Saturday, December 9, 2017

ஒரு முன்னாள் காதல் கதை

'யாரு சுடலையாடெ?'

-முகத்தைக் கூர்ந்து பார்த்தபடிக் கேட்டார் அந்தப் பெரியவர்.

'ஆமா...'

'அடப்பாவி பயல... இப்டியா, ஒரேடியா ஊரை மறந்து போவ? கொடைக்கு கூட வரமாட்டேங்கியெ?'

சுடலை மெதுவாகப் புன்னகைத்தான். அந்தப் பெரிய மீசையை கொண்ட வயதானவர் கேட்டார், 'என்னைய யாருன்னு தெரியுதா?' என்று.

'தெரியாம இருக்குமா? சுப்பையா மாமால்லா?' என்றதும் அவர் சிரித்துக்கொண்டார். தோளில் கிடந்த துண்டை எடுத்து தலையில் கட்டினார்.

'ரயில்ல உக்காந்திருக்கும்போதே, சொடலையாதாம் இருக்கும்னு நெனச்சென். இருந்தாலும் கொஞ்சம் புடிபடலை பாத்துக்கெ. வயசாயிட்டுல்லா?'

'ஆங்...'

'நாங்கள்லாம் சொந்த பந்தம் இல்லயாடா ஊருல? ஒரு நல்லது பொல்லதுக்கு கூட வரலைன்னா, பெறவு என்னடெ மனுஷன் நீ? இங்க யாருதாம் தப்பு பண்ணல? எல்லாரும் யோக்கியனாவா இருக்காம்? கொலைகாரப் பயலுவோளே ஒண்ணுமே நடக்காத மாதிரி அலஞ்சுட்டு இருக்கானுவோ. நீ என்ன பண்ணிட்ட, ஊரு ஒலகத்துல பண்ணாத தப்பை?'

சுடலை எதுவும் பேசவில்லை. இது தேவையில்லாததாக இருந்தது. எல்லோரும் பழசை மறந்து, இனி புதிதாகப் பார்க்க வேண்டும், பழக வேண்டும் என்று நினைத்துதான் ஊருக்கு வருகிறார். இந்த நேரத்தில் சுப்பையா மாமாவின் பேச்சு எரிச்சலைத் தந்தது. பழசை நோண்டி நோண்டி இன்னும் புண்ணானதையே புண்ணாக்கிக் கொண்டிருக்கும் இவர்களைத் திருத்தவே முடியாதா என நினைத்தான். இருந்தாலும் பரவாயில்லை. இவரை போன்ற சிலருக்கு மட்டும்தான் தன் பழங்கதைத் தெரியும். அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை.

வியர்வையை ஊற்றென வடிய வைத்துக்கொண்டிருந்தது ஆடி மாத கோடை. ஆடாமல் அசையாமல் சிலை மாதிரி நின்றுகொண்டிருந்தன மரங்கள். இந்த வெயிலிலும் எதையோ தேடிப் பறந்துகொண்டிருந்தது சில பறவைகள். செங்கோட்டை செல்லும் ரயிலில் இறங்கி, ஊரை விட்டுத் தனியாக இருக்கும் ஸ்டேஷனில் இருந்து நடக்கத் தொடங்கினார்கள். சுடலைக்கு முன்னே சுப்பையா மாமாவும் சுடிதார் அணிந்த இரண்டு இளம்பெண்களும் ஒரு வயதானப் பொம்பளையும் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்.

தலையில் இறங்கும் சூட்டின் தகதகப்புக்கு ஒரு கர்சிப்பை அதில் போட்டுக்கொண்டார் சுடலை. செம்மண்தரை தாண்டி சில அடிகள் வைத்ததுமே, கருங்கல் சாலை.

ஸ்டேஷனுக்கு வெளியே இருந்த அரச மரம் அப்படியே இருக்கிறது. அதில் கட்டப்பட்டிருந்த திண்டு, மரத்தின் வேர்களால் வெடித்தும் அதில் இருந்த சின்ன பிள்ளையார் சிலை கொஞ்சம் சரிந்தும் இருக்கிறது. இடமும் வலமுமாக பெரும் கூண்டு போல நிழல்களால் மூடி இருக்கும் நாவல் மரத்தையும் புளியமரத்தையும் காணவில்லை.

'எத்தன வருஷமாச்சு?' என்று மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்ட சுடலை, தோளில் தொங்கிய பையை சரிபடுத்திவிட்டு பிள்ளையாரைப் பார்த்துக் கும்பிட்டார். 'என்னய ஞாபகமிருக்கா பிள்ளையாரே' என்கிற நினைவூட்டல் கும்பிடு அது. திண்டில் உட்காரலாமா என்று யோசித்தார். யாருமற்ற அந்த இடம் இப்போதும் பெரும் தனிமையைக் கொண்டிருக்கிறது. தூரத்தில் பொட்டல் காடாகக் கிடந்த இடம் கோழிப்பண்ணையாக மாறியிருக்கிறது.

'வாடெ, பேசிட்டே நடப்போம். வெயிலு இந்தா பொள பொளக்கு' என்ற சுப்பையா மாமா நின்று சுடலையுடன் சேர்ந்துகொண்டார்.
'ஒம்மவனுக்கு கல்யாணம்னு சொன்னாவோ?

'ஆமா...'

'நீ ஊருக்கு வரலைன்னாலும் நாங்க நெனச்சுக்கிடுவோம். இன்னா இருக்க தெங்காசிக்கு வாரெ. ஆனா, ஊருக்கு வரமாட் டெங்கெ? போன பொங்கலு போட்டியில கூட ஒங் ஞாவம் வந்துச்சுன்னா பாரென்'

'ம்ம்...'

'இப்பமாது சொந்த பந்தம் தேடுச்சே'

'பத்திரிகை கொடுக்கணும்லா'

'ஆயிரம் இருந்தாலும் இந்த மாதிரி விசேஷத்துல சொந்த பந்தம் இல்லாம முடியுமாடா? இன்னா, தேடி வந்துட்டல்லா?'

'ஊருக்கு வந்து இருவது இருவத்தஞ்சு வருஷம் இருக்குமா?

'இருவத்தியேழு வருஷம்'

'ஏ, பாவி பயல. வைராக்கியமா இருந்துட்டியடா...'

சுடலை, ஊரில் கபடி வீரனாக அறியப்பட்டிருந்தான். பொங்கல் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் முக்கியமானதாக இருந்தது கபடிப் போட்டி. சின்னப் பயல்கள் செட், வாலிபர்களுக்கான செட், இளைஞர்களுக்கான செட், கொஞ்சம் வயது முதிர்ந்தோர் செட் என கபடி ஆட்டம் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. விளையாட்டும் அந்த வரிசைப்படியே ஆரம்பிக்கும்.

இந்தப் போட்டிகள் நடக்கும் இடம், உள்ளூரில் கொஞ்சம் வசதி படைத்தவரான கருப்பையாவின் வீட்டின் எதிரில். கபடி போட்டியில் பேரார்வம் கொண்டவரான அவர் வீட்டு மாட்டு வண்டிகள் இலவசமாக நான்கைந்து லோடு ஆற்றுமணலை அடித்திருக்கும். பெருங்கூட்டத்துடன் இருக்கும் அவர் வீட்டுப் பெண்கள், கோலப்பொடி கொண்டு வண்ணக்கோலம் போட்டு அழகுபடுத்துவார்கள் அந்தப் பகுதியை. மாலையில் டியூப் லைட் வெளிச்சம் பளிச்சென மின்ன, கபடி போட்டிக் கடுமையாக நடக்கும்.

அந்த வசதி படைத்த வீட்டில் ஒருத்தியாக இருந்தாள், பேரழகு எதையும் பெருமளவு கொண்டிராத வள்ளி நாயகி. ஆனாலும் அவளிடம் ஏதோ ஈர்த்தது சுடலைக்கு. யாரையும் எடக்காக பேசியே பழக்கம் கொண்ட அவளுக்கும் சுடலைக்கும் காதல் வளர்ந்தது இந்தக் கபடி போட்டிகளின் போது.

சண்டைச் சச்சரவுகளையும் சொந்த கோபத்தை மையப்படுத்திய தாக்குதல்களையும் உள்ளடக்கிய இந்தப் போட்டிகள், அடுத்தப் பொங்கல் வரை பேசப்படும் என்றால் இதன் வீரியத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

காதல் லேசாக முளைவிட ஆரம்பித்ததுமே, பொங்கலுக்கு  மட்டுமே நடக்கும் கபடி போட்டியை ஒவ்வொரு வாரமும் சனி, ஞாயிறுகளில் விளையாடுவது என்கிற சூழலுக்கு ஊர்க்காரர்களைக் கொண்டுவந்தான் சுடலை. இதற்கு அவனுக்கு உதவி செய்தது, உள்ளூரில் வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக இருக்கும் வள்ளிநாயகியின் அக்காள் கணவர் இசக்கி. அவருக்கும் சுடலைக்கும் வயது வித்தியாசம் தாண்டிய நெருக்கம் ஏற்படுவதற்கு காரணம், பீடி.

ஊரில் எவன் கூடச் சென்று பீடி குடித்தாலும் அரசல் புரசலாக பெரிய வீட்டுக்குள் கொளுத்திப் போட்டுவிடுகிறார்கள். 'என்னம்மா, மருமவம் பீடி குடிக்காராமே... காதுல விழுந்துச்சு. சொல்லி வை, இதெல்லாம் நம்ம குடும்பத்துக்கு ஆவாது' என்று மாமனார், இவர் காதுபடவே மகளிடம் கடுமையாகச் சொல்ல, அப்போது இசக்கிக்கு ஏறும் கோபத்தை அடுத்த சில நொடிகளிலேயே பயம் படுக்கப் போட்டுவிடும். இதன் அவஸ்தையை வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக இருப்பவரால் மட்டுமே உணர முடியும்.

'எங்க மாமனாருட்ட ஒரு நாளாது கேட்கணும்னுதான் இருக்கென்'
'என்னன்னு?'

'பீடி குடிக்கதுக்கும் ஒங்குடும்பத்துக்கும் என்னவே சம்பந்தம் இருக்குன்னு' என்பார் இசக்கி.

'அதெல்லாம் வேண்டாம்ணே. ஒரே வீட்டுக்குள்ள கெடந்து கரைச்சலு பண்ணிட்டிருந்தா நல்லாவா இருக்கும்?' என்கிற சுடலை, அவன் வீட்டுத் தொழுவுக்கு அவரை பீடி குடிக்க அழைத்துச் செல்வான். சுடலைக்கு பீடி பழக்கம் இல்லையென்றாலும் ஒரு கம்பெனிக்காக, அவருடன் அலைவான்.
பாவூர்சத்திரம் மற்றும் கடையத்தில் கபடி அணிகள் இருந்தன. அங்கு நடக்கும் போட்டிகளின் செய்தி, பத்திரிகைகளில் வந்ததை வாசித்துவிட்டு நாமும் ஒரு டீமை உருவாக்கலாம் என்றும் அதற்கு ஒவ்வொரு சனி, ஞாயிறுகளில் கபடி பயிற்சியை நடத்தலாம் என்றும் அப்படி நன்றாகப் பயிற்சிப் பெற்றால் அவர்கள் நடத்தும் டோர்னமென்ட்டுகளில் கலந்து பரிசுகள் வெல்லலாம் என்றும் சொன்னான் சுடலை. இதை இசக்கியும் அடிக்கடி பெரிய வீட்டில் சொல்ல, 'சரி, ஒரு டீமை உருவாக்குவோம்' என்றார்கள்.

இதைக் காரணமாக வைத்தே, தினமும் அந்த வீட்டுத் திண்ணைக்கு வந்துவிடுவான் சுடலை. கிராமத்துத் திண்ணைகள், கூடி கதை பேசும் இடமாக மட்டுமல்லாமல், காதல் வளர்க்கும் இடமாகவும் இருந்ததற்கு சுடலை சாட்சி. அவள் வீட்டுக்குள்ளிருந்து எப்போது வெளியே வருவாள் என்ற தேடலிலேயே அவன் பார்வை இருக்கும். அவளின் நடமாட்டம் இல்லையென்றால் வாசலில் நின்று கொஞ்சம் உரக்கக் கத்தியபடி, 'கொஞ்சம் தண்ணி...' என்பான். அவளிருந்தால் ஒரு சொம்பில் காதலைச் சுமந்தபடி வருவாள். இல்லையெனில் வீட்டுக்கு எதிரில் நிற்கும் வில் வண்டியில் உட்கார்ந்துகொண்டு அவள் வீட்டு ஜன்னலையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பான், அவள் எப்போது வருகிறாளோ, அதுவரை. பிறகு அவள் இவனைக் காணும் பொருட்டு, ஏதாவது புத்தகத்தை கையில் வைத்துக்கொண்டு ஜன்னலருகே உட்கார்ந்துகொள்வாள். பிறகு யாருக்கும் தெரியாமல் கண்களாலும் சைகையாலும் தொடரும் காதல்.

மாலையில் வாய்க்காலுக்குத் தண்ணீர் எடுக்க இரட்டைக் குடமெடுத்துச் செல்வாள் வள்ளிநாயகி. நெல் அவிக்க, மாடுகளுக்குத் தண்ணீர் காட்ட, தொழுவைத் தூத்து அள்ள என தண்ணீர் தேவை அதிகமாகவே இருந்தது அவள் வீட்டில். இதற்காக வீட்டில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அண்டாகுண்டாக்கள், தொட்டிகள், தொழுவு தொட்டி என எங்கெங்கும் தண்ணீர் நிரப்பி வைக்கும் பொறுப்பு வள்ளிநாயகியுடையது. இதற்காக கரைபுரண்டு ஓடும் சின்னவாய்க்காலில் இருந்து, தலையில் ஒன்றும் இடுப்பில் ஒன்றுமாக இரட்டைக் குடத்தோடு அவள் வரும்போது, சைக்கிளில் அவள் பார்வை படும்படி எதிரில் மெதுவாகச் செல்வான் சுடலை. சில நொடி சந்திப்புதான் நேருக்கு நேர் நடக்கும். அந்த நொடி நேர அருகாமை புன்னகை தரும் சுகம் அவன் ஆயுளை இன்னும் அதிகரிக்கச் செய்யும்.

யாருமற்ற முடுக்கில், அவள் வலது கையால், இடது பக்க இடுப்பில் இருக்கும் குடத்தில் கைவிட்டு தண்ணீர் அள்ளி, அவன் மீது எறிவாள். சிலிர்க்கும் அவனுக்கு. இதையடுத்து அவளை விட்டுவிட மனசு வராது. அவள் பின்னாலேயே போவான். பின் சிறிது தூரத்தில் திரும்பி வந்து, அதே போல காதல் விளையாட்டு.
இந்தக் காதல் ஒரு பொங்கல் நாளில், வீட்டோடு மாப்பிள்ளை இசக்கிக்குத் தெரிய வந்ததும் கெதக்கென்றிருந்தது சுடலைக்கு.

'இந்த வயசுல இதெல்லாம் இல்லாம எப்படி இருக்க முடியும்? நான் கண்டுக்கிடமாட்டேன். உன் லவ் மேட்டருக்கு  என்ன உதவின்னாலும் நா பண்ணுதம். நீ என் தம்பி மாரில்லா' என்றான் இசக்கி.

தம்பிகளின் காதலுக்கு எந்த அண்ணன்கள் உதவியிருக்கிறார்கள்? இருந்தாலும் சுடலைக்குத் தெம்பாக இருந்தது.

'ஒன் வயசுலலாம் நான் எங்கூர்ல தெக்க ஒண்ணு, வடக்க ஒண்ணுன்னு ரெண்டு லவ்வுலா பண்ணுனேன்?' என்று பெருமையாக வேறு சொன்னான் இசக்கி.

'பெறவு ஏம்ணே, இங்க வந்து கல்யாணம் முடிச்செ?'

'விதில்லா. நெனச்சதெல்லாம் நடந்துட்டா வாழ்க்கையில சுவாரஸ்யமே இல்லாமல்லா போயிரும். அதாம், ஆண்டவன் எனக்கு இப்படி எழுதிட்டாம்'

'ஏம்ணே ஒங்க காதலுக்கு ஊருல ஒருத்தருமே ஒதவி பண்ணலையா?'

'பண்ணுனாவோ. ஒருத்திக்கு நாளைக்கு கல்யாணம் இருக்கும்போது, என்னைய நீ கூட்டிட்டு போயிருன்னு ஒரே அழுவ. எங்கய்யாட்ட சொன்னா, ஒனக்கே தெண்ட சோறு போடுதென். இதுல இன்னொன்னா... வாரிய பிஞ்சுரும்னாரு...'
'பெறவு?'

'எங்காதல் தோச்சுப்போச்சு. அவளுக்கு கல்யாணமாயிட்டு'

'இன்னொரு காதலு?'

'அவளுக்கு, வீட்டுல மாப்பிள்ளை பாத்ததும் சத்தம்போடாம ஓகேன்னு சொல்லிட்டு போயிட்டா. கல்யாண பத்திரிகை பாத்துதாம் தெரிஞ்சுகிட்டென். எங்கிட்ட ஒரு வார்த்த கூட சொல்லல'

'வருத்தமா இல்லையா?'

'இருந்துச்சு. அதை மட்டும் வச்சு என்ன செய்ய?'

கல்லூரிக்கு கோடை விடுமுறை. வள்ளிநாயகிக்கு வீட்டில் பெண் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள்.

பத்தையூரில் அதிக மாடுகளையும் பெருந்தொழுவையும் கொண்ட ஒரு வீட்டுக்கு அவளை வாக்கப்பட வைப்பதற்கான வேலைகள் நடப்பதை இசக்கி மூலமாக அறிந்தான் சுடலை. இப்போது என்ன செய்யலாம் என்கிற யோசனையையும் சொன்னான் அவன்.
'பேசாம அவளெ கூட்டிட்டுப் போயி திருச்செந்தூர் கோயில்ல தாலி கட்டிரு. கெட்டிட்டு தெங்காசியில இருக்கெ ஒங்க சின்ன மாமா வீட்டுக்குப் போயிரு. ஒரு ரெண்டு, மூணு நாளு சத்தம் போடாம இருந்தன்னா, பெறவு எங்க மாமனாரு உங்களைத் தேடி வந்து பேசி, ஒரு நல்ல நாள் பாத்து, கல்யாணத்தை பண்ணி வச்சிருவாவோ. என்ன சொல்லுத?' என்றான் இசக்கி.

'கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலன்னா?'

'பெறவு நா எதுக்கு இருக்கென்? உயிரைக்கொடுத்தாவது பண்ணி வச்சிருவம்லா'

எப்போதும் குடும்பம் குடும்பம் என்று பெருமை பீற்றும், மாமனார் குடும்பத்தை அவமானப்படுத்த வேண்டும் என்கிற வெறி இசக்கிக்கு கடந்த சில வருடங்களாகவே இருந்தது. அந்த வெறிக்கு, காதலால் பலியானான் சுடலை..

இசக்கி சொன்னதை நம்பி காரியத்தில் இறங்கிய சுடலை, ஒரு சுபயோக சுபதினத்தின் அதிகாலையில் வள்ளிநாயகியை அழைத்துக்கொண்டு திருச்செந்தூர் சென்றான். சின்ன தாலி ஒன்றை அம்பாசமுத்திரம் நகைக்கடையில் வாங்கி, அதை மஞ்சள் கயிறில் முந்தைய நாளே கோர்த்து தயாராக கொண்டு சென்றிருந்தான். பெருங்கூட்டம் அலைமோதிய செந்தூரில் முருகனை வழிபட்டுவிட்டு அவளுக்குத் தாலி கட்டினான் சுடலை. ஓடி வந்து உட்கார்ந்துகொண்ட வெட்கத்துடன் இருந்த வள்ளி நாயகிக்கு ஊரில் இப்போது என்ன நடக்கும் என்பதே பெரும் கவலையாக இருந்தது.

