக்கேட்கப் போய் குறி சொல்பவனோடு ஓடிப்போன சிவப்பி பார்வதியின் காதல், லட்சுமியுடனான, மீனாட்சியுடனான, ஜெசிலா மேரி உடனான, கட்டமுண்டு மைனியுடனான முப்படாதியின் காதல், டிப்டாப் செல்வத்தின் சுந்தரவள்ளி மீதான காதலால் ஏற்பட்ட பிரச்சனையால் பம்பாய் ஓடிப்போவது, நான்காண்டு கழித்து திரும்பி ஊருக்கு வந்து மலையாளப் பெண் உமா மகேஸ்வரியுடன் கொள்ளும் காதல், எண்பதாயிரம் கொடுத்து ஏமாந்துபோவது என இப்படி ஊரில் நடந்த காதல் கதைகளைப்பற்றிய கதையாகவும் ஆங்காரம் இருக்கிறது.
வில்லுப்பாட்டுக்காரர்களின் கதையாக, கோவிலில் திருட வந்த திருடனின் கதையாக, ஒவ்வொரு ஆண்டும் கொடை கொடுக்கும்போது ஊரில் நடக்கிற பஞ்சாயத்து, சில்லரைச் சண்டைகளின் கதையாகவும் இந்நாவல் இருக்கிறது. சாமிகள் உண்டான கதையைப் பேசுகிற, சாமிகளுக்கு உருவேற்றம் செய்கிற கதையைப் பேசுகிற பல கதைகளின் கூட்டுத் தொகுப்பாக இந்நாவல் இருக்கிறது. நாவலில் மந்திரமூர்த்தி சாமி உண்டான வரலாறும், சாமிகளுக்கு உருவேற்றம் செய்வது தொடர்பான பகுதியும் முக்கியமானது. நாவலில் வரும் உரையாடல்கள் யதார்த்தமாகவும், கச்சிதத்தன்மையுடனும் இருக்கின்றன. அச்சு அசலான தென் தமிழகத்தின் பேச்சு வழக்கு முழுமையாக ஏக்நாத்திற்கு கைகூடி வந்திருக்கிறது.
பல கதைகளின் கூட்டுத் தொகுப்பாக எழுதியிருந்தாலும் எந்த கதையும் முழுமை பெறவில்லை. எந்தக் கதாபாத்திரமும் முழுமை பெறவில்லை. கதாபாத்திரங்கள் வெறும் பெயர்களாக மட்டுமே வாசகர் மனதில் நிற்கிறார்கள். ஊர்களின் பெயர்களும், இடங்களின் பெயர்களும் அப்படியே. தகவல்கள் வேறு. கதை வேறு. ஆங்காரம் முழுமைபெற்ற நாவல் என்று சொல்ல முடியாது. ஏக்நாத்தின் எழுதுகிற பயிற்சிக்கு இந்நாவல் உதவியிருக்கிறது. அவருடைய எழுதுகிற, எழுதவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிற உணர்வு, உழைப்பு முக்கியமானது. மதிக்கத்தக்கது.

நன்றி: வல்லினம்

http://vallinam.com.my/version2/?p=2707