மதியம் வரை திருச்செந்தூரில் சுற்றிவிட்டு, தென்காசியில் இருக்கும் மாமா வீட்டுக்கு பஸ் ஏறினார்கள். அவரும் அத்தையும் என்ன நினைப்பார்களோ என்ற கவலை வேறு அவனுக்கு இருந்தது.

கருப்பையா மிருகமாகியிருந்தார். மகன், மகளையும் மனைவியையும் திட்டித் தீர்த்துக்கொண்டிருந்தார். அதோடு ஜாடை மாடையாக, வீட்டோட மாப்பிள்ளை இசக்கியையும். கடைக்குட்டி என்று செல்லமாக வளர்த்தப் பிள்ளை, இப்படி கரியள்ளிப் பூசிவிட்டாளே என்கிற நினைப்பே, அவரது ரத்தக் கொதிப்பை அதிகரிக்கச் செய்தது. அதற்குள் விஷயம் ஊருக்குள் கிசு கிசுவாகப் பரவிக்கொண்டிருந்தது.  நெருங்கிய சொந்தம் மட்டும் அவர் வீட்டில் கூடியிருந்தார்கள்.

சுடலையின் அம்மாவிடம், யாராரோ வந்து விசாரித்துவிட்டு போனார்கள். 'ஒம்மவன் மட்டும் கையில கெடைக்கட்டும், தலைய எடுக்கமா இல்லையான்னு மட்டும் பாரு' என்ற மிரட்டல்களில் மகன் பற்றிய கவலையில் மூழ்கியிருந்தாள் அவள்.

கஷ்டப்பட்டு அவனைப் படிக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தால், இப்படியொரு காரியத்தை பண்ணிட்டானே என்று நினைத்தவள், இதற்கு, அவன் கெரகம் சரியில்லை என்பதுதான் காரணமென நினைத்து, அவனுக்காக சாத்தூர் மாரியம்மனுக்கு முடிகாணிக்கை செலுத்துவதாக வேண்டிக்கொண்டாள்.

இரவில் வீட்டுக்குத் திரும்பிய, லாரி கிளீனராக வேலை பார்க்கும் நாராயணன், தென்காசி பேரூந்து நிலையத்தில் இவர்கள் இருவரையும் பார்த்ததாகவும் தனக்கு ஏற்பட்ட சந்தேகம் இங்கு வந்த பிறகுதான் தெரிந்தது என்றும் சொன்னான்.

தென்காசி என்று இவன் சொல்வதற்கு முன்பே தகவல் தெரிந்துவிட்டதால் கருப்பையா வீட்டில் வேறு யோசனையே இல்லை. பஸ் ஏறினார்கள் நான்கைந்து பேர்.

தென்காசியில் தனது மாமா வீட்டில், அப்போது அறுத்த வாழை இலையில் காதல் மனைவியோடு சுடலை, சுடு சோறு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த போதுதான் அந்த வீட்டுக்குள் அவர்கள் நுழைந்தார்கள். சாப்பாடு அதற்கு மேல் இறங்கவில்லை இருவருக்கும்.

சுடலையின் மாமாவுக்கும் அத்தைக்கும் என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. எப்படிப் பேசவென்றும் புரியவில்லை. வள்ளி நாயகியின் சித்தப்பா, பொறுமையாகவே சொன்னார்.

'ஏல, ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருந்தா நாங்க கல்யாணத்தை பண்ணி வச்சிருக்கமாட்டமா? இப்படி அவசரப்பட்டுட்டேளே... செரி கெளம்புங்கெ. ஒரு நல்ல நா பார்த்து நாங்களே கல்யாணத்தை பண்ணி வைக்கோம்...'

வள்ளிநாயகிக்குக் கண்ணீர் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. சித்தப்பாவைக் கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

'இதுக்கு ஏம்ல அழுத. எங்கிட்டயாது ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கக் கூடாதா, கூறுகெட்டவளெ?' என்றவர் சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு, 'சுடலை நீ வேணும்னா, இங்க ரெண்டு நாளு தங்கிட்டு வா. இவளை மட்டும் கூட்டிட்டுப் போறோம். எல்லாரும் ஒண்ணா போனா, எவனாது தப்பா பேசுவானுவோ, கேட்டியா? ஒண்ணும் கவலப்படாத, நீ ஒண்ணும் வேற எவனோ கெடயாது. ஒங்க கல்யாணத்தை நா நடத்தி வைய்க்கேன்' என்றார் மீசையத் தடவியபடி.

தலையாட்டினான் சுடலை. அவன் மாமாவும் அத்தையும் ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் நின்றார்கள். ஒரு வாடகை கார் அமர்த்தப்பட்டு அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள் வள்ளிநாயகி. காரில் ஏறிய பின் அவள் பார்த்த அந்த ஏக்கப்பார்வை, சுடலையை அப்படியே அள்ளித் தின்பதாக இருந்தது.

பிறகு நடந்ததெல்லாம் சினிமாவில் பார்த்தது போல்தான். ஊரில் இருந்து தென்காசிக்கு வந்த அவன் அம்மா, 'எய்யா சொடலை. நீ ஊருக்கு வராண்டாம். அந்தப் புள்ளைக்கு உள்ளூர்லயே மாப்பிள்ளை பாத்தாச்சு. அஞ்சு நாள்ல கல்யாணம். ஒன்னய கொலை பண்ண பேசிட்டிருக்கானுவோ' என்று கண்ணீர் விட்டாள்.
சுடலைக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. தன் இயலாமையை நினைத்து மவுனமாக அழுதான். ஊருக்குச் சென்று நண்பர்களுடன் அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்து எங்காவது ஓடிப் போய்விடலாம் என்று பொங்கியது நினைவு. இதெல்லாம் நடக்காத காரியம் என்றும் புரிந்தது. வெறுப்பாக இருந்தது அவனுக்கு. பிறகு அவளுக்கு கல்யாணம் நடந்த நாளில், தென்காசியில் இருந்து சென்னைக்கு பஸ் ஏறினான். இனி எக்காரணம் கொண்டும் ஊருக்கு வரக் கூடாது என்று வைராக்கியமாக முடிவு செய்தான். தன் காதலைச் சிதைத்த அந்தச் சொந்தங்களின் முகங்களை இனி பார்க்கக் கூடாது என்று நினைத்தான். சில முடிவுகளைக் காலம் எடுத்துவிடுகிறது. அது நல்லதாகவோ, கெட்டதாகவோ.

சென்னையில் தனியார் மோட்டார் நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை கிடைத்தது. அங்கேயே திருமணம். மூன்று பிள்ளைகள். காலம் வேகமாக ஓட, மூத்தமகனுக்கு இப்போது கல்யாணம். இதோ வந்துவிட்டான், மீண்டும் சொந்த ஊருக்கு.

ஒவ்வொரு வீட்டிலும், 'இப்படி வராம இருந்துட்டியெ...' என்றே விசாரித்தார்கள். பழைய விஷயம் எதையும் யாரும் கேட்கவில்லை. அது அவனுக்கு இதமாக இருந்தது. ஒரு வேளை மறந்திருப்பார்களோ என்னமோ. எல்லோரும் ஒரு பெரும் டம்ளரில் காபி மாதிரியான ஒன்றைத் தந்தார்கள். தவிர்க்க முடியாமல் குடித்து சகித்து விட்டு, ஓடி, ஆடிய தெருவில் நடந்தான். அவன் பாதங்களை நன்றாக அறிந்திருந்த செம்மண் தரை, இப்போது இல்லை. ஊர் மாறியிருந்தது. தெருக்கள், சிமென்ட் சாலையாகி இருந்தன. மரங்களடர்ந்த வீடுகளைக் கொண்ட தெருவில் மரங்களற்ற வீடுகள் அதிகமாக முளைத்திருக்கின்றன. ஆற்றிலும் வாய்க்காலிலும் தண்ணீர் இல்லை என்று பேசிக்கொண்டார்கள்.

'அவரு வீடுதான இது. அது இவரு வீடுதானெ?' என்று விசாரித்தபடி பத்திரிகை கொடுத்துக்கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொரு வீடாகப் கொடுத்துக்கொண்டே சென்றவன், அந்த மச்சி வீட்டின் வாசலில் நின்று, 'பழனியண்ணன் விடுதானெ இது?' என்று விசாரிக்கப் போனான். வீட்டுக்குள் இருந்து  வள்ளிநாயகி வந்தாள். அதிர்ச்சியாகி நின்றான். காணாததை கண்ட மாதிரி அவனுக்குத் திடீர் படப்படப்பு. இந்த வீட்டில் அவளை அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. திடீரென்று பழங்காதல் மூளைக்குள் வந்து மின்னல் வெட்டிப் போனது. அவளோடு பழகிய காலம் கண்முன் நின்று காதல் பேசியது. இருந்தாலும் வார்த்தை வரவில்லை. ஆனால், அவள் இயல்பாக இருந்தாள். 'வீட்டுக்குள்ள வாங்க' என்றாள் புன்னகைத்தபடி.

'இவ்வளவு வருஷம் கழிச்சாவது ஊருக்கு வரணும்னு தோணுச்செ' என்று சிரித்துக்கொண்டு கேட்டாள். அவனுக்கு ஏதோ போல இருந்தது. அந்த 'ஏதோ போல'வை எப்படி விவரிக்க என்று தெரியவில்லை. நிறைய பேச வேண்டும் என நினைத்தான். எதை பேசவென்றும் வரவில்லை. பிறகு, 'மவனுக்கு கல்யாணம்...' என்றான் தயக்கமாக. 'கேள்விப்பட்டென்' என்ற வள்ளி நாயகி உட்காரச் சொன்னாள்.

ஒரு பிளாஸ்டிக் சேரில் அமர்ந்து வீட்டின் ஹாலை சுற்றி பார்வையை விட்டான். பிறகு அவளைப் பார்த்தான். அவளிடம் பெரிய மாற்றம் ஏதுமில்லை. தலைமுடி நரைக்கத் தொடங்கி இருக்கிறது. கண்களில் கண்ணாடி மாட்டியிருக்கிறாள். இது கூட அவளுக்கு அழகாகத்தான் இருக்கிறது.

சுடலை, தன்னைப் பார்ப்பதை உணர்ந்தவள் சிரித்துவிட்டு,  வீட்டுக்குள் திரும்பி, 'ஏ லட்சுமி காபி போட்டுக் கொண்டாட்டீ...' என்றாள்.

'யாருக்கு?' என்று உள்ளிருந்து கேட்டபடி வந்த லட்சுமி, வள்ளிநாயகியின் சாயலையே கொண்டிருந்தாள். 'இது என்னோட ரெண்டாவது மவா...' என்று அறிமுகப்படுத்தினாள் சுடலையிடம். தனது மகளாக இருக்க வேண்டியவள் என நினைத்துக்கொண்டான் சுடலை. இது தேவையில்லாத நினைப்புதான். பிறகு அவளிடம் திரும்பிய வள்ளி நாயகி, 'நான் சொல்லியிருக்கம்லா, சுடலைன்னு... இவங்கதான் அவங்க' என்றதும் புரிந்துகொண்ட லட்சுமி, 'ஓ ஒங்க பழைய ஆள்..?' என்று நாக்கைக் கடித்தாள். பிறகு தவறாக எதையும் சொல்லிவிட்டோமோ என்று சடாரென காபி போட ஓடினாள்.

சுடலைக்குத் தர்ம சங்கடமாக இருந்தது.

'நான் எதையும் வீட்டுல மறைச்சதில்ல' என்ற வள்ளி நாயகியிடம், 'கல்யாணத்துக்கு வந்திருங்கெ. தென்காசியிலதான்' என்றான். அந்த 'ங்க' அவளுக்கு அந்நியமாக இருந்தது. பிறகு சம்பிரதாயங்கள் முடிந்து கிளம்பும்போது வெளியில் அந்தச் சத்தம் கேட்டது.

'நாம்லாம் அந்த காலத்துல ரெண்டு லவ்வு பண்ணுனவன். இந்த வயசுல இதெல்லாம் இல்லாம எப்படி இருக்க முடியும்? உன் லவ் மேட்டருக்கு என்ன உதவின்னாலும் கேளு, நா பண்ணுதம். நா இருக்கம்ல. நீ என் தம்பி மாரில்லா...' என்ற சத்தத்தை எங்கோ கேட்டது போல் இருக்கிறதே என வாசல் தாண்டி வந்து பார்த்தான்.

ஒரு வாலிபனின் தோளில் கைபோட்டபடி சொல்லி க்கொண்டிருந்தான் வீட்டோட மாப்பிள்ளை இசக்கி.

Monday, December 4, 2017

பெரிய மூக்கன்

பெரிதாகக் கிளை பரப்பி இருக்கிற அரச மரத்தின் கீழே, கால்களை விரித்து அமர்ந்திருந்தார் பெரிய மூக்கன். அருகில், முன்பக்கம் கொடுக்கறுவாளைக் கொண்ட நீண்ட அவரது கம்பு. கொடுக்கறுவா குலை, காய்களைப் பறிக்க. வெண்கம்பியாகக் காட்சியளிக்கிற தனது மீசையைத் திருக்கிவிட்டுக்கொண்டார்.

தரை நோக்கித் ஆடிக் கொண்டிருந்த இலைகளற்ற கிளையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது பழையச் சோறும் சுண்டக்கறியும் கொண்ட அவரது தூக்குச் சட்டி. பின்பக்கம் வறண்டு குட்டையாகக் காட்சியளிக்கிற குளத்தில், கொக்குகள் மீன்களைக் கவ்வும் முயற்சியில் காத்திருக்கின்றன.

கண்ணுக்கெதிரே ஆடுகள் மேய்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. புற்களற்றுப் போன குளத்துக்கரையில் நேற்று கரம்பிய இடத்திலேயே இன்றும் கரம்பிக்கொண்டிருந்தன ஆடுகள். இல்லாத புற்களைத் தின்றபடியே முன்னேறிக்கொண்டிருந்தன அவை. அக்கம் பக்கம் இருக்கிற கருவைக்காய்களைக் கடித்து அரைத்து நொறுக்குவதில்தான் அவற்றுக்கு ஆர்வம். அதுதான் ருசியும் கூட.

கையில் வைத்திருக்கிற கம்பால், பெரிய மூக்கன் அக்காய் களைப் பறித்து போடுபவர்தான் என்றாலும் எழுபது எழுபத்தைந்து ஆடுகளுக்கும் எங்கிருந்து பறிக்க? அல்லது அத்தனை ஆடுகளுக்கும் காய்களுக்கு எங்கு போவ?

‘அதுவோ மேய்ஞ்சிக்கிடும்’ என்று உட்காந்தார். வெயில் சுள்ளென்று அடித்துக்கொண்டிருந்தது. பீடியை பற்ற வைத்துக்கொண்டார். இந்த நேரத்தில் எப்போதும் இங்கு வந்துவிடும் குத்தாலத்தை இன்று காணவில்லை. ஒரு வேளை, இன்று கீழப்பத்தில் ஆடுகளைப் பத்திக்கொண்டு சென்றிருப்பான். அவனுக்கு அதுதான் தோது. அவனுக்குப் பிடித்த மூக்குறிஞ்சா, அங்குதான் எள்ளுக்காவலுக்கு இருப்பாள். அவளிடம் பல்லைக்காட்டிக் கொண்டிருக்காவிட்டால் அவனுக்குத் தூக்கம் வராது.

துண்டை பின்பக்கம் வைத்து, உடலை மரத்தின் தூரில் சாய்த்தார். காற்று விட்டுவிட்டு வந்துகொண்டிருந்தது. தூரத்தில் தெரியும் அனலில் செம்மண் சாலை பொன்னிறமாக மின்னின. கருத்தப்பிள்ளையூர் போகும் வாத்தியார் அதில் சைக்கிளை மிதித்தபடி வியர்த்து விறுவிறுத்து வந்துகொண்டிருக்கிறார்.

லேசாகக் கண்ணை மூடிய பெரிய மூக்கன், திடீரென எழுந்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். அவருக்கு ஏதோ ஓர் சத்தம் கேட்டது. ஆனால், யாருமில்லை. சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு இயல்புக்குத் திரும்பி மீண்டும் உடலை சாய்த்தார். இப்போதும் அதே சத்தம். தெளிவற்ற ஏதோ உளறலான குரல். யாருமற்ற இடத்தில் எங்கிருந்து வருகிறது இந்தச் சத்தம் என நினைத்தவர், மீண்டும் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். இப்போது அந்தச் சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது. ‘ஏய் மூக்கா… போதும்டெ உங்கோவம். என்னைக்கு வாரென்னு சொல்லு?’ என்று இப்போதும் கேட்டது. எழுந்து உட்கார்ந்துகொண்டார்.

இது மனித அரவம் இல்லை. ஆட்களற்ற இடத்தில் யார் பேசிவிட முடியும்? இது கசமாடனின் அழைப்பு என்பது அவருக்குப் புரிந்தது. மரத்தின் மேலே ஓர் பெயர் தெரியாத பறவை இவரைப் பார்த்தபடி கீழே இறங்கி ஒரு கிளையில் அமர்ந்தது. அது கிருஷ்ணப்பருந்தின் சாயலைக் கொண்டதாக இருக்கிறது. ஆனால் கிருஷ்ணப்பருந்து அல்ல. இது ஏதோ விளையாட்டு என்பது அவருக்குப் புரிந்தது. சாமி விளையாட்டு. கசமாடன் அவரது குடும்ப சாமி.

‘இதென்ன இவ்வளவு வருஷமா இல்லாம கசமாடன் எங்கிட்ட பேசுதாம்?’ என்ற யோசனை அவருக்கு வந்தது. பிறகு நான்கைந்து முறை அதே சத்தம் அவரது காதில் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. கண்ணை மூடினால் இதே சத்தம். எழுந்து உட்கார்ந்து ஆடுகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

வீட்டின் திண்ணையில் உட்காந்திருந்த பெரிய மூக்கனுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. பெரிய ஏப்பம் ஒன்று ஏ….வ் என்று எழுந்து காற்றாக வெளியே வந்தது. வலது காலை, தரையில் ஊன்றிக்கொண்டு, அருகில் அவருடன் படுத்திருந்த கொடுக்கு கம்பை, இடது கை தாங்கலுக்கு வைத்துக்கொண்டார்.

திண்ணையில் விரித்திருந்த துண்டை ஒரு கையால் எடுத்து உடலில் போட்டுக்கொண்டார். அதிக ஈரப்பதம் இல்லாத அந்தக் காற்று கூட அவருக்குக் குளிரைத் தந்திருக்க வேண்டும்.

மேலுக்கு சரியில்லாததால் கடந்த இரண்டு நாட்களாக மேய்ச்சலுக்கு ஆடுகளைப் பத்திக்கொண்டு செல்லவில்லை. மேலத்தெரு ஒத்தக்கண்ணுவின் ஆடுகளோடு பத்திவிட்டிருந்தார். அவனுக்கு ஆத்திர அவசரமென்றால் ஆடுகளை, இவரிடம் பத்திவிடுவதும் வழக்கம்தான்.

ஆடு மேய்க்கும் இடங்கள் இப்போது கட்டிடங்களாகிவிட்டன. வயக்காடுகள் மனைகளாகிவிட்ட பிறகு ஆடுகளை எங்கே மேய்க்க? ஆற்றில் தண்ணீர் இல்லாததால் வயக்காடுகள் பச்சையை இழந்துவிட்டன. தோப்பு துரவுக்குள் புற்களுக்குப் பஞ்சம். இப்போது இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரம் காட்டுக்குள் மேய்ச்சலுக்குச் செல்ல வேண்டியதாக இருக்கிறது. இன்னும் கொஞ்ச காலங்களில் மேய்ச்சல் நிலமே இல்லாமல் போய்விடுமோ என்கிற கவலை பெரிய மூக்கனுக்கு இருக்கிறது.

வர மறுக்கின்ற கிடாயை மூன்றாவது வீட்டுத் தொழுவில் இருந்து தரதரவென்று யாரோ இழுத்துவருவதைப் பார்த்ததும் கையை கண்களுக்கு மேலே வைத்து, ‘யாரு, மாசானமால?’ என்று கேட்டார் குத்துமதிப்பாக.

‘ஆமா’

‘ஏம்ல. இப்டி இழுத்துட்டுப் போற?’

‘எந்நேரமும் ஒரே நெனப்பா கெடந்தா..?’

‘ஏம், அங்ஙன கெடந்தா தாம் என்ன?’

‘ராத்திரி பூரா அவ்வூட்டுத் தொழுவுல இது மொணங்கிட்டு கெடந்ததுன்னா, ஆளுவோ தூங்காண்டமா? ‘

‘உன்னய மாதிரிதான இருக்கும் ஒன் கெடாயும்’

‘ஒமக்கு சாவப் போற வயசுலயும் குசும்பு போவல’ என்று சொல்லிவிட்டுக் கிடாயைப் பலவந்தமாக இழுத்து தொழுவின் ஓரத்தில் இருக்கும் பூவரசமரத்தின் அடியில் கட்டினான் மாசானம். இன்னும் ஏக்கமாக முனகிக் கொண்டிருந்த கிடாயைப் பார்த்து, ‘பய கெடாய போட்டம்னு வையு, கொதவலை அந்து போவும் அந்து, ஆமா’ என்றொரு அதட்டலைப் போட்டுவிட்டு வெளியே வந்தான்.

ஊர்க்கூட்டம் முடிந்து சங்காபீஸில் இருந்து ஆட்கள் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். யார் முதலில், யார் பின்னால் வருகிறார்கள் என்பதை அவர்களின் பேச்சை வைத்துக் கணித்துக்கொண்டார் பெரிய மூக்கன். கொஞ்ச நாட்களாக அவருக்குப் பார்வை சரியாகப் பிடிபடவில்லை. பேரன், ஆபரேஷன் பண்ணச் சொல்லி கட்டாயப்படுத்தினாலும், ‘ஆபரேசனைப் பண்ணி நான் என்ன கோட்டையவாடே புடிக்கப் போறேன், இந்த வயசுல’ என்று செல்லமாக மறுத்து விட்டார்.

பரமசிவமும் குட்டியும் அவரின் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தார்கள். அவர்களிடம் ‘என்ன முடிவுடே எடுத்தியோ?’ என்று கேட்டார் பெரிய மூக்கன்.

‘மாசானம் சொல்லலயா?

‘இல்லயே’

‘அப்பல பேசுனதுதான். புதுசா என்னத்த எடுக்க?’

‘வேற யாரும் என்னமும் சொல்லலியா?’

‘யாரு என்ன சொல்லுவா?’

‘பெரிய சாமி கொண்டாடி?’

‘அவர்ட்ட சொல்லல. மொதல்ல நாங்க மட்டும் பேசி முடிவு பண்ணியிருக்கோம். நாளைக்குத்தான் எல்லாரையும் கூப்பிட்டுச் சொல்லணும்’

‘வரலாத்துல இடம் பிடிச்சுட்டியோடெ?’

‘என்ன இடம்?’

‘ஒரு கோயில் கொடைய நிறுத்தி இடம் பிடிச்சுட்டியோ? உங்கப்பம்லாம் உயிரோட இருந்திருந்தா, இப்படி பண்ண உட்டுருப்பானால?’

‘நல்லாருக்கெ? எங்களுக்கு மட்டும் கொடைய நிறுத்திப் பார்க்கணும்னு ஆசையா? நெலம அப்படியாவிப்போச்சு. தலக்கட்டுக்கு மூவாயிரம் ரூவா வரி வச்சாலும் இன்னைக்கு நிலமைக்கு கொடை செலவை பார்க்க முடியாது, பெறவு என்ன செய்ய சொல்லுதீரு’ என்ற குட்டி, ‘ஊருல பாதி பேரு இதைதான் பேசிட்டிருக்கானுவோ. இந்த பூ சுத்தமா ஒண்ணுமில்லாம போச்சு வயக்காட்டுல. கஞ்சிக்கு என்ன செய்யன்னு தெரியாம இருக்காவோ எல்லாரும். இதுல கொடைக்கு வரின்னு கேட்டா காறிட்டு துப்பிட்டானுவன்னா? அதை வச்சுதான் இந்த முடிவை எடுத்திருக்கோம்’ என்றான் பெரிய மூக்கனிடம்.

தொழுவில் கட்டப் பட்டிருந்த கெடாவின் முக்கல் முனகல் கேட்டு, மாசானம் அதை அதட்டுவதற்காகப் போனான்.

பெரிய மூக்கனுக்கு இருக்க முடியவில்லை. நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து ஒவ்வொரு வருடமும் நடந்து வரும் குடும்ப கோயில் கொடை, இந்த வருடம் நின்று போவதை அவரால் ஏற்க முடியவில்லை. கொடை என்பது கொடையல்ல. அது சொந்தங்கள் கூடி நடத்தும் கொண்டாட்டம். தன் குடும்பத்து முன்னோர்கள் எல்லோரும் திடீ ரென அவர் கண் முன் வந்துபோனார்கள். அவரது தாத்தாவின் கைப் பிடித்து கொடை பார்த்த அனுபவம் இன்னும் அவர் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. பிறகு கொடை குறித்த ஞாபகங்கள் ஒவ்வொன்றாக அவருக்கு வந்து போயின.

அவர் உடலில் இப்போது திடீரென நடுக்கம் ஏற்பட்டது. தொடைகள் இரண்டும் தன்னால் ஆடுவது போல உணர்வு. குனிந்து கால்களைப் பார்த்தார். அப்படி ஏதும் இல்லை. கசமாட சாமி எதிரில் நின்று நாக்கைத் துறுத்துவது போலவும் ‘என்னைய இப்படி அம்போன்னு விட்டுட்டீங்களடே’ என்று ஆக்ரோஷமாகக் கேட்பதாகவும் அவருக்குத் தோன்றியது. தனக்குள் ஏதோ மாற்றம் நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்தார். நெஞ்சு பட படத்தது. கம்பை ஊனிக்கொண்டு ஆவேசமாக எழுந்தார். பிறகு என்ன நினைத்தாரோ, அப்படியே உட்கார்ந்தார். முப்பது வருட சபதத்தை, வீம்பை இந்த நொடியில் உடைத்துவிட வேண்டும் என்று அவருக்குள் பொங்கும் ஆவலை, அவரே கட்டுப் படுத்திக் கொண்டார்.

‘கசமாடனுக்கு கொடை கொடுத்தா என்ன, கொடுக்காட்டா எனக் கென்ன? அது ஊரு முடிவு. ஊருமாச்சு, சாமியுமாச்சு. நமக்கென்ன வந்திருக்கு?’ என்று அவர் மனதைத் திடமாக்கிக்கொண்டு வைராக்கியமாக உட்கார்ந்தார். முடியவில்லை.

காதில், கொட்டுச் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது. அந்தக் கொட்டின் அதிர்வு, அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது. அருள் வரும்போது அவர் எழுப்புகிற அல்லது அவருக்குள் எழுகிற அதே ‘ஏய்ய்ய்ய்…’ என்று நீளும் பெரும் சத்தம் இப்போது எழுகிறது. அவர் அடக்கிப் பார்க்கிறார். கண்கள் அப்படியே இறுகுகிறது. எல்லாமும் ஒன்றாய் சேர்ந்து அவருக்குள் ஒரு கொடை நிகழத் தொடங்குகிறது. அதற்கு மேல் அவரால் இருக்க முடியவில்லை. ஊனிக் கம்பை எடுத்தார். ஊருக்கு வெளியே புளியமர தோப்புக்கு அடுத்து இருக்கும் கசமாடசாமி கோயிலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்.

கசமாட சாமிக்குப் பரம்பரை பரம்பரையாகக் கொடை கொடுத்த குடும்பம் பெரிய மூக்கனுடையது. ஊரில் அது, ராமாத்தா வகையறா என்றழைக்கப்பட்டது. ஊரைப் பாதியாகப் பிரித்து, கிழக்கே இருக்கிற மந்திரமூர்த்தி, பாண்டிராசா, நாராயணசாமி, ராஜம்மா தாங்கி, கசமாட சாமி ஆகிய கோயில்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு வகையறாவுக்குப் பாத்தியப்பட்டதாக இருந்தது. ஊருக்கு மேற்கே இருக்கிற கோயில்களும் அப்படித்தான். ராஜம்மா தாங்கி ஊருக்கு கொஞ்சம் வெளியே, வாய்க்கால் கரையோரம் இருப்பதாலும் அந்தக் கோயிலுக்கு மக்கள் வரத்து அதிகம் இருப்பதாலும் ஒரு குடும்பத்து கோயிலாக இருந்தவள், பின்னர் ஊருக்குப் பொதுவாகிப் போனாள்.

கசமாடன் தன் கோயிலில் தளவாய் மாடசாமி, பட்றையன், பிரம்ம ராட்சதை உள்ளிட்ட சாமிகளின் துணையோடு பீடமாகி இருந்தார். பாண்டிராசா கோயிலில் சாமிக்கு கெடா வெட்டிப் படைப்பதில்லை என்பதால், அங்கிருந்த தளவாய் மாடசாமி, அசைவ படைப்புக்காக இந்தக் கோயிலுக்கு வந்ததாகக் கதை ஒன்றைச் சொல்வார்கள்.
தனது முன்னோர்களுக்கு பிறகு அவர்களின் வழிப்படி, கசமாடனுக்குச் சாமியாடிக் கொண்டிருந்தவர் பெரிய மூக்கன். கோயிலில் கசமாடன் தான் பெரிய சாமி என்பதால் அதற்கு ஆடும் பெரிய மூக்கன், பெரிய சாமி கொண்டாடி என அழைக்கப்பட்டார். வயக்காட்டில் வாழ்க்கையை தொலைக்கும் அந்த ஊர்க்காரர்களிடம், பெரிய சாமி கொண்டாடிக்கென்று ஒரு மரியாதை இருந்தது.

‘ஆயிரம்தான் இருந்தாலும் அவரு பெரிய சாமி கொண்டாடி. அவரு வார்த்தைக்கு ஒரு மரியாதை வேண்டாமாடெ?’ என்று ஆரம்பித்து விடுவார்கள். இதனால் பெரிய மூக்கனும் கொஞ்சம் தலைக் கனத்துடனே அலைந்து வந்தார்.

பெரிய சாமிக்கொண்டாடிக்கான மரியாதை இளம் வயதிலேயே பெரிய மூக்கனுக்கு கிடைத்ததில் சொந்தப் பந்தங்களுக்குள் புகைச்சல். பெரிய மூக்கனின் சித்தப்பா மகனான நம்பிக்கும் அந்த தலைமைப் பீட ஆசை வர, கிளம்பியது பிரச்னை.

நம்பி, இதை சொந்தப் பந்தங்களிடம் அவ்வப்போது பேச்சுவாக்கில் சொல்ல, ‘ஏல, இதுயென்ன சமுதாய தலைவர் பதவின்னு நெனச்சியா, வருஷத்துக்கு ஒருத்தரை தலைவராக்கதுக்கு? இது சாமி வெவாரமாங்கும். அதுவா வரணும். நாங்களா போய் சாமிட்ட சொல்ல முடியும், அவன் மேல அருள் வந்து இறங்கும், இவன் மேல இறங்கும்னு?. நல்ல கதையா இருக்கே, நீ சொல்லுதது’ என்று அறிவுரை சொன்னார்கள். இருந்தாலும் ஆசைகொண்ட மனது விடுவதாக இல்லை.

‘அவனுக்கு இருக்க உரிமைதாம்ல உனக்கும் இருக்கு. நீ வாயை பொத் திட்டு இருந்தா, சோத்தை நாங்களாடே திணிக்க முடியும்? பசிக்கப் பிள்ள தான் பால்குடிக்கும். தைரியமா நீ போய் கேளு. உன் உரிமைய கேக்கதுல உனக்கென்னல தயக்கம்? இல்லைன்னா ஊர்க் கூட்டத்துல வெவாரத்தைக் கொண்டுவா. நாங்க பாத்துக்கிடுதோம்’ என்று நம்பியிடம், தூபம் போடும் வேலையை சொந்தங்கள் தெளிவாகச் செய்தன. நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் நம்பி.

பெரிய மூக்கனுக்கும் மேல பத்தில் வயல் வைத்திருக்கும் ஆழ்வார்க்குறிச்சிப் பெண் ஒருவருக்கும் கள்ளத்தொடர்பு இருப்பதாக ஊரில் கதை ஒன்று அரசல் புரசலாகப் பரவியிருந்தது. அதை ஊதிப் பெரிதுபடுத்தும் வேலையை நம்பியும் அவனுக்கு வேண்டியவர்களும் செய்து கொண் டிருந்தார்கள்.

‘பெரிய சாமி கொண்டாடின்னா, அந்த மரியாதைய காப்பாத்த வேண்டாமாடெ. இப்படி இன்னொரு பொம்பளட்ட பழவிட்டு இருந்தார்னா, இவரு சாமியாடுததுல என்ன அர்த்தம் இருக்கு? ஒரு வரை முறை வேண்டாம்? இவரை எப்படி இனும சாமின்னு கும்பிட முடியும் சொல்லு? நாளைக்கு இது பிரச்னையானா, கோயிலுக்கும் ஊருக்கும்லாடா கேவலம்’ என நம்பிக்கு வேண்டியவர்கள், தங்கள் நியாயங்களை முக்குக்கு முக்கு நின்று பரப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இது பெரிய மூக்கன் காதுக்கு வந்ததும் என்னதான் நடக்கும் என்பதைப் பார்ப்போமே என இருந்துவிட்டார். அது என் தனிப்பட்ட பிரச்னை. அதையும் இதையும் எப்படி முடிச்சுப் போடலாம் என பெரிய மூக்கனும் ஆங்காங்கே சொல்லி வந்தார். நேரடியாக இரு தரப்பும் இதுபற்றி பேசவில்லை என்றாலும் வெளியில் பேசிக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள் இவ்விவகாரத்தை.

இந்த நேரத்தில்தான் வந்தது கசமாடனுக்குக் கொடை. ஆடி ரெண்டாம் செவ்வாயன்று நடந்த கொடை ஒன்றில், பெரிய மூக்கன் கசமாடனாக மாறி, ஆக்ரோஷமாக ஆடிக்கொண்டிருந்தார். அவர் உடல் முழுவதும் சந்தனம் பூசப்பட்டிருந்தது. தார்ப்பாய்ச்சிக் கட்டிய வேட்டி, சந்தனம் சிந்தி மஞ்சள் நிறத்துக்கு மாறியிருந்தது. முகத்தில் பூசப் பட்டிருந்த செந்நிற மஞ்சனம் மினுமினுத்தது. தலையில் இறுகக் கட்டப்பட்டிருந்த சிவப்பு நிற துணி, அவரை வேறொரு ஆளாகக் காண்பித்துக்கொண்டிருந்தது. கழுத்தில் பெரிய மாலை. கையில் வீச்சரிவாள் கொண்டு அவர் மேலும் கீழுமாகக் குதித்து போடும் ஆட்டத்தைக் காண, ஊரே கூடியிருந்தது. ஆறடி உயர பெரிய மூக்கன், அப்போது கசமாடனாகவே தெரிந்தார். அவர் கண்களில் தெரியும் அனலோடும் நாக்கைத் துறுத்தி பீடத்தை நோக்கி காட்டுகிற முறைப்போடும் கொட்டுச் சத்தத்தை மீறி எகிரும் ஏய்ய்ய்ய் என்கிற அதட்டல் குரலோடும் அவர் சாமியாகி ஆடுவதைப் பார்க்க, கோடி கண் வேண்டும்.

‘ஆத்தாடி, அந்த நேரத்துல அவரைப் பார்க்கவே முடியாது, ஆமா. சின்ன புள்ளைலுவோலாம் பயந்து போயிரும்னா பாரு. அவ்வளவு உக்கரமா இருப்பாரு. நாங்கள்லாம் கிட்டயே போவமாட்டோம். கொட்டடிச்சு முடிஞ்சு ஆடி உட்கார்ந்த பிறகுதான் அவரு கால்ல விழுந்து திருநாறு பூசுவோம். அந்த நேரத்துல அவருக்கா தோணுச் சுன்னு வையி, திடீர் குறி சொல்ல ஆரம்பிச்சுருவாரு. அப்படிச் சொன்னாருன்னா, அதெல்லாமே பழிச்சுரும் தாயி’
-வயலில் புல்லறுக்கும் பெண்கள் இப்படிச் சொல்லி, பெரிய மூக்கனின் புகழைப் பரப்பியதன் பொருட்டு, அந்த ஆசை வந்தது அவரது, அரசல் புரசல் காதலிக்கு.

பெரிய மூக்கனை அந்தக் கோலத்தில் பார்க்க ஆசைப்பட்டு, அவள் கோயிலுக்கு வந்ததில் ஆச்சரியமேதுமில்லை. அவள் பெரிய மூக்கனின் காலில் விழுந்து கும்பிட்டு திருநீறு பூசி வெளியே செல்லும் போது தான், நம்பியின் ஆட்கள் அவளை அடையாளம் காட்டினார்கள் மற்றவர்களுக்கு.

‘அவரு பொண்டாட்டிக்காரி கோயிலுக்கெ வரலை, கேட்டியா? அதுக்குள்ள வப்பாட்டி வந்து திருநாறு வாங்கிட்டு போயாச்சு சாமிகிட்ட. நல்லா நடக்குடே கதை’ என்று சிரித்துப் பேச ஆரம்பித்தி ருந்தார்கள். கோயிலுக்குள் திடீரென உலா வந்த, இந்த கிசு கிசு, கொடைக்காக வெளியூர்களில் இருந்து வந்திருந்த சொந்தங்களுக்கும் பரவ, பெரிய மூக்கன் அவமானத்துக்குள்ளானார்.

கொடைக்காகப் பாப்பாக்குடியில் இருந்து வந்திருந்த பெரிய மூக்கனின் மச்சினன், கொடை முடிந்து வீட்டில் பரிமாறப்பட்ட படைப்புச் சோற்றில் இருந்த நல்லி எலும்பை கடித்துவிட்டு, போதையில் சொன்னான். ‘என் மச்சான் பெரிய சாமி கொண்டாடின்னா, எங்க ஊருல கூட, எனக்குத்தாம் பெருமை. ஆனா, இன்னைக்கு உங்க ஊருல பேசுத பேச்சக் கேட்டு, மானங்கெட்டுப் போச்சு மச்சான். நான் சொல்லக் கூடாது, இருந்தாலும் சொல்லாம இருக்க முடியல. நீரு என்னமும் பண்ணிட்டுப் போரும். எவளையும் வச்சுட்டு இரும். அது பத்தி கவலையில்லை. வெவாரம் ஊருக்குள்ள வரை வந்துட்டுன்னா, அது நல்லதுக்குல்ல. இருந்தாலும் நான் சொல்ல வேண்டியதை சொல்ல ணும்லா, என் தங்கிச்சிக்கு ஒண்ணுன்னா, நாங்க அண்ணன் தம்பியோ சும்மா இருக்க மாட்டோம்’ என்று சொன்னதும், மீசையை திருக்கிய பெரிய மூக்கன், ‘என்னடே மிரட்டுதாப்ல இருக்கு. எங்க வந்து என்ன பேச்சு பேசுத? தெரிஞ்சுதாம் பேசுதியா?’ என்று குரலை உயர்த்த, அவர் பொண்டாட்டி ஓடி வந்து, ‘அவன் குடிச்சுட்டு ஒளறுதாம் மூதேவி. நீங்க இங்க வாங்க. யாரோ தேடி வந்திருக்காவோ’ என்று இழுத்துக்கொண்டு போனாள் பெரிய மூக்கனை.

அவருக்குக் கோபம் சுள்ளென்று ஏறியது. அவளின் பிடியை உதறிவிட்டு, அடிக்க கையை ஓங்கினார். ‘ஒங்க அண்ணன் தம்பியோ சேர்ந்து என்னத்தட்டீ கிழிச்சுருவானுவோ?’ என்று பொண்டாட்டியிடம் எகிறினார். வெளியில் இருந்து வந்த அவரது சகலை, இது பெரும் சண்டைக்கான ஆரம்பம் என கருதி, அவரை வெளியே இழுத்துக் கொண்டு போனான்.

பெரிய மூக்கனின் குடும்பத்துக்குள் ஒரு சண்டையை ஆரம்பித்து வைத்ததை அடுத்து, வைப்பாட்டி விவகாரம் விஸ்வரூபமெடுத்தது. ஒரு வெள்ளிக்கிழமை மாலையில் ஊர்க்கூட்டத்துக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. கசமாடன் கோயில் விவகாரமென்பதால் அந்தக் கோயிலிலேயே கூட்டம் நடந்தது.

‘பெரிய மூக்கா, வெவாரம்னு வந்துட்ட பெறவு சொந்தம் பந்தம் பார்க்க முடியாது, கேட்டியா? நீ இப்படி இன்னொரு பொம்பளயோடயும் குடும்பம் நடத்திட்டு இருந்தா, சாமின்னு உன்னைய இன்னொருத்தன் எப்படி கையெடுத்துக் கும்பிடுவாம்னு கேக்காவோ, எல்லாரும். அப்படிக் கேக்கதுலயும் நியாயம் இருக்கு. இதுக்கு நீ என்ன சொல்லுத. சபையில சொல்லு’- சமுதாயத் தலைவர் கேட்டார்.

‘நான் சொல்லுதத விடுங்க. நீங்க என்ன செய்யணும்னு முடிவெடுத்திருக்கியோ, அதை சொல்லுங்க?’

‘வர்ற கொடையில இருந்து பெரிய சாமிக்கு நீ ஆடுதத நாங்க விரும்பல’

‘இதுதான ஒங்க முடிவு’

‘என் ஒருத்தன் முடிவில்லைடே. ஊரு இப்படியொரு முடிவ எடுத்திருக்கு. நீ என்ன சொல்லுதன்னு சொல்லு?’

‘நீங்க ஒரு முடிவை எடுத்திட்டியோ. பெறவு நான் என்ன சொல்லி, என்ன ஆவப் போவுது?’

‘அப்படியில்லலா, நீ உன் தரப்பு நியாயத்தை சொல்லுன்னு சொல்லுதோம்’

‘நான் சொல்லுததுக்கு ஒண்ணுமில்லை. இதுதாம் உங்க முடிவுன்னா தாராளமா எடுத்துக்குங்க. எனக்கொன்னும் பிரச்னையில்லை’ என்று சொல்லிவிட்டு வாசல்படிக்கு வெளியே வந்து பீடியைப் பற்ற வைத்தார். இது எப்பவோ எதிர்பார்த்த பிரச்னை என்பதால் இதை எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்று பெரிய மூக்கன் முடிவு செய் துகொண்டார்.

ஒரு பெரிய பிரச்னையை, சண்டையை எதிர்பார்த்து வந்த நம்பிக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. பெரிய மூக்கன் இப்படி பொட்டென்று சரணடைவார் என எதிர்பார்க்கவில்லை.

‘சரிப்பா, பெரிய மூக்கன், இனும பெரிய சாமிக்கு ஆடலைன்னாச்சு. வேற யாருக்கு விருப்பம் இருக்கோ, சொல்லுங்க. கசமாடன் முன் னால சீட்டு போட்டுப் பாத்துக்கிடுவோம் ‘ என்றார் தலைவர்.

முதலில் நம்பி தனது ஆசையைச் சொன்னான். சிறிது நேரம் கூட்டம் அமைதியாக இருந்தது. பெரிய மூக்கனின் இன்னொரு சித்தப்பா மகன் கசமுத்துவுக்கும் அந்த விருப்பம் உள்ளுக்குள் இருந்தாலும் அவனுக்குச் சிறுவயது என்பதால் எதிர்காலத்தை மனதில் வைத்து இப்போது விட்டுவிட்டான். பிறகு ஒரு மனதாக நம்பி, கசமாடன் முன்னிலையில் பெரிய சாமி கொண்டாடியாக ஆக்கப்பட்டார்.

மணி, இரவு பதினொன்றைத் தாண்டிவிட்டது. கூட்டம் முடிந்து மேலத்தெரு சுக்காப்பி கடைக்குக் கிளம்பினார்கள். பெரிய மூக்கன் கோயில் வாசலிலேயே இருந்தார். ஊர்த் தலைவர் அவர் அருகில் வந்து, ‘இதுல வருத்தப்படாத மூக்கா, அது யாரு உனக்கு தம்பிதானடே. விடு. வா, சுக்காப்பி குடிச்சுட்டு வருவோம்’ என்று அவர் கையைப் பிடித்தார்.

‘எனக்கு ஒரு வருத்தமும் இல்லை. நீங்க போங்க, பின்னாலயே வாரேன்’ என்ற பெரிய மூக்கன், அவர்கள் சென்ற பிறகு கசமாடன் கோயிலின் பீடத்துக்கு முன் வந்தார். கைகளை ஒன்றாக்கிக் கும்பிட்டார். பிறகு, சாமியிடம் பேச ஆரம்பித்தார். ‘கேட்டியா கசமாடா. உனக்கு சம்மதம்தானெ. எல்லாத்தையும் வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துட்டு இரு. இது ஊர் எடுத்த முடிவா எனக்குத் தெரியல. நீ எடுத்த முடிவாதாம் தெரியுது. உன்னை நான் கும்பிடுதது இதுதான் கடைசி. இனும உன் வாசலை மிதிக்க மாட்டேன். இது சத்தியம்’ என்று பீடத்தின் அடியில், கையால் அடித்து புழுதி பறக்கச் சத்தியம் செய்துவிட்டுத் திரும்பி நடந்தார்.

முப்பது வருடங்களாகிவிட்டது இது நடந்து. பிறகு கசமாடனின் வாசல் நடையை அவர் மிதிக்கவே இல்லை. வீம்பு. அடுத்து பெரிய சாமியாக ஆடிக்கொண்டிருந்த நம்பி, இறந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. இப்போது அவரது சித்தப்பா மகன் கசமுத்து ஆடிக் கொண்டிருக்கிறான்.

கடந்த இரண்டு வருடமாக ஊரில் மழைத் தண்ணிப் பிரச்னை. எந்த வறட்சியிலும் வற்றாமல் தண்ணீர் வரும் ஆறு, வறண்டு கிடக்கிறது. மழைக்கு ஏங்கிக்கிடக்கிறது வயக்காடுகள். பயிர்கள் கருகி விட்டன. கடன் வாங்கி வைத்த பயிர், கடனை மட்டுமே அதிகப்படுத்தி இருக்கிறது. குறைந்தளவு ஈரப்பதமாகவாவது இருக்கும் வயல் வெளிகள், பாளம் பாளமாக வெடித்துவிட்டது. எந்த வருடமும் பார்க்காத வறட்சியை இப்போது பார்த்தாகிவிட்டது. சாப்பாட்டுக்கே சங்கடப் பட்டுக்கொண்டிருக்கும் வேலையில், கசமாடனுக்கு எங்கிருந்து கொடை கொடுப்பது?

‘போன கொடைக்கு வாங்குன கடனையே இன்னும் அடைக்கல பாத்துக்கெ. இந்த வருஷம் கொடைக்கு எப்படில வரி கொடுக்க?’ என்று குட்டிதான் முதலில் ஆரம்பித்தான். பூனைக்கு யார் மணி கட்டுவது என்கிற நிலையில், குட்டி இப்படிச் சொன்னது சொந்தங்களுக்கு மகிழ்ச்சியை தந்தது.

”ஒரு வருஷம் கொடை கொடுக்கலைன்னாதான் என்ன? பூவன்குறிச்சி கொளத்து மேல ஒரு கோயிலு இருக்கு பாரு…’

”சூச்சமடையாரு கோயிலு”

”ஆங். அதுக்குலாம் மூணு வருஷத்துக்கு ஒரு தடவைதான் கொடை கொடுக்காவோ. அதை மாதிரி பண்ண வேண்டியதாம்” என்றான் பரமசிவம்.

‘நல்லாருக்கும்போது கொடை கொடுக்கலையா என்ன? சாமி ஒன்னும் நினைக்க மாட்டாருடே. வயிறா, கொடையான்னா, வயிறுதாம் முக்கியம். மனுஷ கஷ்டம் தெரியாதவரா கசமாடன்?’ என்று குட்டி மேலும் ஆரம்பிக்க, பேச்சு வளர்ந்து வளர்ந்து, இந்த வருடக் கொடையை நிறுத்துவதாக முடிவெடுத்தார்கள்.

ஒவ்வொரு முறை கசமாடனுக்குக் கொடை கொடுக்கும்போது, மேற்கு தொடர்ச்சி அடிவாரத்தில் கெடை காட்டுக்குச் சென்றுவிடுவார் பெரிய மூக்கன். எங்கே தன்னையறியாமல் கால்கள் தன்னால் கோயிலுக்கு இழுத்துச் சென்றுவிடுமோ என்கிற பயம்தான் காரணம். கோயிலுக்குள் கால் வைக்க மாட்டேன் என்று செய்த சத்தியத்தை மீறி விடக்கூடாது என நினைத்தார்.

காட்டுக்கு மேய்ச்சலுக்குச் சென்றாலும் காதுக்குள் ஒலிக்கும் கொட்டுச்சத்தம் அவரை ஆடச் சொல்லித் தூண்டும். அப்போதெல்லாம் தன்னை அடக்கி ஆள்கிற பெரிய மூக்கனால், கொடை கொடுக்காமல் இருக்கப் போவதைத் தாங்க முடியவில்லை. அவருக்கு அது பெருங்குற்றமாகத் தெரிந்தது.

தெருவில் பெருமாள் கோயில் காளை மட்டும் படுத்தபடி அசை போட்டுக்கொண்டிருந்தது. ஐயமார் வீட்டு எருக்கெடங்குகளில் இருந்து தங்கள் இல்லம் திரும்பும் தாய் பன்றியும் அதன் ஏழெட்டுக் குழந்தைகளும் வரிசையாகச் சத்தம் எழுப்பியபடியே சென்றுகொண்டிருந்தன. எப்போதும் வயதின் காரணமாக, மெதுவாக நடக்கும் பெரிய மூக்கன் இன்று வேகவேகமாக நடப்பது போல தெரிந்தது.

வெட்டவெளி திடலில் ஒரு பீ(பூ)டமாக நின்றிருந்தார் கசமாட சாமி. கோயிலின் உள்ளே பூவரச மரமும் வாதமடக்கி மரமும் பெரிதாக வளர்ந்திருந்தன. வெளியே, தெரு விளக்கு மின்னிக் கொண்டிருந்தது. பெரிய மூக்கன், வாசல் அருகே வந்ததும் அவரால் நிற்க முடியவில்லை. வாசல் படியென போடப்பட்டிருக்கிற நீள் வடிவ சதுர கல்லை குனிந்து வணங்கினார். அவர் மூக்கு விரிந்து சுருங்கியது. மூச்சுக்காற்று மூஸ் மூஸ்சென்று வெளியே வருவது கேட்டது. நெஞ்சு, வேக வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீர் பீறிட்டு கிளம்ப, ஊனிக் கம்பை கீழே வீசிவிட்டு வேகமாக ஓடி, இரு கைகளையும் தலைக்கு மேல் வைத்துக்கொண்டு நெடுஞ்சாண் கிடையாக, கசமாடன் பீடத்தின் முன் விழுந்தார்.

ஒரு குழந்தையை போல ஏங்கி ஏங்கி அழுதார். அங்கும் இங்கும் உருண்டார். எழுந்துகொள்ள முடியவில்லை. எவ்வளவு நேரம் அப்படிக் கிடந்தாரோ தெரியவில்லை. ‘என்னை மன்னிச்சுரு கசமாடா’ என்று மண்டியிட்டு சாமியிடம் பேசத் தொடங்கினார். அது அவருக்கும் கசமாடனுக்குமான ஆத்மார்த்தமான பேச்சு.

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு கன்னத்தைத் துடைத்துவிட்டு, கோயிலின் வெளியே வந்து தெருவை பார்த்தபடி உட்கார்ந்தார். இடுப்பில் இருந்த பீடி கட்டில் ஒரு பீடியை உருவினார்.

‘ம்ஹூம். உடமாட்டேன் கசமாடா. இருக்க ஆடுவளை பூரா நாளைக்கே வித்து என் செலவுல நான் மட்டும் கொடைய நடத்துவேன். உனக்கு கொடை கொடுக்காம என்னால அப்படி விட்டுர முடியாது கசமாடா. ஊரு கெடக்கு ஊரு, ஒருத்தனும் தர வேண்டாம் வரி. நான் நடத்துவேன். என் உயிரு இருக்க வரை ஒனக்கு கொடை கொடுக்காம இருக்க மாட்டேன். இது சத்தியம்’ என்று சொல்லிவிட்டு பீடியைப் பற்ற வைத்தார் பெரிய மூக்கன்.

தூரத்தில் குட்டியும் பரமசிவமும் வந்துகொண்டிருந்தார்கள்.

Saturday, August 12, 2017

ஆதலால் தோழர்களே 19

திமுக ஆட்சியைக் கலைத்துவிட்டார்கள். சீக்கிரமே கடையம் யூனியனில் வேலை கிடைக்கும் என எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த பரமசிவத்தின் கனவு உடைந்துவிட்டது. அவனைவிட அதிகமாக உடைந்தது, அவன் மனைவி கிருஷ்ணவேணிதான்.

வாழ்க்கைத் திசை மாறும் என்ற கற்பனையில் இருந்தவள், இப்படி யொரு மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கவில்லை. அவளைப் பரமசிவம் தேற்றினாலும் கவலை இருந்தது. மகள்கள் வளர்ந்திருந்தனர். அம்பாசமுத்திரம் அத்தான் சொன்னது சரிதான் என்று இப்போது தெரிந்தது.

'என்னைக்காது ஒரு நாளு நான் சொன்னதை நெனக்கியா இல்லை யான்னு மட்டும் பாருல' என்று அவர் திட்டிப் போனது கண்முன் வந்து நின்றது. மானசீகமாக அவரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண் டான் பரமசிவம்.

வேறு என்ன செய்யலாம் என யோசனையில் இருந்தபோதுதான் தேர்தல் வந்தது. கண்டிப்பாக திமுக ஜெயிக்காது என தெரிந்திருந்தும் பிரசாரத்துக்குப் போனான். கட்சிக்காக நிறைய பேசினான். அக்கம் பக்கத்து ஊர்களில் பரமசிவம் பேசுகிறான் என்றால் முன்பெல்லாம் பெருமளவு கூட்டம் கூடும். இப்போது அப்படியில்லை. அதுவே பரமசிவத்துக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. இருந்தாலும் ஏதோ கையில் காசு கிடைக்கிறது என்று போனான். ஒரு நாள், பேசிப்பேசித் தொண்டைக் கட்டிப்போனதால் பிரச்சாரத்துக்குப் போகாமல் வீட்டில் இருந்தான். அப்போதுதான், அவனுடன் படித்த ராஜேந்திரன் வந்திருந்தான் வீட்டுக்கு.

பரமசிவத்துக்கு ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது. ஒரு நிமிடம் அவனால் நம்ப முடியவில்லை. பல வருடங்களுக்கு பிறகு தன்னை ஞாபகம் வைத்து சரியாகத் தேடி வந்திருக்கிறானே என்கிற ஆச்சரியம் அது. அவனுக்குத் திருச்சி பக்கம் ஏதோ ஒரு ஊர். இவனோடு கிறிஸ்தவ போர்டிங் பள்ளியில் ஒன்றாகப் படித்து, ஒன்றாக வளரந்தவன். படிப்பு முடிந்து பிரிந்த பின், சில மாதங்கள் கடிதத் தொடர்பில் இருந்தான். பிறகு காணாமல் போய்விட்டான். இப்போதுதான் வந்திருக்கிறான். 

'வி.கே.புரத்துக்கு வேல விஷயமா வர வேண்டியிருந்தது. அப்படியே விசாரிச்சு உன்னைப் பாக்கலாம்னு வந்தேன்' என்றான் ராஜேந்திரன். பிறகு இருவரும் பழங்கதைகளைப் பேசிக்கொண்டார்கள். கிருஷ்ணவேணி, நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு கூட்டு, பொரியலுடன் சமைத்திருந்தாள். சாப்பிட்டு முடிந்தபின், ராஜேந்திரன் தான் அந்த ஐடி யாவை சொன்னான்.

'வேலை இல்லன்னு கவலைப் படாதடெ. உங்க ஊர்ல இருக்க டீ கடை, பெட்டி கடை, பலசரக்கு கடை, பீடி சுத்துத பொம்பளை பிள்ளைலுவோ, கொத்த வேலை பாக்கவங்கன்னு எல்லாருமே  சம்பாதிக்வோ. அவங்க எல்லாருக்கும் காசை சேத்து வைக்கணுன்னு ஆசை இருக்கும். பீடி சுத்துத பிள்ளேலு எத்தனை பேரு பேங்ல அக்கவுன்ட் வச்சிருக்குவோ? அதனால நீ வாரச் சீட்டு நடத்து. அதாவது சிட்டை போட்டு வசூலிக்கணும் பாத்துக்கோ. நூறு ரூபா சேர்ந்தா ஒனக்கு ஒரு கமிஷன். நாங்கூட கோயமுத்தூர்ல சைடு பிசினசா இதைப் பண்ணிட்டிருக்கேன். அட்டைய பாக்கியா?' என்று எடுத்துக் காண்பித்தான். 

முதல் போடாமல் ஒரு வியாபாரம். அதுவும் பணம் புழங்கும் வாழ்க்கை. பரமசிவத்துக்குத் திடீரென உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டது. அவனை விட கிருஷ்ணவேணிக்கு அதிக மகிழ்ச்சி. இப்போதே பணத்தில் புழங்குவது போல கனவு காண ஆரம்பித்தாள். 

'ஆனா ஒண்ணுடே' என்று நிறுத்திய ராஜேந்திரன், 'கணக்கு வழக்குல  சரியா இருக்கணும். பொதுத் துட்டுப் பாத்தியா?. ஆத்திர அவசரத்துக்கு அதுல கை வைக்கத் தோணும். தல போற காரியமா இருந்தாலும் அதுல இருந்து துட்டை எடுக்கக் கூடாது. அதே போல இந்தத் தொழில் பண்ணுனா கண்டிப்பா கடன் கேப்பானுவோ. சொந்த அண்ணன் தம்பியா இருந்தாலும் கறாரா இருந்தாதாம் அடுத்தக்கட்டமா நடத்த முடியும். இல்லன்னு வையி, முங்கிட்டன்னா, மீளுதது கஷ்டம். நிறைய பேர் அப்படி வீணா போயிருக்காவோ?' என்று எச்சரிக்கை செய்தான்.

'இது நமக்கு சரிபட்டு வருமா?' என யோசிக்கத் தொடங்கினான் பரம்சம். இருந்தாலும் அவனிடம் அட்டையை வாங்கிக்கொண்டான்.

ராஜேந்திரன் சொல்லிவிட்டுப் போன, அடுத்த மாதத்திலேயே அவனது ஆலோசனையின் படி, அவன் வைத்திருந்தது போலவே சிட்டை அச்சடிக்கப்பட்டது. கடைக்காரர்களை விட்டுவிட்டு பீடி சுற்றும் பெண் ளிடம் வார வசூல் செய்ய முடிவெடுத்தான். கிருஷ்ணவேணியும் சொன்னதால் நிறைய பேர் இதில் சேர்ந்தார்கள். அவன் எதிர்பார்த்ததுக்கு மேல் அதிகமானவர்கள் சேர்ந்தார்கள். அதில் ஒருத்தி, ஆனந்த வள்ளி டீச்சர். 

ஆழ்வார்க்குறிச்சி வங்கியில் கணக்குத் தொடங்கினான். வசூலாகும் தொகையை அதில் டெபாசிட் செய்தான். காசு விஷயத்தில் கறாராக இருந்தான். இருந்தாலும் கடன் என்று கேட்பவர்களிடம் இல்லை என்று சொல்ல மனசு வரவில்லை. கொஞ்சம் விட்டுப் பிடித்தான்.

கிருஷ்ணவேணியின் முகத்தில் இப்போது புது மலர்ச்சி. பரமசிவம் வித விதமான சட்டைகள் தைத்தான். பழைய ஹெர்குலீஸ் சைக்கிள் ஒன்றை விலைக்கு வாங்கினான். ஆளே மாறியிருந்தான். ஏற்கனவே அறிமுகமான கட்சிக்காரர்கள் அடிக்கடிச் சந்தித்தார்கள். அரசியல் பேசினானே தவிர, மேடைகளில் பேச்சைக் குறைத்திருந்தான். 

சில மாதங்களில் எல்லாமே மாறிவிட்டது. நம்பியார் கடையில் வைக்கப்பட்டிருந்த சில்லரை கடன் அடைக்கப்பட்டு விட்டது. அதுவே தெம்பாக இருந்தது. எப்போதும் கை பையில் பணம் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. இப்படியொரு பணப் புழக்கம் கொண்ட வாழ்வை அவன் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. இந்தப் பணம் சந்தோஷத்தைத் தருகிறது, மரியாதையைத் தருகிறது. 

அதிமுக வெற்றிபெற்று ஜெயலலிதா முதல்வராகி இருந்தார். முருகையா பாண்டியன், அம்பாசமுத்திரம் தொகுதி எம்.எல்.ஏ ஆகியிருந்தார். 'வேணா சொல்லுடெ. நம்ம எம்.எல்.ஏ தங்கமான மனுஷன் பாத்துக்கெ. நாளைக்கே போயி பாப்போம். கட்சியில சேர்ந்திரு. சொல்லி சோலிக்கு ஏதாது ஏற்பாடு பண்ணுவோம்' என்றார்கள் சில நண்பர்கள். அது தேவையில்லை எனப் பட்டது.
ஆழ்வார்க்குறிச்சி வங்கிக்குச் சென்றுவிட்டு எதிரில் இருக்கிற கடை யில் தேநீர் குடித்துக் கொண்டிருந்தபோது பார்த்தான், ஆனந்த வள்ளி டீச்சரை. மஞ்சள் வண்ண பார்டர் போட்ட ராமர் பச்சைச் சேலையில் மின்னிக்கொண்டி ருந்தாள். கைகளைப் பிதுக்கிக்கொண்டிருந்த அதே இளம் பச்சை நிற ஜாக்கெட்டும் தலையை அலங்கரிக்கும் பூவுமென தேவதையாகத் தெரிந்தாள்.

டீச்சர், இன்னொரு பெண்ணுடன் பேசியபடி, அவனை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தாள். பரமசிவத்துக்கு மண்டைக்குள் மின்னல் வெட்டிப் போனது. டீச்சர் தன்னைப் பார்த்திருப்பாளா? இல்லை, எதேச்சையாக வருகிறாளா என்ற குழப்பம். தேநீர் கடையின் கூரை மறைவில் ஓரமாக ஒதுங்கி நின்றுகொண்டு டீச்சரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவர்கள் நெருக்கி வந்துகொண்டி ருந்தார்கள். டீச்சர் தன்னைப் பார்க்கவில்லை என நினைத்தான். தன்னைப் பார்த்தால், அவர் முகத் தில் வெளிப்படுகிற அந்த வெட்கமும் புன்னகையும் இப்போது இல்லை. 

பரமசிவம் திடீரெனத் திரும்பி நின்றுகொண்டான். டீச்சரும் அவருடன் வந்தவரும், அதே கடையில் தேநீர் வாங்கிக்கொண்டு குடித்துக் கொண்டி ருந்தார்கள். அவர்களின் பேச்சு, வேறு ஏதோ ஒரு வாத்தி யாரைப் பற்றியதாக இருந்தது. பரமசிவத்துக்கு அதுக்கு மேல் தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. திரும்பினான். டீச்சர் அவனைப் பார்த்து விட்டார். பார்த்ததும் வந்துவிடுகிற அதே புன்னகையும் வெட்கமும் திடுப்பென வந்து டீச்சரின் முகத்தை மாற்றியது. 

பரமசிவன் கொஞ்சம் தைரியத்தை வரவழைத்து, 'எப்படியிருக்கீங்க?' என்று ஆரம்பித்தான்.

'ஆங். நல்லாயிருக்கென்' என்ற ஆனந்தவள்ளி டீச்சர், 'நீங்க?' என்று இழுத்தாள்.
'எனக்கென்ன நல்லாருக்கேன்'

'தூரமா?'

'பேங்குக்கு... நீங்க'

'நாங்களும் அதுக்குத்தான்' என்ற ஆனந்தவள்ளி டீச்சர், பக்கத்தில் நின்ற டீச்சரிடம் திரும்பி, 'இவங்க தான் பரம்சம். பேச்சாளரு. நல்லா பேசு வாங்க. கம்னீஸ்ட் கட்சில இருந்தாங்க. ஒங்க ஊருக்கு கூட வந்திருப்பாங்க' என்று அறிமுகம் செய்து வைத்தாள்.

இரண்டு கைகளையும் ஒன்றிணைத்துக் கும்பிட்டான் பரமசிவம். பதி லுக்கு டீச்சரும் கும்பிட்டார். அவர் பக்கத்து ஊரான பாப்பாங்குளத்தில் வேலைப் பார்ப்பவராம். 

டீச்சர், பேக்கில் இருந்து காசைக் கொடுத்துவிட்டு, புன்னகைத்தாள். பரமசிவம் டீச்சரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவளிடம் எப்போதும் இருக்கிற அந்த வெட்கமும் புன்னகையும் இப்போது வெளிப்படுவதை ரசித்தான். டீச்சரின் முகத்தில் இருந்து இன்னும் மாறாமல் இருக்கிறது புன்னகை. அந்தப் புன்னகை பரமசிவத்தை ஏதோ செய்கிறது. அதெப்படி? அந்தப் பார்வைப் பட்டதும் அடுத்த நொடியே, தொட்டா சிணுங்கி செடி மாதிரி, உயிர் மூடி விரிகிறது என்கிற கேள்வி இப்போது அவனுக்குள் எழுந்தது. அவன் தனது நடுக்கத்தை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை. அதற்கு மேல் அங்கு நிற்க முடியவில்லை டீச்சருக்கு.

'வாரோம்' என்ற சென்று கொண்டிருந்த டீச்சர், சிறுது தூரம் சென்ற பிறகு எப்போதும் போல பரமசிவத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அதை அவனும் எதிர்பார்த்தான். ஏதேதோ சொல்லிப் போகும் அந்தப் பார்வை சிலிர்ப்பாக இருந்தது பரமசிவத்துக்கு. 

-தொடர்கிறேன்.

ஆதலால் தோழர்களே 18

மத்தியானம் பொத்தையொன்றின் கீழே வெண்மணற்பரப்பில் அமர்ந்திருந்து பேசிக்கொண்டிருந்தவர்களிடம் கொடுக்காப்புலி, சாப் பாட்டுச் சட்டிகளைக் கொடுத்தான். கணேசனும் பழனியும் வாங்கிக் கொண்டார்கள். இரண்டு பெரிய தூக்குச் சட்டிகளில் சோறும் ஒரு சட்டியில் கருவாட்டுக் குழம்பும் இருந்தன. இன்னும் சூடு குறையாமல் இருந்தது. வெயில் சூடாகவும் இருக்கலாம்.
அவன் தம்பி, 'பேப்பர் கொண்டாந்தேன். எங்க போட்டம்னு தெரிய லயே' என்று அங்கேயே தேடிப் பார்த்தான்.

'ஏல நல்லா பாருல. எங்ஙன போட்டெ?' என்று கேட்டான் பரமசிவம்.

'இப்பம் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாலதான் பாத்தேன். சைக்கிள் சீட்டுக்கு கீழே சொருவி வச்சிருந்தேன். அப்பம் இங்ஙனதான் எங்கயோ விழுந்திருக்கும்' என்று சைக்கிளைத் திருப்பித் தேடப் போனான்.

அவன் வர தாமதமானதால், சாப்பிட தயாரானார்கள். தேக்கிலை விரிப்பில் கருவாட்டுக் குழம்புடன் சோறு பரிமாறப்பட்டது.

கிருஷ்ணவேணிதான் சமைத்து அனுப்ப நினைத்தாள். அதற்காக, காலையில் விறகை ஒடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.  ஆனால், முந்திக் கொண்டாள் கணேசனின் அம்மா.

பெரிய வாய்க்காலில் குளித்துவிட்டு இடுப்பில் குடத்தோடு வந்த அவனின் அம்மா, வழியில் பரமசிவத்தின் வீட்டுக்கு வெளியில் இருந்து எட்டிப்பார்த்தபோது, அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த கருவைக் கம்புகளை எடுத்து வெட்டிக்கொண்டிருந்தாள் கிருஷ்ணவேணி.

ஊர் முழுவதும் ராஜீவ்காந்தி படுகொலைதான் பேச்சாகி இருந்தது. ஏதோ ஒரு அமைதி மொத்தமாக ஊரைச் சூழ்ந்திருந்தது. பேரூந்து நிறுத்தம் அருகில் வரிசையாக நிற்கும் கட்சிக்கொடி கம்பங்கள் அனைத்தும் நள்ளிரவில் வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டிருந்தன. நடு ரோட்டில் நின்றுகொண்டு சாய்க்கப்பட்ட அந்தக் கம்பங்களை அதிசயமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் பட்டன். பிறகு வழக்கம்போல மேலே பார்த்தான். கைகளால் ஏதோ செய்கை செய்துக் காற்றோடு பேசி கொண்டிருந்தான்.

சூரியன் உதிக்கும் முன், துரையப்பா டீ கடையில் கூடும் பெரியவர்களுடன் அதிகமானவர்கள் இருந்தனர். ஒவ்வொரு தெரு முக்கிலும் நான்கைந்து பேர் குத்த வைத்துக்கொண்டு இதையே பேசிக் கொண்டிருந்தனர். இன்னும் விஷயம் தெரியாமல், விழுந்து கிடக்கும் கட்சிக் கொடிக் கம்பங்களைப் பார்த்துவிட்டு, 'யார்டே இப்படி பண்ணிருக்கா?' என அப்பாவியாகக் கேட்டவர்களை, 'ஆங். ஈரமண்ணு, மொதல்ல இங்க வா' என்று அழைத்து துரையப்பா, சம்பவத்தை நேரில் பார்த்தது போல விளக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

நாளிதழ்களின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கும் ஏஜென்ட், பேப்பர் ராம சாமியைச் சுற்றி ஏழெட்டு பேர் கூடி மெதுவாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். இரண்டு போலீஸ் வேன்கள் தென்காசி நோக்கி, வேகமாகச் சென்றன. இவர்களைப் பார்த்ததும், கொஞ்சம் தூரம் சென்று வண்டி நின்றது. அதற்குள் பேப்பர் ராமசாமியைச் சுற்றி நின்றவர்கள், மெதுவாகக் கீழ்ப்பக்கம் இருக்கும் பனங்காட்டுக்கு நடக்கத் தொடங்கினர்.

'கூட்டம் போடாதே. நீ எதுக்கு நிக்கே?' -போலீஸ்காரர் ஒருவர் கேட்டார்.

'பேப்பர்'

'செரி' என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார்கள்.

அம்மன் கோயில் வாய்க்காலில் குளித்துக்கொண்டிருந்த, கல்கத்தா ஐயரும், அவர் மாமனாரும் ராஜீவ் படுகொலைச் சம்பவத்தை இன்னும் அதிர்ச்சியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்துதான் வயலுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தவர்களுக்கு விஷயம் தெரிந்தது.

'அப்டியா சாமி?'

'ஆமாமா. குண்டு போட்டு கொன்னுருக்கா, படுபாவிகள்' என்று விளக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு முன்பே, நேற்று நள்ளிரவே தனக்குச் செய்தி தெரிந்துவிட்டது என்ற பெருமையோடு குளித்துவிட்டு, வீட்டுக்கு வந்துகொண்டிருந்தாள் கணேசனின் அம்மா. வழியில்தான் பரமசிவத்தின் வீட்டை எட்டிப்பார்த்தாள்.

'ஏட்டி கிட்டு. என்ன செய்யுத?'- சத்தம் கேட்டுத் திரும்பிய கிருஷ்ணவேணி வெளியே வந்து, 'எல்லாத்துக்கும் சோறு பொங்க போறேன்' என்று மெதுவாக அவளிடம் சொன்னாள்.

'நான்  பொங்கிருதேன் எல்லாத்துக்கும். நீ ஒங்களுக்கு மட்டும் பாத்துக்கோ' என்றாள்.

'ஏம், பெரிம்ம?'

'ஏம்னா. இந்தப் பய கருவாடு வேணும் வேணும்னு துடிச்சுட்டு இருந்தாம். வாங்கிட்டு வந்து மூணு நாளாச்சு. இன்னைக்கு வச்சுக் கொடுக்கலாம்னு இருந்தேன். அதுக்குள்ள இப்டியாயி போச்சு. செரி, எல்லாத்துக்கும் சேத்து வச்சிருதேன்' என்றாள் மெதுவாகச் சிரித்துக் கொண்டே.

'யாருக்கு கிடைக்கணும்னு இருக்கோ. அவங்களுக்குத்தாம் கெடைக்கும்'

'ஆமாட்டி. இதுயென்ன, வைரமும் வைடூரியமும்லா?'

'எதா இருந்தாயென்ன?

'செரிட்டீ. கொடுக்காப்புலிபய வந்தாம்னா வரச்சொல்லு' என்று கூறி விட்டு, சென்றவள், பிறகு சமைத்து அனுப்பி வைத்தாள்.

 சிதறடிக்கப்பட்ட வெளிச்சம் காட்டில் பரவிக்கிடந்தது. வெயில் கடினமாக இருந்தாலும் வெக்கைத் தெரியவில்லை.

'பழைய சோறா இருந்தா கருவாட்டுக்குத் தீயா இருக்கும்' என்றான் பழனி.

'காலைலயே எந்திரிச்சு இப்படியொருத்தி பண்ணிக் கொடுத்திருக்காளேன்னு சந்தோஷப்படுவியா, அது இதுன்னு புலம்புத' என்றார் ஆறுமுகம்.

'நா என்ன கொறயாவாடே சொன்னேன்?'

'காட்டுக்குள்ள வெறும் கஞ்சி தண்ணியக் குடிச்சாக்கூட ருசிதாம்ல' என்றான் கணேசன்.

'அப்பன்னா, போ. எறங்கி ஆத்துக்குள்ள பச்சைத் தண்ணிய குடிச்சுட்டு வாயேன்' என்று அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்த போது சைக்கிளில் திரும்பினான் கொடுக்காப்புலி தம்பி.

'நம்மட்ட தப்புமா? இங்ஙனதான் கெடந்தது' என்று நாளிதழைக் கொடுத்தான்.
அதை அப்படியே ஒரு கையால் வாங்கி முதல் பக்கத்தைத் தரையில் விரித்தான் பரமசிவம்.

உடல்சிதறி கிடந்த ராஜீவ் காந்தியின் புகைப்படத்தைப் பார்த்து எல் லோருக்கும் பரிதாபம் ஏற்பட்டது.

'ச்சே' என்றான் பரமசிவம்.

சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு எல்லோரும் கொலைச் சம்பவம் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

- தொடர்கிறேன்.

Tuesday, January 17, 2017

ஆதலால் தோழர்களே 17


ராஜீவ்காந்தி படுகொலைச் செய்யப்பட்டிருந்தார். நள்ளிரவில் செய்தி  தீயாகப் பரவியிருந்தது. எப்போதும் சீக்கிரமே தூங்கிவிடும் ஊர், விழித்துக்கொண்டது. 

பிள்ளையார் கோயில் அருகில் தெருவிளக்கின் கீழ், காங்கிரஸ்காரர் கள் கூடி யிருந்தார்கள். ஆளாளுக்கு ஏதோ, மெதுவாகக் கதை சொல்லிக் கொண்டி ருந்தார்கள். 

வழக்கமாக தனது மளிகைக் கடையை ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் அடைத்து விட்டு அருணாச்சலம் கடையில் சுக்காப்பி குடிக்கும், தீவிர காங்கிரஸ் காரரானவரும் உள்ளூர் கட்சி செயலாளருமான கடைக்காரர், இன்று ஏதோ கணக்கெழுதும் பொருட்டு, பத்து மணிவரை கடையைத் திறந்து வைத்தி ருந்தார். அதை மூடிவிட்டு கொப்பரையானுடன் வாய்க் காலுக்குப் போய் விட்டு வந்து, இப்போதுதான் தூங்குவதற்குச் சென்றார். வீட்டின் வெளியே திண்ணையில்தான் அவர் படுத்திருப்பார். அதற்குள் இந்தச் செய்தி அவரைக் கலவரப்படுத்தியது. முதலில் அவரிடம் இதைச் சொன்னது, ஈஸ்வரன். அவரது, கையாள் மாதிரி இருப்பவன். அவரால் நம்ப முடியவில்லை. அதற்கு பிறகுதான் அவர் வீடடின் ஃபோன் மணி ஒலித்தது. செய்தி உண்மை என்பதை உணர்ந்துவிட்டார். 

பொல பொலவென்று கண்ணீர் கொட்டியது. 'என் தலைவனை கொன் னு போட்டானுவளே' என்று விம்மி விம்மி அழுதார். ஈஸ்வரன் அவ ரைச் சமாதானப்படுத்தினான். திடீரென்று ஆவேசம் வந்தவாராக, 'ஏல நம்ம கட்சிக் காரன் எல்லாரையும் எழுப்புங்கல. ஒரு திமுககாரனையும் உயிரோட விட க்கூடாது' என்று எழுந்தார்.

வீட்டுக்குள்ளிருந்து ஒரு அரிவாளையும், ஒரு கம்பையும் எடுத்துக் கொ ண்டார். கம்பை ஈஸ்வரனிடம் கொடுத்துவிட்டு சைக்கிளை எடுத்தார். அவர் பொண்டாட்டியும், பிள்ளைகளும் என்னவென்று வந்தார்கள். 'ஒண்ணு மில்ல, தூங்குங்கெ' என்று விருட்டென வெளியேறினார். ஹாண்டில்பாரில் அரிவாளைத் தொங்கவிட்டுவிட்டு அழுத்தினார். 

ஊரெங்கும் திடீர்ப் பதட்டம் தொற்றிக்கொண்டது.  காங்கிரஸ்காரர்கள், திமுககாரர்களைத் தேடத் தொடங்கி விட்டார்கள். முக்கியமாக பரமசிவத்தை. பரமசிவத்தின் வீட்டின் முன், சிலர் கத்திக் கொண்டிருந்தனர். 

'ஏல பரம்சம் வெளிய வால, எங்கையாலதான் உனக்கு சாவு' என்று சத்தம் போட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள் நான்கைந்து பேர். வெளிக் கதவில் கல்லால் எறிந்தார்கள். கிருஷ்ணவேணி பயந்துவிட்டாள். குழந்தைகள் தூங்கிக் கொண் டிருந்தன.

பரமசிவம் அவளின் தோளைத் தட்டி, 'பேசாம தூங்கு' என்று சொல்லிவிட்டு ஜன்னல் கதவின் ஓட்டை வழியே, யார் நிற்கிறார்கள் என்பதைப் பார்க்கப் போனான். கிருஷ்ணவேணி, போக வேண்டாம் என்று தடுத்தாள். 

மற்ற நாட்களில் என்றால் இதற்குள் தெருக்காரார்கள் கூடி, அடி தடியில் இறங் கியிருப்பார்கள். ஆனால், பரமசிவம், கட்சி மாறியதில் இருந்தே சொந்த ங்களுக்குள் கரைச்சல் இருந்ததால் தெரு அமைதி காத்தது. 

வெளியே சத்தம் அதிகமாக இருந்தது. கெட்ட வார்த்தை, கேவலமாக வந்து விழுந்தது. குரலை வைத்தே அது யார் என்பதையும் கூட யார், யார் நிற்பார்கள் என்பதையும் அனுமானித்தான் பரமசிவம். 

எதற்காக இந்த கொலைவெறி கோபம் என்பது பரமசிவத்துக்குத் தெரியவி ல்லை. ஆனால், ஏதோ ஒரு சம்பவம் நடந்திருக்கிறது என்பது மட்டும் புரிந்தது. என்னவென்பதில் குழப்பம்.

இதற்கு மேல் பொறுக்க முடியவில்லை. திடீரென்று எழுந்து,  வாசலி ன் மேலே, ஓட்டுக்குள் சொருகியிருந்த அரிவாளை உருவிவிட்டு கத வைத் திற க்க முயற்சிக்கையில், ஒரு சத்தம்.

'ஏல, யாரு எங்க வந்து அவயம் போடுதியோ, செரிக்குள்ளேலா' என்று. அது பக்கத்து வீட்டில் இருக்கும் பரமசிவத்தின் இரண்டாவது அண்ணன் கிட்டிண னின் குரல். சண்டைச் சச்சரவுகளுக்கும் வெட்டுக் குத்துவுக்கும் பேர் போன வர்.

'நில்லுங்கல, இன்னா வாரேன்' என்று அவர் சத்தமாகச் சொன்னதும் இன்னும் சிலர், கதவைத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. வெளியே கத்திக் கொண்டிருந்த காங்கிரஸ்காரர்கள் ஓடினார்கள்.

'இன்னைக்கு இல்லனாலும் என்னைக்காது காங்கிரஸ்காரன் கையால தாம் ஒனக்கு சாவு' என்று மிரட்டல் குரலை விட்டுவிட்டு ஓடினான் ஒருவன். அந்தக் குரல் ராஜாமணியுடையது என்பது பரமசிவத்துக்குத் தெரிந்தது. 

வெளியே பரமசிவம் கையில் அரிவாளுடன் வந்தான். தெருக்காரர்கள் இப் போது ஒவ்வொருவராக மெதுவாக வெளியே வந்தார்கள். 

'எல்லாம் உன்னாலதாம்ல, அன்னைக்கே சிரிச்சானை சோலிய முடிச் சிருந்தா, எந்த நாயாவது அவயம் போட்டிருக்குமா, இப்படி. எல்லா பயலுக்கும் பயம் விட்டு போச்சு, பாத்துக்கெ' என்றார் கிட்டிணன்.   பதில் சொல்லவில்லை பரமசிவம். அருகில் இருந்தவர்கள், 'செரி, விடும். நாளைக்குப் பேசிக்கிடு வோம்' என்று சொல்லிவிட்டுக் கலைந்தார்கள்.

சத்தம் கேட்டு டெய்லரும் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்திருந்தார். பரமசி வத்துக்குத் தூக்கம் கலைந்துவிட்டது. டெய்லரைப் பார்த்துவிட்டு புன்ன கைத்தான். அவரின் அருகில் ஜெயதேவி நிற்கிறாளா என்று தேடியது கண். இல்லை என்று தெரிந்ததும், சும்மா ஒரு சிரிப்பு சிரித்தான்.

அதற்குள் பரமசிவம் வீட்டருகே வந்த பழனி மெதுவாக, 'ஏய், ராஜீவ் காந்திய கொன்னுட்டாங்களாம்' என்றான்.

இந்த அவயமும் மிரட்டலும் இதற்குத்தானா என்பது இப்போதுதான் புரிந்தது, பரமசிவத்துக்கு. 

'ஏல, என்ன சொல்லுத?'

'ஆமா. வெடிகுண்டாம்'

'குண்டு போட்டுக் கொன்னுட்டாவளாம்?'

'நெசமாவால?'

'பின்ன, இதுல வெளாடுவாவோளா, யாராது?'

'அதாம் ஏசிட்டுப் போறானுவளோ?' என்ற பரமசிவத்திடம், 'அதுக்கு நம்மள ஏம்ல ஏசணும்?' என்று கேட்டான் பழனி.

'நாம, திமுகால்லா'

கணேசன், ஆறுமுகம், சுப்பையா என எல்லாரும் எதிர்சுவரில் உட்கார் ந்தார்கள். நிலா வெளிச்சம் பரவி இருந்தது. ஊரில் ஆங்காங்கே ஏதோ, பேச்சு சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. கிழக்கில் இருந்து, 'ஏலே பிடிங்கல' என்ற சத்தம் வந்துகொண்டிருந்தது.

அப்போதுதான் ஒழக்கு வேகமாக வந்தான். 'கெழக்க காசிப்பாண்டியை யாரோ அடிச்சு தொவச்சுட்டாங்களாம். இன்னும் ரெண்டு நாளு கரைச் சலுதாம். தேவையில்லாம பிரச்னை வரும். பேசாம அணைக்கு போயிருங்கெங்காரு மூக்க மூப்பனாரு' என்றான் ஒழக்கு. 

'அவரும் முழிச்சுட்டாரா?' 

'தெருவுல இப்படி காட்டுக் கத்து, கத்திட்டு போறானுவோ, காது கேக் காதா யாருக்கும்? அதூம் ராச்சத்தம், ராக்கெட்டு மாரிலா கேக்கும். அது மட்டுமி ல்லாம வெஷயம் அவருக்குத்தாம் மொதல்ல தெரிஞ்சு ருக்கு. கம்னீஸ்ட் கட்சி ஆபீஸ்ல தூங்குனவரு, பெறவு வீட்டுக்குப் போயிருக்காரு' என்று கிசு கிசுத்தான் ஒழக்கு.

'அவரு சொல்லுதது சரிதாம், பரம்சம்' என்றார் ஆறுமுகம்.

'என்ன சரிதாம்? அவனுவளுக்குப் பயந்து ஓட சொல்லுதீரோ' என்றான் பழனி.
'பயந்து இல்லடே. ஏம் தேவையில்லாம பிரச்னைய இழுக்கணும்?'

'அவனுவலாம் எம்மாத்திர பயலுவோ. அவனுவள சொட்டைய நொறிக்கத விடாம, ஒளிய சொல்லுதீரு' என்றான் பழனி.

'ஒங்க அண்ணன் மட்டும் இப்பம் சத்தம் கொடுக்கலைன்னு வையும். ஓடி வந்து குறுக்குல வெட்டிருப்பேன், அவயம் போட்ட நாயை' என்றான் கணேசன்.

வெளியே இறுமிக்கொண்டே வந்த கிருஷ்ணவேணி, 'மூக்க மாமா சொல்லு ததுதாம் சரி, எல்லாரும் ரெண்டு நாளு தோணியாறு போயிட்டு வாங்கெ' என்றாள் மெதுவாக.  

பிறகு சில நிமிட விவாதத்துக்குப் பிறகு ஒரு மனதாக அதை ஏற்றுக் கொண் டார்கள். மத்தியானமாக, கொடுக்காபுளி பயலும் அவன் தம்பி யும் சாப்பாடு கொண்டு வருவார்கள் என்றும் பேசப்பட்டது. எல்லாரும் அவரவர் வீட்டில் ஒரு சட்டி நீத்தண்ணியை வயிறு முட்டக் குடித்து விட்டு வடக்குத் தெரு வழியாகப் புறப்பட்டார்கள், மூன்று சைக்கிள் களில் ஆறு பேர். 

நிலா வெளிச்சத்தில் இருட்டு மங்கலாக இருந்தது. சைக்கிளை எடுக் கும் முன், பழனி சொன்னான்.

'போற வழியில ஆளுக்கு ரெண்டு இளநீய பறிச்சுட்டுப் போவோம். இல்லனா பசி தாங்காது'

'யாரு மரத்துல?' என்றார் ஆறுமுகம்.

'நீரு இருக்கும் போது, வேற யாரு மரத்துல பறிக்கச் சொல்லுதீரு' என்றான் பழனி.

'செரி, போவும்' 

பெத்தான் பிள்ளைக் குடியிருப்பை அடுத்து, மேற்கு மலைத் தொடர்ச்சியின் காட்டுக்கு அடியில் இருக்கிறது கடனாநதி அணை. மரங்களும் வயல்களும் சூழ்ந்த வனப் பகுதி. அணையைச் சுற்றி நடந்து காட்டுக்குள் ஏறினால் துண்டு துண்டான பாறைகள் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு பாறையின் அடியில் மணல்கள் விரிந்து கிடக்கும். அருகில் சூரிய வெளிச்சத்தை உள்ளே விடாதபடி அடர்ந்த மரங்கள். காட்டின் உயர்ந்த, வளைந்த பல வருட மரங்கள். 

எப்போதாவது குடிகார நண்பர்கள் ஒன்று கூடுகிற நேரங்களில் அங்கே யே கோழி அடித்து, மீன் பிடித்து சமைத்துத் தின்பது வழக்கம். கூட சாராயமும் சேர்ந்துகொள்ள இனிமையாக இருக்கும். பதுங்கிக் கொள்வதற்கு தோதான இடம். சைக்கிளை மிதித்துக்கொண்டே, கேட்டான் கணேசன்.

'பரம்சம், ராஜீவ்காந்திய யாருடே கொன்னுருப்பா?'

'எவனுக்குத் தெரியும்?'

'அதுக்கு நம்மள தேடி, ஏம் வாரானுவோ, காங்கிரஸ்காரனுவோ'

'அவனுவளுக்கு யாரு எதிரியோ, அவனைத் தேடிதாம் வருவாம்'
'இது கடைக்காரரு வேலதாம்ல'

'பண்ணட்டும், பண்ணட்டும், கம்னீஸ்ட் கட்சில இருக்கும்போது நாம பண்ணலையா?'

'ஆமா, பெறவு. தராசையே சீரா புடிக்க முடியாதவரு, அரிவாள தூக் குனா கோவம் வராதா? நான்தான் மூஞ்சியில குத்துனேன். ரெண்டு பல்லு ஒடைஞ்சு போச்சு. வாயெல்லாம் ரத்தம்' என்றான் ஒழக்கு சிரித்துக்கொண்டே.

'அதுக்கு, பதிலு கொடுக்காண்டாமா? அதான் தேடியிருப்பாம்'

'மயிரப் புடுங்குனாம்? சரி, நீங்கலாம் பிரச்னை வேண்டாம்னு சொன் னதால வந்தேன். வீட்டுல இருந்தம்னு வையி, அந்த நாயி வந்தாம்னா, கரண்டை காலை வெட்டிருப்பேன்' 

'செரிடே விடு,  நீ சூரப்புலிதாம்.  இப்பவே வயிறு பசிக்க ஆரம்பிச்சுட் டெ. அவம் வார வரை வயிறு தாங்குமான்னு தெரியலயே' என்றான் பரமசிவம்.

'அப்பம் இன்னொரு எளநிய குடிச்சிருக்க வேண்டியதானெ?'

மூன்று சைக்கிள்களின் ஹேண்டில்பரிலும் நான்கு, நான்கு இளநீர்கள் தொங் கிக் கொண்டிருந்தன. 

'பசிக்க மாதிரி இருக்கு. பாத்துக்கிடலாம்' என்ற பரமசிவம், இப்போது கணேச னிடம் இருந்து சைக்கிளை வாங்கி, தான் அழுத்தினான். 

கருத்தப்பிள்ளையூர் ரோட்டைக் கடக்கும்போது, சி.எஸ்.ஐ சர்ச்சுக்கு வெளியே, சிலர் நின்று பேசிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. ராஜீவ் காந்தி கொல்லப்பட்ட விஷயத்தைத்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். இவர்களைக் கண்டதும், 'யாரு சைக்கிள்ல...' என்று சத்தம் வந்தது.

'யாரா? யோவ். சிவலிங்க நாடாரே, நான்தான் பழனி. என்னய்யா தூங்காம பேசிட்டிருக்கியோ?' என்றான் சத்தமாக.

'பழனியா, செரி, செரி. ஊருக்குள்ள போற ஆளு யாருன்னு தெரிய ணும்லா... அதாம் கேட்டேன்'

'ஊருக்குள்ளதாம்யா போறோம். யாரு வீட்டுக்குள்ளயும் போவல'

'ம்ம். அதுவேறயா? அப்படிலாம் போயிருவேரா என்ன?'

'அந்த அளவுக்கு கூறுகெட்டாவே இருக்கோம்'

'அதான பாத்தேன். வெவாரம் என்னன்னு தெரியும்லா'

'தெரியும், தெரியும்'

'தூரமா போறியோ, ராத்திரி போல'

'இனனா சிவசைலம் கோயிலுக்கு. காலைல மொத வேலை கெடக்கு. அதாம்'

'செரி போயிட்டு வாங்கய்யா'

சைக்கிள்கள் கிளம்பின.

'இவரு நம்மூர் காங்கிரஸ்காரனுவட்ட சொல்லிட்டாருன்னு வையேன்' என்றான் கணேசன்.

'எல்லாரும் ஒன்ன மாரி இருப்பாவுளாடே கணேசா? அதெல்லாம் தங்கமான மனுஷன். எதையும் சொல்லமாட்டாரு' என்றான் பழனி.

'அதாம் கோயிலுக்குன்னு பொய் சொல்லியாச்சே' என்றான் சுப்பையா.

'இல்லன்னாலும் அவருக்குத் தெரியாது பாரு' என்றான் ஒழக்கு.

ஆறுமுகம் பீடியைப் பற்ற வைத்துவிட்டு, 'அப்படியே சொன்னாதாம் என்னல? இங்க வந்து அடிச்சுட்டு, உயிரோட போயிருவனுவளா, நம்மள மீறி' என்றார் புகையை விட்டபடி. வீசிக்கொண்டிருந்த ஈரக் காற்று குளிர் தந்து போனது. 

ஒற்றையடி பாதையில் மாட்டுச் சாணங்கள் கிடந்தது. நேற்று மாலை யோ, இரவோ, மாடுகள் போட்டிருக்கும் சாணங்கள் இவை. அப்படியென்றால் யாரோ, கெடைக்காரர்கள் சென்றிருக்கிறார்கள் என நினைத்துக்கொண்டா ர்கள். செடி, செத்தைகளில் நடந்து சத்தம் கொடுத்துக் கொண்டே போனார்கள். 

இன்னும் நன்றாக விடியவில்லை. காட்டுக்குள் கும்மிருட்டாக இருந்தது. ஆறுமுகத்தின் கையில் டார்ச் லைட் இருந்தது. எல் லோரும் அவரைப் பின் தொடர்ந்தார்கள். செத்தைகளில் இருந்து சர் புர் சத்தமும், ஏதோ பூச்சிகள் தாவும், பறக்கும் சத்தங்களும் கேட்கத் தொடங்கின. ஏதோ ஒரு விலங்கு எதையோ விரட்டிப் போவது போன்ற சத்தமும் உள்ளே கேட்டது. விலங்குகள் ஏதும் நின்றால் விலகும் என்ற நம்பிக்கையில் இவர்களும் சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டே போனார்கள். 

அணையில் தண்ணீர் அதிகமாக இல்லை. குளிர்ந்த காற்று இதமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது.

(தொடர்கிறேன்)

Sunday, January 8, 2017

ஆதலால் தோழர்களே 16

'சும்மா கட்சிக்காக பேசுதம் பேசுதம்ங்கெ. என்னடே பிரயோஜனம்? ஊர்ல மத்தவனுவோ இருக்கானுவன்னா, அவனுவளுக்கு வசதி இருக்கு, வீட்டுல ஒக்காந்து திங்கதுக்கு. ஒனக்கு? ரெண்டு பொட்டபுள்ளல வேற வச்சிருக்கெ? நாளைக்கு என்னத்த பண்ணி கெட்டிக் கொடுப்ப? இப்பம் ஒங்க ஆட்சிதானல நடக்கு. கடையம் யூனியன்ல என்னமோ ரெண்டு மூணு வேலை காலி இருக்குன்னானுவோ. நீதாம் படிச்சிருக்கியெ. யாரையாது புடிச்சு அதுல ஒரு வேலைய வாங்க பாரு. இல்லன்னா கைய நக்கிட்டு இருக்க வேண்டியதாம்'
- மூக்க மூப்பனார் சில மாதங்களுக்கு முன் இப்படிச் சொன்னது திடீரென்று ஞாபகத்துக்கு வந்து போனது.

அவர் சொன்னது வாஸ்தவம்தான். வயலைப் பார்க்க முடியவில்லை. அண்ணனிடம், 'நீ பயிறு வச்சுக்கோ. என்னமும் மிஞ்சுனா கொடு' என்று சொல்லியாகிவிட்டது. இப்போது கிடைக்கின்ற அஞ்சு, பத்து என்பது நிரந் தரமான வருமானம் இல்லை. கிருஷ்ணவேணியின் கழுத்தில், காதில் கிடப்பது ஆத்திர அவசரத்துக்கு அடகு வைக்க சென்று விடுகிறது. திடீ ரென்று கவலை ஆட்டியது. நியாயமான கவலை. நிஜமாகவே பிள்ளை களைக் கட்டிக்கொடுக்கும் காலத்தில் ஒன்றுமில்லாமல் போய் விடு வோமோ என்ற கவலை பயமுறுத்தியது. 'மரத்தை வச்சவன் தண்ணி ஊத்த மாட்டானாடா?' என்கிற விளக்கமும் அதற்குச் சமாதானமாக வந்தது. 'நான் பேச்சாளர், நான் எப்படி போய் ஒரு இடத்துல வேலை பார்க்க? பாக்குறவன் என்னமும் நெனய்க்க மாட்டானா?' என்பதாக மனம் ஒரு கதை சொன்னது. பிறகு பெரும் போராட்டத்துக்குப் பிறகு வேலைக்குச் சென்று விடுவது என்று ஒரு மனதாக முடிவெடுத்தான்.

ஆனால், 'கவருமெண்ட்டு வேலைக்குப் போயிட்டேன்னு வையி. பெறவு கட்சிக் கூட்டங்கள்ல பேச முடியாதுடே?' என்று ஒழக்குச் சொன்னதும் கொஞ்சம் தடுமாறித்தான் போனான். கட்சியா, மேடையா, வேலையா என்று பட்டிமனறத் தலைப்பு போல மனதுக்குள் பெரும் சண்டை நடந்து கொண்டிருந்தது. ஒன்றைப் பெற, ஒன்றை இழக்க வேண்டியதுதான். குடும்பம்தான் முக்கியம். அதுக்காக, மேடையை விட்டு விடலாம் என்று தடுமாற்றத்துடன் முடிவு செய்தான். கடினம் தான் அது. மேடைப் பேச்சால் வளர்ந்த வாழ்வு அவனுடையது. அதுதான் நான்கு பெரிய மனிதர் களைப் பழக்கப்படுத்தியது. தன்னை அக்கம் பக்கத்து ஊர்களில் பிரபல படுத்தியது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமை வரை தன்னை அடை யாளப்படுத்தியது. இப்போது திமுகவில் பலரை அறிமுகப்படுத்தியிருக் கிறது. இன்னும் இன் னுமாக அந்தப் பேச்சு அவனை செய்திருக்கிறது. அந்தப் பேச்செனும் போதைதான் கஷ்டத்தையும் கொடுத்திருக்கிறது.

'இருக்கட்டும்டே. ஏம் நம்ம குச்சுலுக்கு பெரியப்பா அன்பரசன், கல்லி டைக்குறிச்சுல வாத்தியாரு வேலை பாக்காரு. கட்சிக் கூட்டத்துல பேசா மயா இருக்காரு?' என்றான் பழனி.

'ஏல, அவரு பேரு முனியப்பன். அன்பரசம்னு பேரை மாத்திட்டுலா பேசுதாரு. அப்படி பேசலாமாம்லா' என்றான் கணேசன்.

'இதுக்காவ பரம்சம் எப்படிடே இனும பேரை மாத்த முடியும்?'

'இங்கரு பரம்சம், குடும்பம்தான் முக்கியம். கட்சிய ஓரங்கட்டிட்டு வேலைல சேரப்பாரு. அதுக்காவ ஒரேடியா ஓரங்கட்ட சொல்லல. அப்பப்பம் ஊர்ல நடக்குத கூட்டங்கள்ல கலந்துக்கோ' என்ற கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டான் பரமசிவம்.

 கடையம் ஒன்றிய செயலாளருடன் மாவட்ட செயலாளரைச் சந்தித் தான், வேலைக்காக. ஒன்றிய செயலாளரும் பரமசிவமும் தூரத்துச் சொந்தம் என்பதால் நெருக்கம் அதிகமாக இருந்தது. கண்டிப்பாக அந்த வேலையை பரமசிவத்துக்கு வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று மாவட்டக் கழகத்திடம் சொன்னார் கிளைக் கழகம். இரண்டு மாத கடும் அலைச்சலுக்குப் பிறகு கிடைத்தது வேலை.

கிருஷ்ணவேணியின் முகத்தில் இப்போது புது மலர்ச்சி. பரமசிவம் வித விதமான சட்டைகள் தைத்தான். அரசு வேலைக்குச் செல்கிறவனுக்கு நல்ல சட்டை, பேன்ட் வேண்டாமா? புது சைக்கிள் ஒன்றை வாங்கி னான். ஆளே மாறியிருந்தான். கடையத்தில், ஏற்கனவே அறிமுகமான கட்சிக்காரர்கள் அடிக்கடிச் சந்தித்தார்கள். வேலை முடிந்ததும் ஊரில் நண்பர்களுடன் சந்திப்பு. பிறகு வீடு என்று பொழுது இனிமையாகச் சென்று கொண்டிருந்தது.

அலுவலகத்தின் எதிரில் இருக்கிற கடையில் தேனீர் குடித்துவிட்டு, திரும்பிய போது பார்த்தான், ஆனந்தவள்ளி டீச்சரை. அவர், இன்னொரு பெண்ணுடன் பேசியபடி, அவனை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தாள். பரமசி வத்துக்கு மண்டைக்குள் மின்னல் வெட்டிப் போனது. டீச்சர் தன்னைப் பார்த்திருப்பாளா? இல்லை, எதேச்சையாக வருகிறாளா என்ற குழப்பம்.

அவர்கள் மாதம் ஒரு முறை இங்கு ஏதோ ஓர் அதிகாரியைச் சந்திக்க வருவார்கள் என்பது தெரியும். இப்போதும் சந்தித்துவிட்டுதான் வருகி றார்கள். பரமசிவம், டீச்சரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவர்கள் நெருக்கி வந்துகொண்டிருந்தார்கள். டீச்சர் தன்னைப் பார்க்கவில்லை என நினைத்தான். ஏனென்றால் தன்னைப் பார்த்தால், அவர் முகத்தில் வெளிப்படுகிற அந்த வெட்கமும் புன்னகையும் இப்போது இல்லை.

பரமசிவம் திடீரெனத் திரும்பி நின்றுகொண்டான். டீச்சரும் அவருடன் வந்தவரும், அதே கடையில் தேனீர் வாங்கிக்கொண்டு குடித்துக்கொண் டிருந்தார்கள். அவர்களின் பேச்சு, வேறு ஏதோ ஒரு வாத்தியாரைப் பற்றியதாக இருந்தது. பரமசிவத்துக்கு அதுக்கு மேல் தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. இப்போது தானும் அரசு அலுவலக த்தில் வேலை பார்ப் பவன் தானே என்று நினைத்துக்கொண்டு, டக்கென்று திரும்பினான். டீச்சர் அவனைப் பார்த்துவிட்டார். பார்த்ததும் வந்துவிடுகிற அதே புன்ன கையும் வெட்கமும் திடுப்பென வந்து டீச்சரின் முகத்தை மாற்றியது.

பரமசிவன் கொஞ்சம் தைரியத்தை வரவழைத்து, 'எப்படியிருக்கீங்க?' என்று ஆரம்பித்தான்.

'ஆங். நல்லாயிருக்கென்' என்ற ஆனந்த வள்ளி டீச்சர், 'நீங்க இங்க தாம் வேலை பாக்கதா கேள்விபட்டேன்' என்றார்.

'ஆமாமா'

'நாங்க, இங்க மாசத்துல ஒரு நாளு, டிஓவ பாக்க வருவோம்' என்ற ஆனந்த வள்ளி டீச்சர், பக்கத்தில் நின்ற டீச்சரிடம் திரும்பி, 'இவங்க தான் பரம்சம். பேச்சாளரு. நல்லா பேசுவாங்க. கம்னீஸ்ட் கட்சில இருந்தாங்க. ஒங்க ஊருக்கு கூட வந்திருப்பாங்க' என்று அறிமுகம் செய்து வைத்தாள்.
இரண்டு கைகளையும் ஒன்றிணைத்துக் கும்பிட்டான் பரமசிவம். பதிலுக்கு டீச்சரும் கும்பிட்டார். அவர் பக்கத்து ஊரான பாப்பான் குளத்தில் வேலைப் பார்ப்பவராம்.

டீச்சர், பேக்கில் இருந்து தேனீருக்கான காசைக் கொடுத்துவிட்டு, புன்ன கைத்தாள். பரமசிவம் டீச்சரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவளிடம் எப்போதும் இருக்கிற அந்த வெட்கமும் புன்னகையும் இப்போது வெளிப்படுவதை ரசித்தான். டீச்சரின் முகத்தில் இருந்து இன்னும் மாறாமல் இருக்கிறது புன்னகை. அந்தப் புன்னகை பரமசிவத்தை ஏதோ செய்கிறது. அதெப்படி? அந்தப் பார்வைப் பட்டதும் அடுத்த நொடியே, தொட்டா சிணுங்கி செடி மாதிரி, உயிர் மூடி விரிகிறது என்கிற கேள்வி இப்போது அவனுக்குள் எழுந்தது. அவன் தனது நடுக்கத்தை வெளிக் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.
அதற்கு மேல் அங்கு நிற்க முடியவில்லை டீச்சருக்கு.

'வாரோம். அடுத்த மாசம் இங்க வருவேன்' என்ற சென்று கொண்டி ருந்த டீச்சர், சிறுது தூரம் சென்ற பிறகு இளம் காதலியைப் போல, ஓரக்க ண்ணால் பரமசிவத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அதை அவனும் எதிர் பார்த்தான். அந்தப் பார்வை சிலிர்ப்பாக இருந்தது பரமசிவத்துக்கு.

Saturday, January 7, 2017

பேச்சுத்துணை

இந்தப் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு 'பேச்சுத்துணை' என்ற சிறுகதை தொகுப்பு வெளிவந்துள்ளது. பல்வேறு காலகட்டங்களில் எழுதிய  சிறுகதைகளின் தொகுப்பு இது. 

Wednesday, November 30, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 15


இப்போது பரபரப்பாகி இருந்தார் பரமசிவம். அவருடன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இருந்த தோழர்கள், பரமசிவத்தின் பரபரப்பை கிண்டலுடன்தான் பார்த்தார்கள். 
'என்னடே எப்பவும் வெள்ளையும் சுள்ளையுமாவே அலையுதெ' என்று தோழ ர்கள் யாராவது கேட்டால், ஒரு சிரிப்பை மட்டுமே பதிலாகப் பெற முடிகிறது பரமசிவத்திடம் இருந்து. வேறு ஏதும் பேச்சில்லை.

'முந்தா நாளு, விகேபுரத்துல ஆர்ப்பாட்டம். போனா, ஒங்கதைதான் நடக்கு. மலையனும், அவங்கூட  வந்தவங்களும், பரம்சம் ஏம் கட்சி மாறிட் டாருன்னுதாம் கேக்காவோ. நாங்க என்ன சொல்ல முடியும்? அவரு வந்து பேசுனாலே ஒரு இது இருக்கும்லான்னு அங்கயே சொல்லுதாவோ ன்னா பாரேன்' என்றான் பச்சைமுத்து, ஒரு நாள்.

'அதை விடு. முடிஞ்சதை போட்டு ஏம் இன்னும் பேசிட்டு' என்று முறித்தார் பரமசிவம்.

உள்ளூர் தோழர்களுடனான நெருக்கத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைக்க முயற்சித்தார். இந்த சின்ன கிராமத்தில் முடிகிற காரியமா அது? யாராவது வந்து ஞாபகத்தைக் கிளறி விட்டுப் போனார்கள். தலைவரை எதிரில் சந்திக்க நேர்ந்தால், ஏதோ சிந்தனையில் செல்வது போல, அவரைப் பார்க்காமல் முகத்தைத் திருப்பிச் செல்லப் பழகியி ருந்தார் பரமசிவம்.

ஊரில் எப்போதும் ஒரு கலவரம் வெடித்துவிடும் நிலையிலேயே எதிர் எதிர் குடும்பங்கள் முறைத்துக்கொண்டிருந்தன. மாதம் தோறும் நடக்கும் ஊர் க்கூட்டத்தில் சந்தா தொகையை சத்தம் போடாமல் கொடுத்து கொண் டிருந் தார்கள் பரமசிவம் வகையறா. அதில் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை. ஆனால், ஏதாவது சின்ன கங்கு விழுந்தாலும் அதை ஊதி எரிய விட ஒரு கும்பல் தயா ராகவே இருந்தது. 

இந்தச் சிக்கலுக்கு இடையே ஜெயதேவிக்கும் பரமசிவத்துக்குமான நெரு க்கம் ஒரு பக்கம் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்த நெருக்கம் பரமசிவ த்தின் மன இறுக்கத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைத்துக் கொண்டிருந்தது. 

பரமசிவம் வாசலில் நின்றுகொண்டு இறுமினால் அதே தெருவில் வல பக்க மாக நான்கைந்து வீடுகள் தள்ளி இருக்கும், நாழி ஓடு போட்ட வீட்டில் இருந்து, தலையை மட்டும் நீட்டிப் புன்னகைப்பாள் ஜெயதேவி. எப்போதாவது பவுடரும் முகமுமாக இருக்கும் அவள், பரமசிவத்தைக் காணும் பொருட்டு, எப்போதும் பவுடரும் முகமுமாக இருக்கலானாள். அவளருகே புதிதாகச் சடங்கான சின்னப் பிள்ளைகள் பீடியும் தட்டுமாக உட்கார்ந்துகொண்டு அவள் அழகை ரசித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். 

'இது என்ன பவுடர்க்கா. நல்லா மணக்கெ'

'பாண்ட்ஸ்லா. எங்கப்பா திருநவேலியில இருந்து வாங்கிட்டு வந்தா வோ. கொஞ்சம் போட்டுங்கிடுங்கட்டீ' என்று கொடுப்பாள் அவர்களுக்கு. அவர்களும் முகத்தில் பூசிக்கொண்டு தங்களை உலக அழகியாக நினைத்துக்கொள் வார்கள்.

'நீ ஏம்க்கா, இப்டி டைட்டா பாடி போட்டிருக்கெ?'

'ஏம்ட்டீ, இதுக்கென்ன, இப்டி போட்டாதாம் எடுப்பா இருக்கும்'

'நீ வேற அலசலா ஜாக்கெட் போட்டிருக்கெ. உள்ள இருக்க பாடி, அப்படி யே கண்ணாடி மாரி தெரியுது'

'தெரிஞ்சா என்னட்டீ? என்னய இன்னொரு கெமரனா வந்து கெட்டப் போறாம்?'
'யாரும் பாத்தா என்ன நெனப்பாவோ'

'என்ன நெனப்பாவோட்டீ..?'

'ஆங். இவளுக்கு மட்டும் எப்டி, இவ்ளவு பெருசா இருக்குன்னு நெனய்க் க மாட்டாவளா?' என்றவள் மற்றப் பிள்ளைகளைப் பார்த்து கண்ணடித்துக் கொள்வாள்.

'ஏட்டீ, நீங்களே போதும்போலுக்கெ. மொதல்ல ஒங்க கண்ண திருப்புங் க' என்று சொல்லிவிட்டு முந்தானையை இழுத்துவிட்டுக் கொள்வாள் ஜெய தேவி. பிறகு அவர்கள் சொன்னதைத் தனக்குள் நினைத்து ரசித்துப் புன்னகைப் பாள். 

முந்தா நாள் ஆற்றில் குளித்துக்கொண்டிருந்தாள். பாவாடையை முந்தா னை போல் கட்டிக்கொண்டு முங்கி எழுந்து சோப்புப் போட்டுக் கொண் டிருந்தாள். எதிரில் உள்ள கல்லில் துணி துவைத்துக் கொண்டிருந்த நான்கைந்து வெளி யூர்க்காரப் பையன்கள், அவளையே வைத்த கண் எடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்போதும் இவள்தான், 'என்னக்கா இப்டி நஞ்சுபோன, பாவாடைய கெட்டிருக்கெ. உள்ள இருக் கது, அப்படியே தெரியுது' என்ற பிறகுதான் தன்னைப் பார்த்தாள். அவளு க்கு வெட்கமாக இருந்தது. இதைத் தான் எதிரில் குளிக்கும் பயல்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்களோ, என்ற உணர்வு வந்ததும் திரும்பி நின்று, சேலையால் மேனியை மூடினாள். அது அவளுக்கு ஒரு நொடியில் மூளைக்கு வந்து போனது.  

பிள்ளைகள் அவளையே பார்த்துக்கொண்டும் ரேடியோவில் ஓடும் பாடல் களைக் கேட்டுக்கொண்டும் அமர்ந்துவிடுவார்கள். ஒவ்வொரு பாடல் முடிந் ததும் அந்தப் பாடலின் பல்லவியை மெதுவாகப் பாடத் தொடங்குவாள் ஜெய தேவி.

'ஒன் கொரலு அப்டியே இருக்குக்கா. நல்லா பாடுத' என்பார்கள். இந்த மாதிரியான பாராட்டுகளில் உச்சி குளிர்ந்து போகும் ஜெயதேவி, 'படிக்கு ம்போது ஸ்கூல்ல போட்டி வைப்பாங்கள்லா, அதுல எனக்குத் தாம்டி ரெண்டாது பிரைசு கிடைக்கும்' என்பாள்.

'மொத பிரைசு?'

'சுபஸ்ரீன்னு ஒரு ஐயமாரு பிள்ள. நல்லா பாட்டுப் படிக்கும். அதுக்கு  கொடுத்திருவாவோ' என்பாள்.

இந்த பேச்சுகளுக்கிடையே, ஓரக்கண்ணால் பரமசிவம் தெருவைக் கடக் கிறாரா என்கிற கவனிப்பும் அவள் கண்களில் அனிச்சையாக இருக்கும். அப்படி அவர் கடந்தால், ஜெயதேவிக்குள், மின்னலடிப்பது போல ஒரு சிலிர்ப்பு வந்து போவதை எதிரில் இருப்பவர்களால் பார்க்க முடியும்.

இதற்காகவே, பரமசிவமும் அந்தப் பகுதியைத் தாண்டும்போது வேண்டு மென்றே மெதுவாக நடந்து, ஜெயதேவியைப் பார்த்து ஒரு சிரிப்பை உதறிவிட்டுச் செல்வது வழக்கம். இப்படியான பார்வை காதல், கொஞ் சம் அதிகரித்ததன் விளைவாக, பரமசிவம் அடுத்தக் கட்டத்துக்கு முன்னேறினார்.

பரமசிவம் வீட்டுக்கு எதிரில் இருக்கிற தொழுவத்தில் இருந்து, பின்பக் கமாக கருவை முடிகள் அடர்ந்து இருக்கிற பாதையை கடந்து சென்றால் ஜெயதேவியின் வீட்டு அடுக்களை. ஆனால் அடுக்களைக் கதவை எப்போதும் மூடியேதான் வைத்திருப்பாள் ஜெயதேவி. கருக்கல் நேரம் அந்த வழியாகக் அவள் வீட்டுக்குள் சென்றுவிட  முடி வெடுத் திருந்தார். இதுபற்றி முன் கூட்டியே அவளுக்குச் சொல்லிவிட்டால் காரியம் எளிதில் முடிந்துவிடும் என நினைத்தாள். ஆனால் அதற்கான நேரம் வரவில்லை. இன்று, நாளை என நாட்கள் அதிகரித்ததுதான் மிச் சம். அவள் மீதான தவிப்பு அதிகரித்ததன் காரணமாக, அவளிடம் சொல்லாமலேயே அடுக்களைக்குச் சென்று அவளிடம் பேசினால் என்ன என நினைத்தார். அப்படிச் சென்று, அங்கு வேறு யாரும் தன்னைப் பார்த்துவிட்டால், 'இங்க என்ன பண்ணுத?' என்று கேட்டால், என்ன பதில் சொல்லி சமாளிப்பது என்பதையும் முன்னேற்பாடாய் வைத்திருந்தார். 

அப்படித்தான் காங்கிரஸ் கட்சிப் பொதுக்கூட்டம் நடந்துகொண்டிருந்த ஒரு நாளில், பரமசிவம், சாரமும் கருப்பு பனியனும் அணிந்துகொண்டு, அடுக்களை அருகே சென்றுவிட்டாள். வீட்டுக்குள் யாரோ அலையும் சத்தம் கேட்க, க தவை மெதுவாகத் தட்டினார் பரமசிவம்.

உள்ளிருந்து, 'யாரு, கதவ தட்டுதா?' என்று சத்தமாகக் குரல் வந்தது. அது ஜெயதேவியின் குரல்தான் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். ஆனால் அவளுக்கு அது, பரமசிவம் என்பது தெரியவில்லை. 

'நான் தான் கதவை தொற' என்று கீச்சுக்குரலில் பரமசிவம் சொல்ல, அவளுக்கு பயம் தொற்றிக்கொண்டது.

'ஏங்க இங்க வாங்க. யாரோ திருட்டு பய நிய்க்காம்' என்று கத்தித் தொலைக்க, வாசலில் இருந்து டெய்லரும், பக்கத்து வீட்டு ஆட்களும் ஓடி வர, தாவி ஓடினார் பரமசிவம். கருவை முட்கள் அவரின் கால்களை, தொடைகளை கிழித்து இழுத்தது. இந்த நேரத்தில் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால், மானம் மரியாதை போய்விடும் என ஓடினார். 

அதற்குள் தெருவே கூடி, அவள் வீட்டு அடுக்களைக்குப் பின் பக்கம் வந்து நின்றது. வீட்டில் முகத்தைக் கழுவி, துண்டால் தொடையை துடைத்தால், காந்தியது. முட்களில் வேலை அது என நினைத்துக் கொண்டார். வேறி சாரத் தையும் சட்டையையும் மாட்டிக்கொண்டு, தண்ணீர் குடித்துக் கொண்டிருந்த போது, கிருஷ்ணவேணி, வெளியில் இருந்து வந்து சொன்னாள்.

'டெய்லரு வீட்டுக்கு திருட்டுப் பய வந்துட்டானாம். நாலஞ்சுபேரு தேடி வெரட்டியிருக்காவோ, ஓடிட்டானாம்' என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

'அப்படியா. எனக்கு தெரியாம போச்சே, இன்னா போய், பார்த்துட்டு வாரம்' என்று அவளிடம் சொல்லிவிட்டு, ஒன்றும் தெரியாதது போல ஜெயதேவியின் வீட்டுக்குப் போய் விசாரித்தார்.

அங்கு படபடப்பில் இருந்தாள் ஜெய தேவி. 'அங்கணக்குழியில தட்டைப் போட்டுட்டு நின்னேன். கதவ யாரோ தட்டுனாவோ. யாருன்னு கேட்டேன். மரியாதையா கதவைத் தொறன்னு ஒரு மிரட்டல். பயந்து அவ்வோள கூப்டேன். அதுக்குள்ள ஓடிட்டாம்' என்று ஜெயதேவி விவரித்துக் கொண்டி ருந்தாள்.

தான் சொன்னதை, இன்னும் கொஞ்சமாக சேர்த்து அவள் சொன்னதை ரசித் தார் பரமசிவம். பிறகு, அவர்களுக்கு சமாதானம் சொல்லிவிட்டு திரும்பினார். 

'அது நான் தான்' என்பதை ஒரு நாள் அவளைத் தனியாக சந்திக்கும் போது சொல்ல வேண்டும் என நினைத்தார் பரமசிவம். ஆனால் சொல்லவில்லை.
ஆழ்வார்க்குறிச்சியில் தேரோட்டம். ஊரே அங்கு கூடியிருந்தது. புதுத்துணி அணிந்து மாட்டு வண்டியிலும் பேரூந்துகளிலும் காலையி லேயே பயணித்து க்கொண்டிருந்தார்கள் ஊர்க்காரர்கள். வயக்காட்டு வழியாகவும் நடந்து செல்ல ஒரு கூட்டம் சென்று கொண்டிருந்தது. இந்தக் கூட்டம் மதியத்திற்கு மேல்தான் ஊர் திரும்பும்.  பரமசிவம் எப்போதும் தேரோட்டத்துக்குச் செல்வதில்லை. வீட்டில் பிள்ளைகளை அழைத்துக் கொண்டு சென்றுவிட்டாள் கிருஷ்ண வேணி. ஏற்கனவே சொல்லி வைத்த தால், ஜெயதேவியும் தேரோட்டத்துக்குச் செல்லவில் லை. 

பரமசிவம் குளித்து முடித்து வெளுத்த வேட்டிச் சட்டையில் வீட்டு வாச லுக்கு வந்தார். தெரு, வெறிச்சோடி கிடந்தது. திருட்டு ருசிக்கு ஏங்கும் மனம், ஆனந்தக் கூத்தாட்டத்தில் இருந்தது. கூடவே கொஞ்சம் பதட் டமும் இருந்தது. ஏதோ ஒரு தவறைச் செய்யப் போகிறோம் என்கிற படப்படப்பு அது. தவறெ ன்று தெரிந்தும் அது வேண்டுமானதாக இருக் கிறது. கதவைச் சாத்திவிட்டு இறங்கி நடந்தார். இங்கும் அங்கும் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டார்.  தூரத்தில் ஒரு துணி வியாபாரி, 'சேலை சேலை' என்று சத்தம் கொடுத்துக்கொண்டு சைக்கிளில் வந்து கொண்டி ருந்தான்.

ஜெயதேவி வீட்டுக்குள் ஓரமாக நின்று பரமசிவத்தை எதிர்பார்த்தாள். யாரு மற்ற தெருவில் நாய் ஒன்று எலும்புத் துண்டைக் கவ்விக்கொண்டு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. திடீரென, பொந்துக்குள் பாயும் பாம்பென, அவளின் வீட்டுக் குள் நுழைந்தார் பரமசிவம். 

(தொடர்கிறேன்)

Saturday, November 5, 2016

ஆதலால் தோழர்களே 14



செருப்படி விவகாரத்தில் உறைந்து கிடந்த மனதை கொஞ்சம் கொஞ் சமாக வெளியில் கொண்டு வந்திருந்தார் பரமசிவம். இன்னும் எத்த னை நாள்தான் அதையே நினைத்து உழன்றுகொண்டிருப்பது. நடந்தது நடந்து போச்சு என்று மூக்காண்டியை அழைத்து, தாடியை சிரைத்தார். மீசையை கொஞ்சம் மேல் நோக்கி இருப்பது போல, திருக்கிவிட்டு மாற்றினார்.

'மீசைய திருக்குனா, சொள்ளமாடம் சாமி மாரிலாய்யா இருக்கு' என்றார் மூக்காண்டி.

'அப்படியாடே இருக்கு'

'ஆமா. திருக்குன மீசை எல்லாருக்கும் அமையுமா? ஒங்களுக்கு நல்ல அமைஞ்சிட்டே' என்றான்.

'அப்படியே சொல்லுத. யாராது ஏதாது சொன்னா, நீதான் வெட்டணும்'
'அதெல்லாம் யாரும் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டோவோ. நல்லாருக்கு ன்னுதான் சொல்லுவாவோ' என்ற மூக்காண்டி, வீட்டில் காபியை குடித்து விட்டு, 'வாரம்யா' என்று நடந்தான்.

கொஞ்ச நேரம் மீசையைத் திருக்கியபடி கண்ணாடியையே பார்த்துக் கொண்டி ருந்தார் பரமசிவம். குடத்தில் தண்ணீர் சுமந்து வந்த கிருஷ் ணவேணி, 'ரவுடி மாரிலா இருக்கு' என்றாள்.

'இருந்துட்டு போட்டும்' என்ற பரமசிவம் மீசையை இன்னும் திருக்கிக் கொண்டிருந்தார். 

 ஊர், பழையபடி பழங்கதை மறந்து அதன் இயக்கத்தைத் தொடங்கியி ருந்தது. பரமசிவம் இப்போதெல்லாம் கட்சி அபீசுக்கும் போவதில்லை. காலையில் எழுந்ததும் சுடலை கடையில் டீ குடித்துவிட்டு அங்கேயே பேப்பர் வாசித்து, சிகரெட்டை பற்ற வைத்து ஆற்றுக்கு சைக்கிளில் ஓர் அழுத்து. நிம்மதியான குளியல். பிறகு வீடு. இருப்பதைத் தின்றுவிட்டு தெப்பக்குளத் திண்டில் உட்கார்ந்து, அங்கு வருபவர்களுடன் அரசியல் விவாதம். இல்லையென்றால் இலக்கிய பேச்சு. ஒரு பயனுமில்லாத அரட்டை. இதுதான் இப்போது வழக்க மாகி இருக்கிறது. கூடவே கணே சன், பழனி. ஒழக்கு.. இவர்கள் இல்லை யென்றால் யாரேனும் ஒருவன் துணைக்கு வந்து விடுகிறான்.

கடன் கேட்க கூச்சப்பட்ட மனசு, இப்போது அதற்கு பழகிவிட்டிருந்தது. யாரிடமும் எதற்காகவும் கை நீட்டுவது வழக்கமாகிவிட்டது. வாழ்க்கையும் சூழலும் எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொடுத்து விடுகிறது. லட்சுமண நம்பியார் கடையில் சிட்டை போட்டு கடன் வைக்கும் வழக்கத்துக்கு வந்தாகிவிட்டது. கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்காவிட்டால், 'என்ன பரம்சம், அந்த பாக்கி என் னாச்சுடே?' என்று சத்தமாக, ரோட்டில் போகும் பரமசிவத்திடம் கேட்கத் தொடங்கியிருக்கிறார் லட்சுமண நம்பி யார்.  முதலில் அவமானமாக, கூச்ச மாக இருந்ததெல்லாம் இப்போது பழகிவிட்டிருந்தது. 'அடுத்த வாரம் தந்தி ருதேன்' என்று சொல்லலானார் இவரும். 

அடிக்கடிக் கோபம் கொண்டு சிவந்த கிருஷ்ணவேணி, இப்போது அப் படியே தலைகீழாக மாறிப்போனாள். மனம் மொத்தமாக அமைதியா கிவிட்டது. எதற்கும் கோபப்படுவதில்லை. அதிர்ந்து பேசுவது கூட இல்லை. 'என்னாச்சு இவளுக்கு உடம்பு சரியில்லாம இருக்குமோ' என்று அக்கம் பக்கத்துப் பெண்கள் மூக்கில் விரல் வைத்தார்கள். எப்போதும் எதற்கெடுத்தாலும் மல்லுக்கு நிற்கும் கிருஷ்ணவேணி, இப்போது மொத்தமாக முடங்கினால் ஆச்சரியம் இருக்காதா என்ன?

பெரிய மகள் ஜான்சி, உள்ளூர் பள்ளிக்கூடத்தில் முதலாம் வகுப்பு சேர்ந் திருக்கிறாள். புத்தகத்தைத் தரையில் விரித்து அவள் படம் பார்த்து, பேசும் அழகை பரமசிவமும் கிருஷ்ணவேணியின் ரசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். 

ஏழூட்டு வளவில் இவளும் ஒரு பீடி தட்டுடன் உட்கார்ந்தாள். பரமசி வத்தை நம்பி இனி பயனில்லை என முழுவதுமாக பீடி, இலை, தூளுடன் வாழத் தொடங்கிவிட்டாள்.

'என்னட்டி கிட்டு, என்னத்த பொங்குன காலைல' என்று கேட்டபடி வந்த கீரைத்தோட்ட ஆச்சியைச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள் பீடி சுற்றும் பிள்ளை கள்.
'ஏ கெழவி, கதை சொல்லி எவ்வளவு நாளாச்சு? இன்னைக்கு நல்ல கதையா சொல்லு' என்று ஆரம்பித்தார்கள்.

'சொல்லுவோம் மொதல்ல பொறுங்கட்டியளா' என்ற ஆச்சி, திண்டில் காலை நீட்டி உட்கார்ந்தாள். இடுப்பு மடிப்பில் வைத்திருந்த சிறிய தட்டு அளவில் இருந்த இரண்டு அரிசி முறுக்குகளில் ஒன்றை எடுத்தாள்.

'இந்தாங்கட்டி எல்லாரும் பிச்சிக்கிடுங்க' என்று சொல்லிவிட்டு மற்ற முறுக்கை, 'இந்தா கிட்டு, பிள்ளைலுவோட்ட கொடு' என்று நீட்டினாள்.
'ஏது இது. ருசியா இருக்கே'

'நம்ம புளியமரத்து ஐயரு பொண்டாட்டி, திடீர்னு வீட்டுக்கு கூப்ட்டா. என்ன நெனச்சாளோ. இதை கொடுத்தா'

'அதான பாத்தேன்' என்று கடிக்கத் தொடங்கினார்கள். சிறுது நேரம் ஊர் வம்பு நடந்தது. பிறகு கதைச் சொல்லத் தொடங்கினாள் ஆச்சி.

'சுந்தரி சுந்தரின்னு ஒருத்தி. அவளுக்கு எதுத்த வீட்டுல பேசியம்மான்னு ஒருத்தி. ரெண்டு பேரும் சேக்காளியோ. எங்க போனாலும் ஒண்ணாத்தான் போவாவோ. ஒண்ணுக்கு போனாலும் ஒண்ணாத்தான் போவாவோன்னா பாரேன். அப்படியொரு இது. ஊர்ல வம்பு கதை பேசுததுல இருந்து அரை குறையா எவனும் வேட்டிக்கட்டுட்டு போனாம்னா, கேலி பேசுதது வரை எல்லா எக்காளத்தையும் செய்வாவோ.

'அப்படி என்னதாம்டி பேசுவியோ, ரெண்டு பேரும். எப்பம் பாரு  பேசிட் டும் சிரிச்சுட்டும் இருக்கேளே'ன்னு பேச்சியோட மைனிகாரி கேப்பா. ஏம்னா, வீட்டுல ஏகப்பட்ட வேலை கெடக்கும் போது, இவா சுந்தரி கூட பல்லைக் காட்டிட்டு இருந்தா பொறுக்குமா? அதனால ரெண்டு பேரையும் எப்படியாது பிரிக்கணும்னு நினைககா, மைனிக் காரி. அதுக்காவ பல வேலையளை செய்தா. ஒண்ணும் நடக்கல. இவள பத்தி அவாட்டயும் அவளப் பத்தி இவாட்டயும் கோள் சொல்லிப் பார்க்கா. வேலைக்காவல. பெறவு ஊருக்குள்ள  இவளுவள பத்தி இல்லாததையும் பொல்லாததை யும் சொ ல்லுதா. அதுல ஒண்ணு, 'வீட்டுக்குத் தீட்டு கூட ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே நாள்லதாம் வருதாம்'னு சொல்லுதா. அதுக்கும் ஒண்ணும் நடக்கல.

கெழவியல்லாம், 'ஏட்டி ஒங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே மாப்பிள்ளைய பாத்து கெட்டி வச்சாதாம் நீங்க சும்மாயிருப்பியோ'ன்னு எடக்கு பண் ணுதாவோ. இவளுவோ சும்மாயிருப்பாவளோ, 'செரி கெழவி இருந்துட்டு போட்டும். அவனும் சந்தோஷப்படுவாம்'னு சொல்லுவாவோ. ரெண்டு பேரும் எதை பத்தியும் கவலப் படல. 

காலையில எந்திரிச்சதும் சுந்தரி வாசல் தெளிக்கும் போது பேச்சியும் வந்துருவா. சாணித் தெளிச்சு, தூத்து கோலம்போட்டுட்ட்டு ஆத்துக்கு குளிக்கp போவாவோ. பக்கத்துல வாய்க்கா இருந்தாலும் தூரத்துல இருக்க ஆத்துல போயிதாம் ரெண்டு பேரும் முங்குவாவோ கூறுகெட்ட செரிக்கியோ. சூரியன் உதிக்கதுக்கு முன்னால ஆத்துக்குப் போயி, நீச்சலடிச்சு குளிச்சாதான் மூதியளுக்கு நிம்மதி. சமஞ்ச பிள்ளைலு எல்லாரும் அப்படித்தாம்னு வையி.
ஆத்துல படித்துறைக்கு பக்கத்துல ஆழம் நெறய. ஓடுத தண்ணியில எதிர் நீச்சலடிக்கது கஷ்டம். அங்க தண்ணி கண்டமேனிக்கு இழுக்கும். படித்து றையில மேல இருநது நாலாது படியில மஞ்சள் இருக்கும். யார் மஞ்ச கொண்டு வந்தாலும் அங்ஙன வச்சுட்டுப் போயிருவாவோ. யாரு வேணாலும் எடுத்துக்கிடலாம். அப்படி இழுவி இழுவி அந்த நாலுவது படி மட்டும் மஞ்ச மஞ்சேன்னு இருக்கும். குளிச்சு முழிவிட்டு ரெண்டு பேரும் ஒரு கொடம் தண்ணியோட வீட்டுக்கு போவாவோ.

ஒரு செவ்வாய்க்கெழமை அன்னைக்கு சுந்தரி புள்ள நல்லா தூங்கிட்டு இருந் திருக்கு. பேச்சி போய், 'ஏட்டி இன்னுமா தூங்கிட்டிருக்கே. எந்திரிட்டீ'ன்னு சத்தம் கொடுத்திருக்கா.

'இன்னை எப்டி இவ்வளவு நேரம் தூங்கிட்டம்னு தெரியலயே'ன்னு அடிச்சுப் புடிச்சு எழுந்திரிச்சு, கொடத்தை தூக்கிட்டு வந்துட்டா. ரெண்டு பேரும் வழக்கம் போல சிரிச்சுப் பேசிக்கிட்டு ஆத்துக்குப் போறாவோ. ஆனா வழியெல்லாம் மையிருட்டா இருக்கு.

'ஏட்டி சீக்கிரம் வந்துட்டமா'ன்னு சந்தேகத்துல சுந்தரி கேக்கா. 

'இல்லட்டி இருட்டா இருக்கதால அப்படி தெரியுது. வழக்கமா நாம வார நேரம்தா'ன்னு பேச்சி சொல்லுதா.

ஆத்துக்கு வந்ததும் சேலையை அவிழ்த்துட்டு, பாவாடையால மாராப்பை கட்டுதாவோ. சுத்தி இருட்டு. தூரத்துல ஒரு டார்ச் லைட்டு வெளிச்சம் தெரியுது. காத்து வேற வேகமா வீசுது. குளிரு கடுமையா இருக்கு.

'என்ன சுந்தரி இன்னைக்கு இப்டி குளிருது'ன்னு கேட்டுட்டே தண்ணிக்குள்ள இறங்குதா சுந்தரி.

பேச்சி படித்துறையில சேலையை மூட்டிட்டு உக்கார்ந்திருக்கா.

'என்னட்டி உக்காந்துட்டெ. ஆத்துக்குள்ள எறங்கு'ங்கா சுந்தரி. பெறவு, 'மொத முங்க போட்டாதான் குளுரு தெரியாது'ன்னு சொல்லிட்டே முங்குதா. எழுந்திரிச்சு மூஞ்சியில விழுந்த தலைமுடியை பின்னால தள்ளிவிட்டுட்டு, 'ஏட்டி நீயும் தண்ணிக்குள்ள இறங்கு'ன்னு சொல்லுதா. அவாகிட்ட இருந்து சத்தம் வரலை. என்னன்னு திரும்பிப்பாத்தா, பேச்சிய காணல.

'ஏட்டி பேச்சி, எங்க போயி தொலைஞ்ச'ன்னு கேக்கா. ஆளையும் காணல. பதிலும் வரலை. திடீர்னு சிரிப்பு சத்தம் மட்டும் வருது. சத்தம் கேட்டு கெதி கலங்கி போவுது அவளுக்கு. ஏம்னா, இப்பதாம் சுந்தரி பிள் ளைக்கு ஞாபக த்துக்கு வருது. பாளையங்கோட்டையில அவ்வோ சித்தப்பா மவன் கல்யாண த்துக்கு அவா நேத்தே போயிட்டாங்கது.

'அப்பம் நம்ம கூட வந்தது யாரு?'ன்னு நினைக்கவும் அவளுக்கு மூச்சு பேச்சு இல்லாம போச்சு. பெறவு எப்படி அவா வீட்டுக்கு வந்தான்னு தெரியல. நாலு மாசமா படுக்கையிலதாம் கெடந்து, கேரள மந்திரவாதி வந்து மீட்டானாம் பிள்ளைய'' என்று ஆச்சி கதையை முடிக்கவும் பிரேமா, 'ஆமா. பேய்க் கதைய சொல்லிட்டியா? இனும நாங்க ஆத்துக்கு குளிக்க போனாப்லதான்' என்றாள்.
'ஏய் கெழவி, பேய் அப்படிலாம் கூட்டிட்டு போவுமா?'

'போவாது. ஒங்கிட்ட கொஞ்சி குளாவி, நக்கிட்டுப் போவும், கேக்கா பாரேன் கேள்வி'

'எப்படின்னு சொல்லு கெழவி, தெரியாமத்தான கேக்கோம்'

'நம்ம கண்ணுத்தேவரு மவன் எப்படிச் செத்தாம்ங்கெ?' 

'தெரியலயே'

இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது வந்தன் ஒழக்கு.

'ஏ கெழவி, இங்க ஒங்காந்து சவுரியமா கதையளந்துட்டிருக்கியாங்கும். ஒம் ஆடுவோ பூரா, கல்யாணி ஐயன் தோட்டத்துல விழுந்துட்டுவோ. அவரு வெரட்டி வெரட்டி கல்ல கொண்டி எறிஞ்சிட்டிருக்காரு. சீக்கிரம் போயி மறி. இல்லனா,எறிஞ்சே கொன்னு போட போறாவோ' என்றான் கோவமாக.

'ஐயையோ, எந்த எழவுவோ, அவரு தோட்டத்துக்கு ஏம் போச்சு' என்று பதறி யடித்து ஓடினாள் ஆச்சி.

(தொடர்கிறேன்)